Stef kreeg vandaag zijn aller-eerste paar schoenen van opa en oma. Hij liep er zó op weg!
Het klinkt als de titel van een sprookje, of een spannend verhaal. Op hetzelfde plankje als ‘Paultje en het paarse krijtje’ , ‘Joris en de geheimzinnige toverdrank’ en ‘Waldo en de vliegende stofzuiger’ hoort het thuis.
Of misschien.. Toch eerder op een ander plankje. Eentje met verhalen vol nachtelijke tranen, wallen onder kleine oogjes (en ook grote), verhalen van kommer en van kwel. Het jongetje heeft er pijn aan en dat verhaal doet niemand goed. Laten we maar hopen dat die kies nu snel tevoorschijn springt en zijn gezichtje laat zien. Dan is het verhaaltje weer even uit.
Vandaag precies één jaar geleden begreep ik hoe de wereld in elkaar stak, en snapte ik er tegelijkertijd niks meer van. Een klein jongetje kwam in mijn leven en verankerde zich in mijn hart zó diep dat de tranen me er soms van in de ogen staan.
Ondertussen loopt hij, kan hij woordjes zeggen, speelt hij en kan hij genieten van een verjaardagsfeestje. En dat deed hij 
Hij werd vreselijk verwend, at voor het eerst een taartje (en vond slagroom enorm vies), moest lachen toen er voor hem gezongen werd.
Mijn kleine knulletje is nu écht geen baby meer. Ik zal mijn baby stiekum missen, die kleine, lieve frummel. Maar ik verwelkom de vrolijke, ondernemende dreumes die eruit voort is gekomen <3
Cadeautjes uitpakken (en pakpapier opeten)
Taart eten
De slagroom viel bij anderen wél in de smaak
Cadeau van mama en papa
Onze kleine Pierrot <3
Nog 13 nachtjes slapen en het is écht waar. Dan heb ik geen baby meer, maar een dreumes. Ons verjaardagscadeau kwam gisteren binnen (en werd meteen al gesloopt door een kat die in de doos wilde), de spullen om de taart mee te maken heb ik al in huis.
Vandaag verzond ik zelfs, tres gestructureerd, een uitnodiging aan zoveel mensen als wij denken in ons huis kwijt te kunnen. Het kind zelf lijkt er ook van doordrongen dat het tijd is om de babytijd achter zich te laten. Brood met kaas, jam of worst, gewone melk in plaats van poedermelk.. Praten: ‘Die!’ (incluis wijzend vingertje), ’tis’ (vis), ‘dada’ (dagdag), ‘aaaaaaahh’ (aai), ‘ja’ en ‘pss’ (poes) horen wij nu vaak. Naast de klassiekers ‘papa’ en ‘mama’ dan.
En lopen. Nu echt. Kruipen doet hij alleen nog maar als hij snel weg wil komen. In de praktijk kruipt hij dus alleen nog maar als hij iets heeft gepikt dat hij niet mag hebben 
Voor alles is een eerste keer
Er lag een appeltje op tafel. Buiten zijn bereik, dacht ik. En ookal doen wij wel aan Rapleyen, dít hadden we nog niet geprobeerd..
Voor onze vakantie was Stef net zo’n slaper als dat wij zijn: gemakkelijk. Je legde hem in zijn bedje en dan ging hij slapen. De volgende ochtend, zo’n 10 tot 12 uur later, meldde hij zich dan wel weer en dan voedde ik hem.
Toen gingen we met vakantie. Tegelijkertijd had hij de waterpokken en (waarschijnlijk) de 6e ziekte. Bovendien kwam er een tandje door en bleek het bedje dat we daar voor hem hadden niet goed te zijn. De nachten waren naar: minstens 3 keer werd hij wakker en was hij onmogelijk weer in slaap te krijgen.
We weten het aan het ziek zijn, maar het probleem werd er niet beter van nadat we al lang en breed weer thuis waren, de uitslagjes en korstjes waren verdwenen en zijn eigenste, fijne bedje weer zijn slaapplaats was. Uiteindelijk werd hij nog ééns per nacht wakker, tussen 4 en 5. Gelukkig schoof dit langzaam maar zeker op: dit werd ééns per nacht tussen 4.30 en 5.30 en toen tussen 5 en 6, soms zelfs 6.30. Helaas begon zich toen een ander probleem voor te doen: in slaap kómen. Elke avond opnieuw was het krijsen geblazen als hij zijn bed in beeld kreeg en probeerden we zo ongeveer álles om hem in slaap te krijgen. Ook de slaapjes overdag werden een ramp. Niet alleen wij hadden er problemen mee, ook bij de opvang kregen ze het amper nog voor elkaar.
Laten huilen! Zei het consultatiebureau. En nog maar één melkvoeding per dag, want hij is al 7,5 maand! Het eerste probeerden we (zonder succes), het tweede lukt niet en lijkt, bij nazoeken, ook helemaal nog niet aan de orde.
En nu is Stef ziek. Hoge koorts, braken, verstopte neus. Vreselijk zielig. Maar wellicht, héél misschien, de oplossing die we zochten: Stef sláápt weer. Wordt ‘s-nachts nu wel huilend wakker vanwege zijn zieke lijfje. Soms. Maar in bed leggen kan al twee dagen weer zonder knoop in mijn maag, zonder er de hele dag tegenop te zien. Zou het zo blijven? We hopen het. Voor onszelf, maar niet in de laatste plaats voor dat lieve kleine ventje, dat grotere wallen onder zijn ogen heeft dan dat een baby zou moeten hebben..
En zo was het dan ineens tijd om Stef’s helmpje op te halen. Raar, hoe je uit kunt kijken naar iets waar je tegelijkertijd enórm tegen opziet. Niet meer zomaar een kusje kunnen geven op zijn bolletje, dat leek me vreselijk. Tegelijk hoor je een hoop goede verhalen over de verbeteringen die zo’n helm teweeg brengen en daar ga je als ouder voor. Wat is nu 5 maanden ongemak voor jezelf als je kind er beter van wordt? De kinderen merken er, zo zegt men, heel weinig van. Dat geloof ik.
Dus nu moeten we opbouwen. Maar mán, wat wordt je daar onzeker van. Het is loeiheet buiten en er staat ook nog een hittegolf voor de deur. Kindjes raken veel warmte kwijt via hun hoofd, dus je kunt wel raden wat ik door de luchtgaten van Stef’s helmpje zie: zeiknat gezwete haartjes.
Dat ik, als hij zijn helm opheeft, zijn ogen gewoonweg niet meer kan zien* was een bijkomstigheid die ik niet had verwacht. Iets waar de tranen me van in de ogen schoten.
Bovendien lijkt de helm te schuiven. Scheef op zijn koppie, soms hangend over één oog, ruimte op de plek waar volgens het boekje geen ruimte zou moeten zitten. En hij draait. Maandag dus maar meteen bellen: is dat wel goed? Dit hoort toch niet? Of wel?
Voor nu ligt onze kleine vent dus lekker zonder helm en slechts in zijn luier te spelen op zijn speelkleed. Morgen gaan we wel verder met opbouwen, zodat zijn hoofdhuid wel door kan gaan met wennen aan de helm. Als de helm dan -hopelijk snel- is aangepast kunnen we vlot verder met het opbouwen. Resultaat schijnt na 2 a 3 weken al duidelijk zichtbaar. Ik ben benieuwd..
*: De helm steekt redelijk ver uit en zit vrij dicht op de ogen. Zodoende ontneemt de helm je het zicht.