01 Aug 2010
by Annibalin Pirate kitty's hopes and dreams
Natuurlijk is Max’ situatie niet de enige reden om ons huidige thuis in te ruilen voor een ander huis. In eerste instantie wilden we er beiden niet aan, maar na enig denkwerk kwamen we allebei tot de conclusie dat we er allemaal baat bij zullen hebben als we een andere plek voor ons gezinnetje vinden.
Zo heb ik enorm veel moeite met de 4 trappen die ik op en af moet met de boodschappen, de tassen van mij en Stef én Stef zelf als ik wegga of thuiskom. Mijn bekken vind de trappen echt heel stom en een lift hebben we niet.
De ruimte is, nu Stef erbij is gekomen, overduidelijk te klein voor de katten. Ze zijn hun eigen plekje kwijt en hoewel Max de enige is die er ziek van wordt, zien we ook duidelijk aan Loki en Beertje dat zij niet lekker in hun vel zitten en dit doet mij veel verdriet.
En dit huis is warm. Gíllend warm. In de zomer dan natuurlijk, maar een huis met aan 4 zijden buitenmuren recht onder een plat dak is, met dit weer, niet te hachelen! Ik riep altijd al dat ik van dit huis hield, op de warmste zomerdagen na, maar nu we met een baby zitten die ook nog eens een helmpje opmoet balen we er nog veel meer van.
Tel daarbij op dat er, met het huidige economische klimaat, veel moois te koop is met gunstige prijzen en dan is het gedachtensprongetje naar die tuin waar Stef zo leuk in zou kunnen spelen snel gemaakt. Geen betonnen balkon meer, maar gras om in te spelen. Eén, of misschien zelfs wel twee bovenverdiepingen waar de katten zich in alle rust kat kunnen voelen wanneer Stef lekker aan het spelen en rondkruipen is. En met de boodschappen nog aan -en ons kind nog ín- de kinderwagen zó ons huis in kunnen rollen. Zonder sjouwen, tillen en traplopen. Een aanlokkelijk idee. We vinden het enorm spannend, zien al wel een beetje op tegen de verhuizing zelf, maar kijken stiekum al uit naar dat droombeeld van dat kleine jongetje, dat met warm weer in het gras naast zijn opblaasbad speelt. Misschien is het zelfs al heel dichtbij: we hebben al iets op het oog..
29 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty and her kittens
Max heeft dus last van zijn blaas. Sinds hij blaasgruis kreeg is dat zijn zwakke punt en wanneer Max teveel stress heeft is dát het punt waar de fysieke ontlading plaats vind. Sinds Stef er is is het bal: toen Stef net geboren was een blaasontsteking, toen wij met vakantie waren een blaasontsteking.
En nu dus weer. De reden daartoe is ook duidelijk: Stef is gaan kruipen en vind de katten ontzéttend leuk. De katten zien Stef echter meer als een vreemd mormel dat ineens niet meer op zijn eigen plekjes blijft, maar hún terretiorium binnendringt. Op ooghoogte. Eventjes was de blaasontsteking weg, maar na een dag of 2 was ‘ie er weer: we hadden de box verplaatst. Alles, alles álles is Max op het moment teveel; zijn emmertje is overduidelijk vol en hoe we ‘m leeg krijgen weten we niet.
We schakelden een kattengedragsdeskundige in en aan haar tips hebben we veel. Maar het is niet genoeg: het emmeren blijft. We hebben nu nieuwe kattenbakken besteld en hopen dat dat het misschien ook iets fijner maakt voor hem. Immers, voor kat met blaasproblemen is niets zo belangrijk als blijven plassen.
We emmeren dus nog even door met Max. Met een gedragsdeskundige, met medicijnen, met homeopatische kalmeringspoedertjes en geurstekkertjes-voor-katten. We doen ons uiterste best. Ondertussen denken we een langere termijnoplossing te hebben bedacht en ook de gedragsdeskundige en de dierenarts hebben vertrouwen in onze gedachtengang hierover. Onze zoektocht is gestart en wellicht binnenkort ook ten einde. Het is spannend en leuk tegelijk: wij gaan verhuizen!
21 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty's little one
Voor onze vakantie was Stef net zo’n slaper als dat wij zijn: gemakkelijk. Je legde hem in zijn bedje en dan ging hij slapen. De volgende ochtend, zo’n 10 tot 12 uur later, meldde hij zich dan wel weer en dan voedde ik hem.
Toen gingen we met vakantie. Tegelijkertijd had hij de waterpokken en (waarschijnlijk) de 6e ziekte. Bovendien kwam er een tandje door en bleek het bedje dat we daar voor hem hadden niet goed te zijn. De nachten waren naar: minstens 3 keer werd hij wakker en was hij onmogelijk weer in slaap te krijgen.
We weten het aan het ziek zijn, maar het probleem werd er niet beter van nadat we al lang en breed weer thuis waren, de uitslagjes en korstjes waren verdwenen en zijn eigenste, fijne bedje weer zijn slaapplaats was. Uiteindelijk werd hij nog ééns per nacht wakker, tussen 4 en 5. Gelukkig schoof dit langzaam maar zeker op: dit werd ééns per nacht tussen 4.30 en 5.30 en toen tussen 5 en 6, soms zelfs 6.30. Helaas begon zich toen een ander probleem voor te doen: in slaap kómen. Elke avond opnieuw was het krijsen geblazen als hij zijn bed in beeld kreeg en probeerden we zo ongeveer álles om hem in slaap te krijgen. Ook de slaapjes overdag werden een ramp. Niet alleen wij hadden er problemen mee, ook bij de opvang kregen ze het amper nog voor elkaar.
Laten huilen! Zei het consultatiebureau. En nog maar één melkvoeding per dag, want hij is al 7,5 maand! Het eerste probeerden we (zonder succes), het tweede lukt niet en lijkt, bij nazoeken, ook helemaal nog niet aan de orde.
En nu is Stef ziek. Hoge koorts, braken, verstopte neus. Vreselijk zielig. Maar wellicht, héél misschien, de oplossing die we zochten: Stef sláápt weer. Wordt ‘s-nachts nu wel huilend wakker vanwege zijn zieke lijfje. Soms. Maar in bed leggen kan al twee dagen weer zonder knoop in mijn maag, zonder er de hele dag tegenop te zien. Zou het zo blijven? We hopen het. Voor onszelf, maar niet in de laatste plaats voor dat lieve kleine ventje, dat grotere wallen onder zijn ogen heeft dan dat een baby zou moeten hebben..
16 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty on the loose
Ik wil wel schrijven. Van de enorme sprong van Stef in zijn ontwikkeling. Zijn slapen-gaan-perikelen. De kat die -wederom- blaasontsteking kreeg. Mijn allergische reactie op een muggenbeet (niks nieuws onder de zon) en de ring die daardoor van mijn vinger moest worden geknipt (a firsty). Een zoektocht waar ik binnenkort nog wel eens meer van vertel. En het perfectioneren van mijn blog.
Maar eigenlijk wil ik nu gewoon even lekker buiten zitten met mijn wijntje en genieten van de stilte. De zoon slaapt, de man is op stap. En ik mag even zen zijn.
10 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Stond hij op tafel naast de broodjes, in een doosje van 20 bij 20. Zagen we voor het eerst weer familieleden die we al jaren niet meer zagen.
Het is goed zo. We zijn hem dankbaar. Dankzij deze overdonderende ervaring zijn verloren gewaande familieleden terug in ons midden.
Pas als je ze weer ziet weet je: we hebben jullie gemist!
05 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty has a sad
Het nieuws kwam rauw en hard binnen. Een hersenbloeding. Een streptokokkeninfectie. Volledig verlamd. Hij kan alleen nog maar knipperen met zijn ogen. Beademingsapparatuur.
Dat hij daarna nog twee keer tot leven zou worden gereanimeerd maakt het des te verdrietiger. Dat wilde hij niet. Maar er was geen familie in het land om toestemming te geven de reanimaties te staken. Een verlamde man kan niet tekenen.
Uiteindelijk kwam dan de toestemming: geen reanimaties meer. Maar zolang de hartstilstand uitblijft zal het blijven slepen. Tenzij..
Hij durfde het niet te beslissen, was bang. Gaf het daadwerkelijke besluit uit handen. De artsen waren het ermee eens: dit was mensonterend en onnodig. Ondanks het verbod op euthanasie in dat deel van de wereld ging de stekker eruit.
Gisteravond was dat. “Het is goed zo, ga nu maar”, zeiden zijn zussen en zijn zoon. En wij allemaal, in ons hart. En ondanks dat hij niet altijd een goede man was hielden wij van hem. Nog steeds.
03 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Na mijn werk fiets ik door verlaten straten. In de verte de hitte, dampend van het wegdek. Achterop een tevreden pruttelende baby, af en toe een schopje tegen mijn rug. Het gekraak van mijn fietszadel is het meest exotische geluid dat er te horen is. De stilte is verbazingwekkend.
Dan, vanuit het niets, ontstijgt er een luid gejuich uit de huizen om 0ns heen. Eensgezind. Een wave van blije, opgewonden stemmen en wat getoeter trekt door de wijk. Verwonderd en lachend fiets ik verder. Stef is nog altijd een verhaaltje aan het brabbelen tegen zijn voet. En ik geniet van het voetbal. Op míjn manier 
29 Jun 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Zoals gezegd: ik werk eraan. Mijn blog moet anders.
Dit uiterlijk is nog niet helemaal zoals ik ‘m hebben wil. Maar al een stuk beter als eerst!
28 Jun 2010
by Annibalin Pirate kitty & friends
Vannacht, toen mijn lief me even na twaalven feliciteerde, voelde ik me erg jarig.
Vanmorgen om 4 uur, toen mijn zoon bij me wilde drinken, voelde ik me niet zo erg jarig.
Vanmorgen, rond een uur of 8, toen ik de pc aanzette en alle felicitaties van al die lieve mensen zag, gebeld en ge-smst werd, voelde ik me érrug jarig!
Ik vier het niet. Mijn cadeau kreeg ik al. Vanavond vier ik wel de laatste dag van mijn vakantie met een picknick op mijn favoriete plekje in Den Haag. Maar ik ga er zéker van genieten!
************
Gistermiddag kwam een grote omslag. Mijn huilende jongetje met zijn helm werd dat jongetje met warmte-uitslag in zijn nek op de plek waar de helm ophield. Tijdens zijn middagslaapje plakten we er een stuk zeem op, zoals dat in de papieren wordt aangeraden. En vervolgens.. Niks! Alleen nog maar huilen bij het opzetten (vandaag zelfs alleen nog maar bij het vastmaken van het riempje) en verder gewoon weer mijn vrolijke blijerd. Het begint te wennen, een soort van. Voor hem. Maar ook voor ons: dat dit is hoe onze lieve Stef er de komende maanden uit zal zien. Hij zal de komende maanden écht een helm ophebben, dag in dag uit. Kusjes geven blijkt ook op een helm te kunnen.
Nu het went weten we ook: het komt wel goed. Het blijft iets dat je niet voor je lol doet, maar later zal Stef wél profiteren van deze moeite, terwijl hij het helmpje zelf zal vergeten. We gaan ervoor
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr
