Annibal's Weblog

Hier had ik iets willen schrijven over een leuk vrijgezellenfeestje. Over een heerlijk weertje. Of over de ipad die ik gisteren voor mezelf mocht bestellen (jaha, nu is het ook wel weer klaar met die uitgaven he? ;)). Maar dat schrijf ik allemaal niet. Ik schrijf hier dat ik me schuldig voel. Net als Paul. Want vandaag leerden wij hoe rotsvast het vertrouwen van onze zoon in ons is. En hoe hard wij, als ouders, dat vertrouwen beschaamden.

Paul zou vandaag naar zijn ouders gaan met Stef. Wilde graag bijtijds weg, verzamelde tussen zijn ontbijt door nog wat spullen om mee te nemen. Stef bleef bij mij in de kamer. Bij mij en bij Paul’s kop koffie bij het ontbijt, waarvan ik het bestaan niet wist.

Vanuit de keuken zag ik hem naar de mok graaien. Ik begon te rennen, maar was 4 stappen te ver weg om op tijd te zijn. De koffie vloeide over mijn kind en hij begon te gillen. Ik brulde Paul’s naam, graaide Stef van de grond. Deed een laffe poging zijn kleding uit te trekken, maar dacht aan de onhandigheid van het uittrekken van een romper en bedacht me. Holde met Paul, nog net niet struikelend, naar de douche. Lauw water. Koelen. Bellen om assistentie. Langsgaan. Controle, pijnstilling, meer controle. Uiteindelijk lijkt het mee te vallen: eerstegraads brandwonden. Morgenochtend moet dat nog eens worden nagekeken, tweedegraads brandwonden schijnen zich soms pas later te openbaren. Maar wat een opluchting: de ergste pijn zal morgen weg zijn, er zullen vermoedelijk geen littekens overblijven. Drie plekken waar de huid heeft losgelaten, op de borst en tussen de oksel. Dieprode plekken op de borst, oksel, kaak en kin.

Maar hot damn, wat breekt je hart, als ouder, wanneer een klein verbrand jongetje niet eens huilt van de pijn zo lang hij zijn ouders bij zich heeft om zich aan vast te klampen.. Zo veel vertrouwen in ons als ouders. Zo ontroerend en mooi, maar tegelijk ook vreselijk, omdat je je des te meer beseft dat het ónze onoplettendheid was waardoor hij pijn heeft en had.

Gelukkig doet Stef het goed. Vanmiddag en vanavond was hij zijn eigen drukke, speelse, vrolijke zelfje. Wij, on the other hand, voelen nog steeds ons hart kloppen. We hopen op meer goed nieuws morgen en likken ook onze eigen wonden. Leggen onszelf erbij neer dat deze dingen gebeuren en danken God op onze blote knietjes dat hem ergere verwondingen gespaard zijn gebleven. En we zetten NOOIT meer iets met de potentie ons kind te branden binnen kinderhandbereik.

Sommige dingen zijn voor een dreumes écht. Heel. Stom. Zoals je gezicht schoonmaken na het eten. Echt! The horror!

Gelukkig vonden we enige tijd geleden een manier om het leuk te maken. Gisteravond had hij er bijzonder veel zin in. En beet hij aan het eind van de sessie nog even gauw zijn papa in zijn klauw

En omdat ik ons de kosten van een belastingconsulent heb uitgespaard en zelf onze aangifte heb gedaan mocht ik als ‘loon’ dat ene mooie pakje voor Stef. Vandeweek kwam ‘ie binnen en kíjk nou!

Mijn zoon, het seventieskind <3

Een luie zondagmiddag volgens Stef: lekker rondrennen, spelen, even een stukje rijden met de driewieler in het voorzichtig aanwezige zonnetje, kip kluiven, appelmoes in je haar smeren en vooral zélf de yoghurt naar binnen lepelen <3

Al een tijdje is Stef bezig het begrip ‘aaien’ onder de knie te krijgen. Al in het oude huis riep hij heel blij ‘Aaahh!’ naar de katten en rende op ze af met wapperende armpjes. Dat gaf niet het gewenste effect: de katten renden weg met doodsangst in hun ogen en als er dan eens eentje bleef staan was Stef te hardhandig en ongecontroleerd om het beest daadwerkelijk te aaien.

Twee weken terug haalden we een voelboekje bij de bibliotheek. Dát deed iets: Stef vind het konijntje en het poesje dat erin staan erg lief en wil deze graag proeven én aaien.

“Aaai” riep hij anderhalve week geleden ineens. Met een heuse i op het eind!

En afgelopen weekend slaagde hij zomaar ineens vanuit het niets voor zijn examen.

Hij klom bij mij op de bank en ging tegen me aanzitten. ‘Aaai!’ riep hij blij. En ik voelde, héél zachtjes, héél lief, een handje over mijn haren glijden. Zo zaten we een tijdje, samen. Hij aaide mij door mijn haar en ik slikte mijn ontroering weg. Trots.

Stef moest éven wennen aan de smaak van karnemelk, maar vond het uiteindelijk best lekker!

Toen ik zwanger was van Stef kocht ik een tweetal knuffeltjes. gewoon, omdat ik ze tegenkwam en omdat ik ze leuk vond. De eerste, Hermie, was toen Stef nog een hele kleine baby was een erg leuk speeltje.

De pootjes waren precíes groot genoeg voor hele kleine babyhandjes, het lijfje was precíes groot genoeg om omsloten te worden door kleine baby-armpjes en het neusje was precíes goed om op te sabbelen. Destijds zochten we ons dus een ongeluk naar een tweede Hermie, maar de Ikea verkocht ze ondertussen niet meer (en we hoefden maar 4 filialen af om dáárachter te komen..) en op het internet was er een buslading aan ikea-knuffels te vinden, maar Hermie zat daar niet bij.

Gelukkig keek Stef nooit écht om naar knuffels. Als speeltje deden ze het soms wel aardig, maar zo’n innige vriendschap als zijn vriendje Semmie heeft met zijn knuffelkonijn, of zijn vriendje Tobias heeft met zijn schaap.. Nou, nee. Wij staakten onze zoektocht en lieten het erbij. Voor de gezelligheid lieten wij wel een paar knuffeltjes in zijn bed liggen, anders was het zo kaal.. En ja hoor, daar ging hij, een maand of twee geleden. Het één op het andere moment: het tweede knuffeltje dat ik kocht toen ik zwanger was, Poesje, was het hélemaal. Poesje en Stef zijn nu onafscheidelijk, Poesje wordt innig geknuffeld en aan het staartje wordt gesabbeld voor troost.

Dus ja, daar gingen we weer. Een nieuwe zoektocht. Pfff! Want natuurlijk was ook dít beestje ondertussen allang niet meer in de handel. Het merk dat Poesje het levenslicht schonk mailen hielp niks: ze antwoordden niet eens. Avond aan avond zocht ik in webshops, ik belde een winkel, bekeek knuffelsites en zocht tweedehands. Pas toen ik mijn frustratie uitte op een forum waar ik wel eens kom kwam er beweging in het geheel: iemand daar vond het leuk om te zoeken en vond Poesje II! In Frankrijk, voor een bedrag waar mijn ribben nu een maatje voor moeten missen. Maar ach.. Voor het kind doen we alles. En dan kan dit mormel misschien een keer fatsoenlijk in bad

De zakjes uit de vuilnisbak in Stef’s kamer had ik al mee naar beneden genomen. “Ik kleed me even verder aan, dan krijg jij een schone luier en dan doen we die vuilniszakjes nog even in de container voor vuilniswagen komt.” vertelde ik Stef en begon onderwijl mijn shirt aan te trekken.

Nauwelijks had ik mijn kleren aan of ik hoorde ‘m al; die schone luier moest wachten, als ik de vieze luiers in die plastic zakken niet nog een week  lang dampend voor de deur wilde hebben. “Kom, Stef, we brengen ze even snel naar buiten” riep ik, hees Stef op mijn arm, pakte de zakken en haastte me naar buiten.

De vuilniswagen was al bezig met de rij containers waar de onze ook bij stond. Ik liep naar de vuilnismannen en gaf onze laatste ‘donatie’ van deze week aan de meneer die net zijn handen vrij had. Stef keek ondertussen zijn ogen uit: wat een stoere meneren! In hun mooie pakken sleepten ze bak na bak naar die enórme vrachtauto, die ook nog eens zwaailichtjes had! Verlegen zwaaide hij terug naar de vuilnismannen, die het maar wat leuk vonden dat Stef bij hen op bezoek kwam. We liepen weer terug naar de deur, maar het kind zat zo gebiologeerd te kijken dat we nog maar even zijn blijven staan.

Een wijzend vingertje en een zacht “Die!’ legden nog even de nadruk op de oranje lampen op het dak. De bakken waren leeg, de wagen reed door.. Maar stopte nog even, recht voor ons! De vuilnismannen zwaaiden en de vuilnisauto toeterde. Stef keek ze met open mond na <3

Muse is goedgekeurd; wij zijn trotse ouders <3

Stef kreeg vandaag zijn aller-eerste paar schoenen van opa en oma. Hij liep er zó op weg!