Annibal's Weblog

Bij een metamorfose hoort ook nieuwe kleding. Ik kocht wat nieuwe shirtjes en voelde me voor het eerst sinds mijn zwangerschap weer thuis in mijn kleding. Mijn oude stijl paste alláng niet meer, maar een nieuwe had ik nog niet gevonden.

De shirtjes die ik kocht draaiden twee keer per week hun rondjes in de wasmachine, zodat ik ze zo snel mogelijk weer aankon. Drie stuks is geen héle grote voorraad. Nu wilde het geval dat ik voor afgelopen vrijdag een uitnodiging had liggen voor een kledingruilfeestje van mijn beste vriendinnetje. Ik had me er al op verheugd, want ik heb dat wel eens vaker met vriendinnen gedaan en dat was zoveel leuker als het klonk! Evengoed moet je dan wel éérst het moeilijke deel van de deal door: je eigen kast uitmesten en afstand nemen van kledingstukken die je nooit draagt (of allang niet meer past), maar die je toch zélden met gemak wegdoet. Tegen mijn zin in propte ik tóch een grote berg lievelingen in een tas en ging erheen.

En diezelfde lievelingen terugzien aan anderen, die er helemaal van gaan stralen! Jóuw oude kastbewoner als nieuwe aanwinst bij een vriendin.. Ja, dat stemt een afscheid toch een stuk minder somber: alleen dáárvan zou ik al zo licht van een veertje weer naar huis fietsen*.. Maar dan ook nog eens zelf met een hele tas vol nieuwe goodies thuiskomen, daar kan ik twee dagen na dato nog stééds van glunderen. Gratis en voor niks! Ik ben bijzonder blij met mijn nieuwe kleertjes; best bijzonder hoe ik uiteindelijk terugkwam met een tas vol spullen in de stijl die ik nu zo graag draag, terwijl mijn oude stijl anderen weer zo blij maakte.

Vriendinnengroepjes met dezelfde kledingsmaak zijn de bom!

*: Die wijntjes hebben daar ook écht niets mee te maken hoor. Echt niet!

Zó duur dat ik het nooit voor mezelf zou kopen. Dus kocht ik het tóch. Ik legde het vast met mijn nieuwe flitser op mijn camera, maar zie dat ik nog wel even mag oefenen. Vervelend..

Je moet wát, als je je verdrietig voelt.. Ook nog een paar leuke nieuwe shirtjes, binnenkort eens naar de kapper en naast mijn huis heb ik dan ook mijn eigen uiterlijk even grondig herzien. Ben ik mezelf opnieuw aan het definiëren? Is dit mijn versie van het vervellen van een slang? We’ll see..

Ik werd wakker van een jongetje dat op kleine sandaaltjes de slaapkamer inflapperde en opgelaten “mama!” riep. Ik zei hem gedag en sloeg mijn arm om hem heen. Zijn papa kwam binnen en haalde hem mompelend de kamer weer uit; ik zakte terug in mijn dromenland.

Een tweede keer werd ik wakker van diezelfde papa, deze keer omdat hij zingend de kamer inkwam. Een ontbijt werd voor me neergezet en Stef probeerde het cadeautje dat op het blad stond te pikken. Een verassingsei dat niet beter uitgezocht had kunnen zijn: een hangertje van een snoezig katje kwam eruit. Stef speelde met het ei en de wikkel, ik las de kaart die erbij zat. Mijn flitsende cadeau komt later, stond erop. Een prachtcadeau, waarvan ik zeker weet dat ik er nog jaren plezier van zal hebben. Nooit miste ik de flitser in mijn cameratas, maar nu we zijn verhuisd naar een woning met minder lichtinval en mijn interesse op fotogebied is verschoven (van het vastleggen van gebeurtenissen en mooie objecten naar portretfotografie) mis ik deze wel.

Op mijn telefoon zag ik direct twee smsjes, vijf twitterberichten (het was één van de zeldzame momenten dat de 3g-internetverbinding van mijn telefoon tot in de slaapkamer reikte) en een aardig aantal berichtjes op facebook. Hoogst verrast was ik: tot ik gisteren in de supermarkt een weergave van de datum trof was mij eigenlijk zelf een beetje ontschoten dat ik vandaag al jarig zou zijn. Mijn hoofd was er misschien te vol voor, maar mijn omgeving vergat mij niet. Zo lief! Ik heb me lang niet zo jarig gevoeld als vandaag..

We reden, bij wijze van tripje, naar het nabijgelegen dorpje Kessel. De pont vond Stef prachtig, het dorpje zelf bleek nogal.. Gesloten. Er was een kermis in het dorp neergestreken, dus alles was gesloten. Tot en met de slager aan toe! De VVV was niet eens te bereiken doordat er een enorme suikerspinnenkraam rechtvoor was geplaatst, het kasteeltje middenin het dorp was ook uitgestorven. Het zweet stroomde ondertussen van onze lijven en de temeperatuurmeter bij de plaatselijke bank gaf 34 graden aan. We besloten het voor gezien te houden. Een middagtukje voor Stef, een rustmomentje voor ons. Daarna een ijsje halen, zwemmen* en in het restaurant een halfgare pannenkoek eten. Eenmaal terug bij de bungalow bleken we bezoek te hebben van een eendenmama en haar baby’s: zeven stuks! Samen met Stef voerden we hen stukjes brood waar de eendjes met smaak van aten en toen ze weer weggingen zwaaide Stef ze blij uit. Ze hadden indruk gemaakt, zo bleek: het kind is nog een kwartier blijven zwaaien, onderwijl “etties hap, dada!” (eendjes hap, dagdag!) roepend. Etties is een nieuw woord, overigens. Sinds het voeren van mama-eend en haar kleintjes.

Stef ging naar bed en wij aten een taartje in de tuin. De rommeldebommel van het onweer, bij tijd en wijle een paar spetters, daarnet een keer een flits.. Wie weet wordt mijn verjaardag afgesloten met mijn favoriete weersomstandigheid om naar te kijken en te luisteren. Een kers op de taart? Zo te horen wel. Maar mooier als het was kan sowieso al bijna niet. Dank jullie wel allemaal <3

*: het zwembad hier is werkelijk BRILJANT! We zwemmen elke dag en Stef is er bijna niet vandaan te slepen. Oh, wat zullen we dit nog gaan missen..

Het is alweer een aantal jaartjes geleden dat ik ontdekte dat fotograferen érg leuk is om te doen. Ik begon met het verkennen en instellen van onze compactcamera, maar al gauw kon ik er niet meer mee uit de voeten. Een uitgebreider toestel vroeg, en kreeg ik, voor mijn eerstvolgende verjaardag. Een hybridetoestel was dat, oftewel een toestel tussen compact en spiegelreflex in. Wel de functionaliteit van een spiegelreflex, maar een simpeler systeem. God, wat hield ik van díe camera.

Toch was ik al gauw toe aan een volgende stap: toch een spiegelreflex. De mogelijkheden van het toestel waren perfect, maar op bepaalde technische vlakken kon ik toch niet met mijn lieve Fuji uit de voeten. Na véél dromen van de ultieme camera kon ik ‘m kopen: mijn Canon Eos 40D. Tot op de dag van vandaag in gebruik. Tot op de dag van vandaag mijn grote metgezel (alhoewel ik nog steeds de kleursaturatie van de Fuji mis). Nimmer nog heb ik de behoefte gehad aan een ander toestel.  Ik ging op fototripjes met mijn broer, met vriendinnen. Ik kon uren over de grond liggen dweilen om mijn katten in beeld te brengen, of om te oefenen met belichting en invalshoek.

En toen raakte ik zwanger en ging mijn bekken protesteren. Mijn zoon werd geboren en ik kreeg het druk. Ruimte inplannen voor fototripjes lukt me niet meer goed, ik vind het moeilijk te combineren mijn mijn gezin, huishouden, relatie, vriendschappen, familiebanden en werk en andere, wat vluchtigere hobby’s. Mijn camera is nog altijd in gebruik, maar nu gebruik ik ‘m anders. De lens die ik voorheen het minst gebruikte, gebruik ik nu het meest. Portretfotografie vond ik niet heel interessant, maar nu rollen er zelden nog andere foto’s dan van mijn kind (en zijn vriendjes) of mijn katten uit. Het is erg, maar ik ben een échte moeder geworden, ook in dit opzicht. En weet je? Ik vind het wel even mooi zo, ook. De inhoud van mijn tas moet zich echter nog wat afstemmen op mijn veranderde behoeften: een telelens gebruik ik nooit om mijn kind vast te leggen. Zo ver bij me vandaan komt hij niet. In de winter, binnen, is het moeilijk de belichting op een acceptabel niveau te krijgen. Dus vraag ik voor mijn verjaardag (in juni, hartje zomer nota bene!) een flitser.

En tot de tijd daar is dat ik weer meer ruimte krijg voor het uitoefenen van deze hobby pak ik mijn camera wanneer ik er zin in heb. En op sommige dagen peuter ik er dan best nog wat aardigs uit:

Aan de hand van deze foto zóu je moeten kunnen raden wat wij vandeweek aten..

Wij hebben een zielig kind: hij woont in een doos.

Zijn vader was wel zo lief om wat schilderijtjes op te hangen. Hier flikkert hij ze met ophangsysteem en al de deur uit:

En vanochtend was ‘klap eens in je handjes’ – Special Edition te horen hier in huis!
Klap eens in je handjes, blij blij, blij..

Boos bólletje??

Handjes in de hoogte! JA!

En toen was hij het zat en moesten de handschoenen uit en zijn sokken weer aan

THE END.

En zo drinken wij heden onze dagelijkse finest coffee. (Of, in mijn geval, van alles behalve koffie. Maar het gaat om het idee, nietwaar? :P)

En omdat ik ons de kosten van een belastingconsulent heb uitgespaard en zelf onze aangifte heb gedaan mocht ik als ‘loon’ dat ene mooie pakje voor Stef. Vandeweek kwam ‘ie binnen en kíjk nou!

Mijn zoon, het seventieskind <3

Al zo lang als ‘ie uit was wist ik: zodra ik mijn abonnement kan verlengen vervang ik mijn iphone 3 door een iphone 4. Ik heb nog nooit een telefoon gehad waar ik de gehele contractsduur zó blij mee was en die iphone 4 had ook nog eens mooie mogelijkheden.

Helaas, een paar maanden voor ik kon verlengen besloot T-mobile de prijs van het toestel enorm te verhogen. Ik begon me al een beetje af te vragen wat dat ging worden, maar was nog altijd overtuigd.

En toen was het moment daar: ik mocht! Eindelijk! Maarja, duur dus, die iphone. Ik moest dusdanig veel bijbetalen dat ik eigenlijk een beetje uit mijn humeur raakte ervan; voor een ander is het bedrag misschien een peuleschil, maar het ging míjn grens in elk geval te boven. Het gaat hier om een telefóón, niet om een belangrijk object waar mijn gezin iets aan heeft.

Ik ging me inlezen in andere toestellen, revieuws van zowel de iphone als ook wat andere kanshebbers passeerden de revue. En hoe meer ik las, des te meer ik de arrogantie van het bedrijf Apple inzag. Je maakt een product en zodra mensen het kopen blijken er een paar dingen niet goed te zijn aan dat apparaat. Dus wat doe je er dan aan?

Niets. Het interesseert je gewoon geen biet en je blijft de telefoon gewoon verkopen voor een enorm bedrag en je laat mensen er nog op wachten ook*. En de grap? Dat nog steeds hele hórdes mensen naar de winkel rennen om dat ding te kopen. Wat er nog meer op de markt is? Weloverwogen keuze? Lekker boeiend! I want an Iphone 4.

En toen, zómaar ineens, terwijl ik in de winkel stond, maakte ik een keuze. Hoera voor mijn impulsieve inslag: een Samsung Galaxy S ligt hier nu op de eettafel. En ja, ik zie best in dat de iphone op een aantal fronten fijner is. Het gebruiksgemak is ongeevenaard en er is geen telefoon zo mooi. Maar hell, níks hoeven bijbetalen met een goedkoper abonnement, een besturingssysteem dat niet met het belabberde itunes voorzien hoeft te worden van muziek e.d. én de telefoon meteen mee kunnen nemen vind ik mínstens even grote voordelen. Nu hield ik geld over voor de jas die ik nodig had, kon ik wat te spelen voor Stef kopen en ook nog een klein verwennerijtje voor mij en Paul.

Beat that, Apple.**

*: De levertijd van deze telefoon is ca. anderhalve maand.
**: Daarmee wil ik niet zeggen dat ik Apple nu haat, ofzo. Nee, ik vind het in principe nog altijd een topmerk en hoop dat ik over een tijdje nog eens een ipad of een macbook zal kunnen kopen. Aangaande de Iphone vind ik ze echter de plank een beetje misslaan om voornoemde redenen. Ik geef mijn geld dan liever uit aan een Apple-product dat het extra geld wél waard is

En dan ben je dus mama. Je lijf kan dan allicht nog wel op het oude gewicht komen (of niet..), de vorm ervan is voorgoed veranderd. Je merkt aan je broeken dat de pasvorm niet meer is zoals eerst, je shirts zitten net iets anders. Je mooie punten veranderen ook, en daarmee de accenten die je wil leggen met je kleding.

Dus dan ben je zomaar ineens je complete kledingstijl zat.

En dan? Dat is zo gemakkelijk nog niet, want waar frutsel je in vredesnaam zomaar ineens een nieuwe stijl vandaan?

Ik moest er echt heel hard over nadenken. Weet nog steeds niet zeker of ik het nu gevonden heb, en moet zeker ook nog werken aan de inhoud van mijn kledingkast. Maar heb begin is er: ik ga door op de weg die ik reeds insloeg toen ik aan de nagellakjes ging: een beetje vrouwelijker moet het zijn. Rokjes dus, en mooi gesneden shirtjes. De printjes mogen de deur uit, de gympen -gedeeltelijk-  ook. Ik ben aan het testen met hakken: kan mijn bekken dat aan? Het lijkt er wel op (nu mijn voeten nog ;))..

Ik hoop ook nog wel een paar spijkerbroeken te vinden die aan mijn maatstaven voldoen, want ik zie mezelf nog niet als 100 % rokjes-meisje (mag ik eigenlijk nog wel meisje zeggen? Ja toch?) door het leven gaan. Maar zoals het nu gaat, voelt het goed!

Alweer dik 5 jaar geleden zette ik voor het eerst een bril op mijn neus. Ik had een oogmeting laten doen omdat ik vermoedde dat mijn collega een bril nodig had, maar haar alleen aan de oogmeting kreeg als ik meeging. Uiteindelijk resulteerde dit in een bril voor beiden -die van haar nota bene nooit zo ver gewend dat ‘ie kon doen waar de bril voor bedoeld was- en sindsdien heb ik ‘m alsmaar harder nodig.

Toen ik heel erg nèt zwanger was was het tijd voor een nieuwe. Ik twijfelde: tijdens een zwangerschap kan je sterkte veranderen en een nieuwe bril is toch wel een investering. Uiteindelijk was de keuze alsnog makkelijk: ik had de bril echt nodig en lenzen durfde ik uiteindelijk toch maar niet. De bril kwam en belandde met 4 maanden in de la, omdat mijn sterkte inderdaad veranderd was. Een paar maanden na Stef”s geboorte kon ik de bril weer op, maar de sterkte werd het nooit meer helemáál. Nouja. Het werkt.

Zolang mijn zoon ervanaf blijft.

Gemiddeld ééns per week moet ik terug naar de opticien om mijn bril weer in vorm te laten buigen. En nu ik ook nog eens een zonnebril op sterkte nodig heb en ‘mijn’ merk daar zo’n € 250,= extra voor rekent ben ik het volledig zat. Niet meer mijn bril tegen hoeven houden bij concerten als ik het waag te willen dansen, geen tunnel-vision meer aan de randen van het glas, geen vervaarlijk gekraak meer wanneer Stef ‘m te pakken krijgt. Wel elk half jaar een oogmeting en de mogelijkheid om de sterkte tussentijds aan te passen. Morgen heb ik een afspraak bij de lenzenspecialist van mijn vaste brillenboer. Eerst maar eens zien of lenzen écht zo eng zijn. Dan kan ik altijd nog zeggen dat ik niet wil