Je moet wát, als je je verdrietig voelt.. Ook nog een paar leuke nieuwe shirtjes, binnenkort eens naar de kapper en naast mijn huis heb ik dan ook mijn eigen uiterlijk even grondig herzien. Ben ik mezelf opnieuw aan het definiëren? Is dit mijn versie van het vervellen van een slang? We’ll see..
Was ik uitgerekend.
Maar ik ben even erg on the loose 
Ik zag Harry Potter, Stef had voor het eerst een logée (en de heren besloten om 5 uur in de ochtend te gaan muiten samen), ik ging met een club dames op stap in Volendam, lief en ik kregen een gezamenlijk dagje uit naar de sauna van diezelfde dames en we hebben een weekend met vrienden in de planning.
En ik voel me zo vreselijk bizar, intens en enorm moe, bij tijd en wijle ook zo.. Down, ofzo. Gloomy is het woord dat in me opkomt. Dat ik me soms afvraag of je overspannen zou kunnen raken van een miskraam. Ik heb er moeite mee, allemaal. Balletjes die ik voorheen door elkaar heen jongleerde, de ene keer een beetje aandacht aan deze, dan eens aan deze.. Het lukt niet meer. Je ziet het aan de entrydata van mijn blog. Je ziet het aan facebook, twitter, mijn huishouden, mijn gezicht. De ene keer zie ik in de spiegel mijn eigen stralende, sprankelende zelf (*kuch*), de andere keer zie ik een dof hoopje ellende. En het doffe hoopje ellende blijft zo hangen. Over exact een week is mijn eerste uitgerekende datum die nooit vooruitgegaan of gevolgd wordt door een geboortekaartje. Misschien is dat het.
Voor nu dus maar even tot later. Misschien tot morgen. Misschien tot over twee weken. Ik moet maar even zien.
Zijn tweede verjaardag is nu dichterbij als de eerste. Dat merk je aan heel veel dingen. Aan zijn geklets, aan wat hij allemaal al snapt, aan zijn manier van spelen. Aan zijn kledingmaat. En aan hoe hij dan soms ineens op de foto staat..
(En Wiep! Misschien zie ik spoken hoor, maar die foto.. Zie jij wat ik zie?)
Onze vakantie begon op Terschelling. We zagen prachtige voorstellingen en een hoop moois en creatiefs, we voelden ons thuis bij onze vrienden, zakten een avond flink door en wapperden alle kanten op in de keiharde wind. De enige foto die ik er maakte was een foto van een zonnig terras-momentje dat wij samen deelden, maar waarop alleen ons drankje te zien was.
Daarna logeerden we bij mijn schoonouders en namen hen mee naar het Kröller Muller-museum naar aanleiding van een tip. Aldaar kwam ik erachter dat ik meer met het werk van Mondriaan heb als ik zelf dacht: ik kende gewoon niet de juiste schilderijen!
En er was nog veel meer te zien..
En ook ons jochie had het prima naar zijn zijn. Voorál in de beeldentuin, overigens.
Daarna gingen we naar een huisjespark in de buurt van Venlo en zwommen daar anderhalve week lang élke dag. Ook deden we andere leuke dingen, zoals meerijden in een door een paard getrokken kar, het museum bezoeken, een fietstocht waarbij we onverwachts bekenden tegenkwamen, naar een kinderspeeluurtje in huisje midden op de kinderboerderij, wasknijpers kopen om een krijsend kind te geven wat hij het allerliefst wilde en op een echt rijdende kindermotor stappen. Op mijn verjaardag kreeg ik ontbijt op bed.
Conclusie 1: Onze vakantie was geweldig en was precíes wat we nodig hadden.
Conclusie 2: Je hoeft niet ver te reizen om er hélemaal uit te zijn.
Conclusie 3: Wanneer we als gezin met vakantie zijn maken we alleen foto’s van ons kind. Als we samen met vakantie zijn maken we alleen foto’s van onze alcohol :’)
Na vonochtend nog even flink te hebben doorgepakt (die vakantiewas moest nu toch maar eens weg he? *beschaamde blik* ) en vanmiddag nog even wat te hebben geluierd is het nu toch echt zo ver. Mijn vakantie is voorbij.
Het was een rollercoaster. Het was geweldig. Het had niet op een beter tijdstip kunnen komen. En sinds onze vakantie naar Canada ben ik niet zo vreselijk weg van alles geweest. Het was goed zoals het was.
Morgen spreek ik voor het eerst mijn collega’s, na alles wat er is gebeurd. Ik zie er enigzins tegenop, de emoties zijn nog niet volledig bedaard, dus het zal nog wel even snotteren worden. Maar nu ga ik nog héél even de vakantiefoto’s bekijken, hopelijk kan ik ze dan snel laten zien 
En meteen schoot ik in standje overdrive: troep eruit! Opgeruimd huis, opgeruimd hoofd. Ik verfde een muur. We kochten een nieuwe bank en een nieuwe wandkast. We maakten plannen voor het vervangen van de eettafel en de stoelen.
De wandkast moet in elkaar en dan worden ingeruimd. Schilderijen en nieuwe brandalarmen moeten worden opgehangen, net als een ander traphekje.
Het moet allemaal anders. Ruimtelijker. Meer kleur.
En daarna maak ik vast foto’s
Ik werd wakker van een jongetje dat op kleine sandaaltjes de slaapkamer inflapperde en opgelaten “mama!” riep. Ik zei hem gedag en sloeg mijn arm om hem heen. Zijn papa kwam binnen en haalde hem mompelend de kamer weer uit; ik zakte terug in mijn dromenland.
Een tweede keer werd ik wakker van diezelfde papa, deze keer omdat hij zingend de kamer inkwam. Een ontbijt werd voor me neergezet en Stef probeerde het cadeautje dat op het blad stond te pikken. Een verassingsei dat niet beter uitgezocht had kunnen zijn: een hangertje van een snoezig katje kwam eruit. Stef speelde met het ei en de wikkel, ik las de kaart die erbij zat. Mijn flitsende cadeau komt later, stond erop. Een prachtcadeau, waarvan ik zeker weet dat ik er nog jaren plezier van zal hebben. Nooit miste ik de flitser in mijn cameratas, maar nu we zijn verhuisd naar een woning met minder lichtinval en mijn interesse op fotogebied is verschoven (van het vastleggen van gebeurtenissen en mooie objecten naar portretfotografie) mis ik deze wel.
Op mijn telefoon zag ik direct twee smsjes, vijf twitterberichten (het was één van de zeldzame momenten dat de 3g-internetverbinding van mijn telefoon tot in de slaapkamer reikte) en een aardig aantal berichtjes op facebook. Hoogst verrast was ik: tot ik gisteren in de supermarkt een weergave van de datum trof was mij eigenlijk zelf een beetje ontschoten dat ik vandaag al jarig zou zijn. Mijn hoofd was er misschien te vol voor, maar mijn omgeving vergat mij niet. Zo lief! Ik heb me lang niet zo jarig gevoeld als vandaag..
We reden, bij wijze van tripje, naar het nabijgelegen dorpje Kessel. De pont vond Stef prachtig, het dorpje zelf bleek nogal.. Gesloten. Er was een kermis in het dorp neergestreken, dus alles was gesloten. Tot en met de slager aan toe! De VVV was niet eens te bereiken doordat er een enorme suikerspinnenkraam rechtvoor was geplaatst, het kasteeltje middenin het dorp was ook uitgestorven. Het zweet stroomde ondertussen van onze lijven en de temeperatuurmeter bij de plaatselijke bank gaf 34 graden aan. We besloten het voor gezien te houden. Een middagtukje voor Stef, een rustmomentje voor ons. Daarna een ijsje halen, zwemmen* en in het restaurant een halfgare pannenkoek eten. Eenmaal terug bij de bungalow bleken we bezoek te hebben van een eendenmama en haar baby’s: zeven stuks! Samen met Stef voerden we hen stukjes brood waar de eendjes met smaak van aten en toen ze weer weggingen zwaaide Stef ze blij uit. Ze hadden indruk gemaakt, zo bleek: het kind is nog een kwartier blijven zwaaien, onderwijl “etties hap, dada!” (eendjes hap, dagdag!) roepend. Etties is een nieuw woord, overigens. Sinds het voeren van mama-eend en haar kleintjes.
Stef ging naar bed en wij aten een taartje in de tuin. De rommeldebommel van het onweer, bij tijd en wijle een paar spetters, daarnet een keer een flits.. Wie weet wordt mijn verjaardag afgesloten met mijn favoriete weersomstandigheid om naar te kijken en te luisteren. Een kers op de taart? Zo te horen wel. Maar mooier als het was kan sowieso al bijna niet. Dank jullie wel allemaal <3
*: het zwembad hier is werkelijk BRILJANT! We zwemmen elke dag en Stef is er bijna niet vandaan te slepen. Oh, wat zullen we dit nog gaan missen..
Het gaat beter.
Maar op sommige momenten huil ik. Heel hard.
Omdat het ons niet is gegund.
De wind, die was luid en duidelijk aanwezig op Oerol. Ik hoorde de stokken van onze tent zo kraken dat ik dacht dat onze tent zijn beste dagen had gehad, de buitentent waaide zo bizar ver naar binnen dat ik wakker werd van de binnentent die op mijn hoofd boog. De regen sloeg door op twee plekken: de buitentent waaide zo gruwelijk ver naar binnen dat het ons verwondert dat het hierbij bleef. Het waaide er zo hard dat we soms nauwelijks vooruit kwamen op de fiets en hijgend op bestemmingen aankwamen. Bij een avondvoorstelling kregen we dekens uitgereikt, om ons warm te houden: de tribune stond vol op de wind. Respect voor de acteurs van diverse stukken die we zagen! De wind werd op een bepaald moment zo storend dat zelfs onze vrienden overwogen eerder naar huis te gaan. Een unicum. Op zaterdag (zondag was het nog erger) werd er op het groene strand winkracht 8 gemeten.
De wind door mijn kop was goed, de plensbuien leken zich te vormen naar de storm in mij.
De wind nam zondagavond af en ging bijna geheel liggen. De storm in mij trok ongeveer gelijktijdig naar een plek verder weg, dieper van binnen.
En nu? Een harde bries, soms een plensbui. Veel goed nieuws: twee nieuwe baby’s in onze omgeving, van mensen van wie wij veel houden. Baby’s naar wiens geboorte wij hebben uitgekeken, die ons tot tranen roerden met hun komst. Goed nieuws kan zo.. Aanklampbaar zijn. Het kán, ze bestaan nog. Gezonde zwangerschappen, wolken van kinderen. Het doet ons goed. En ook een nieuwe zwangere, met wie wij op Oerol een fijn en verhelderend gesprek hadden. Over alles. Luctor et emergo.
Nu genieten we weer met volle teugen van ons kind, dat nog altijd in een stroomversnelling lijkt te zitten als het op taalontwikkeling aankomt. Gisteren leerde ik hem wat de muis zegt (“Pie pie pie!”) en nog iets dat ik alweer vergeten ben, sinds vanochtend kan hij tot drie tellen (“eeeeeeee, teeeeee, dai!”) en hij gebruikt namen (en benamingen) sinds de afgelopen dagen écht om mensen te roepen en te benoemen. Het is prachtig, zo vreselijk bijzonder.. We misten hem, de afgelopen dagen.
En vandaag dankte ik in gedachten Sanneke, voor haar aanrader (x2) een paar dagen (of weken? De tijd is al kwijt) op haar blog. We bezochten het Kröller Muller en zagen zoveel bijzonders en prachtigs dat ik er nog een beetje stil van ben: het moet nog even ‘zakken’, als na een zware maaltijd. En met zwaar bedoel ik dan smakelijk en overvloedig. De foto’s blijf ik jullie nog even schuldig: photoshop is thuisgebleven.
En nu ga ik beneden nog even een wijntje drinken met mijn schoonouders en lief. Morgenochtend vertrekken we naar onze laatste betemming: een vakantiepark in de buurt van Venlo. Ook hier hebben we zin in..
