De geboorte- en sterfdatum van onze zoon Gabriël. Hij is prachtig, compleet met vingertjes en teentjes en nageltjes en een fijn gezichtje. We zijn trotse ouders en zullen vannacht bij hem slapen, voor heel even met z’n drieën.
We zijn verdrietig en boos dat hij nooit met zijn broer zal spelen. Dat hij, in al zijn onschuld, geen mooi en lang leven mag leven.
We zijn vol van hem, en dat zal nooit meer leegraken.
De wind was genadeloos hard; we maakten grapjes over Paul (die zijn vlieger mee had genomen) ophalen van Vlieland omdat hij met vlieger en al het eiland af zou waaien en hielden Stef stevig vast zodat hij niet om zou vallen. We zagen zeehonden en nog veel meer bij Ecomare, beklommen de vuurtoren (Stef’s GROTE favoriet), zwommen, speelden met onze zoon, bekeken het landschap. Het was fijn. Het was goed om eruit te zijn, ons niet alleen maar constant te richten op die donkere wolk boven onze hoofden. We bevonden ons onder water in een bel lucht, de buitenwereld was wat verder weg.
En nu zijn we thuis. Vanmiddag afscheid nemen van Stef, die bij opa en oma logeert tot de bevalling achter de rug is, was het zwaarste moment tot nu toe. Mijn mooie, bijzondere, vrolijke lichtpuntje in de verte zien verdwijnen terwijl wij onszelf begaven in de richting van een snel naderend onheil was niet bepaald het hoogtepunt van mijn dag.
Dus nu zitten we thuis, bereiden we ons voor op.. Wat? Duurt het een uur? Of twee dagen? Zal er veel moeten worden gewacht of begint het meteen en duurt het dan heel lang? Welke spullen hebben we nodig? Zal het (veel) pijn doen? Moet ik onder narcose om de placenta te laten verwijderen en hoe snel mag ik weer naar huis?
Maar ook: hoe ziet onze zoon eruit, hoe zal het voelen hem te zien? Zal hij levend ter wereld komen, zullen we hem zíen sterven? De gedachten kan ik al bijna niet aan, laat staan de realiteit. Er moesten ook nog regeldingen, zomaar ineens: kraamzorg (want daar krijgen we wat uren van), mijn werk op de hoogte brengen, verlofregelingen navragen, de verzekering, de kattenoppas..
Het is tijd, en dat weten we. Maar makkelijker wordt het er niet van.
Tot..?
En dan, langzaam maar zeker, pakt het gewone leven zich weer op. De dagen rijgen zich aaneen en naast het allesoverheersende verdriet van de afgelopen paar dagen bestaan ook gewone dingen weer in mijn hoofd. Zo denk ik nog steeds terug aan een prachtfeestje dat wij met onze naasten vierden voor ons tweejarige Stefje het afgelopen weekend. Hij was door het dolle, net als zijn vriendje Tobias, samen gingen ze on a rampage waar Godzilla nog wat van zou kunnen leren*. Hij liet ook nog even goed zien dat hij niet alleen op papíer een echte tweejarige is.
Zo had hij al heel vlot door dat al die mensen die binnenkwamen iets uit hun tas haalden waar hij dan mee mocht spelen: bij nieuwe gasten holde hij meteen naar ze toe om vervolgens op hun tas te wijzen en ‘auto!’ te roepen. Toen hij samen met mij een (overigens prachtig) boekje uitpakte van tante Chanoek gooide hij het boos weg terwijl hij ‘NEE! ÁUTO!’ riep (gelukkig kon tante Chanoek er wel om lachen).. En bij binnenkomst van tante Eefke zocht hij bij de deur naar haar zoontje Semmie, zijn grote vriend (die op dat moment bij zijn oom was) en riep verdwaasd ‘Emmiiiiee! Emmie! Emmie?’. Vervolgens liep hij naar tante Eefke toe, om zijn handjes vragend op te houden en met een geërgerde blik te vragen ‘Émmie?’ Alsof hij wilde zeggen ‘wat doe jíj nou weer hier zonder mijn vriend?’ 
We lachten, we huilden, maar het was vooral een mooi feest.
Mijn ventje is weer goedgekeurd bij het consultatiebureau: 93 cm. en 14 kilo. Bonkie. En bij mijn moeder op ziekenbezoek vandaag hadden we het ook erg gezellig.
Eigenlijk gaat het best goed dus, ik kan vertellen wat er aan de hand is zonder te huilen, kan mezelf in gedachten voorbereiden op de klap die nog gaat komen als ik ingeleid wordt.
Alleen de nachten.. Die zijn anders. Ik lig vaak wakker, want een zwanger lichaam moet ergens halverwege de nacht plassen, en dan begint de ellende. Omdat ik van vermoeidheid al vroeg slaap kan ik daarna niet meer in slaap komen. Dan gaan de radartjes draaien. Dan rollen de tranen. Dan maal ik en maal ik en maal ik en dan zit ik vast in dit alles. En dan mis ik de zwangerschap terwijl ‘ie er nog is en dan mis ik het kindje dat nog niet dood is. Dan mis ik mijn dromen en dan mis ik mijn toekomst met twéé kindjes, het beeld dat ik ondertussen weer had laten groeien.
Dus dan lig ik wakker en dan voel ik me verdrietig. Overdag zie ik mijn grote troost: mijn gezonde zoon, spelend, klierend, peuterend, lachend. ‘S-nachts zie ik vooral wat er niet is…
*: Toen Stef net leerde lopen noemden we hem vaak liefkozend Stefzilla, omdat hij altijd een beetje liep zoals Godzilla deed in de oude films; met schokjes en zijn armpjes naar voren <3
Wij krijgen een zoon. Hij heet Gabriël.
Onze engel.
Trisomie 18.
Niet verenigbaar met het leven.
Zo hard huilen dat je collega’s mee gaan doen. Maar ook zeker weten dat je nooit zal moeten kiezen tussen twee kwaden.
Ik huilde mijn ogen uit mijn kop terwijl ik twee broodjes filet american at. Ik kocht een belachelijk duur oogschaduwpalet en probeer Paul te overtuigen van de heilzame werking van nú in de auto springen voor een Nintendo 3DS.
Geen troostaankoop zal ooit het gapende gat in mijn hart kunnen helen, maar ik verlang intens naar iets dat mijn gedachten kan vullen met iets anders als de dood en de bevalling die ik nog zal moeten doorstaan zonder een gezond kindje aan het einde ervan. In één klap niet meer in verwachting, maar nog wel zwanger. Niemand weet wat ze moeten zeggen.
Ik ook niet.
In mijn hoofd schreef ik blogposts vol. Over een koortsig, ziek jongetje in mijn bed, zijn handje in de mijne. Over moe zijn, over misselijk zijn, over onderzoeken naar oorzaken van miskramen en uitkomsten daarvan. Over plotselinge wonders, totaal onverwacht, over medicijnen en de toekomst. Maar ik deed het niet. Ik schreef het niet. Ik sliep, en ik spuugde tot ik ervan uitdroogde en aan het infuus moest, en ik wachtte. Ik schreef zélfs niets over mijn tweejarige zoon, want dat is hij toch echt: donderdag was hij jarig.
Ik schreef het niet, want het ging anders. Het jubelbericht ‘ik ben zwanger! Al 13 weken en het gaat goed!’ bleef uit, want de dag voor mijn kleine, grote Stef 2 werd zei de echo, waarmee we aan de buitenwereld wilden bewijzen dat déze zwangerschap toch echt dé zwangerschap zou zijn, dat het niet goed gaat. De dag dat mijn kind jarig was kon ik hem niet eens feliciteren toen hij uit zijn bedje kwam, want hij logeerde bij mijn ouders (met 40 graden koorts er gratis bij). Wij moesten slag op stoot naar Leiden, voor een vlokkentest, want de nekplooi van ons kindje is dermate verdikt dat men denkt aan een drietal afwijkingen. Deze afwijkingen zijn geen van allen ‘met het leven verenigbaar’ en de ernst van de situatie is dus dermate, dat wij binnen een dag in Leiden terecht konden voor onderzoek. De nekplooi mag maximaal 3,5 milimeter zijn. Onderzoeken naar ernstig verdikte nekplooien, van ongeveer 8 milimeter, wijzen uit dat er weinig kansen zijn op een gezond kindje. Onze baby heeft een nekplooi van 11 milimeter. Dat is hoe het is. Dat is waar wij staan.
Dertien weken zwangerschap, zo goed als zeker een bevalling in de toekomst, maar of dit van een levend kindje zal zijn..? En wanneer? We weten het niet. Aanstaande dinsdag krijgen we een eerste uitslag van de vlokkentest, de volledige uitslag volgt over 2 weken. Komt daar niets uit volgt uitgebreid onderzoek naar hartafwijkingen bij de baby en een vruchtwaterpunctie. Dus wij houden onze adem in, en wachten. Alweer.
En het aller-oneerlijkste? Dat dit ons nu weer overkomt? Of de onzekerheid? Nee. Het aller-oneerlijkste was het prachtige profieltje dat we zagen, een écht gezichtje al, een kindje met handjes en voetjes en vingertjes die bewogen.. Bij een echo die tegelijkertijd zei ‘maar waarschijnlijk ga ik dood’.
Dus toen was ‘ie weg. Met alles erop en eraan, tot en met de huissleutels aan toe. Je fiets vergeten op slot te zetten op Den Haag CS komt je onherroepelijk duur te staan, zo ondervond mijn lief.
Ruim een week deed hij noodgedwongen zonder en werd er hier wat afgehannesd. We hebben thuis wel een auto staan, maar zonder rijbewijs kan Paul daar logischerwijze weinig mee. Wanneer hij alleen thuis was met Stef had hij dus geen vervoer. Lekker handig!
Zo snel mogelijk een andere fiets regelen dus. Maarja, een goede nieuwe moederfiets kost zomaar 900 euro. Niet zo hip, voor een onverwachte uitgave. Gelukkig was er een optie twee: marktplaats. Vandaag haalden we ‘m op, hetzelfde merk en type fiets als het gestolen exemplaar. Ander kleurtje, dezelfde framemaat. Het klinkt misschien stom, maar ik verheug me op komende week, gewoon omdat alles dan weer zonder nadenken kan. Morgen misschien even met z’n drietjes fietsen, als het weer mooi is.
Hoe gewone dingen ineens bijzonder en éxtra fijn kunnen zijn…
A een tijdje hadden wij het gevoel dat het tijd werd om de zijkant uit Stef’s bedje te halen. Hij klom er nog niet echt uit, maar maakte na zijn middagtukje soms wel aanstalten. Vanaf het tafeltje waar zijn boekjes staan kon hij al wel zijn bed ínklimmen, maar soit. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen.
Waarom we dan dat gevoel hadden? Geen idee. Gewoon, de manier waarop de dingen gingen wanneer we hem naar bed brachten. Of wanneer hij wakker werd, ‘s-nachts.
Dus gisteravond kregen we de geest en haalde Paul de zijkant uit het ledikant. Of nouja, dat klinkt wat makkelijker als dat het ging: hij schroefde het bed uit elkaar minus de twee onderdelen die hij niet los kreeg, maakte met een ander onderdeel een klein gat in de buitenkant van de plaat die het hoofdeinde van Stef’s bedje vormt, beukte de twee klemzittende onderdelen los en schroefde het bed weer op een iets andere manier in elkaar. Uiteraard, zoals het een goed doordachte actie van verantwoorde ouders betaamt, deden we dit nog éven snel voordat we Stef naar bed brachten. Nouja, het was toch wintertijd, denken we dan maar.
En het glunderkoppie van Stef terwijl hij zelf zijn bedje inklom was onbetaalbaar <3
Ooit, ver voordat ik toch een kinderwens bleek te hebben, zei ik altijd dat ik te ongeduldig was om moeder van kleine kindjes te zijn. Maar de jaren verstreken, mijn leven veranderde, mijn kijk op dingen veranderde. Ik veranderde. Ik kocht een huis met de man van wie ik hield, ik trouwde, mijn biologische wekker liep af.
Wij werden gezegend met het mooiste en liefste kindje dat wij ons voor kunnen stellen. Een geweldige ervaring om moeder te zijn, voor mijn zoon te zorgen, met hem te spelen..
Echter, heel, héél soms openbaart zich dat addertje onder het gras. Dat éne moeilijkheidje dat er ook bij hoort, maar waar je ook je hoofd over kunt breken: wat moet je ermee?
Ik bleek op schoolgaande leeftijd al best over een gezonde dosis zelfkennis te beschikken.. Want soms ben ik dus inderdaad te ongeduldig voor kinderen, zo blijkt. En dan ontvlam ik, dan doe ik naar tegen hem, om me vervolgens enorm schuldig te voelen. Een slechte rotmama. Zoals daarstraks, dus. En ookal gaat het nooit zo ver dat ik sla ofzo, ik vind dat ik beter zou moeten weten. Zeker nu blijkt dat mijn zoon erfelijk belast is en uitgerekend míjn (on)geduld zich in zijn karakter openbaart. Ik zou een voorbeeld moeten geven, niet uit mijn vel te springen als hij dat ook doet.
Dus daarstraks brulde ik naar mijn kind dat hij eens een beetje geduld moest hebben en sleurde het loopkarretje waarmee hij voor de vierde keer vastzat uit zijn handen, trok het onder het wasrek vandaan en gooide het de gang op. Tja. Niet mijn meest trotse moment, op z’n zachtst gezegd. En ookal maakt het niet goed wat ik fout deed, ik hoop toch dat sorry zeggen, een kus geven en uitleggen wat er fout ging in elk geval nog wel een enigzins net voorbeeld gaf..
Over 6 weken en 1 dag is het ineens de dag dat mijn lieve kleine jongetje 2 (twéé!) jaar oud wordt. Nu ik al dagen aan bed gekluisterd ben met een fikse buikgriep en ik niet veel anders kan dan lezen en een beetje rommelen op de ipad heb ik dus tijd te over om leuke cadeau’tjes voor hem uit te zoeken. Een paar maanden geleden had ik het helemaal voor elkaar, dacht ik: ik had een website gevonden van iemand die meest geweldige speelhuisjes maakt van vilt. Op te zetten met een buizenframe, of gewoon over de eettafel heen. Supergeweldig! Omdat Stef heel veel plezier had van het dozenhuisje dat Paul voor hem maakte leek dit me een prachtplan.
En toen zei Stef “Auto.”
“Auto. Auto. Auto! Autoautoautoauto! AU-TO! Aaaauuto. Auto? Autooooo.” En verder maakt hij er veel geluiden van rijdende auto’s bij, inclusief remmen en veel toet-toet. Overal waar hij heengaat moet een autootje mee, tot in bed aan toe. Als hij wakker wordt begint hij vaak meteen te brabbelen over ‘auto toettoet!’ Als we op straat lopen moet elke auto worden aangewezen en benoemd. En soms horen we hem zelfs in zijn slaap nog wel eens murmelen over zijn favoriete voorwerpen.
Dus.
De houten garage die hij uiteindelijk zal krijgen is ondertussen uitgezocht. Voor Sinterklaas heb ik ondertussen ook het plan al rond; ook vliegtuigen hebben de laatste tijd enorm zijn interesse. bij het geluid van een vliegtuig (“Pieg!”) speurt hij de lucht af en gaat hij blij wijzen als hij ‘m ziet. “oooooohhhh!” roept hij dan. Het vliegtuig van Little people it is, dus.
Zijn verlanglijstje is ondertussen ook al redelijk compleet. Leuke spulletjes uitzoeken voor mijn manneke, I love it <3