Het is goed zo. We zijn hem dankbaar. Dankzij deze overdonderende ervaring zijn verloren gewaande familieleden terug in ons midden.

Pas als je ze weer ziet weet je: we hebben jullie gemist!

Dan, vanuit het niets, ontstijgt er een luid gejuich uit de huizen om 0ns heen. Eensgezind. Een wave van blije, opgewonden stemmen en wat getoeter trekt door de wijk. Verwonderd en lachend fiets ik verder. Stef is nog altijd een verhaaltje aan het brabbelen tegen zijn voet. En ik geniet van het voetbal. Op míjn manier

Dit uiterlijk is nog niet helemaal zoals ik ‘m hebben wil. Maar al een stuk beter als eerst!

Het experimenteren begon bij het manueel instellen van onze compactcamera. Al gauw bleek dat ik dit toestel wat ontgroeide: ik wilde er meer van dan dat het arme apparaatje aankon. Een hybride toestel* kreeg ik voor mijn verjaardag en hiermee leerde ik hoe ik met een camera om moest gaan, welke effecten allerlei instellingen hadden op foto’s en wat er allemaal bij komt kijken om een bepaald onderwerp te fotograferen. Ik leerde veel over uitsnedes, licht en kleur, maar ook foto’s te bewerken.

Uiteindelijk werd ik ook te veeleisend voor dit toestel en met een financiële meevaller kon ik een droom waarmaken die anders ver buiten mijn bereik zou zijn gebleven: ik kocht een speigelreflexcamera en een basisset aan lenzen. Een nieuwe wereld ging voor me open en hoewel mijn camera ondertussen alweer een ‘oud’ model is, weet ik zeker dat ik nog heel veel jaar met heel veel plezier gebruik zal maken van mijn camera.

Ik maakte veel fototripjes met mijn broertje en sleepte mijn camera graag mee wanneer we op pad danwel op visite gingen. Als je zoekt is er vaak veel moois te vinden om vast te leggen. Bovendien moet je oefenen om beter te worden in wat je doet; als je eenmaal de basisskills van het instellen onder de knie hebt kun je gaan spelen met compositie en kleur.

En toen werd ik zwanger en kreeg ik ischias en last van mijn bekken. Al gauw was het gedaan met de fototripjes. Daarna ook met de gewone tripjes. Het meesjouwen van mijn cameratas en statief ging ook al niet meer en mijn camera verdween voor lange tijd in een hoek. Na Stef’s geboorte had ik niet veel tijd voor mezelf en ook in deze periode kwam het er niet echt van. Bovendien was het een beetje ‘uit mijn systeem’ geraakt om deze camera te gebruiken: wat we wilden vastleggen ging prima met de compactcamera die altijd wel voorhanden was.

Ik heb daar geen seconde spijt van.

Maar waar ik ook geen seconde spijt van heb: ik fotografeer weer, heb mijn hobby weer opgepakt. Mijn camera ligt weer pakbaar, regelmatig wisselt de lens.. Ik leg weer vast wat ik zie, heb er weer zin in! Het is heerlijk om te merken hoe mijn wereld zich weer vanzelf uitbreid nu ik mijn draai als moeder, vrouw en werkneemster heb gevonden en ik geniet met volle teugen. En zeg nou zelf: een dankbaarder onderwerp om vast te leggen is er toch niet te bedenken?

*: Een stapje tussen een compactcamera en een spiegelreflexcamera in.

En nu ben ik een klein beetje moe. Het is best inspannend, zo’n hele dag slenteren. Helaas denkt mijn bekken er ook zo over, maar dat mag de pret niet drukken. Elke keer als ik naar een ander plekje in huis loop kom ik overal weer verschillende aanwinsten tegen. En dan doe ik ook weer van hieperdepiep! Het mooiste dat ik vandaag trouwens tegenkwam laat zich niet uitdrukken in klein- of grootgeld:

Paul’s oude mountainbike heeft versleten tandwielen en de versnellingen doen het niet meer zo goed. Dan probeert hij te schakelen en dan loopt zijn ketting eraf. Ook al zo vervelend. Deze fietsen opknappen slaat nergens op, dat zijn ze gewoonweg niet meer waard.

Nu hebben wij beiden een fietsenplan op het werk en  daar kun je een mooie fiets mee kopen. Handig, want over een tijdje zullen wij ook Stef met de fiets naar de opvang moeten brengen. In het begin kan dat nog niet, want dan is Stef nog te klein voor in een stoeltje. Maar als we nú een fiets kopen kunnen we daar natuurlijk wel al op anticiperen. Moederfietsen worden het dus. En dan ga je een bos vol bomen in, want daar zijn er nogal wat van. We raadpleegden dus het internet tot we een ons wogen, vroegen om ons heen naar gebruikerservaringen en vroegen bij wat fietsenwinkels om informatie. Maakten nog wat testritten. En dan is het wikken. En wegen, uiteraard. Maar we zijn eruit en ik heb zonet onze fietsen besteld. Ik krijg een supermooie Gazelle en Paul zal fietsen op een hele stoere Batavus. Jeej!

Dat zette me een beetje aan het denken. Zegt dat dan iets over Nienke en Marnix? Of misschien… Zegt het toch meer over mij en Paul?

Stef weet het in elk geval wel..

Dan ga ik nu uitvogelen hoe je een filmpje van een lachende baby online krijgt!

Genieten wij erg van de lichtjes overal, ons kleine kerstboompje (toch nog), de sneeuw buiten en vooral ook van elkaars gezelschap..

Fijne kerstdagen allemaal!

Voordeel voor jullie: kunnen jullie niet alleen de wieg zien, maar ook een beetje meegenieten met al die blije kleine kleertjes!

Maar eerst de wieg:

Details stofjes en binnenbekleding met bijpassende knoopjes:

Is het niet prachtig? En dan natuurlijk het bonusgetal:

Een deel van de gekleurde babywas

Vandaag mocht ik trouwens ook de proefdruk van het geboortekaartje ophalen (yay!), maar die houden jullie nog even tegoed Overigens komt de wieg op een andere, wat hogere standaard te staan, maar die is nog in bestelling. En de balonnen, lieve Janneman en Sanneke, had ik inderdaad ergens gelezen en die werken als een gek!