15 May 2010
by Annibalin Pirate kitty, mom kitty
Al een tijdje sluimerde het. Af en aan had ik dipjes en voelde ik me.. Ja, wat eigenlijk? Belemmerd, zo zou je het het beste kunnen noemen. Al is dat een te zwaar woord voor wat ik voelde. Maar het ging goed verder, het zat ook niet echt tegen, dus ik besteedde er niet al te veel aandacht aan. Beloofde mezelf te mogen stoppen wanneer ik niet meer wilde, maar door te gaan zo lang er zich nog geen ander plan vormde. Zoals met veel dingen die bij het moederschap komen kijken nam ik alles zoals het kwam en bekeek ik het van dag tot dag. Ik legde mijn twijfels naast me neer tot nader order.
Stef is nu bijna een half jaar oud en nu hij eenmaal stilletjesaan is begonnen met de bijvoeding en de papjes begint het toch weer te borrelen. Die borstvoeding, dat is iets dat mij heel erg na aan het hart ligt. Nooit had ik vantevoren gedacht dat ik hier zo mee bezig zou zijn, dat ik zo ver zou komen, dat Stef en ik het er beiden zo goed op zouden doen. Ik heb geen seconde spijt gehad van deze keuze, maar nu begint het toch zwaar te worden. Zwaar om te kolven op mijn werk. Het kost veel tijd, het onderbreekt constant mijn werk en ik heb het gevoel dat ik alleen maar op de tijd aan het letten ben om te zorgen dat ik wel op het moment dat de kolfruimte voor me gereserveerd is gá kolven. En zwaar als Stef weer eens heeft bedacht dat de wereld vééls te interessant is om zijn aandacht bij het drinken te houden. Aanhappen-loslaten-aanhappen-loslaten-aanhappen-loslaten gaat op den duur pijn doen.
Nu Stef dus een papje krijgt elke dag, en nu Stef een hapje krijgt elke dag merk ik dat hij voedingen begint over te slaan. Dat dit samenvalt met iets dat ik het beste kan omschrijven als ‘aandachtsverlies’ bij mij heeft me de afgelopen week veel stof tot nadenken gegeven. Helemáál stoppen wil ik niet. Ik zie het gewoon niet voor me. Maar ik ken mezelf: op het moment dat ik afgeleid raak van iets dat mij voorheen erg heeft beziggehouden zegt iets over mijn inzet voor deze bezigheid. Dat ik dus constant vergeet of bijna vergeet te kolven zegt dus een hoop.
Na een week nadenken ben ik dus tot een besluit gekomen: ik ga afbouwen. Niet helemaal, maar voorlopig de helft van de voedingen die ik nu geef. Eén fruithapje, één warme maaltijd en één papje in plaats van drie van de zes voedingen is waar we nu langzaam naartoe gaan werken. Dit komt overeen met de voorschriften voor bijvoeding en het enige verschil met niet-afbouwen is, dat we de voorraad moedermelk in onze vriezer gaan gebruiken voor de papjes. Als dit op is zullen we papjes kopen die zijn aangemaakt met kunstvoeding. Als we op dit punt zitten zien we wel weer verder. En wellicht, zoals het er nu naar uitziet, zal Stef zelf nog één van de zes voedingen laten vervallen. Twee borstvoedingen per etmaal kan ik hebben. Zes niet meer.
We laten het nu nog heel even op z’n beloop, tot Stef 6 maanden oud is. Ik wil, gevoelsmatig, dat eerste half jaar heel graag ‘volmaken’. Als dit gelukt is gaan we met voornoemd schema aan de slag. We zien wel.
Ik ben in elk geval opgelucht: ik heb een knoop doorgehakt. Ik zal de borstvoeding niet helemaal los hoeven laten, maar mezelf elke 3 uur in dienst stellen van mijn kind, of hij nu aanwezig is of niet, hoef ik binnenkort ook niet meer. Ik denk dat ik hier gelukkig mee zal zijn.
N.B.: Op de foto zie je hoe Stef voor het eerst een flesje (gekolfde) melk van zijn vader krijgt.
14 May 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Ik hou van mooie plaatjes en verzamel deze al jaren. Boeken van mijn favoriete tekenaars worden gekoesterd en ondanks het feit dat je een boek nooit op de kaft moet beoordelen kan ik soms verliefd worden op een boek vanwege de plaatjes die erop of erin staan. Lange tijd was ik alleen verzamelaar, maar een paar jaar terug kreeg ik een Groots Inzicht: waarom die plaatjes niet zélf proberen te maken?
Het experimenteren begon bij het manueel instellen van onze compactcamera. Al gauw bleek dat ik dit toestel wat ontgroeide: ik wilde er meer van dan dat het arme apparaatje aankon. Een hybride toestel* kreeg ik voor mijn verjaardag en hiermee leerde ik hoe ik met een camera om moest gaan, welke effecten allerlei instellingen hadden op foto’s en wat er allemaal bij komt kijken om een bepaald onderwerp te fotograferen. Ik leerde veel over uitsnedes, licht en kleur, maar ook foto’s te bewerken.
Uiteindelijk werd ik ook te veeleisend voor dit toestel en met een financiële meevaller kon ik een droom waarmaken die anders ver buiten mijn bereik zou zijn gebleven: ik kocht een speigelreflexcamera en een basisset aan lenzen. Een nieuwe wereld ging voor me open en hoewel mijn camera ondertussen alweer een ‘oud’ model is, weet ik zeker dat ik nog heel veel jaar met heel veel plezier gebruik zal maken van mijn camera.
Ik maakte veel fototripjes met mijn broertje en sleepte mijn camera graag mee wanneer we op pad danwel op visite gingen. Als je zoekt is er vaak veel moois te vinden om vast te leggen. Bovendien moet je oefenen om beter te worden in wat je doet; als je eenmaal de basisskills van het instellen onder de knie hebt kun je gaan spelen met compositie en kleur.
En toen werd ik zwanger en kreeg ik ischias en last van mijn bekken. Al gauw was het gedaan met de fototripjes. Daarna ook met de gewone tripjes. Het meesjouwen van mijn cameratas en statief ging ook al niet meer en mijn camera verdween voor lange tijd in een hoek. Na Stef’s geboorte had ik niet veel tijd voor mezelf en ook in deze periode kwam het er niet echt van. Bovendien was het een beetje ‘uit mijn systeem’ geraakt om deze camera te gebruiken: wat we wilden vastleggen ging prima met de compactcamera die altijd wel voorhanden was.
Ik heb daar geen seconde spijt van.
Maar waar ik ook geen seconde spijt van heb: ik fotografeer weer, heb mijn hobby weer opgepakt. Mijn camera ligt weer pakbaar, regelmatig wisselt de lens.. Ik leg weer vast wat ik zie, heb er weer zin in! Het is heerlijk om te merken hoe mijn wereld zich weer vanzelf uitbreid nu ik mijn draai als moeder, vrouw en werkneemster heb gevonden en ik geniet met volle teugen. En zeg nou zelf: een dankbaarder onderwerp om vast te leggen is er toch niet te bedenken?
*: Een stapje tussen een compactcamera en een spiegelreflexcamera in.
09 May 2010
by Annibalin Pirate kitty, mom kitty
Vanmorgen na Stef’s eerste voeding mocht ik nog even slapen, terwijl Stef en zijn papa allemaal vage geluiden produceerden in de keuken. Aan mijn dommelslaapje kwam een einde met een dienblad vol lekkers en cadeau’tjes. Ik werd verwend! Bij mijn croissantjes kreeg ik ook nog cadeau’tjes: een tegeltje met Stef’s handafdruk en een gedichtje erop en een nieuwe kraal* voor aan mijn ketting.
Mijn moederdag begon dus geweldig en ook de rest van de dag was Genieten geblazen. We aten bij de McDonalds.. Althans, ik en Paul dan, want Stef at thuis voordat we weggingen. Zijn eerste hapjes! Al een paar dagen was hij enórm geïnteresseerd in ons als wij aten, smekte hij mee en probeerde hij eten te pakken te krijgen (om vervolgens boos te gaan huilen als het niet lukte) en nu hij over twee weken al een half jaar oud is vonden we dat het wel kon. Een extra mooi moederdagcadeau dus:
Tot onze verbazing ging er meer ín het kind als ernaast. Lekker ding! De smeerboel die we verwachtten bleef ook nog best binnen de perken:
En tot slot heb ik nog even de tijd om achter de pc te kruipen. I <3 moederdag!
*: Deze kraal stelt een blauw lint voor: mijn verbinding met Stef.
05 May 2010
by Annibalin Pirate kitty's little one
Ouders met princípes?? Daar weet mijn zoon wel raad mee. Dan vind hij toch gewoon iets dat ongeveer hetzelfde werkt?
Het beweegt, er komt geluid uit.. What’s the difference? 
01 May 2010
by Annibalin Pirate kitty's little one
De eerste keer dat ik met Stef ging zwemmen vond hij het een beetje eng. Hij klampte zich aan me vast en keek met grote ogen rond. Hij huilde niet en vond het niet naar, maar of hij het echt leuk vond.. Ik weet het niet.
De tweede keer dat ik met Stef ging zwemmen vond hij het machtig interessant. Hij klampte zich niet meer aan me vast en schrok niet van het relatief koude water (het water is wel extra verwarmd, maar natuurlijk lang zo warm niet als het water in zijn badje, of onder de douche). Hij begon een beetje te bewegen in het water en vond vooral de andere kindjes in zijn klasje leuk.
De derde keer dat Stef ging zwemmen was vanochtend en omdat hij nu oud genoeg is om mee te mogen doen bij het zwembad hier om de hoek was het mogelijk een les te volgen op zaterdag. Een les op zaterdag betekent dat Stef’s papa ook mee kon gaan, dus dit keer ging ík niet met hem zwemmen, maar zijn vader ging met hem mee.
De derde keer dat Stef ging zwemmen wist hij al wat het was en vond hij het niet leuk, maar gewéldig! Stef blijkt dat kindje van de klas te zijn dat andere kindjes altijd een beetje vervelend vinden, omdat hij de hele tijd loopt te spetteren. Hij hield zijn armpjes amper stil. Stef blijkt ook dat kindje te zijn dat het allemaal zó leuk vind, dat hij wel breeduit gaat lachen naar de andere kindjes en geïnteresseerd de juf in haar gezicht aait, maar zijn papa gewoonweg niet meer ziet staan. Waar andere kindjes gingen huilen als hun papa of mama onder water ging en uit zicht was, vond Stef het helemaal leuk bij zijn juf op de arm.
De derde keer dat Stef ging zwemmen had zijn mama haar handen vrij om andere dingen te doen:
Foto’s van het hele feest maken was heel geen straf.. En nadien hadden we een klein, heel diep slapend jongetje in de wagen <3
30 Apr 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Niet alle spulletjes op ons boodschappenlijstje hebben we gevonden. De parasol die we wilden voor op het balkon was in geen velden of wegen te bekennen: klaarblijkelijk was door de regen elke gedachte aan de zon uitgevaagd. Hoewel we wel weer een schattig zonnehoedje voor Stef op de kop tikten. Maar we vonden ook Heel Veel wel: Sesamstraatknuffeltjes, rammelaartjes, speelgoedsleutels, (voor)leesboekjes, een houten opbergdoos, kleertjes, een fietsstoeltje, een pet, nog meer speelgoed.. En ook voor onszelf vonden we nog wel eens wat: met name met het boekje waarin heel simpel en met duidelijke tekeningen wordt uitgelegd hoe je zelf kleding moet maken (via ‘hoe werkt een naaimachine’ naar ‘hoe werk je met patronen’ en van ‘welke steken heb je’ tot aan ‘hoe neem je je maten op’) ben ik súperblij.
En nu ben ik een klein beetje moe. Het is best inspannend, zo’n hele dag slenteren. Helaas denkt mijn bekken er ook zo over, maar dat mag de pret niet drukken. Elke keer als ik naar een ander plekje in huis loop kom ik overal weer verschillende aanwinsten tegen. En dan doe ik ook weer van hieperdepiep! Het mooiste dat ik vandaag trouwens tegenkwam laat zich niet uitdrukken in klein- of grootgeld:
25 Apr 2010
by Annibalin Pirate kitty out to sea
Eigenlijk zouden we in februari een weekje weggaan, als afsluiting van mijn verlof. Er met z’n drietjes tussenuit en dan fris het échte leven weer in als gezinnetje. Mijn gezondheid liet echter te wensen over en we besloten onze vakantie uit te stellen. Uiteindelijk werd het plan een weekje weg in juni. Niet kamperen, want daar wachten we liever mee tot Stef íetsjes ouder is. Een bungalowpark ergens, ofzo. Met een zwembad om met Stef te zwemmen en verder.. Och, whatever. Gewoon, even eruit.
We bekeken opties. Frankrijk, Duitsland, België. Luxemburg, of toch Zwitserland? Te ver rijden leek ons niet prettig, maar een paar uur zou toch wel te doen moeten zijn?
En elke keer als ik dan weer achter het internet kroop om te zoeken kreeg ik er helemaal stress van: allemaal keuzes! Waar doe je nou goed aan? Wat wíllen we nou? Valt het niet tegen? Help! Al had ik bij vakanties met z’n tweetjes ook altijd al wel keuzestress, meestal wisten we al wel welke kant we ongeveer opwilden. Wát we ongeveer zochten. Zet dan een impulsief persoon aan het roer en het is snel geregeld. Of het dan ook perféct was, daar maakte ik me nooit zo heel druk over. Dat zagen we dan wel weer, een vakantie is wat je er zelf van maakt. Waarom moest het nu dan ineens allemaal perfect zijn? Wat zócht ik nou eigenlijk? Opperste rust. Ooit kampeerden wij in Canada en een rust zoals ik daar heb ervaren was zó overweldigend dat ik deze nog altijd weer terugzoek. Nooit meer gevonden, maar nog immer mijn ideaalbeeld.
Waar vind je dit nog? En is die bestemming wel bereikbaar met een baby? Na een ingeving heb ik de hoop die rust, of op z’n minst een deel ervan, te hebben gevonden: we gaan een week naar Schiermonnikoog. Een klein eiland, geen auto’s, weinig mensen. Een natuurreservaat van onder tot boven. Met een dorp. Eén dorp! Als er ergens op kleine afstand rust te vinden is dénk ik dat het daar zou moeten zijn. We gaan het zien, zo ergens halverwege juni. Maar eigenlijk heb ik een deel an die rust al gevonden simpelweg door te boeken: de keuzestress is in elk geval voorbij
21 Apr 2010
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Een boel van onze vrienden zijn fan van rommelmarkten en tweedehands winkels. Zij kunnen zich weken verheugen op de vrijmarkt die elk jaar de koninginnedag tot koninginnedag maakt en struinen het liefst uren langs de kleedjes en kraampjes. Ook Paul is elk jaar weer helemaal in zijn nopjes als Koninginnedag zich aandient.
Ik heb dat nooit zo. Sinds ik samen ben met Paul ga ik altijd mee met de groep en struin ik mee, maar éigenlijk vind ik er geen bal aan. Ik vind het leuk om iets te doen met mijn vrienden, maar verder houdt het op. Als ik om me heen kijk zie ik éigenlijk vooral -pardon my french- enorme bergen oude troep. Hoe ik ook kijk, de juweeltjes die anderen altijd lijken te ontdekken, ik zíe ze gewoon niet. Ik zie lelijke porceleinen beeldjes met een hoekje eraf, ik zie stoffige mandjes, enorme bergen glaswerk met bloemetjes, tacky schilderijtjes, LP’s waar ik geen speler voor heb.. Mijn droom om ergens oude Transformers-poppetjes te vinden is nog nooit uitgekomen en uiteindelijk kijk ik altijd vooral uit naar koninginnedag omdat we dan ná de vrijmarkt met z’n allen vis gaan eten.
Afgelopen jaar liep het echter anders: een vriend-van-vrienden is een stichting gestart om mensen in Bolivia te helpen er weer bovenop te komen na een hoop narigheid. Mijn schoonzus en een vriend zitten in het bestuur van de stichting en de hele groep vrienden is immer op de been om te helpen ‘de Vrienden’ in de kijker te spelen of geld in te zamelen. Vorig jaar werden er dus binnen de vriendengroep zo veel mogelijk oude, niet meer gebruikte spullen verzameld en met vereende krachten werd alles verkocht op de vrijmarkt. Omdat de vrijmarkt die we gebruikelijk met z’n allen bezoeken geen écht goede plekken had, of zoiets, werd er afgeweken naar de vrijmarkt op de Fred. Op de Fred ging er al een beetje een wereld voor me open: hier was het veel leuker en sfeervoller als in het Centrum! Helaas wist toen nog niemand dat ik zwanger was, dus al die leuke babykleertjes die ik zag moest ik helaas negeren, maar ik zag voor het eerst dingetjes waarvan ik dacht “hey!”.
En ook dit jaar gaan we weer spullen verkopen voor de Vrienden van ITEI. Op de Fred. Vandeweek hadden Paul en ik het erover en we maakten een lijsjte van spulletjes die we eventueel wel zouden willen hebben, als we ze er tegenkomen. En het onmogelijke is gebeurd: ik heb er zin in. Voor het eerst in heel mijn leven kijk ik ernaar uit: struinen over een rommelmarkt, op zoek naar spullen die we kunnen gebruiken. Ik ben verbaasd over mezelf. Al denk ik dat mijn, tijdens mijn zwangerschap opgedane, liefde voor marktplaats op het internet al wel voor wat baanbrekend voorwerk heeft gezorgd.
Het onmogelijke is gebeurd: ik ga het bandjes kijken op koninginnenach (waarschijnlijk) skippen om vroeg op de vrijmarkt te zijn. Halleluja.
15 Apr 2010
by Annibalin Pirate Kitty has a family
De tijd staat niet stil in huize Annibal. We zijn druk met van alles en nogwat en het voelt af en toe als een georganiseerd zooitje. Maar we hebben het goed, genieten van elkaar. Stef kreeg zijn voorlopig laatste serie prikjes en blijkt te groeien als kool. Onze grote baby laat zich mijn melk wel smaken
Paul was jarig en dat vierden wij. Een keer of 3, om het makkelijk te maken. Het was erg leuk en gezellig, maar ik ben bang dat ik een verjaardags-driedaagse liever niet in de herhaling ga gooien. Gelukkig was hij wel erg blij met het cadeau dat Stef en ik voor hem hadden uitgezocht. Hij heeft zijn messenset ondertussen al een paar keer gebruikt en heeft er tot nu toe slechts één nadeel aan gevonden: als je góede messen hebt ben je langer bezig met het verhéugen op het gebruik ervan dan dat je ze daadwerkelijk gebruikt. Snijden is immers een eitje geworden..
Iets dat ons op het moment ook fijn bezighoudt is het gebruiken van draagdoeken. Dit had altijd al onze interesse, maar nu Stef groter en zwaarder wordt is het bijna ondoenlijk hem in de maxicosi de trappen van ons portiek op en af te zeulen. Daarbij is hij te groot voor de wagenbak geworden, maar is hij nog wat klein om zelf al te kunnen zitten en is een draagdoek, bij goed gebruik, goed voor zijn heupen. Drie draagdoeken hebben we nu dus, en het bevalt ons prima. Het is nog wel een gedoe met knopen zo hier en daar, dat is iets dat je écht even moet leren.
Ook nog iets waar we veel aandacht aan hebben besteed de afgelopen tijd: Stef had een voorkeurshouding en daardoor een afplatting aan één kant van zijn koppie. Met een fysiotherapeut en een manueel therapeut hebben we daar hard aan gewerkt en het resultaat mag er wezen: in ca 2,5 maand is voorkeurshouding weg en is de nog aanwezige afplatting zo goed als niet meer asymmetrisch. Het helmpje dat wij dus vreesden is waarschijnlijk niet meer nodig en daar zijn wij blij mee.
Het gaat dus wel lekker in huize Annibal. Soms is onze tijd wat schaars, maar dat lost zich altijd wel weer op. Tot snel!
05 Apr 2010
by Annibalin Pirate kitty's little one
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr
