Annibal's Weblog

Dit gebeurt er dus als je een tweejarige stuntman op ideeën brengt:

Wij houden van de frontcam op mijn telefoon. Als hij zichzelf ziet trekt Stef de meest bizarre gezichten. Of hij doet de uitdrukking van mama na.

Zelfs de meest donkere wolk boven mijn hoofd, mijn meest zware gemoed.. Het klaart op wanneer ons zonnetje straalt.

A een tijdje hadden wij het gevoel dat het tijd werd om de zijkant uit Stef’s bedje te halen. Hij klom er nog niet echt uit, maar maakte na zijn middagtukje soms wel aanstalten. Vanaf het tafeltje waar zijn boekjes staan kon hij al wel zijn bed ínklimmen, maar soit. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen.

Waarom we dan dat gevoel hadden? Geen idee. Gewoon, de manier waarop de dingen gingen wanneer we hem naar bed brachten. Of wanneer hij wakker werd, ‘s-nachts.

Dus gisteravond kregen we de geest en haalde Paul de zijkant uit het ledikant. Of nouja, dat klinkt wat makkelijker als dat het ging: hij schroefde het bed uit elkaar minus de twee onderdelen die hij niet los kreeg, maakte met een ander onderdeel een klein gat in de buitenkant van de plaat die het hoofdeinde van Stef’s bedje vormt, beukte de twee klemzittende onderdelen los en schroefde het bed weer op een iets andere manier in elkaar. Uiteraard, zoals het een goed doordachte actie van verantwoorde ouders betaamt, deden we dit nog éven snel voordat we Stef naar bed brachten. Nouja, het was toch wintertijd, denken we dan maar.

En het glunderkoppie van Stef terwijl hij zelf zijn bedje inklom was onbetaalbaar <3

Over 6 weken en 1 dag is het ineens de dag dat mijn lieve kleine jongetje 2 (twéé!) jaar oud wordt. Nu ik al dagen aan bed gekluisterd ben met een fikse buikgriep en ik niet veel anders kan dan lezen en een beetje rommelen op de ipad heb ik dus tijd te over om leuke cadeau’tjes voor hem uit te zoeken. Een paar maanden geleden had ik het helemaal voor elkaar, dacht ik: ik had een website gevonden van iemand die meest geweldige speelhuisjes maakt van vilt. Op te zetten met een buizenframe, of gewoon over de eettafel heen. Supergeweldig! Omdat Stef heel veel plezier had van het dozenhuisje dat Paul voor hem maakte leek dit me een prachtplan.

En toen zei Stef “Auto.”

“Auto. Auto. Auto! Autoautoautoauto! AU-TO! Aaaauuto. Auto? Autooooo.” En verder maakt hij er veel geluiden van rijdende auto’s bij, inclusief remmen en veel toet-toet. Overal waar hij heengaat moet een autootje mee, tot in bed aan toe. Als hij wakker wordt begint hij vaak meteen te brabbelen over ‘auto toettoet!’ Als we op straat lopen moet elke auto worden aangewezen en benoemd. En soms horen we hem zelfs in zijn slaap nog wel eens murmelen over zijn favoriete voorwerpen.

Dus.

De houten garage die hij uiteindelijk zal krijgen is ondertussen uitgezocht. Voor Sinterklaas heb ik ondertussen ook het plan al rond; ook vliegtuigen hebben de laatste tijd enorm zijn interesse. bij het geluid van een vliegtuig (“Pieg!”) speurt hij de lucht af en gaat hij blij wijzen als hij ‘m ziet. “oooooohhhh!” roept hij dan. Het vliegtuig van Little people it is, dus.

Zijn verlanglijstje is ondertussen ook al redelijk compleet. Leuke spulletjes uitzoeken voor mijn manneke, I love it <3

Zijn tweede verjaardag is nu dichterbij als de eerste. Dat merk je aan heel veel dingen. Aan zijn geklets, aan wat hij allemaal al snapt, aan zijn manier van spelen. Aan zijn kledingmaat. En aan hoe hij dan soms ineens op de foto staat..

(En Wiep! Misschien zie ik spoken hoor, maar die foto.. Zie jij wat ik zie?)

Het begon toen ons kind een paar keer achter elkaar ziek werd. Eten ging heel slecht (of alles kwam er weer uit) en we haalden hem ‘s-nachts een paar keer uit bed met een hoorbaar knorrend maagje. We duikelden een papflesje op en het kind kon weer slapen.

Toen werd Stef steeds vroeger op de ochtend wakker. Half 5 was geen uitzondering en het enige dat het daar wél goed op deed waren de blauwe kringen onder onze ogen. Het papflesje kwam in ons op: zou hij gewoon honger hebben? Verder slapen op die fles lukte maar heel soms, maar het ritme veranderde wel: Stef werd steeds vroeger wakker en kon dan alleen nog slapen als er een fles tevoorschijn kwam. Af en toe een fles werd langzaamaan elke nacht een fles. En toen werd elke nacht een fles en dan weer slapen elke nacht een fles en dan daarna nog een tijdje* huilen, gillen en krijsen omdat het manneke in kwestie liever wilde spelen dan slapen. Wel speelgoed in bed, geen speelgoed in bed, lampje aan, lampje uit, muziekje lang of kort, het had geen effect.

We modderden aan en het was wat het was. Tot ik, van vermoeidheid, vorige week een complete nervous breakdown had om een uur of 4 in de nacht, terwijl op de achtergrond een anderhalf-jarig jongetje de hele buurt bij elkaar aan het gillen was. “Ik kán dit niet meer! Wat móeten we nu toch? Ik wéét het niet meeheeheer!!” brulde ik tegen Paul’s schouder, terwijl hij me bemoedigend over mijn rug wreef en zich onderwijl waarschijnlijk afvroeg of hij straks een schoon shirt aan moest omdat dit keer niet zijn zoon, maar zijn vrouw het compleet had ondergesnotterd en -gekwijld.

De hierop volgende dag verzamelde ik informatie, dacht ik na, sprak ik on-line met andere dreumesouders en probeerde ik de situatie vanuit zoveel mogelijk invalshoeken te bekijken. Ik verzon een plan. Ik stelde een lijstje op met aanpassingen en regels voor onszelf. De nachtfles afbouwen, 10 cc per nacht. Boven niet meer spelen. Al het speelgoed weg uit Stef’s kamer. Na het eten benéden uitrazen, eenmaal boven is meteen naar bed. Overdag niet langer als 2 uur slapen. Bij het bedritueel voorlezen in plaats van samen door een boekje bladeren.

We verwachtten oorlog. We verwachtten vreselijke tijden. Een periode van een paar weken zouden we amper nog in staat zijn uit onze ogen te kijken.

Maar het bleek eigenlijk al niet meer erger te kunnen als hoe het al wás. Ongelooflijk maar waar: vanaf díe dag ging het beter, op elk mogelijk vlak. Eén nacht, de derde binnen het nieuwe regime, was vreselijk: die dag had hij -naast zijn 2 uur durende middagtuk- nog een kleine 3 kwartier slaap in de auto meegepakt en was hij tijdens het bedritueel in een soort an ADHD-bui terechtgekomen. Elk uur wakker, de nacht from hell. Maar voor het overige lijkt de aanpak te werken als een gek! Geen nachtelijke huilsessies meer, maar meteen na zijn fles weer slapen. Dat zijn fles telkens minder inhoud heeft deert hem tot nu toe niks. En best of all: hij wordt ineens ook niet meer zo belachelijk vroeg wakker! We zijn oprecht in shock and awe over hoe snel en hoe goed onze nieuwe aanpak werkt. We zijn er nog niet, de fles moet nog verder worden afgebouwd. Maar voor nu zijn we blij.. Vanmorgen was toch wel het toppunt: een keer of vier heb ik ingespannen zitten luisteren of mijn zoon nog wel ademde, me afvragend wanneer een kind eigenlijk gewoon slaapt en wanneer het een coma is en je de dokter zou moeten bellen. Hij werd wakker om ACHT UUR!!

*: variërend van een paar minuten tot 3,5 uur achter elkaar.

Paul vroeg zich laatst af wat er zou gebeuren als je Stef een digitale camera in handen zou geven en hem er foto’s mee zou laten maken. Hij inspecteerde er zelfs onze oude Canon voor, maar deze werd onveilig bevonden op het vlak van kleine onderdelen in combinatie met Stef’s gewoonte spullen keihard weg te gooien wanneer hij er klaar mee is.

Dus toen zag mijn lief een aanbieding voor een échte digitale camera. Voor kinderen. Ookal stond erbij dat ‘ie pas geschikt is vanaf 3-jarige leeftijd, Paul vond het een goed project. De camera werd besteld.

Dus nu, op anderhalf-jarige leeftijd, mag mijn zoon zich de gelukkige bezitter noemen van zijn eerste camera. Natuurlijk hopen we dat de genen, die in mijn kant van de familie zitten, aangaande hobby-fotografie* op deze wijze voldoende worden aangewakkerd (immers, hóe cool is het om dan later tegen bewonderaars te kunnen zeggen dat je al fotografeert sinds je eerste?).

En waar hij zich tevens de gelukkige bezitter van mag noemen is een blog. Een fotoblog, om precies te zijn. Foto’s die Stef zelf heeft gemaakt kun je hier aanschouwen!

*: mijn opa was één van de eerste hobbyfotografen en ik, mijn broertje en een nicht zijn in zijn voetsporen getreden

Bedacht ik me een briljant onderwerp om over te bloggen terwijl ik op mijn werk zat.

Uiteraard ben ik dit echter allang weer vergeten, dus ik volsta maar gewoon met de mededeling dat de chirurg zo tevreden was over Stef’s verwondingen dat hij pas over 3 weken weer terug hoeft voor controle en..

Morgen éindelijk zijn favoriete hobby weer mag beoefenen: spetteren onder de douche!

En nu ga ik, om dit heuglijke feit te vieren, een boterham met biologische, linksdraaiende hagelslag naar binnen duwen. Gewoon, omdat het kan

Het gaat goed met Stef. Hoewel hij een klein griepje te pakken lijkt te hebben heeft hij verder geen last van zijn brandwonden. De plekken waar de huid los had gelaten blijken uiteindelijk toch tweedegraads te zijn, maar de prognose op het moment is dat het littekenloos zal genezen. Morgen moeten we weer met hem op controle in het ziekenhuis, over een week of 2 kan de chirurg met zekerheid zeggen hoe het eruit zal gaan zien qua littekens. We zijn tevreden, maar vooral ook trots op ons kleine bikkeltje..

Hier had ik iets willen schrijven over een leuk vrijgezellenfeestje. Over een heerlijk weertje. Of over de ipad die ik gisteren voor mezelf mocht bestellen (jaha, nu is het ook wel weer klaar met die uitgaven he? ;)). Maar dat schrijf ik allemaal niet. Ik schrijf hier dat ik me schuldig voel. Net als Paul. Want vandaag leerden wij hoe rotsvast het vertrouwen van onze zoon in ons is. En hoe hard wij, als ouders, dat vertrouwen beschaamden.

Paul zou vandaag naar zijn ouders gaan met Stef. Wilde graag bijtijds weg, verzamelde tussen zijn ontbijt door nog wat spullen om mee te nemen. Stef bleef bij mij in de kamer. Bij mij en bij Paul’s kop koffie bij het ontbijt, waarvan ik het bestaan niet wist.

Vanuit de keuken zag ik hem naar de mok graaien. Ik begon te rennen, maar was 4 stappen te ver weg om op tijd te zijn. De koffie vloeide over mijn kind en hij begon te gillen. Ik brulde Paul’s naam, graaide Stef van de grond. Deed een laffe poging zijn kleding uit te trekken, maar dacht aan de onhandigheid van het uittrekken van een romper en bedacht me. Holde met Paul, nog net niet struikelend, naar de douche. Lauw water. Koelen. Bellen om assistentie. Langsgaan. Controle, pijnstilling, meer controle. Uiteindelijk lijkt het mee te vallen: eerstegraads brandwonden. Morgenochtend moet dat nog eens worden nagekeken, tweedegraads brandwonden schijnen zich soms pas later te openbaren. Maar wat een opluchting: de ergste pijn zal morgen weg zijn, er zullen vermoedelijk geen littekens overblijven. Drie plekken waar de huid heeft losgelaten, op de borst en tussen de oksel. Dieprode plekken op de borst, oksel, kaak en kin.

Maar hot damn, wat breekt je hart, als ouder, wanneer een klein verbrand jongetje niet eens huilt van de pijn zo lang hij zijn ouders bij zich heeft om zich aan vast te klampen.. Zo veel vertrouwen in ons als ouders. Zo ontroerend en mooi, maar tegelijk ook vreselijk, omdat je je des te meer beseft dat het ónze onoplettendheid was waardoor hij pijn heeft en had.

Gelukkig doet Stef het goed. Vanmiddag en vanavond was hij zijn eigen drukke, speelse, vrolijke zelfje. Wij, on the other hand, voelen nog steeds ons hart kloppen. We hopen op meer goed nieuws morgen en likken ook onze eigen wonden. Leggen onszelf erbij neer dat deze dingen gebeuren en danken God op onze blote knietjes dat hem ergere verwondingen gespaard zijn gebleven. En we zetten NOOIT meer iets met de potentie ons kind te branden binnen kinderhandbereik.