Annibal's Weblog

Buiten, met een glas champagne in mijn handen, bibberde ik 2011 uit mijn lijf. Ik trilde en ik beefde en ik keek naar het overweldigende vuurwerk om ons heen.

Ik huilde mijn shawl nat, dikke tranen om onze grote verliezen en ons intense, allesvernietigende verdriet rolden van mijn gezicht. Het gat in mijn hart zo zwaar.. Maar zeker ook dikke tranen van het besef hoe rijk wij zijn. Ons droomhuis om in te wonen, de rekeningen betaald, de koelkast vol, beiden een baan, goede gezondheid, mooie spullen om ons heen verzameld. Elkáár. En een springlevende, gezonde zoon die een paar uur eerder intens genoot van twee pakjes knalerwten en een paar sterretjes.

Gelukkig nieuwjaar allemaal. Ik wens jullie niets dan goeds en de door jullie achtergelaten berichtjes op mijn blog doen me veel goeds. Dank jullie wel

Dus zo langzamerhand lijkt het -bijna- gedaan te zijn met het vreselijkste klotejaar dat ooit mijn pad kruiste. Tweeduizendelf, voor eeuwig het jaar van de miskramen, tranen, verdriet; triest hoogtepunt het verlies van onze zoon Gabriël. Het jaar dat ik me te buiten ging aan de meest waanzinnige aankopen en de meest achterlijke vreterijen in mijn mond propte: troostkopen en troosteten blijk ik bijzonder goed te kunnen.

Om de sufheid compleet te maken kochten we zomaar, beiden voor het eerst in ons leven, een staatslot. Immers, karma heeft ons potverdorie nog iets tegoed! Erop vertrouwende dat de universele balans zo ondertussen belachelijk ver uit evenwicht is geraakt hebben we unaniem besloten dat dit jaar aan het einde nog een positieve draai zou moeten krijgen. Al hoef ik het geld niet, een gezonde zwangerschap is alles dat ik vraag. Maarja, als het één je niet gegeven is kun je altijd het andere nog proberen, nietwaar?

Dus nouja, morgen zwaaien we 2011 uit. Ik zie er vreselijk tegenop, maar kijk op een vreemde manier ook uit naar 2012. Op naar betere tijden. Hoop ik dan. Ik weet nog niet hoe het verder gaat lopen, dus ik wens jullie maar vast een goede jaarwisseling en een gezond en heel gelukkig nieuwjaar. Opdat dit een jaar zal worden dat dromen uit mogen komen..

Dus daar ging ik weer. Beetje lood in de schoenen, al branderige ogen van te weinig slaap en wat frustratietranen (je hebt van die dagen dat weggaan nog zo makkelijk niet is) en half-half het gevoel dat het nergens op sloeg om nu nog naar de lenzenzaak te gaan. Aan de andere kant ook een soort van verbetenheid in mijn hoofd: ik wil ze hebben, snotverdorie, en ik wil ze NU!

Ik kwam. ik oefende. En ik overwon.

Ik heb ze!

En… Het was het waard. Nu al. Nog voordat ik voldoende gewend ben om ze langer als 4 uur achter elkaar te dragen

Natuurlijk is Max’ situatie niet de enige reden om ons huidige thuis in te ruilen voor een ander huis. In eerste instantie wilden we er beiden niet aan, maar na enig denkwerk kwamen we allebei tot de conclusie dat we er allemaal baat bij zullen hebben als we een andere plek voor ons gezinnetje vinden.

Zo heb ik enorm veel moeite met de 4 trappen die ik op en af moet met de boodschappen, de tassen van mij en Stef én Stef zelf als ik wegga of thuiskom. Mijn bekken vind de trappen echt heel stom en een lift hebben we niet.

De ruimte is, nu Stef erbij is gekomen, overduidelijk te klein voor de katten. Ze zijn hun eigen plekje kwijt en hoewel Max de enige is die er ziek van wordt, zien we ook duidelijk aan Loki en Beertje dat zij niet lekker in hun vel zitten en dit doet mij veel verdriet.

En dit huis is warm. Gíllend warm. In de zomer dan natuurlijk, maar een huis met aan 4 zijden buitenmuren recht onder een plat dak is, met dit weer, niet te hachelen! Ik riep altijd al dat ik van dit huis hield, op de warmste zomerdagen na, maar nu we met een baby zitten die ook nog eens een helmpje opmoet balen we er nog veel meer van.

Tel daarbij op dat er, met het huidige economische klimaat, veel moois te koop is met gunstige prijzen en dan is het gedachtensprongetje naar die tuin waar Stef zo leuk in zou kunnen spelen snel gemaakt. Geen betonnen balkon meer, maar gras om in te spelen. Eén, of misschien zelfs wel twee bovenverdiepingen waar de katten zich in alle rust kat kunnen voelen wanneer Stef lekker aan het spelen en rondkruipen is. En met de boodschappen nog aan -en ons kind nog ín- de kinderwagen zó ons huis in kunnen rollen. Zonder sjouwen, tillen en traplopen. Een aanlokkelijk idee. We vinden het enorm spannend, zien al wel een beetje op tegen de verhuizing zelf, maar kijken stiekum al uit naar dat droombeeld van dat kleine jongetje, dat met warm weer in het gras naast zijn opblaasbad speelt. Misschien is het zelfs al heel dichtbij: we hebben al iets op het oog..

Vaarwel 2009

En hallo 2010:

Ons nieuwjaar begon met een avond gezelligheid bij vrienden, met een glaasje champagne en twee slapende kindjes*. We keken buiten naar vuurwerk van anderen maar holden snel weer naar binnen door de kou. En ik was trots op mezelf: ik heb niet gehuild. Ik hoop dat jullie net zo’n mooi oud en nieuw hebben gevierd als wij en ik wens jullie allemaal het állerbeste voor 2010. Maak er wat moois van!

*: Zowel Semmie als Stef zijn dwars door Het Grote Moment heengeslapen, de kusjes en nieuwjaarswensen die ze van 6 mensen kregen én de grote hoeveelheid knallen op de achtergrond ten spijt. Owja, en Nienke: op die foto van Stef en Semmie samen in de sneeuw zie je Stef (cq zijn wagen) links, met de groene tas eraan

Afgelopen woensdag kreeg ik knetterend veel last van PMS. Om te húilen was het gewoon. Letterlijk, want ik kon er nauwelijks nog mee ophouden. Ik ben blij dat er die dag niemend “Boe!” tegen me heeft geroepen op mijn werk, want echt charmant is het niet om dan meteen in tranen uit te barsten. Teleurgesteld was ik ook, natúúrlijk, want PMS, dat betekent ongesteld worden en we doen nu juist al een tijdje erg ons best om dat te voorkomen, voor een maandje of negen.

Maar diezelfde avond werd ik in verwarring gebracht. Mijn nichtje kwam eten en ik had gekozen voor een hapje waar ik altijd vreselijk gelukkig van wordt: patatjes met van die yummie american fritesaus. Dus we aten. En ik nam een hap patat. En ik moest erg mijn best doen om het niet met een noodvaart weer uit te spugen. Bah, wat góór! Zo vreselijk vies en vet, ik kreeg er gewoon een naar, weeïg gevoel van in mijn maag. Gelukkig ben ik een ster in verhullen dat ik niet of nauwelijks eet (komt die ‘eetstoornis’ toch éindelijk eens een keer van pas ) en kon ik mijn patatjes verder laten voor wat ze waren.

Donderdag en vrijdag ging het huilen onverminderd door. En ik werd misselijk, bij vlagen. Of nouja, niet echt mísselijk.. Maar dat gevoel dat je soms hebt net voordat je misselijk wordt, dan. Daarnaast bloedt mijn tandvlees ineens heel erg bij het poetsen. Heb ik pukkels all over the place. Is mijn huid rood en vlekkerig. Voel ik soms rare prikjes in mijn buik. Blijk ik ondertussen ook geen stroopwafels en pindakaas meer te lusten. Jank ik vandaag weer fijn verder.. En plaste ik vanochtend een héél licht, nauwelijks zichtbaar maar toch écht aanwezig streepje. Zou het? Aanstaande donderdag moet ik ongesteld worden, normaalgesproken zou ik er nu al ‘voortekenen’* van moeten hebben.

Zoals ik al schreef, wachten doet iets met je. En als dit is waar ik báng voor ben, als ik mezelf nu schijnzwanger heb ge-wishful-thinkt, dan ga ik metéén contact opnemen met mijn arts. Ik denk dat het dan weer tijd wordt om de prozac uit de kast te halen..

*: De dames weten wel wat ik bedoel, de heren wíllen het waarschijnlijk niet weten.

Verloren hoop is er om weer hervonden te worden. Drie weken na een weekend waarin tranen en hormonen (want PMS) de boventoon voerden heb ik een vorm van berusting gevonden in mezelf die ik nog niet heb meegemaakt. Voor het eerst heb ik geduld en wacht ik minzaam tot ik meer weet, de ene kant op óf de andere. Ik vlieg niet meer tegen de muur op bij elk steekje, prikje of rommeltje in mijn buik. Vraag me niet meer af waarom er geen zwangerschapstesten bestaan die metéén al kunnen zeggen of er iets gebeurt in je lijf. Is dit het voorgevoel waar ik maanden op heb gewacht? Of verwar ik wederom de hoop die ik heb met de wetenschap dat er iets is?

Het wachten, elke keer opnieuw, doet iets met je. Na er lang een antipathie tegen te hebben gehad ben ik nu één van de vaste gasten in een topic op een forum, waar het wachten op het in vervulling gaan van deze wens het onderwerp is. En het lucht op. Het is fijn vrijuit te kunnen praten met mensen die weten hoe het voelt. Wachten. Even geen goedbedoelde adviezen, maar wederzijds begrip. Ik acht de kans groot dat de berusting die ik nu voel hier deels mee te maken heeft: ik ben niet meer alleen.

We wachten dus maar weer verder, maar wel met een goed gemoed. Wie weet mag ik over een paar weken dit logje wel van ‘private’ naar ‘public’ zetten. Misschien schrijf ik dan ook wel logjes over misselijk zijn, of ben ik zo moe dat ik na het eten meteen mijn bed inschuif. Ik hoop het. Ik heb hoop.