Annibal's Weblog

Ik werd wakker van een jongetje dat op kleine sandaaltjes de slaapkamer inflapperde en opgelaten “mama!” riep. Ik zei hem gedag en sloeg mijn arm om hem heen. Zijn papa kwam binnen en haalde hem mompelend de kamer weer uit; ik zakte terug in mijn dromenland.

Een tweede keer werd ik wakker van diezelfde papa, deze keer omdat hij zingend de kamer inkwam. Een ontbijt werd voor me neergezet en Stef probeerde het cadeautje dat op het blad stond te pikken. Een verassingsei dat niet beter uitgezocht had kunnen zijn: een hangertje van een snoezig katje kwam eruit. Stef speelde met het ei en de wikkel, ik las de kaart die erbij zat. Mijn flitsende cadeau komt later, stond erop. Een prachtcadeau, waarvan ik zeker weet dat ik er nog jaren plezier van zal hebben. Nooit miste ik de flitser in mijn cameratas, maar nu we zijn verhuisd naar een woning met minder lichtinval en mijn interesse op fotogebied is verschoven (van het vastleggen van gebeurtenissen en mooie objecten naar portretfotografie) mis ik deze wel.

Op mijn telefoon zag ik direct twee smsjes, vijf twitterberichten (het was één van de zeldzame momenten dat de 3g-internetverbinding van mijn telefoon tot in de slaapkamer reikte) en een aardig aantal berichtjes op facebook. Hoogst verrast was ik: tot ik gisteren in de supermarkt een weergave van de datum trof was mij eigenlijk zelf een beetje ontschoten dat ik vandaag al jarig zou zijn. Mijn hoofd was er misschien te vol voor, maar mijn omgeving vergat mij niet. Zo lief! Ik heb me lang niet zo jarig gevoeld als vandaag..

We reden, bij wijze van tripje, naar het nabijgelegen dorpje Kessel. De pont vond Stef prachtig, het dorpje zelf bleek nogal.. Gesloten. Er was een kermis in het dorp neergestreken, dus alles was gesloten. Tot en met de slager aan toe! De VVV was niet eens te bereiken doordat er een enorme suikerspinnenkraam rechtvoor was geplaatst, het kasteeltje middenin het dorp was ook uitgestorven. Het zweet stroomde ondertussen van onze lijven en de temeperatuurmeter bij de plaatselijke bank gaf 34 graden aan. We besloten het voor gezien te houden. Een middagtukje voor Stef, een rustmomentje voor ons. Daarna een ijsje halen, zwemmen* en in het restaurant een halfgare pannenkoek eten. Eenmaal terug bij de bungalow bleken we bezoek te hebben van een eendenmama en haar baby’s: zeven stuks! Samen met Stef voerden we hen stukjes brood waar de eendjes met smaak van aten en toen ze weer weggingen zwaaide Stef ze blij uit. Ze hadden indruk gemaakt, zo bleek: het kind is nog een kwartier blijven zwaaien, onderwijl “etties hap, dada!” (eendjes hap, dagdag!) roepend. Etties is een nieuw woord, overigens. Sinds het voeren van mama-eend en haar kleintjes.

Stef ging naar bed en wij aten een taartje in de tuin. De rommeldebommel van het onweer, bij tijd en wijle een paar spetters, daarnet een keer een flits.. Wie weet wordt mijn verjaardag afgesloten met mijn favoriete weersomstandigheid om naar te kijken en te luisteren. Een kers op de taart? Zo te horen wel. Maar mooier als het was kan sowieso al bijna niet. Dank jullie wel allemaal <3

*: het zwembad hier is werkelijk BRILJANT! We zwemmen elke dag en Stef is er bijna niet vandaan te slepen. Oh, wat zullen we dit nog gaan missen..

Het gaat beter.

Maar op sommige momenten huil ik. Heel hard.

Omdat het ons niet is gegund.

De wind, die was luid en duidelijk aanwezig op Oerol. Ik hoorde de stokken van onze tent zo kraken dat ik dacht dat onze tent zijn beste dagen had gehad, de buitentent waaide zo bizar ver naar binnen dat ik wakker werd van de binnentent die op mijn hoofd boog. De regen sloeg door op twee plekken: de buitentent waaide zo gruwelijk ver naar binnen dat het ons verwondert dat het hierbij bleef. Het waaide er zo hard dat we soms nauwelijks vooruit kwamen op de fiets en hijgend op bestemmingen aankwamen. Bij een avondvoorstelling kregen we dekens uitgereikt, om ons warm te houden: de tribune stond vol op de wind. Respect voor de acteurs van diverse stukken die we zagen! De wind werd op een bepaald moment zo storend dat zelfs onze vrienden overwogen eerder naar huis te gaan. Een unicum. Op zaterdag (zondag was het nog erger) werd er op het groene strand winkracht 8 gemeten.

De wind door mijn kop was goed, de plensbuien leken zich te vormen naar de storm in mij.

De wind nam zondagavond af en ging bijna geheel liggen. De storm in mij trok ongeveer gelijktijdig naar een plek verder weg, dieper van binnen.

En nu? Een harde bries, soms een plensbui. Veel goed nieuws: twee nieuwe baby’s in onze omgeving, van mensen van wie wij veel houden. Baby’s naar wiens geboorte wij hebben uitgekeken, die ons tot tranen roerden met hun komst. Goed nieuws kan zo.. Aanklampbaar zijn. Het kán, ze bestaan nog. Gezonde zwangerschappen, wolken van kinderen. Het doet ons goed. En ook een nieuwe zwangere, met wie wij op Oerol een fijn en verhelderend gesprek hadden. Over alles. Luctor et emergo.

Nu genieten we weer met volle teugen van ons kind, dat nog altijd in een stroomversnelling lijkt te zitten als het op taalontwikkeling aankomt. Gisteren leerde ik hem wat de muis zegt (“Pie pie pie!”) en nog iets dat ik alweer vergeten ben, sinds vanochtend kan hij tot drie tellen (“eeeeeeee, teeeeee, dai!”) en hij gebruikt namen (en benamingen) sinds de afgelopen dagen écht om mensen te roepen en te benoemen. Het is prachtig, zo vreselijk bijzonder.. We misten hem, de afgelopen dagen.

En vandaag dankte ik in gedachten Sanneke, voor haar aanrader (x2) een paar dagen (of weken? De tijd is al kwijt) op haar blog. We bezochten het Kröller Muller en zagen zoveel bijzonders en prachtigs dat ik er nog een beetje stil van ben: het moet nog even ‘zakken’, als na een zware maaltijd. En met zwaar bedoel ik dan smakelijk en overvloedig. De foto’s blijf ik jullie nog even schuldig: photoshop is thuisgebleven.

En nu ga ik beneden nog even een wijntje drinken met mijn schoonouders en lief. Morgenochtend vertrekken we naar onze laatste betemming: een vakantiepark in de buurt van Venlo. Ook hier hebben we zin in..

Gisteren hadden we een echo ter controle. Zoals verwacht was er geen kloppend hartje te bekennen. De conclusie van de echoscopist was in elk geval zo positief als onder deze omstandigheden mogelijk: alles is schoon, geen spoortje van een zwangerschap te bekennen. We wisten al dat het over was, er kwam niks nieuws voorbij. Toch huilden we even uit in elkaars armen toen we buiten kwamen. Het enige dat er nog over is zijn steken en pijn in mijn buik, hier en daar wat wegtrekkers van het bloedverlies en een foto van een kindje dat er nooit zal zijn.

Gelukkig had de timing bijna niet beter gekund: morgenochtend gaan we met vakantie. Eerst brengen wij Stef naar opa en oma, dan gaan wij samen een lang weekend naar Oerol. Maandag komen we terug, logeren nog twee nachtjes bij mijn schoonouders en rijden dan door naar Limburg. Een veilige plek, voor als er eventueel nog dingen mis gaan, fysiek gezien. Een mooie plek ook, denken we, want we leven in een mooi land, maar hebben lang nog niet alles gezien. We zullen genieten van het zwembad en het kinderspeelparadijs aldaar, de omgeving zal zeker ook een hoop moois te bieden hebben.

En we zullen bijkomen, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd op een rijtje zetten, nadenken over de toekomst. We hebben in elk geval tóch een afspraak bij de gyneacoloog gepland staan, omdat we in elk geval antwoord willen op de vragen die we hebben. Is er een aanwijsbare oorzaak? Is er een ‘simpele’ oplossing voor ons probleem? We weten in elk geval zeker dat we in de toekomst nooit spijt zullen krijgen dat we er nooit naar gezocht hebben. Antwoorden zijn maar voor 15% van de stellen die te maken krijgen met ‘habituele miskramen’ te vinden. Bij een nog kleiner percentage is er ook een oplossing. Maar proberen kan altijd. En terugkomen op ons huidige besluit om ermee te stoppen kan altijd nog, als wij toevallig bij dat héle kleine percentage horen..

En gewoon, omdat het kan:

Een laatste vaarwel aan mijn dikke buik..

Ik postte de laatste tijd bar weinig. Alsof ik mijn adem inhield. Zelfs in standje ‘private’ durfde ik mijn gedachten niet aan het virtuele papier toe te vertrouwen. En daarbij was ik zo in-en-in hóndsmoe dat het er ook niet van kwam om over ‘normale’ dingen te schrijven. Wij hielden onze adem in en wachtten.

Ik kreeg bezorgde berichtjes over mijn vermoeidheid. Ging het allemaal wel goed? Mijn moeder stuurde me zelfs langs de dokter om bloed te prikken. Bloed prikken deed ik, maar niet op haar verzoek, maar op verzoek van de verloskundige. De vermoeidheid hoorde er nu eenmaal bij.

De nachten die Stef maakte maakten het niet makkelijker. Ik was al snel over mijn grens heen en we verzonnen plannen om de nachten draaglijker te maken.

De dagen verstreken. Tergend langzaam, maar ze gingen. De zwangerschap bleef. Waar we na 3 miskramen niet meer op durfden te hopen groeide tóch. We begonnen, ondanks onszelf, toch hoop te krijgen. En toen kreeg ik een bloeding waarvan ik -uiteraard- metéén in hyperdrive schoot. De verloskundige regelde een spoedecho. Het bloedverlies werd nog wat erger en ik nam afscheid in mijn hoofd. Van de zwangerschap, van de wens. Een tweede kind krijgen hoefde zo niet voor mij. Te belastend voor ons gezin. Teveel verdriet voor ons.

Maar de echo oordeelde anders: een knipperend lampje duidde een hartslag aan. Klein en snel; ze liet het horen. Ik huilde. Het was uiteraard geen belofte voor de toekomst, maar de echoscopiste zag dat het er allemaal kéurig uitzag. Volgens het boekje, niets op aan te merken. Mooi afgesloten, nergens ook maar een beetje bloed. Het bloed moest van buitenaf komen, stelde ze vast. De verloskundige voorspelde later aan de telefoon dat het misschien nog vaker zou gebeuren, zo’n bloeding, maar daar moest ik dan niet al te erg van schrikken.

De volgende bloeding kwam en ging en ik kon het aan.

En toen nog één. Deze hield aan, maar was zo lichtjes, dat ik het vertrouwen hield. Even twijfelde ik aan ons besluit, maar ik was de priemende blikken en de vragen over mijn -al aardig dikke- buik zó zat dat ik op mijn werk koek uitdeelde en vertelde van ons voorzichtige geluk. Gisteren, een dag later, bleek ik terecht te hebben getwijfeld. Het bloeden werd erger. Ik voelde een rare druk op mijn onderbuik. In paniek liet ik Paul de verloskundige bellen, want ik kon zelf niet meer uit mijn woorden komen. Te vroeg in de zwangerschap voor een onderzoek door de verloskundige zelf, luidde het oordeel. En een echo zou niks zeggen zolang de bloeding aanhield. Afwachten. Ondertussen voelde ik een bekend gevoel opkomen in mijn onderrug. Ik wíst het, maar ik wilde het niet weten. Hoe kun je vechten tegen iets dat vanzelf gaat?

Vier gaten heb ik nu in mijn hart. Alsof het steekje voor steekje ontrafeld wordt. De buikpijn is nu bijna weg, het bloeden neemt al af. En stom genoeg weigert er iets in mij op te geven, alsof er nog hoop is.. Ik heb het kindje zelf gezien, met mijn eigen ogen, ik heb het zélf -hoe oneerbiedig- doorgespoeld. Haar verhaal houdt een heel klein, miniscúúl sprankje van mijn hoop levend waar ik beter voor 100% los zou kunnen laten. Maar ik kan het niet. Dat knipperdende lampje blijft maar hangen in mijn hoofd. Waarom moest ik in vredesnaam twéé keer afscheid nemen? Had het lekker bij die ene keer gehouden.. Nu had ik een kloppend hartje, en nu alsnog niks.

Het was van míj. Geef het terug. Geef het godverdomme TERUG!

Mijn kind zal waarschijnlijk* geen broertje of zusje krijgen. Mijn hart kan geen nieuwe gaten aan. Mijn gezin lijdt onder mijn verdriet. Tegelijk met de tranen die ik maar blijf huilen is er ook een besef, waaraan ik me vastklamp alsof mijn leven ervanaf hangt: ik was vijf keer zwanger. Vijf keer. Dat betekent dat er één wel is gebleven. Als ik omkijk zie ik hem een dansje doen bij een liedje van het Zandkasteel. Mijn lieve kleine wonder. Dat wonder, dat heb ik. En sinds gisteren alleen al heb ik daarvoor al wel duizend keer God op mijn blote knieën bedankt.

So be it. Ik voel me ontrafeld, maar samen met mijn liefste, mijn wonder en mijn 3 pluizebollen maak ik er wel weer wat van..

*: Zeg nooit nooit.

Dus we bouwden rustig die papfles af, 10 cc per keer. Soms een beetje water erbij, zodat Stef langzaam zou wennen aan verdunde pap, op termijn misschien zou wennen aan water (dat kun je gemakkelijk in zijn bed klaarzetten voor als hij eens wakker wordt). De nachten gingen zóveel beter, met zó weinig moeite, dat we ons afvroegen wanneer het om zou slaan. De omslag kwam: vier nachten geleden. De hel brak los, 3 nachten achter elkaar waren ellende. Gisternacht als triest dieptepunt: van half 12 tot half 4 constant gekrijs. Behalve toen lief bij hem ging liggen op een matje, in de hoop dan samen te gaan slapen: toen wilde hij spelen en gooide constant zijn knuffel naar papa’s hoofd. Tóen kon er gelachen worden. Door Stef dan, papa kwam al gauw met een zwarte wolk boven zijn hoofd de kinderkamer weer uitgestampt. Het werd uiteindelijk zo vreselijk dat we het beiden om half 4 niet meer trokken. Ik schaam me het te zeggen, maar we deden de babyfoon uit en onze slaapkamerdeur dicht. Kook maar in je eigen sop gaar.

Gisteravond dus opnieuw een breekpunt: als afbouwen dan niet werkt, kunnen we er misschien beter in één keer doorbijten, bedacht ik me. Ik legde het voor aan Paul en we besloten het te proberen. Vannacht was mijn dienst. Drie keer ging ik eruit. Eén keer troostte ik en legde ik uit dat de pap voortaan op was. Een flesje water in zijn bedje, een kus, weer weg. De tweede keer reikte ik hem zijn uit bed gevallen knuffel aan en ging hij zelf weer liggen. De derde keer troostte ik en zei ik dat ik nu niet meer terug zou komen tot morgenochtend. Van half 3 tot half 5 was ik bezig: het viel mee. Zéker omdat tússen het troosten door er verdacht weinig gebrul te horen was. Géén, om precies te zijn. De derde troostpoging werd scheepsrecht: om 7 uur werd ik wakker van mijn stampende, met lades gooiende lief. Even daarna werd Stef wakker: een mooie tijd.

Dit kán niet, dat weet ik. Ik bereid me nog voor op een fikse oorlog voor hij het écht opgeeft. Maar voor nu voelt het als een overwinning. Komende nacht hebben we samen dienst, want morgen moeten we beiden werken. Daarna is het weekend: meer ruimte om over nachtelijke escapades heen te komen. We doen het ermee en we zien het wel.

Gelukkig is er overdag ook veel moois te melden: mijn kind heeft uit zichzelf op zijn potje geplast! Het waren een paar spetters maar, en daarna ging hij er vrolijk in staan graaien, maar dat mag de pret niet drukken. Een trotse mama, dat ben ik <3

Wij wonen nu al een half jaar in een ééngezinswoning met een tuin, een carport en heel erg veel ruimte. Nog bijna dagelijks vertel ik mijn lief hoe gelukkig ik me hier voel, hoe blij ik ben dat we dit gedaan hebben. We voelen ons hier thuis, we hebben onze draai gevonden. De katten zijn geen enkele keer ziek meer geweest en hoeven geen medicijnen meer.

Maar, zo zei ik vandeweek tegen Paul, er wringt iets. De woonkamer, om precies te zijn. De vloer is wit betegeld. De muren zijn wit. Toen we verhuisden konden we het niet eens worden over een kleur op de muur en we hadden weinig tijd. Bij de vorige bewoners was ook alles wit en dat zag er prima uit. Wij zagen alleen één detail over het hoofd: onze meubels zijn anders. Wij houden van strak. Van wit en zilvergrijs. Van glas. Van koude kleuren. Met ons meubilair in datzelfde huis is de woonkamer ineens een kille bedoeling. Onaf. We kochten een kleed voor op de vloer, maar op de één of andere manier staat dat alleen nog maar belachelijker: alsof we een speelgoedkleed neer hebben gelegd.

Dus het moet anders. Ik zag een kleur op een foto en die bleef hangen in mijn hoofd. Ik liet het aan Paul zien en ook hij voelde er wel iets voor. Een andere bank dan ook wel, op termijn. En een andere eettafel. Glas verruilen voor hout, stof voor kunstleer. De andere kast die we toch al wilden kopen dan misschien toch maar niet in het wit, maar in het bruinzwart aanschaffen? We denken er nog even over na. Maar anders zal het worden, dat zeker.

De muur wordt mijn project, Paul zal zich toe gaan leggen op een ren buiten, voor de katten. Voor hen is dit weer alleen maar enórm frustrerend: ook zij willen graag naar buiten, maar zij mogen nog niet. Met veel spijt beseffen we ons dat het niet meer gaat lukken om de ren te maken voor wij met vakantie gaan. Hopelijk kan ‘ie daarna snel gebouwd worden.

Het voelt goed, weer aan de klus. Ik heb er zin in.

Het is alweer een aantal jaartjes geleden dat ik ontdekte dat fotograferen érg leuk is om te doen. Ik begon met het verkennen en instellen van onze compactcamera, maar al gauw kon ik er niet meer mee uit de voeten. Een uitgebreider toestel vroeg, en kreeg ik, voor mijn eerstvolgende verjaardag. Een hybridetoestel was dat, oftewel een toestel tussen compact en spiegelreflex in. Wel de functionaliteit van een spiegelreflex, maar een simpeler systeem. God, wat hield ik van díe camera.

Toch was ik al gauw toe aan een volgende stap: toch een spiegelreflex. De mogelijkheden van het toestel waren perfect, maar op bepaalde technische vlakken kon ik toch niet met mijn lieve Fuji uit de voeten. Na véél dromen van de ultieme camera kon ik ‘m kopen: mijn Canon Eos 40D. Tot op de dag van vandaag in gebruik. Tot op de dag van vandaag mijn grote metgezel (alhoewel ik nog steeds de kleursaturatie van de Fuji mis). Nimmer nog heb ik de behoefte gehad aan een ander toestel.  Ik ging op fototripjes met mijn broer, met vriendinnen. Ik kon uren over de grond liggen dweilen om mijn katten in beeld te brengen, of om te oefenen met belichting en invalshoek.

En toen raakte ik zwanger en ging mijn bekken protesteren. Mijn zoon werd geboren en ik kreeg het druk. Ruimte inplannen voor fototripjes lukt me niet meer goed, ik vind het moeilijk te combineren mijn mijn gezin, huishouden, relatie, vriendschappen, familiebanden en werk en andere, wat vluchtigere hobby’s. Mijn camera is nog altijd in gebruik, maar nu gebruik ik ‘m anders. De lens die ik voorheen het minst gebruikte, gebruik ik nu het meest. Portretfotografie vond ik niet heel interessant, maar nu rollen er zelden nog andere foto’s dan van mijn kind (en zijn vriendjes) of mijn katten uit. Het is erg, maar ik ben een échte moeder geworden, ook in dit opzicht. En weet je? Ik vind het wel even mooi zo, ook. De inhoud van mijn tas moet zich echter nog wat afstemmen op mijn veranderde behoeften: een telelens gebruik ik nooit om mijn kind vast te leggen. Zo ver bij me vandaan komt hij niet. In de winter, binnen, is het moeilijk de belichting op een acceptabel niveau te krijgen. Dus vraag ik voor mijn verjaardag (in juni, hartje zomer nota bene!) een flitser.

En tot de tijd daar is dat ik weer meer ruimte krijg voor het uitoefenen van deze hobby pak ik mijn camera wanneer ik er zin in heb. En op sommige dagen peuter ik er dan best nog wat aardigs uit:

Aan de hand van deze foto zóu je moeten kunnen raden wat wij vandeweek aten..

Wij hebben een zielig kind: hij woont in een doos.

Zijn vader was wel zo lief om wat schilderijtjes op te hangen. Hier flikkert hij ze met ophangsysteem en al de deur uit:

En vanochtend was ‘klap eens in je handjes’ – Special Edition te horen hier in huis!
Klap eens in je handjes, blij blij, blij..

Boos bólletje??

Handjes in de hoogte! JA!

En toen was hij het zat en moesten de handschoenen uit en zijn sokken weer aan

THE END.

Het begon toen ons kind een paar keer achter elkaar ziek werd. Eten ging heel slecht (of alles kwam er weer uit) en we haalden hem ‘s-nachts een paar keer uit bed met een hoorbaar knorrend maagje. We duikelden een papflesje op en het kind kon weer slapen.

Toen werd Stef steeds vroeger op de ochtend wakker. Half 5 was geen uitzondering en het enige dat het daar wél goed op deed waren de blauwe kringen onder onze ogen. Het papflesje kwam in ons op: zou hij gewoon honger hebben? Verder slapen op die fles lukte maar heel soms, maar het ritme veranderde wel: Stef werd steeds vroeger wakker en kon dan alleen nog slapen als er een fles tevoorschijn kwam. Af en toe een fles werd langzaamaan elke nacht een fles. En toen werd elke nacht een fles en dan weer slapen elke nacht een fles en dan daarna nog een tijdje* huilen, gillen en krijsen omdat het manneke in kwestie liever wilde spelen dan slapen. Wel speelgoed in bed, geen speelgoed in bed, lampje aan, lampje uit, muziekje lang of kort, het had geen effect.

We modderden aan en het was wat het was. Tot ik, van vermoeidheid, vorige week een complete nervous breakdown had om een uur of 4 in de nacht, terwijl op de achtergrond een anderhalf-jarig jongetje de hele buurt bij elkaar aan het gillen was. “Ik kán dit niet meer! Wat móeten we nu toch? Ik wéét het niet meeheeheer!!” brulde ik tegen Paul’s schouder, terwijl hij me bemoedigend over mijn rug wreef en zich onderwijl waarschijnlijk afvroeg of hij straks een schoon shirt aan moest omdat dit keer niet zijn zoon, maar zijn vrouw het compleet had ondergesnotterd en -gekwijld.

De hierop volgende dag verzamelde ik informatie, dacht ik na, sprak ik on-line met andere dreumesouders en probeerde ik de situatie vanuit zoveel mogelijk invalshoeken te bekijken. Ik verzon een plan. Ik stelde een lijstje op met aanpassingen en regels voor onszelf. De nachtfles afbouwen, 10 cc per nacht. Boven niet meer spelen. Al het speelgoed weg uit Stef’s kamer. Na het eten benéden uitrazen, eenmaal boven is meteen naar bed. Overdag niet langer als 2 uur slapen. Bij het bedritueel voorlezen in plaats van samen door een boekje bladeren.

We verwachtten oorlog. We verwachtten vreselijke tijden. Een periode van een paar weken zouden we amper nog in staat zijn uit onze ogen te kijken.

Maar het bleek eigenlijk al niet meer erger te kunnen als hoe het al wás. Ongelooflijk maar waar: vanaf díe dag ging het beter, op elk mogelijk vlak. Eén nacht, de derde binnen het nieuwe regime, was vreselijk: die dag had hij -naast zijn 2 uur durende middagtuk- nog een kleine 3 kwartier slaap in de auto meegepakt en was hij tijdens het bedritueel in een soort an ADHD-bui terechtgekomen. Elk uur wakker, de nacht from hell. Maar voor het overige lijkt de aanpak te werken als een gek! Geen nachtelijke huilsessies meer, maar meteen na zijn fles weer slapen. Dat zijn fles telkens minder inhoud heeft deert hem tot nu toe niks. En best of all: hij wordt ineens ook niet meer zo belachelijk vroeg wakker! We zijn oprecht in shock and awe over hoe snel en hoe goed onze nieuwe aanpak werkt. We zijn er nog niet, de fles moet nog verder worden afgebouwd. Maar voor nu zijn we blij.. Vanmorgen was toch wel het toppunt: een keer of vier heb ik ingespannen zitten luisteren of mijn zoon nog wel ademde, me afvragend wanneer een kind eigenlijk gewoon slaapt en wanneer het een coma is en je de dokter zou moeten bellen. Hij werd wakker om ACHT UUR!!

*: variërend van een paar minuten tot 3,5 uur achter elkaar.

Toch eigenlijk gewoon maar niet stofzuigen. Wéér een avond gemakkelijk eten op tafel zetten. Je wekker uitzetten en je weer omdraaien. Je ogen even dichtdoen als je wakker moet blijven. Nog even iets doen, terwijl je ogen al branden van vermoeidheid. Je spartelende kind in de houdgreep nemen omdat je hem zo graag wil knuffelen. Je spartelende kat in de houdgreep nemen omdat je hem zo graag wil knuffelen. Die kattenkots zogenaamd niet zien liggen. Gewoon lekker álle was in de droger stoppen, of het er nu tegen kan of niet. De keuken niet opruimen en de katten zich laten ontfermen over het eten dat Stef op de grond gooide.

En als ik het zo opsom kan ik maar tot één conclusie komen: eigenlijk ben ik gewoon een enorm lui wijf