Annibal's Weblog

Al een tijdje sluimerde het. Af en aan had ik dipjes en voelde ik me.. Ja, wat eigenlijk? Belemmerd, zo zou je het het beste kunnen noemen. Al is dat een te zwaar woord voor wat ik voelde. Maar het ging goed verder, het zat ook niet echt tegen, dus ik besteedde er niet al te veel aandacht aan. Beloofde mezelf te mogen stoppen wanneer ik niet meer wilde, maar door te gaan zo lang er zich nog geen ander plan vormde. Zoals met veel dingen die bij het moederschap komen kijken nam ik alles zoals het kwam en bekeek ik het van dag tot dag. Ik legde mijn twijfels naast me neer tot nader order.

Stef is nu bijna een half jaar oud en nu hij eenmaal stilletjesaan is begonnen met de bijvoeding en de papjes begint het toch weer te borrelen. Die borstvoeding, dat is iets dat mij heel erg na aan het hart ligt. Nooit had ik vantevoren gedacht dat ik hier zo mee bezig zou zijn, dat ik zo ver zou komen, dat Stef en ik het er beiden zo goed op zouden doen. Ik heb geen seconde spijt gehad van deze keuze, maar nu begint het toch zwaar te worden. Zwaar om te kolven op mijn werk. Het kost veel tijd, het onderbreekt constant mijn werk en ik heb het gevoel dat ik alleen maar op de tijd aan het letten ben om te zorgen dat ik wel op het moment dat de kolfruimte voor me gereserveerd is gá kolven. En zwaar als Stef weer eens heeft bedacht dat de wereld vééls te interessant is om zijn aandacht bij het drinken te houden. Aanhappen-loslaten-aanhappen-loslaten-aanhappen-loslaten gaat op den duur pijn doen.

Nu Stef dus een papje krijgt elke dag, en nu Stef een hapje krijgt elke dag merk ik dat hij voedingen begint over te slaan. Dat dit samenvalt met iets dat ik het beste kan omschrijven als ‘aandachtsverlies’ bij mij heeft me de afgelopen week veel stof tot nadenken gegeven. Helemáál stoppen wil ik niet. Ik zie het gewoon niet voor me. Maar ik ken mezelf: op het moment dat ik afgeleid raak van iets dat mij voorheen erg heeft beziggehouden zegt iets over mijn inzet voor deze bezigheid. Dat ik dus constant vergeet of bijna vergeet te kolven zegt dus een hoop.

Na een week nadenken ben ik dus tot een besluit gekomen: ik ga afbouwen. Niet helemaal, maar voorlopig de helft van de voedingen die ik nu geef. Eén fruithapje, één warme maaltijd en één papje in plaats van drie van de zes voedingen is waar we nu langzaam naartoe gaan werken. Dit komt overeen met de voorschriften voor bijvoeding en het enige verschil met niet-afbouwen is, dat we de voorraad moedermelk in onze vriezer gaan gebruiken voor de papjes. Als dit op is zullen we papjes kopen die zijn aangemaakt met kunstvoeding. Als we op dit punt zitten zien we wel weer verder. En wellicht, zoals het er nu naar uitziet, zal Stef zelf nog één van de zes voedingen laten vervallen. Twee borstvoedingen per etmaal kan ik hebben. Zes niet meer.

We laten het nu nog heel even op z’n beloop, tot Stef 6 maanden oud is. Ik wil, gevoelsmatig, dat eerste half jaar heel graag ‘volmaken’. Als dit gelukt is gaan we met voornoemd schema aan de slag. We zien wel.

Ik ben in elk geval opgelucht: ik heb een knoop doorgehakt. Ik zal de borstvoeding niet helemaal los hoeven laten, maar mezelf elke 3 uur in dienst stellen van mijn kind, of hij nu aanwezig is of niet, hoef ik binnenkort ook niet meer. Ik denk dat ik hier gelukkig mee zal zijn.

N.B.: Op de foto zie je hoe Stef voor het eerst een flesje (gekolfde) melk van zijn vader krijgt.

Vanmorgen na Stef’s eerste voeding mocht ik nog even slapen, terwijl Stef en zijn papa allemaal vage geluiden produceerden in de keuken. Aan mijn dommelslaapje kwam een einde met een dienblad vol lekkers en cadeau’tjes. Ik werd verwend! Bij mijn croissantjes kreeg ik ook nog cadeau’tjes: een tegeltje met Stef’s handafdruk en een gedichtje erop en een nieuwe kraal* voor aan mijn ketting.

Mijn moederdag begon dus geweldig en ook de rest van de dag was Genieten geblazen. We aten bij de McDonalds.. Althans, ik en Paul dan, want Stef at thuis voordat we weggingen. Zijn eerste hapjes! Al een paar dagen was hij enórm geïnteresseerd in ons als wij aten, smekte hij mee en probeerde hij eten te pakken te krijgen (om vervolgens boos te gaan huilen als het niet lukte) en nu hij over twee weken al een half jaar oud is vonden we dat het wel kon. Een extra mooi moederdagcadeau dus:

Tot onze verbazing ging er meer ín het kind als ernaast. Lekker ding! De smeerboel die we verwachtten bleef ook nog best binnen de perken:

En tot slot heb ik nog even de tijd om achter de pc te kruipen. I <3 moederdag!

*: Deze kraal stelt een blauw lint voor: mijn verbinding met Stef.

Een zangtalent ben ik niet. Nooit geweest ook. Niet alleen qua stem is het niet veel soeps, ik bén er ook gewoon niet zo van. Ik had er een hekel aan wanneer we op school gingen zingen en vanaf het moment dat ik ontdekte dat je ook kon playbacken is het nooit meer goedgekomen. Alleen heel hard meebrullen met de muziek van mijn favoriete bands (het liefst tijdens concerten, want dan hoort toch niemand hoe vals het is) doe ik graag.

Maar nu zing ik elke dag,  en nog uit mezelf ook. En dat beperkt zich niet tot de momenten dat niemand me kan horen, ik betrap mezelf er zelfs op wanneer ik op straat loop. Want het gaat helemaal uit zichzelf: ik zing tegen mijn kind. Als hij krampjes heeft zing ik liedjes van Weezer voor hem, als ik hem uit bed haal zing ik een goedemorgen Stef-liedje, als ik hem in bed leg een ga-maar-lekker-slapen-liedje, als hij in zijn stoeltje zit en een beetje chagrijnig gaat doen doe ik een laten-we-een-dansje-doen-combo van een liedje met een ‘dansje’*. We hebben een luierverschoonliedje en een liedje van waarom-huil-je-toch?.

Doet me denken aan iets dat zich voordeed toen de kraamverzorgster er nog was. Stef had krampjes en ik had hem bij me op schoot, probeerde hem te troosten. In een opwelling besloot ik muziekjes met hem te gaan luisteren en zocht via mijn telefoon wat youtube-filmpjes van liedjes die ik had geluisterd toen hij nog in mijn buik zat. De kraamverzorgster keek op van haar zorgdossier en vroeg wat dat geluid was. Ging mijn telefoon nou? “Nee hoor” antwoordde ik, en legde uit dat dit muziek was die hij al ‘kende’. “Muzikale opvoeding, he? Kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!” grapte ik.

Even later kwam Paul binnen, hoorde Weezer en riep “Oh! Muzikale opvoeding, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen.” Even later ging de bel en kwam mijn schoonzus op bezoek. Ze liep de kamer in, hoorde Muse en riep blij.. “Hey, muzikale opvoeding.. Kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!”

De kraamverzorgster dacht dat we haar in de maling aan het nemen waren. Maar niets is minder waar. Klaarblijkelijk ben ik muzikaler ingesteld als ik zelf altijd dacht. Muzikale opvoeding, daar kun je dus écht niet vroeg genoeg mee beginnen

*: Meaning het vastpakken van zijn handjes en er een beetje mee swingen

Een traan plonst op mijn hand. Een traan waarvan ik nóóit had gedacht dat ik ‘m erom zou laten. Want wat moet, dat moet, toch? Dat het gevoelsmatig anders zit, dat is iets waar ik nog even aan moet wennen. Ik was nooit zo’n borstvoedings-activist; pas relatief laat in mijn zwangerschap heb ik besloten om toch maar wél te gaan proberen om het eerst zonder kunstvoeding te doen. Maar sinds vanmiddag heeft Stef diarree. Een bijwerking van de antibiotica die ik moet slikken. En omdat mijn ontsteking reeds een beginnende nierbekkenontsteking was toen ik aan mijn kuur begon durft de arts het niet aan om me op een lichtere kuur te zetten.

We mogen kiezen: stug de borst blijven geven en het risico lopen dat ons kleine, lieve baby’tje uiteindelijk aan beginnende uitdroging zal moeten worden behandeld, óf we grijpen eerder in. Nú, dus. Met kunstvoeding. Om en om de borst en de fles geven om te beginnen, en dan kijken hoe het gaat. Met goede verwachtingen.

Eén traan liet ik dus gaan, omdat ik nu tóch verdrietig ben dat ik, voor hoe even het ook is, mijn kind niet zelf zal kunnen voeden. Nog tot zondag. Verstandelijk weet ik dat het beter is zo, no big deal, maar een paar dagen. Maar het gevoel erbij is anders. Nooit van mezelf verwacht. Maar stiekum toch ook wel weer mooi. Ik voed mijn kind zelf en ik ben er blij mee.

************

Hoe het verder gaat hier? Heel hard “gewéldig!” roepen zou een tikje overdreven zijn, maar eigenlijk gaat het veel beter na een paar dagen nieuwe medichijnen als ik vantevoren verwacht had. De antibiotica slaan aan als een gek: al na één tablet was de buikpijn en de pijn bij het plassen zo goed als weg. Ik voel me voor het eerst in tijden redelijk ‘normaal’ en heb er vertrouwen in voor de komende tijd. Vanaf nu gaat het beter worden. Ik vóel het! Genieten van mijn zoon doe ik al dagelijks*, hopelijk binnenkort zonder lichamelijke ongemakken die mijn enthousiasme remmen..

*: Hij is zó mooi. En zó lief. En zó geweldig! En hij ruikt lekker. En hij knuffelt zo fijn. En ik moet zo om hem lachen, hij is grappig! En schattig. En al die kleine geluidjes! En zo kan ik nog wel úren doorgaan, maar helaas, daar heb ik geen tijd voor: ik knuffel namelijk liever met mijn zoon

Soms zit ik te wachten tot ik weer de oude ben. Mijn lijf is nu weer van mij, pijnen die ik had trekken eruit, ongemakken die dwars zaten zitten niet meer in de weg, dus laat maar komen, denk ik dan. Maar ergens weet ik dat ik het dan niet helemaal bij het juiste eind heb, want écht de oude ga ik denk ik niet meer worden. Ik ben, zeg maar, the new and improved me. Naast Annibal ben ik nu ook mama. Dat mijn lijf nu is veranderd hoort daar dan gewoon bij*.

In één ding bleek ik vanochtend echter wél weer de oude: ik zie weer beter door mijn nieuwe bril als door mijn oude. Ook hierin steek ik mezelf dus weer in het nieuw

*: Al hoop ik wel dat ik binnenkort zekere infecties en zeer pijnlijke aandoeningen vaarwel zal kunnen zeggen, ik zou zo graag écht willen genieten van mijn Ischias-vrije lijf!

En daar zat ik dan vanavond, in de tram. Te glimmen van trots: voor het eerst alleen op pad, terwijl mijn grote man thuis was bij mijn kleine man. Het liefst had ik iedereen in de tram hoogstpersoonlijk verteld hoe spannend het allemaal wel niet was: “Ik ben wel móeder hoor! En mijn kind is thuis!”

En dat iedereen me dan Heel Stoer vond enzo.

Maar niemand zag aan mijn voorhoofd dat ik nu al bijna 4 weken iemands moeder ben en niemand kwam naar mij toe om te vertellen dat ze zo trots op me waren, dus gaf ik mezelf af en toe maar een denkbeeldig schouderklopje. Eenmaal in het restaurant aangekomen kwamen de schouderklopjes wél vanzelf: mijn collega’s vonden het geweldig leuk dat ik er was en overstelpten me met enthousiasme, vragen en felicitaties. Leuk! Het was gezellig om mijn collega’s even te zien en te spreken, al moest ik er redelijk snel weer vandoor; thuis wachtte immers een klein ventje op mijn melk. Natuurlijk miste ik daarbij eerst mijn tram,kreeg ik vervolgens de sloomste tramchauffeur van Den Haag en bleken de ruiten van mijn auto naast de tramhalte binnen no-time dichtgevroren te zijn, maar dat mocht de pret van het thuiskomen niet drukken. En ook onderweg naar huis kon ik die grijns niet onderdrukken: rijdende langs het Capitol las ik de boodschap “God heeft een wonder voor u!” van de gevel en dacht meteen aan mijn kleine wonder..

************

Na mijn vorige logje wil ik jullie zeker niet onthouden dat het hier beter gaat, stukje bij beetje. Ondertussen heb ik Stef al twee keer naar het consultatiebureau gesleept (voor een halve gehoortest -deel 2 volgt komende week- en de reguliere controle), hebben we samen boodschappen gedaan (jaha, je wordt echt bijzonder avontuurlijk wanneer je een baby hebt) en ben ik bovenal tot de ontdekking gekomen dat de sleutel tot beterschap in mijn geval héél veel rust betekent. Dus dan moet ik kraamvisite afbellen als het zo uitkomt. Terug mijn bed in duiken, ookal is het al middag. Paul tóch vragen me nog te helpen bij de nachtvoedingen, ookal laat ik hem liever slapen. Een hele dag niets meer doen als strikt noodzakelijk is onnoemlijk saai, maar mijn lijf doet het er een stuk beter op. Ik laat het maar gebeuren, neem Stef bij me in bed (zie foto) en vind elke dag douchen en even buiten komen al een levensdoel op zich. Dat het werkt blijkt: mijn mannetje weegt ondertussen 3870 gram en meet 55 centimeter, de arts van het consultatiebureau was erg tevreden. Bovendien zie ik zelf beter hoe het met hem gaat dan welke arts dan ook me ooit zal kunnen vertellen: hij krijgt een boller koppie en zijn buikje wordt dikker. Een feest om te zien!  En betreffende mezelf: ik kan hem ondertussen soms al staand verschonen, een hele vooruitgang. En vandaag ging ik dus op pad, zonder mijn zoon. Like, woah!

En het gaat goed! Vandaag was de kraamzorg voor het laatst, dus nu springen we officiëel in het diepe. Tijd om het zelf te gaan doen. Vanmiddag was dat even eng en onwennig, want ging het allemaal wel goed? Moest ik misschien de verloskundige bellen nu hij een voeding weinig gedronken had? Kwam dat doordat hij suffig was, hetgeen we goed in de gaten moeten houden nu hij geel ziet? Of is hij gewoon even moe en moet ik me niet meteen druk maken?

Voor de volgende voeding stond onze kleine meneer echter al snel op zijn strepen en dronk goed door. Pfiew. En nu ben ik moe. Hondsmoe. Vannacht veel opgeweest vanwege zijn arme darmpjes, dus vanavond schuiven we er vroeg in. Maar wat ik dus wilde vertellen was dat het goed gaat hier. Dat we blij met hem zijn en ons gelukkig voelen De eerste week van onze Stef is aan ons voorbij gevlogen, maar ik vond het, ondanks de nachtelijke voedingen, vooral mooi en bijzonder. En niet alleen ik voel dit zo: ook Paul is merkbaar en zichtbaar gelukkig.. Groetjes vanuit een gelukkig gezinnetje, dus!

(En echt, bijlezen bij mijn blog-vrienden ga ik doen. Zeker weten! Maar vanavond even niet!)