Genieten wij erg van de lichtjes overal, ons kleine kerstboompje (toch nog), de sneeuw buiten en vooral ook van elkaars gezelschap..
Fijne kerstdagen allemaal!
Maar gisteren moest ik even dingen met babywasjes 
Voordeel voor jullie: kunnen jullie niet alleen de wieg zien, maar ook een beetje meegenieten met al die blije kleine kleertjes!
Maar eerst de wieg:
Details stofjes en binnenbekleding met bijpassende knoopjes:
Is het niet prachtig? En dan natuurlijk het bonusgetal:
Een deel van de gekleurde babywas :love:
Vandaag mocht ik trouwens ook de proefdruk van het geboortekaartje ophalen (yay!), maar die houden jullie nog even tegoed Overigens komt de wieg op een andere, wat hogere standaard te staan, maar die is nog in bestelling. En de balonnen, lieve Janneman en Sanneke, had ik inderdaad ergens gelezen en die werken als een gek!
Onze wasbare luiertjes! :w00t:
We hebben ervoor gekozen een gevariëerd pakket samen te stellen waarbij we verschillende merken uit kunnen proberen. Dit werd ons aangeraden en het leek ons logisch: zo kom je erachter wat het beste zit bij je kind en heb je bij verschillende gelegenheden keuze en kun je de luier die je gebruikt het beste afstemmen op de behoefte die je op dat moment hebt. Liever geen hele dikke luierkont, of juist maximale absorbtie? Er komen nog 4 luiertjes van een ander merk aan, maar met dit startpakket zijn we alweer súperblij.. Laat die baby maar komen
De muur die we een week geleden maakten:
De muur waar we vandaag mee aan de slag gingen:
Daarna de commode in elkaar:
Het bijgeleverde sierplankje vonden we niet mooi, dus vroegen we mijn vader er een vervangend plankje voor te maken. Dat deed hij, en hóe! :
Dus zo is het nu:
Briljánt he? :w00t: We zijn zó trots! Nu alleen nog de wieg erin, en we zijn er!
Een nieuwe tas kopen kost mij doorgaans weinig moeite. Sterker nog: normaalgesproken heb ik zelden of nooit écht een nieuwe tas nodig, omdat ik meestal ver voordat mijn ‘huidige’ tas op is alweer een nieuwe hartendief tegen het lijf loop. Hoe anders is dat sinds ik dik twee jaar geleden volledig in katzwijm de winkel uitgedragen moest worden van die éne tas van Pussy de Luxe. Ik ging tussendoor nog wel eens vreemd met een andere tas, voor bepaalde gelegenheden, maar ik durf te stellen dat ik vandaag de dag nog even gehecht ben aan díe tas als de dag dat ik haar kocht.
Maar helaas, ook aan alle goede dingen komt een eind: na twee jaar intensief gebruikt te zijn beginnen de ritsen te haperen, is het laagje lak langzaam aan het afslijten en beginnen de hoeken wel héél erg lelijk te worden. Teleurgesteld droeg ik mijzelf de missie op een nieuwe tas te vinden.. Waar ik vervolgens alweer wéken, zo niet maanden mee bezig ben, omdat ik niets kan vinden dat aan mijn oude tas kan tippen. Er is een week of twee geleden een Pussy de Luxe-tas nieuw in de collectie gekomen die ik leuk vind, maar ik twijfelde. Was dit ‘m wel? En dat dacht ik bij elke tas die ik tegenkwam. Zelfs die collectie Pip-tassen die overal ineens opduikt: nee.
En toen, bij toeval, vond ik vandaag een tas waarvan ik dacht “ja, deze tas is wel erg mooi.” Een tas van een kunstenares waat ik al een tijdje heel vrolijk van word. Dus na wat getwijfel heb ik nu een nieuwe tas. Eentje van Catalina Estrada, jawel. En hoewel het nog steeds niet de liefde op het eerste gezicht is van díe orde van grootte als bij mijn oude tas , ben ik er wel heel erg blij mee. Ookal denk ik dat ik zéker ook nog die Pussy de Luxe-tas nodig heb om over het verlies heen te komen.. Mijn oude tas was namelijk wel een zwaargewicht
Binnenkort ga ik er dan écht aan beginnen. EchtéchtECHT. Het babyboek heeft wat dingetjes die ik al in kan vullen
Daarmee in verband houdende vroeg ik me af of er nog iemand toevallig een krant heeft met ‘het’ artikel dat Michael Jackson is overleden. Voor in de actualiteiten-rond-de-geboorte-rubriek. Ivo liet al weten de Metro van die dag nog te hebben liggen, maar stiekum wil ik best nóg een knipsel.
Mijn jeugdidool zal de aarde nooit gelijktijdig bewandelen met mijn kind. Ik neurie nog een keer mee met Billy Jean en bedenk me nog maar eens hoe raar het leven kan lopen..
Gut, wat kan een mens toch vreselijk blij worden van nieuwe boeken. Ik kreeg gisteren de geest en besloot eens wat favoriete schrijvers op te zoeken op bol.com, om te zien of ze toevallig iets nieuws hadden. En ja hoor, zelfs mijn grote held, Clive Barker, heeft sinds afgelopen oktober een nieuw boek in de schappen. En, hoe bijzonder, voor het eerst in járen weer eens een horror-boek van zijn hand! Ik verheug me nú al op de bezorger, dat worden weer fijne woensdagmiddagjes en avondjes op de bank met mijn dekentje! Naast dit boek bestelde ik ook nog een deel 2 van een boek van deze schrijver waar ik nooit aan toe ben gekomen én twee boeken van Neil Gaiman die ik nog niet heb.
En zo heb ik spontaan een voorraad waar ik, als het goed is, ook in mijn vakantie nog wel flink vooruit kan. Lezen roels! En omdat ik altijd gráág tipjes van anderen hoor ben ik benieuwd: wat lees jij?
De afgelopen paar dagen stonden onmiskenbaar in het teken van plastic. Het begon natuurlijk met onze brillen. Woensdagmiddag was Paul eerder vrij en we ontmoetten elkaar bij de brillenboer. Zijn kapotte bril mocht hij inleveren: er kon nog wel een tijdelijke noodreparatie op worden uitgevoerd. Vervolgens begon de zoektocht: een nieuw stuk plastic voor op de neus van mijn lief. Minitieus werd de winkel uitgekamd, op zoek naar hét montuur voor de komende tijd. En het lukte. Opnieuw zal een Oakley zijn gezicht sieren en ervoor zorgen dat hij alles haarscherp zal kunnen zien. Bij de oogmeting bleek dat zijn ogen niets veranderd zijn: met de waarden van zijn vorige bril kan hij nog steeds 160 % zien. Geweldig! Dit betekent bovendien dat het de moeite loont een tweede montuur uit te zoeken binnenkort, waarin dan de glazen van zijn kapotte bril kunnen. Dan heeft hij tenminste weer een goede reservebril.
Omdat de sluitingstijd van de winkel ondertussen genaderd was, was er geen tijd meer om voor mij aan de slag te gaan. Maar ik had zéker ook niet stilgezeten en had De Bril* ondertussen allang gespot. Ik liet deze dus apart leggen en ging eergisteren terug voor míjn oogmeting en bestelling. De tijd was mij minder gusnstig gezind geweest: beide ogen een halve (ehm..) punt (?) achteruit gegaan en van één oog was ook de cylinder een kwart erger geworden. Niet bepaald waar ik op hoopte, al was het op zich geen verassing. Ik had al een tijdje het gevoel dat mijn ogen weer achteruit waren gegaan. Net als Paul plaatste ik mijn bestelling en net als Paul koos ik dit keer voor het eerst niet voor glazen van echt glas, maar voor kunststof (nóg meer plastic dus ). Minder zwaar, niet zo breekbaar en met een speciaal laagje waardoor de glazen vuil en vet afstoten. Klinkt als iets voor mij, want na dik 4 jaar een bril op mijn neus heb ik nog steeds moeite mijn glazen schoon te krijgen. Doos. Nouja, beide brillen zijn volgende week klaar en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten. Het enige nadeel is dat ik nu toch écht die zonnebril op sterkte niet langer uit kan stellen en binnenkort dus opnieuw een rib uit mijn lijf dien te rukken**.
En alsof het nog niet genoeg was met al dat plastic ging ik gisteravond dus werkelijk voor de bijl met iets, dat mij al jarenlang met angst vervulde: ik had een tupperware-party (*dramatische muziek*). Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb al een paar jaar geleden de voordelen van Tupperware ontdekt en heb dan ook een paar basics uit hun collectie, maar dat verhaal met die párty’s.. Ik weet het niet hoor. Evengoed wist ik vantevoren al zeker dat het bij Maaike vast wel gezellig zou zijn en zodoende kwam het, dat ik dus naar Maaike’s woning toog met angstbeelden van kirrende vrouwen, gelukzalig knuffelend met plastic bakjes frisse moed. En ja, het werd zeker wel heel gezellig. En het scheelde wel een beetje dat het hele verhaal in de vorm van een mini-kook-workshop werd gegoten, en niet met een enige echte eigen Leontien die bakje na bakje rondshowt met een blinkende prodent-lach. En ja, ik heb zélfs iets besteld. Onze vershoud-groentebak, waarin groenten zomaar een week of 2 goed te houden zijn, krijgt met een week of 3 gezelschap. En die aanbiedings-sapkan vond ik ook nog wel handig. Zo’n avondje was best leuk, eigenlijk. Al denk ik niet dat ik voor zulke party’s in de wieg ben gelegd. Weet iemand misschien nog een illegaal handeltje in tupperware, waar je ook spulletjes kunt kopen zónder een avond appeltaart bakken met een heel gezelschap?
*: Ik krijg de blauwe versie, al doet deze foto het montuur geen eer aan.
**: Nadeeltje van Oakley-verslaafd zijn: die zonnebrillen, en dan met name de glazen (vooral op sterkte) zijn echt heel duur. Maar my God, wat is dat spul goed!
Soms moet het mogen: jezelf een beetje verwennen. Ik vond dat ik het verdiend had en begaf me vandaag dus naar de stad. Ik had namelijk gezien dat de serie van mijn hippe theesetje was uitgebreid en dat betekende dat ik alweer een mooi verlanglijstje bij elkaar had. Ik trakteerde mezelf vandaag op het bijpassende suikerpotje en kocht er een bijzonder mooie theelepel bij. Blij!
Vanavond loste ik dan ook de belofte, welke ik mezelf gedaan had, in en studeerde voor mijn komende examen. Da’s toch wel het minste dat je kunt doen, voor zo’n mooi cadeau. Niet dat ik mezelf bijster goed kon concentreren, of dat ik mezelf nu al voldoende heb bedankt (morgen en overmorgen nog leren waren ook opgenomen in het uiteindelijk gesloten verdrag), maar een begin is gemaakt.
Dinsdag is dan de dag dat ik examen doe, voor deze module. Ik wil het héél erg graag halen, dus ik ga mijn best doen. Na het examen fiets ik meteen weer naar huis* en kleed ik me om voor een feestje: mijn schoonpap krijgt dan een afscheids-iets van zijn werk, omdat hij vervroegd met pensioen is gegaan. Voordat we dan in de auto springen richting Lelystad bel ik nog even naar mijn ouders, want als het goed is heeft mijn papa dan net zijn loopgips gekregen. Wat een dag! Maar ik heb er wel zin in, eigenlijk. Hoe dan ook: het wordt een memorabele dag!
*: Indien dit mogelijk is tenminste: vandaag moest ik het laatste stuk naar huis lopen, nadat de ketting van mijn fiets eraf liep óf het begaf. En dat terwijl ik pas daarvoor mijn lekke band nog op had gepompt 
Ik hoop dat mijn fiets op tijd gefixt kan worden, anders is mijn reistijd een stuk langer..
Op dagen als deze vraag ik me vaak af waarom we niet vaker een ‘boodschappendagje’ inlassen. Zo kun je alles dat je hebben wil precíes halen bij de winkels waar het het lekkerst/best/goedkoopst te krijgen is en heb je aan het eind van de rit het gevoel dat je voor het minst mogelijk geld, de rijkst mogelijke persoon bent.
De vriezer is vol, de koelkast is vol, vanavond eten we lekkere scharrelkip van de poelier én we hebben een nieuw, geweldig handig adres voor een zeker onderdeel van het menu van Loki en Max waar we blij van worden..
Fijn weekend!