15 Aug 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Ik ben altijd al een sucker voor schoonheidsproducten geweest. Hoewel ik erg laat was met het begin van die interesse (ik was 15 toen ik voor het eerst make-up droeg) sloeg het virus al snel toe en de cosmetische opleidingen die ik daarna volgde maakten van mij voor eeuwig een gelovige. Make-up heeft op mij een enorme aantrekkingskracht en hoera: als je in het bezit bent van een visagistenkoffer kun je ook met het grootste gemak verantwoorden dat je spulletjes koopt die je zelf niet of nauwelijks zou dragen. In je koffer komt het immers altijd wel een keer van pas.
Qua huidverzorging was ik, in den beginne, altijd een uitprobeerster. Elke nieuwe crème, elk nieuw masker, het moest allemaal in mijn kastje. En op mijn gezicht. Daar ben ik van teruggekomen; in de loop der jaren werd mijn huid steeds gevoeliger en nu hou ik me bij mijn vaste merk.
Er was slechts één achterblijvertje in het geheel: nagels en nagellak hadden nooit echt mijn interesse. Mijn nagels zijn zwak, broos en scheurbaar (breekbaar kun je het niet noemen, want daar heb je harde nagels voor nodig). Zelfs als manicure heb ik nooit iemand gezien met zulke zwakke nagels als ik. Logisch dus, dat ik nooit écht warm liep voor nagellak. Ik had wel het één en ander aan lakjes en ik had zelfs één grote liefde op dit gebied: Aqua Feria, een kleurtje van Helena Rubinstein dat slechts een seizoen lang te koop was. Glanzend, metallic turkoois, in die tijd nogal een gewaagde nagellak-kleur.
Tijdens mijn zwangerschap wist ik echter niet wat me overkwam: door de hormonen werden mijn nagels keihard en oersterk. Splijten deden ze niet meer, groeien wel. Nooit had ik zúlke mooie nagels! Ook tijdens de borstvoeding bleven mijn nagels sterk. En toen kwam het: ik kocht een súperhip badpak voor onze vakantie en besloot dat daar écht knalrode nagels bij hoorden. Voor het eerst in eeuwen droeg ik nagellak en toen ik daarbij vervolgens, bij toeval, plaatjes van een paar mooie nagellakjes die een bekende wilde hebben zag, was ik om. Ik wilde óók nagellakjes! Ik bestelde er één. En nog één. Ik kocht er twee in de winkel. Gebruikte Google en e-bay om merken uit te checken waar ik voor het eerst in mijn leven mee in aanraking kwam. Vond blogs vól plaatjes van allerlei moois.
En nu heb ik een ellenlange want-list. Heb ik een blog over nagellak in mijn favorieten. En ben ik eens in de week bezig mijn manicure-skills toe te passen op mijn éigen nagels en handen. Wie had dát ooit gedacht? Ik niet, in elk geval. Maar het voelt goed, ik verzorg mezelf weer en neem op deze manier ook eens de tijd voor mezelf. Niet verkeerd, als mama zijnde. In een tijd waarin een make-up alleen mijn wallen lijkt te beaccentueren en het verzorgen van mijn huid niet meer veel uitdaging bied kan ik los op allerhande kleurtjes, glitters, holo’s en duochromes.
Nu alleen nog even zorgen dat mijn nagels, waaraan overduidelijk is te merken dat de borstvoeding al voor het grootste deel is afgebouwd, aansterken en hard worden. But I’m working on that..
10 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Stond hij op tafel naast de broodjes, in een doosje van 20 bij 20. Zagen we voor het eerst weer familieleden die we al jaren niet meer zagen.
Het is goed zo. We zijn hem dankbaar. Dankzij deze overdonderende ervaring zijn verloren gewaande familieleden terug in ons midden.
Pas als je ze weer ziet weet je: we hebben jullie gemist!
03 Jul 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Na mijn werk fiets ik door verlaten straten. In de verte de hitte, dampend van het wegdek. Achterop een tevreden pruttelende baby, af en toe een schopje tegen mijn rug. Het gekraak van mijn fietszadel is het meest exotische geluid dat er te horen is. De stilte is verbazingwekkend.
Dan, vanuit het niets, ontstijgt er een luid gejuich uit de huizen om 0ns heen. Eensgezind. Een wave van blije, opgewonden stemmen en wat getoeter trekt door de wijk. Verwonderd en lachend fiets ik verder. Stef is nog altijd een verhaaltje aan het brabbelen tegen zijn voet. En ik geniet van het voetbal. Op míjn manier 
29 Jun 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Zoals gezegd: ik werk eraan. Mijn blog moet anders.
Dit uiterlijk is nog niet helemaal zoals ik ‘m hebben wil. Maar al een stuk beter als eerst!
06 Jun 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Na een zwaarmoedig verhaal en een gelucht hart is er gelukkig ook nog een keerzijde van de medaille. Alvast voor mijn verjaardag mocht ik een nieuwe lens voor mijn camera in mijn tas stoppen en in mijn hart sluiten: ik kreeg een Lensbaby met wat accessoires. Door voornoemde drukte heb ik er nog niet heel uitgebreid mee kunnen spelen, maar for what it’s worth: I love it! Het is een lensje dat je echt even onder de knie moet krijgen, dus de komende vakantie kan ik weer lekker pielen. Mijn eerste gekloot heeft, tot mijn grote verbazing, zelfs al het één en ander aan leuks opgeleverd:
14 May 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Ik hou van mooie plaatjes en verzamel deze al jaren. Boeken van mijn favoriete tekenaars worden gekoesterd en ondanks het feit dat je een boek nooit op de kaft moet beoordelen kan ik soms verliefd worden op een boek vanwege de plaatjes die erop of erin staan. Lange tijd was ik alleen verzamelaar, maar een paar jaar terug kreeg ik een Groots Inzicht: waarom die plaatjes niet zélf proberen te maken?
Het experimenteren begon bij het manueel instellen van onze compactcamera. Al gauw bleek dat ik dit toestel wat ontgroeide: ik wilde er meer van dan dat het arme apparaatje aankon. Een hybride toestel* kreeg ik voor mijn verjaardag en hiermee leerde ik hoe ik met een camera om moest gaan, welke effecten allerlei instellingen hadden op foto’s en wat er allemaal bij komt kijken om een bepaald onderwerp te fotograferen. Ik leerde veel over uitsnedes, licht en kleur, maar ook foto’s te bewerken.
Uiteindelijk werd ik ook te veeleisend voor dit toestel en met een financiële meevaller kon ik een droom waarmaken die anders ver buiten mijn bereik zou zijn gebleven: ik kocht een speigelreflexcamera en een basisset aan lenzen. Een nieuwe wereld ging voor me open en hoewel mijn camera ondertussen alweer een ‘oud’ model is, weet ik zeker dat ik nog heel veel jaar met heel veel plezier gebruik zal maken van mijn camera.
Ik maakte veel fototripjes met mijn broertje en sleepte mijn camera graag mee wanneer we op pad danwel op visite gingen. Als je zoekt is er vaak veel moois te vinden om vast te leggen. Bovendien moet je oefenen om beter te worden in wat je doet; als je eenmaal de basisskills van het instellen onder de knie hebt kun je gaan spelen met compositie en kleur.
En toen werd ik zwanger en kreeg ik ischias en last van mijn bekken. Al gauw was het gedaan met de fototripjes. Daarna ook met de gewone tripjes. Het meesjouwen van mijn cameratas en statief ging ook al niet meer en mijn camera verdween voor lange tijd in een hoek. Na Stef’s geboorte had ik niet veel tijd voor mezelf en ook in deze periode kwam het er niet echt van. Bovendien was het een beetje ‘uit mijn systeem’ geraakt om deze camera te gebruiken: wat we wilden vastleggen ging prima met de compactcamera die altijd wel voorhanden was.
Ik heb daar geen seconde spijt van.
Maar waar ik ook geen seconde spijt van heb: ik fotografeer weer, heb mijn hobby weer opgepakt. Mijn camera ligt weer pakbaar, regelmatig wisselt de lens.. Ik leg weer vast wat ik zie, heb er weer zin in! Het is heerlijk om te merken hoe mijn wereld zich weer vanzelf uitbreid nu ik mijn draai als moeder, vrouw en werkneemster heb gevonden en ik geniet met volle teugen. En zeg nou zelf: een dankbaarder onderwerp om vast te leggen is er toch niet te bedenken?
*: Een stapje tussen een compactcamera en een spiegelreflexcamera in.
30 Apr 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Niet alle spulletjes op ons boodschappenlijstje hebben we gevonden. De parasol die we wilden voor op het balkon was in geen velden of wegen te bekennen: klaarblijkelijk was door de regen elke gedachte aan de zon uitgevaagd. Hoewel we wel weer een schattig zonnehoedje voor Stef op de kop tikten. Maar we vonden ook Heel Veel wel: Sesamstraatknuffeltjes, rammelaartjes, speelgoedsleutels, (voor)leesboekjes, een houten opbergdoos, kleertjes, een fietsstoeltje, een pet, nog meer speelgoed.. En ook voor onszelf vonden we nog wel eens wat: met name met het boekje waarin heel simpel en met duidelijke tekeningen wordt uitgelegd hoe je zelf kleding moet maken (via ‘hoe werkt een naaimachine’ naar ‘hoe werk je met patronen’ en van ‘welke steken heb je’ tot aan ‘hoe neem je je maten op’) ben ik súperblij.
En nu ben ik een klein beetje moe. Het is best inspannend, zo’n hele dag slenteren. Helaas denkt mijn bekken er ook zo over, maar dat mag de pret niet drukken. Elke keer als ik naar een ander plekje in huis loop kom ik overal weer verschillende aanwinsten tegen. En dan doe ik ook weer van hieperdepiep! Het mooiste dat ik vandaag trouwens tegenkwam laat zich niet uitdrukken in klein- of grootgeld:
01 Feb 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Paul en ik rijden beiden al jaren op barrels. Dat gaat op zich prima: ze worden niet onder je handen vandaag gejat, je hoeft er niet zuinig op te zijn en je herkent ze uit duizenden. Maar dit heeft ook nadelen: zo heeft een omafiets een achteruittraprem en dat werkt prima, zolang de fiets prima is. Maar begint de fiets eenmaal uit elkaar te vallen en loopt de ketting er nog wel eens vanaf, dan weet je al snel dat dát niet zo handig is. Als je ketting eraf loopt doet ook je rem het niet meer, namelijk.
Paul’s oude mountainbike heeft versleten tandwielen en de versnellingen doen het niet meer zo goed. Dan probeert hij te schakelen en dan loopt zijn ketting eraf. Ook al zo vervelend. Deze fietsen opknappen slaat nergens op, dat zijn ze gewoonweg niet meer waard.
Nu hebben wij beiden een fietsenplan op het werk en daar kun je een mooie fiets mee kopen. Handig, want over een tijdje zullen wij ook Stef met de fiets naar de opvang moeten brengen. In het begin kan dat nog niet, want dan is Stef nog te klein voor in een stoeltje. Maar als we nú een fiets kopen kunnen we daar natuurlijk wel al op anticiperen. Moederfietsen worden het dus. En dan ga je een bos vol bomen in, want daar zijn er nogal wat van. We raadpleegden dus het internet tot we een ons wogen, vroegen om ons heen naar gebruikerservaringen en vroegen bij wat fietsenwinkels om informatie. Maakten nog wat testritten. En dan is het wikken. En wegen, uiteraard. Maar we zijn eruit en ik heb zonet onze fietsen besteld. Ik krijg een supermooie Gazelle en Paul zal fietsen op een hele stoere Batavus. Jeej!
21 Jan 2010
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Nienke liet op haar weblog haar nieuwe kast zien. “Wat een gave kast, en wat ziet het er zo netjes uit!” becomplimenteerde ik hen. Het compliment viel niet in goede aarde: “Netjes… Brrr. Wil je dat woord niet meer laten vallen in combinatie met ons huis?! ;-p” schreef Nien terug.
Dat zette me een beetje aan het denken. Zegt dat dan iets over Nienke en Marnix? Of misschien… Zegt het toch meer over mij en Paul?
Stef weet het in elk geval wel..
Dan ga ik nu uitvogelen hoe je een filmpje van een lachende baby online krijgt!
24 Dec 2009
by Annibalin Pirate kitty's treasures
Genieten wij erg van de lichtjes overal, ons kleine kerstboompje (toch nog), de sneeuw buiten en vooral ook van elkaars gezelschap..
Fijne kerstdagen allemaal!
Previous Older Entries
RSS
Flickr
Ik ben altijd al een sucker voor schoonheidsproducten geweest. Hoewel ik erg laat was met het begin van die interesse (ik was 15 toen ik voor het eerst make-up droeg) sloeg het virus al snel toe en de cosmetische opleidingen die ik daarna volgde maakten van mij voor eeuwig een gelovige. Make-up heeft op mij een enorme aantrekkingskracht en hoera: als je in het bezit bent van een visagistenkoffer kun je ook met het grootste gemak verantwoorden dat je spulletjes koopt die je zelf niet of nauwelijks zou dragen. In je koffer komt het immers altijd wel een keer van pas.