Na een zomer die geen zomer was komt mijn winterdip belachelijk vroeg dit jaar. Reeds in september heb ik nergens zin in, voel ik me vermoeider dan ooit en doe ik eigenlijk weinig meer als slapen, mijn gezin en huis verzorgen en werken.
Deze paar mooie dagen zijn dan ook bijzonder welkom, een échte zegening.. Alleen jammer dat ik er slechts van een afstand van kan genieten: wat een BAGGERmoment om buikgriep te krijgen :’)
Vandaag was mijn vader jarig, dus dat vierden wij. Stef vond het geweldig: chipjes aan iedereen uitdelen, spelen met ‘ome Mim’ en cadeautjes geven aan opa. En met z’n allen naar de speeltuin vond hij de bom!
(Op de laatste drie foto’s probeert hij te springen, iets dat hij al een hele tijd wil, maar nog niet zo goed onder de knie heeft <3 )
Nee zeggen, dat kan ik niet zo goed. Niet tegen anderen, maar zéker ook niet tegen mezelf. Hoe vaak ik al niet willens en wetens teveel geld aan iets uitgaf ‘omdat het zo mooi is’, verkeerde dingen in mijn mond stopte ‘omdat het zo lekker is’ of te lang iets uitstelde ‘omdat dat makkelijker is’..
De maat was vol, in elk geval op het meest ongezonde vlak. Ik bereikte twéé maginsche grenzen in één keer: mijn gewicht kwam op een getal dat ik nooit had gedacht te halen en daarmee werd ook de grens tussen ‘overgewicht’ en ‘obese’ overschreden. Mijn kop in het zand steken werkt niet meer, hoe graag ik dat ook doe.
Ik trok een grens en deed iets anders dat ik nooit had gedacht te zullen doen: ik begon met lijnen. Een paar weken geleden al, maar vier dagen geleden besloot ik ook daadwerkelijk de weegschaal in de gaten te gaan houden. Sedertdien (in vier dagen tijd dus) verloor ik al een whopping 0,7 kilo!
Ik vind het moeilijk en erg zwaar, maar ik schrik tegelijkertijd ook van wat ik zoal naar binnen prop en hoeveel honger ik dan nog hou. Ik moet echt moeite doen om me aan de 2000 calorieën per dag te houden. Evengoed volg ik geen speciaal dieet en ik ben ook niet zo streng voor mezelf dat ik meteen helemáál niks meer mag; ik denk niet dat ik het vol zou houden zonder af en toe een wijntje, een kaasje of een koekje. ‘Met mate’ is nu mijn sleutelwoord en ik verbaas me hoe goed het werkt. Tabelletjes lezen en een eetschema bijhouden: ik word er nog bijna fanatiek van!
Wish me luck: bij elke 5 kilo eraf mag ik een cadeautje voor mezelf kopen en ik hoop 3 cadeautjes rijker te worden met deze opgave 
En om het nog eens een laatste keer uitgebreid over metamorfoses te hebben.. Mijn haartjes (en ik) door de jaren heen:
(N.B.: Een hoop van deze oudjes zijn foto’s van foto’s; vergeef me de beeldkwaliteit.)
Bij een metamorfose hoort ook nieuwe kleding. Ik kocht wat nieuwe shirtjes en voelde me voor het eerst sinds mijn zwangerschap weer thuis in mijn kleding. Mijn oude stijl paste alláng niet meer, maar een nieuwe had ik nog niet gevonden.
De shirtjes die ik kocht draaiden twee keer per week hun rondjes in de wasmachine, zodat ik ze zo snel mogelijk weer aankon. Drie stuks is geen héle grote voorraad. Nu wilde het geval dat ik voor afgelopen vrijdag een uitnodiging had liggen voor een kledingruilfeestje van mijn beste vriendinnetje. Ik had me er al op verheugd, want ik heb dat wel eens vaker met vriendinnen gedaan en dat was zoveel leuker als het klonk! Evengoed moet je dan wel éérst het moeilijke deel van de deal door: je eigen kast uitmesten en afstand nemen van kledingstukken die je nooit draagt (of allang niet meer past), maar die je toch zélden met gemak wegdoet. Tegen mijn zin in propte ik tóch een grote berg lievelingen in een tas en ging erheen.
En diezelfde lievelingen terugzien aan anderen, die er helemaal van gaan stralen! Jóuw oude kastbewoner als nieuwe aanwinst bij een vriendin.. Ja, dat stemt een afscheid toch een stuk minder somber: alleen dáárvan zou ik al zo licht van een veertje weer naar huis fietsen*.. Maar dan ook nog eens zelf met een hele tas vol nieuwe goodies thuiskomen, daar kan ik twee dagen na dato nog stééds van glunderen. Gratis en voor niks! Ik ben bijzonder blij met mijn nieuwe kleertjes; best bijzonder hoe ik uiteindelijk terugkwam met een tas vol spullen in de stijl die ik nu zo graag draag, terwijl mijn oude stijl anderen weer zo blij maakte.
Vriendinnengroepjes met dezelfde kledingsmaak zijn de bom!
*: Die wijntjes hebben daar ook écht niets mee te maken hoor. Echt niet!
Stel je voor dat drie jongetjes van 8 jaar worden vermoord op zo’n gruwelijke wijze dat de meeste mensen misselijk worden bij het lezen van de details. Stel je voor dat dit gebeurt in een gemeenschap waar religie, homofobie en bekrompenheid de alledaagse boventoon voeren. Plaats het tijdstip ergens in 1993, de plaats ergens in Arkansas, USA.
Stel je voor dat de mensen die daar wonen -terecht- niet weten waar ze het zoeken moeten van zoiets gruwelijks, recht voor hun deur. Ze willen een dader. Ze willen gerechtigheid.
En stel je nu eens voor dat zich, ergens in het hoofd van een belangrijke politieman, een idee vormt. Een idee over een jongen uit de buurt, een beetje een rare. Luistert naar metal, leest horror. Je weet wel, zo’n jongen van wie je het zó voor kunt stellen dat hij de duivel aanbid.
Wat gebeurt er dan?
Dan wordt de menigte een beetje gek. De politie wordt een beetje gek. Ze steken elkaar aan, gaan dingen zien die er niet zijn en zien dingen die er wel zijn over het hoofd. Bewijzen worden genegeerd, getuigenverklaringen worden ‘gekocht’. De media vergroot alles lekker uit. Een jongen, een tiener nog, met een lichte mentale handicap wordt op uiterst dubieuze wijze een bekentenis ontfutseld, tesamen met een beschuldiging aan het adres van twee andere jongens. Een satanische offering. Drie kleine jongetjes dood, drie grote jongens in de cel. Eén van hen on death row.
Stel je voor.
En nu, achttien jaar later, zijn die drie jongens, die nu mannen zijn, dan eindelijk vrij. Maanden voor er de mogelijkheid was om aan te vragen de zaak opnieuw op een rechtzitting te plaatsen aan de hand van nieuw bewijs. DNA-materiaal waarmee de onschuld van deze jongens -nu onomstotelijker dan onomstotelijk- vast komt te staan. De staat Arkansas ziet de bui al hangen: deze kolossale, bizarre en belachelijke fout gaat hen veel geld kosten wanneer er opnieuw een zitting komt. Schadevergoedingen voor het weggooien van achtien-en-een-half jaar van drie jonge levens. Dus wat doe je dan? Je maakt gebruik van een speciale ‘plea-bargain’ die nogal vreemd in de oren klinkt, maar binnen het Amerikaanse rechtssysteem klaarblijkelijk gewoon mag: je laat hen schuld bekennen terwijl zij hun onschuld vol mogen houden.. En laat ze vrij.
Ik weet niet wat ik het ongelooflijkst vind aan dit verhaal: de gruwelijke moorden op zich, het feit dat deze jongens óóit veroordeeld hebben kunnen worden (één van hen de doodstraf, nota bene) of de manier waarop de staat zich nu afmaakt van deze fout. Klaarblijkelijk is men zich bewust dat de veroordeling stinkt aan alle kanten, maar weigert de fout écht recht te zetten.
Ik was, met velen, opgelucht te horen dat de drie veroordeelden vrij waren gekomen. Death row is geen grapje. Maar ik kan gewoonweg níet bevroeden hoe een rechtsysteem zó graag zijn eigen fouten in stand houdt, ook na al die jaren. Niet alleen ontnemen ze drie onschuldige mensen zo hun eer, zuivere geweten* en kans op schadevergoeding, zij ontnemen 3 acht-jarige jongetjes hun énige kans op ware gerechtigheid.
Zes levens verwoest, een dader** lacht in zijn vuistje..
Nieuwsgierig?
http://www.wm3.org/
http://en.wikipedia.org/wiki/West_Memphis_Three
http://www.trutv.com/library/crime/notorious_murders/famous/memphis/index_1.html
*: Zij hebben immers moeten liegen om uit de cel te komen en misdaden bekend die zij niet pleegden.
**: Of twee, zoals het vermoeden al langer is.
Dus dan ben je zomaar ineens een paar maanden verder. De realiteit heeft het weer overgenomen van de zeepbel waarin wij leefden, de wereld draaide -inderdaad- door. We dachten na, maar niet teveel. Lieten onze gevoelens hun eigen weg zoeken. Kwamen erachter dat we beiden moeite hebben het hierbij te laten, de handdoek in de ring te gooien. Oppakken is echter ook niet zo makkelijk als het lijkt. De tijd tikte weg. Ik gooide de bezem door mijn huis, mijn look, mijn hoofd en kwam weer op mijn pootjes terecht. Sort of. Ik werk weer, ik doe weer dingen. Voel me beter in mijn vel met een ander kapsel, make-up op en een belachelijk dure nagellak op mijn nagels.
Soms voel ik me nog altijd sip, maar dat mag. Mensen begrijpen het en voelen -in tegenstelling tot mijn verwachtingen- nog erg met ons mee. De steun die we ervaren is immens, ik ben blij dat we open kaart hebben gespeeld en aan de hele wereld hebben verteld van ons stille verdriet.
Maar eerlijkheid heeft ook een keerzijde. Nu iedereen weet wat er speelt vind ook iedereen iets, zo lijkt het. Ik moet mijn lichaam nu maar eens rust geven, hoor ik vaak. Die vorige miskramen zaten toch wel érg dicht op elkaar he? Want ja, als je je lichaam wat meer rust gunt, dan heb je waarschijnlijk tóch wel meer kans dat het goed gaat. Toch? Kop op meisje, het komt goed, écht. Maar neem die rust nou maar. Ook voor jezelf.
Niemand weet hoeveel pijn deze opmerking doet. Hoe het voelt, als mensen insinueren dat de miskramen misschien wel te wijten zijn aan het feit dat de zwangerschappen te dicht op elkaar zaten. Het voelt éigenlijk alsof mensen dan zeggen “eigen schuld, dikke bult.” Dat krijg je ervan, als je te ongeduldig bent. Zoiets. Dat de gynaecoloog deze stelling meteen de eerste afspraak ontkrachtte was héél fijn (voor mijn eigen gemoedsrust, voornamelijk), maar dat mensen dus klaarblijkelijk ergens diep van binnen tóch denken dat het onze eigen schuld was doet zeer. Wat nu als ik binnen de kortste keren weer zwanger zou zijn? Moest ik me dan schamen? Want ik denk dat ik me zou schamen. Ik denk dat ik het niet eens zou durven te vertellen, om eerlijk te zijn. Niet dat mijn buik ruimte zou laten voor leugens, maargoed. Dat terzijde.
Of de mensen die vinden dat we vooral pósitief moeten blijven. Kom op, het gaat goedkomen, écht!!
ik wil graag zo denken. Héél graag. Maar ik durf niet meer. Vier keer deed ik dat nu, vier keer kreeg ik de kous op mijn kop. Eén keer extra, omdat ik toen al écht geloofde dat het niet meer fout kon gaan. Of het goed komt weet niemand, écht. Níemand. Vals positivisme is niet voor mij weggelegd. Ik wil mezelf niet meer aanpraten dat iets zal zijn zoals ik het wil. Ik wil mijn kop in het zand, zo díep mogelijk. En dan er weer uithalen als het weer goed is. Eerder niet.
Dat ik nu overspannen raakte helpt ook niet mee. Men vind dan bijna unaniem dat ik een nieuwe zwangerschap nu niet aan zou kunnen, emotioneel gezien. Goed punt, op zich. Vind ik eigenlijk ook. Er zit alleen één ding tegen: níet zwanger zijn, niet zwanger worden, dat kan ik óók niet aan. Het maakt niet meer uit in welke richting wij ons bewegen, elke kant op voelt pijnlijk. Wanneer we verder gaan proberen is het belastend. Wanneer we niet verder gaan proberen is dat belastend. Want hoe doe je dat dan? Voer je een ‘actief ontmoedigingsbeleid’? Of laat je het op z’n beloop, met het risico weer zwanger te raken zonder er écht voor te kiezen? Voorbehoedsmiddelen gebruiken druist zó sterk tegen mijn gevoel in dat ik, bij een poging hier gebruik van te maken, heel hard moest huilen. Het klópt niet. Dat ís niet wat ik wil. Wat wíj willen.
De onrust blijft. Het verdriet blijft. De zwaarte van wat ons is overkomen drukt en dat zal het blijven doen, welke keuze we ook maken. Ik spreek nu soms met twee ‘lotgenotes’ en zij zeggen allebei hetzelfde: “het is niet mogelijk door te gaan, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet. Maar stoppen is eveneens niet mogelijk, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet.” Dus dan wint de wens. Waarschijnlijk.
Er is eigenlijk maar één remedie: zwanger raken én blijven. Maarja, zie dat maar eens te regelen.. Tot die tijd houden wij ons vast aan de gesprekken die we hebben, de steun die we ervaren, de mooie verhalen die ons toe worden gestuurd en ons écht, diep, raken. Want dit voert de boventoon, boven dit alles. En niet iedereen oordeelt. Soms is het fijn je verhaal kwijt te kunnen zonder dat daar iets tegenover staat. Gewoon, een luisterend oor. En dat is er <3
Zó duur dat ik het nooit voor mezelf zou kopen. Dus kocht ik het tóch. Ik legde het vast met mijn nieuwe flitser op mijn camera, maar zie dat ik nog wel even mag oefenen. Vervelend.. 
Het begon met een doel. Ik las ergens dat mijn favoriete artiest op zou treden op een nieuw festival in Leeuwarden. Ik sprak mijn beste vriendin, ik sprak één van mijn beste vrienden. Zij wilden wel. Een plan vormde zich: ik heb hele lieve vrienden in Friesland wonen, die ik héél graag weer eens wilde zien. Contacten werden gelegd, afspraken gemaakt, kaartjes gekocht. Zes euro en zesenzestig cent voor het zien van een Grootheid; de halfgod van het gehoor, wat mij betreft. Alles, maar dan ook alles dat wij planden voor deze dag was iets om naar uit te kijken. Een roadtrip voor twee, de reis zelf misschien al het doel op zich. Langs onze weg plekken met mensen en gebeurtenissen om heel, héél erg blij van te worden.
Samen met mijn beste vriendin stapte ik in de auto. We luisterden naar één van de nieuwe cd’s van de man naar wiens optreden wij reikhalzend uitkeken. Kletsen, een stop bij de McDonalds, vechten met de sat nav (of met de verbinding, eigenlijk). Geen haast. Wél gezellig.
Onze eerste stop was een plaatsje dat niet op de borden werd aangegeven*. Toen we het huis bereikten waar we wezen moesten waren we, kan ik bekennen, best een beetje opgelucht: de verbinding met de GPS-satelieten was nogal droevig. We zochten het huisnummer op en liepen eerst verkeerd. “Dan moet het het verstopte huis wel zijn” zei Eef. En dat was het: een verstopt huis. De vrouw des huizes zou het later een ‘verwilderde tuin’ noemen, maar heel stiekem vond ik het perfect. De vlinders in de struiken, het allerminst onzichtbare, maar toch wat verlegen huis erachter. Van binnen was het prachtig en warm. En we werden verwend! Orval- kaas en bier (waarvan de laatste me, na een rit van 2,5 uur en een slechte verdraagzaamheid voor bier al snel een blos op de wangen bezorgde), worst, brood.. Fries leren ging ons beduidend minder goed af dan onze gastdame en -heer hun Orval-heerlijkheden afhandig maken. Het was geweldig hen weer te zien, mensen om blij van te worden. Hun dochter zou ik zó meenemen, henzelf zou ik met liefde hier ergens in de straat zien huisvesten. We hebben gelachen en genoten.
Ons volgende stukje rijden was niet minder onhandig wegens diezelfde weigerende GPS, doch onze aankomst verassend gemakkelijk. Het is verbazingwekkend op welke plekken je nog blijkt te kunnen komen met een haperende routemiep die overal spookrotondes ziet. Onze ontvangst was even hartelijk, de stilte in de tuin overdonderde ons. Wonen in een stad maar nauwelijks omgevingsgeluid. Wonderlijk. We speelden met de zoon des huizes (een jongetje dat áltijd lacht en de liefste kusjes geeft <3 ), kletsten wat, aten. We maakten alvast onze logeerbedden op. Onze gastvrouwe was zo lief ons af te zetten op de plek waar het allemaal mee begon: het Oldehoofsterkerkhof.
Op het terras ontmoetten we vriend Jordy en zijn vrienden, bij wie we ons aansloten en prima vermaakten. Ruim op tijd voor Radio Ziltoid stonden we weer op het festivalterrein. En het was Verpletterend. Overdonderend. Prachtig. Ontroerend. Briljant. Kun je van iemand houden die je nog nooit in persoon hebt ontmoet? Want dan hóu ik van Devin Townsend**. Het optreden had slechts kleine keerzijden. Zo kon ik goed merken dat ik een Oude Doosch aan het worden ben: waar ik crowdsurfen vroeger enorm cool en hip enzo vond ergerde ik me nu werkelijk dood aan de mensen die nu in groten getale besloten hun kisten (werkelijk, het zijn nooit eens de mensen met gympies die ervoor gaan he?) in de gezichten van hun mede-festivalgangers te planten. Mijn bril kon ik ternauwernood redden, de sfeer van 2 liedjes raakte ik er even mee kwijt. En hoewel ik de sfeer er geweldig in vond zitten vind ik een eigen optreden toch.. Anders. Intiemer, ofzo. Desalniettemin was het geweldig. Het feit dat hij mijn grote favoriet van de laatste cd, Juular, speelde was op zichzelf al de betaalde € 6,66 waard.
Na opgehaald te zijn (ongekende luxe!) trokken we met z’n drietjes nog een flesje wijn open; ik, Eef en onze gastvrouw Laura. Het was misschien maar goed dat de fles leeg ging, want het was eigenlijk té gezellig om naar bed te gaan. Ook hier was het lot ons echter gunstig gezind; de zoon des huizes gunde het ons uit te slapen tot kwart over tien!
In verband met Eef’s allergie voor katten was het voor ons al snel zaak om op huis aan te gaan. De weg terug was ongeveer net zo fijn en ongehaast als de heenweg en ik heb slechts één puntje van spijt: dat wij niet echt tijd hebben gehad om mijn derde friese vriendin te ontmoeten voor wij weer vertrokken. Maar het was een geweldige reis, waarbij de doelen meer als een reis op zich voelden.
*: Iets waar onze stadse geesten de gedachten niet precies omheengekronkeld kregen: niet op de borden? Níet? Op de snelweg niet, ok.. Maar ook niet ná de afslag? Zelfs niet na de afslag van de afslag? Huh? Come again?
**: Niet in de groupie-type of way, overigens.
Een pony was echt de duivel, 666, hét jeugdtauma dat gratis kwam bij het opgroeien in de jaren 80. Maar er moest iets anderser dan anders, en toen kwam de pony weer bij mij in beeld. Ik durfde niet, maar deed het toch. Een paar uur lang was ik nog in shock: wat de hell had ik gedáán??
En toen deed ik een 5-minutenmake-upje op en maakte wat foto’s. Wende eraan. En nu ben ik er blij mee
