Annibal's Weblog

“Ik ga het proberen.” Zei ik toen ik zwanger was van Stef. No pressure, als het me zwaar zou vallen zou ik gewoon stoppen.

Bij de borstvoeding kwamen er genoeg problemen op mijn pad. Dingen waarvan je de zin in de borstvoeding makkelijk zou kunnen vergaan. Toch bood ik ze, voor mijn gevoel met gemak, het hoofd en voedde ik verder tot Stef 9 maanden oud was. Het voelde goed, het ging prima. Met een gevoel dat het midden houdt tussen weemoed en verdriet nam ik afscheid van ‘onze’ momenten toen mijn voeding terugliep en Stef niet meer wilde. Vanzelfsprekend dus, dat ik ook Isabel zelf zou gaan voeden.

En het gaat goed, vanaf het begin al. Genoeg melk, ze drinkt goed, ze groeit prima. Er zijn wel problemen, maar niets dat de problemen die ik bij Stef had overstijgt. Op één na. Isabel wil niet uit flesjes drinken. Gewoon níet. En buiten de obvious problemen die dat geeft (help! Ze moet bijna naar de opvang!) veroorzaakt dat iets diepgaanders: het gevoel dat ik móet. En juist dat ene, kleine verschil verandert simpelweg álles. Zelfs de kleinere problemen (spruw, pijn bij het voeden enz.) worden ineens heel Groot en Beklemmend nu ik geen achterdeurtje heb om door te ontsnappen. En dat doet zeer, want ik wil die tegenzin die ik zich in mij voel opstapelen niet. Ik wil straks met veel liefde en een fijn gevoel terug kunnen kijken op een prettige laatste borstvoedingsperiode, niet op een gevecht dat ik met tegenzin voerde.

Voorlopig lassen we een pauze in qua flesjes geven en dan hoop ik maar dat Isabel daarna, als de spruw is overwonnen, wel weer de fles wil. Of het leert op de opvang desnoods. Niet omdat ik wil stoppen, maar omdat ik door wil gaan. Ik hoop het enorm.

Ooit, toen ik nog zwanger was van Stef, kocht ik kaartjes voor een concert. Twee maanden na mijn uitgerekende datum, een concert in Amsterdam. Ik vertelde er enthousiast over aan wat moeders en zij riepen allemaal smalend “wacht jij maar tot jouw baby er is, dan ben jij niet meer zo enthousiast.”

Tante Suus paste op Stef en ik ging. Ik kolfde in de auto en heb me geen minuut rot gevoeld over het achterlaten van mijn twee maanden oude baby.

Ik hoorde van veel moeders hoe moeilijk het was je kleine, kleine kindje achter te laten bij de kinderopvang, die eerste keer. Maar ik bracht Stef voor wendagen en uiteindelijk ‘voor het echie’ en had er nooit een probleem mee. Op een paar momenten na, toen hij heel erg in zijn éénkennige fase zat, vond ik het naar om weg te lopen. Die keren zijn op één hand te tellen en meestal hoorde ik hem al niet meer als ik aan het einde van de gang was.

Stef is een content en makkelijk kereltje en dat is precies zoals ik het zelf ook altijd heb ervaren om hem los te laten: iets waar ik content mee ben, iets dat mij gemakkelijk af gaat.

En toen verloren wij Gabriël en ervoeren wij aan den lijve de kwetsbaarheid van ons kind.

Sindsdien vind ik het vreselijk moeilijk. Stef bij mijn ouders laten om naar een verjaardagsfeest te gaan, Stef naar de opvang brengen en hem de hele dag niet zien, hem een halve seconde uit het oog verliezen in een winkel, hem in bed leggen.. Altijd is er nu die angst. ‘Misschien is dit de laatste keer dat ik je zie’. En ik ben bang. Ik schijt werkelijk in mijn broek dat hem iets gebeurt, dat we hem kwijtraken. Dat ene kind dat bij ons mag zijn, hij gaat toch niet weg? Het kan zomaar, kinderen worden aangereden, krijgen de meest vreselijke ziekten, worden ontvoerd of stikken in hun bedjes terwijl het huis in brand staat. Ik weet dat dit moet slijten, dat het een logisch gevolg is van wat ons is overkomen en dat het een plekje zal krijgen. Maar ondertussen worstel ik; ik ben niet meer die makkelijke, laid-back mom die haar kind vrijheid in gebondenheid geeft.

De rimpelingen die het afgelopen jaar op mijn gladde oppervlak hebben achtergelaten zijn soms grotere golven dan je aan de buitenkant kunt zien en de golven raken de wal op meer plekken dan ik zelf soms verwacht.

Ik worstel en kom boven?

Ooit, ver voordat ik toch een kinderwens bleek te hebben, zei ik altijd dat ik te ongeduldig was om moeder van kleine kindjes te zijn. Maar de jaren verstreken, mijn leven veranderde, mijn kijk op dingen veranderde. Ik veranderde. Ik kocht een huis met de man van wie ik hield, ik trouwde, mijn biologische wekker liep af.

Wij werden gezegend met het mooiste en liefste kindje dat wij ons voor kunnen stellen. Een geweldige ervaring om moeder te zijn, voor mijn zoon te zorgen, met hem te spelen..

Echter, heel, héél soms openbaart zich dat addertje onder het gras. Dat éne moeilijkheidje dat er ook bij hoort, maar waar je ook je hoofd over kunt breken: wat moet je ermee?

Ik bleek op schoolgaande leeftijd al best over een gezonde dosis zelfkennis te beschikken.. Want soms ben ik dus inderdaad te ongeduldig voor kinderen, zo blijkt. En dan ontvlam ik, dan doe ik naar tegen hem, om me vervolgens enorm schuldig te voelen. Een slechte rotmama. Zoals daarstraks, dus. En ookal gaat het nooit zo ver dat ik sla ofzo, ik vind dat ik beter zou moeten weten. Zeker nu blijkt dat mijn zoon erfelijk belast is en uitgerekend míjn (on)geduld zich in zijn karakter openbaart. Ik zou een voorbeeld moeten geven, niet uit mijn vel te springen als hij dat ook doet.

Dus daarstraks brulde ik naar mijn kind dat hij eens een beetje geduld moest hebben en sleurde het loopkarretje waarmee hij voor de vierde keer vastzat uit zijn handen, trok het onder het wasrek vandaan en gooide het de gang op. Tja. Niet mijn meest trotse moment, op z’n zachtst gezegd. En ookal maakt het niet goed wat ik fout deed, ik hoop toch dat sorry zeggen, een kus geven en uitleggen wat er fout ging in elk geval nog wel een enigzins net voorbeeld gaf..

Dus we bouwden rustig die papfles af, 10 cc per keer. Soms een beetje water erbij, zodat Stef langzaam zou wennen aan verdunde pap, op termijn misschien zou wennen aan water (dat kun je gemakkelijk in zijn bed klaarzetten voor als hij eens wakker wordt). De nachten gingen zóveel beter, met zó weinig moeite, dat we ons afvroegen wanneer het om zou slaan. De omslag kwam: vier nachten geleden. De hel brak los, 3 nachten achter elkaar waren ellende. Gisternacht als triest dieptepunt: van half 12 tot half 4 constant gekrijs. Behalve toen lief bij hem ging liggen op een matje, in de hoop dan samen te gaan slapen: toen wilde hij spelen en gooide constant zijn knuffel naar papa’s hoofd. Tóen kon er gelachen worden. Door Stef dan, papa kwam al gauw met een zwarte wolk boven zijn hoofd de kinderkamer weer uitgestampt. Het werd uiteindelijk zo vreselijk dat we het beiden om half 4 niet meer trokken. Ik schaam me het te zeggen, maar we deden de babyfoon uit en onze slaapkamerdeur dicht. Kook maar in je eigen sop gaar.

Gisteravond dus opnieuw een breekpunt: als afbouwen dan niet werkt, kunnen we er misschien beter in één keer doorbijten, bedacht ik me. Ik legde het voor aan Paul en we besloten het te proberen. Vannacht was mijn dienst. Drie keer ging ik eruit. Eén keer troostte ik en legde ik uit dat de pap voortaan op was. Een flesje water in zijn bedje, een kus, weer weg. De tweede keer reikte ik hem zijn uit bed gevallen knuffel aan en ging hij zelf weer liggen. De derde keer troostte ik en zei ik dat ik nu niet meer terug zou komen tot morgenochtend. Van half 3 tot half 5 was ik bezig: het viel mee. Zéker omdat tússen het troosten door er verdacht weinig gebrul te horen was. Géén, om precies te zijn. De derde troostpoging werd scheepsrecht: om 7 uur werd ik wakker van mijn stampende, met lades gooiende lief. Even daarna werd Stef wakker: een mooie tijd.

Dit kán niet, dat weet ik. Ik bereid me nog voor op een fikse oorlog voor hij het écht opgeeft. Maar voor nu voelt het als een overwinning. Komende nacht hebben we samen dienst, want morgen moeten we beiden werken. Daarna is het weekend: meer ruimte om over nachtelijke escapades heen te komen. We doen het ermee en we zien het wel.

Gelukkig is er overdag ook veel moois te melden: mijn kind heeft uit zichzelf op zijn potje geplast! Het waren een paar spetters maar, en daarna ging hij er vrolijk in staan graaien, maar dat mag de pret niet drukken. Een trotse mama, dat ben ik <3

Het gebeurt me niet vaak, maar mórgen heb ik zo’n zeldzame afspraak waar zelfs mijn gezin voor moet wijken. Liever zou ik hen niet laten zitten op moederdag, maar a girl’s gotta do what a girl’s gotta do.

Zo kwam het dat mijn lief de zaterdag voor moederdag omdoopte tot moederdag. Vandaag dus. Verwendag.

Ik kreeg ontbijt op bed, nadat ik mocht blijven liggen. Ik kreeg een Hello Kitty-siggfles, een nieuwe sleutelhanger ter vervanging van het exemplaar dat Stef vandeweek sloopte en een Hello Kitty-onderbroek. Ik kreeg een lunch op een zonnig terras. Ik kreeg knuffels en ik kreeg kusjes.

Ik kreeg een geweldige moederdag met mijn liefsten <3

Vandaag precies één jaar geleden begreep ik hoe de wereld in elkaar stak, en snapte ik er tegelijkertijd niks meer van. Een klein jongetje kwam in mijn leven en verankerde zich in mijn hart zó diep dat de tranen me er soms van in de ogen staan.

Ondertussen loopt hij, kan hij woordjes zeggen, speelt hij en kan hij genieten van een verjaardagsfeestje. En dat deed hij Hij werd vreselijk verwend, at voor het eerst een taartje (en vond slagroom enorm vies), moest lachen toen er voor hem gezongen werd.

Mijn kleine knulletje is nu écht geen baby meer. Ik zal mijn baby stiekum missen, die kleine, lieve frummel. Maar ik verwelkom de vrolijke, ondernemende dreumes die eruit voort is gekomen <3

Cadeautjes uitpakken (en pakpapier opeten)

Taart eten

De slagroom viel bij anderen wél in de smaak

Cadeau van mama en papa

Onze kleine Pierrot <3

“Stef, nee. Nee. NEE. Stef, niet.. Stef, ga eens zitten! Op je bíllen! Stef, op je billen. Stef. Stehef, nee! Stef, niet doe- Stéf!”

En toen, zomaar ineens, was ik het vollédig zat. Ik reed spontaan naar de Ikea en kocht er de goedkoopste kinderstoel die ik vinden kon. Dan maar even geen Tripp Trapp.

En verdomd: het wérkt. Stef draait zich niet meer vast* in zijn kinderstoel, gaat er niet meer in staan, draait zich nauwelijks nog om, klimt er nauwelijks nog uit en heeft sedertdien ook al geeb buikschuifacties over de eettafel meer gemaakt. Ik durf weer even weg te kijken wanneer Stef aan het eten is en ik de lepel van de grond moet rapen.

En het mooiste: deze stoel heeft ook nog eens een eigen blad. Daar kunnen dan de groentetjes, fruitjes en broodjes op die Stef zelf naar binnen werkt. Zonder dat meteen de hele tafel ondergesmeerd zit!

Die Tripp Trapp wordt vast nog wel leuk, als Stef strakjes wat groter is. Maar mijn hémel, wat ben ik blij met onze onnozele Antilop voor € 15,=!

*: Zoals op de foto, bedoel ik. Ik ben zéker 10 minuten bezig geweest het kind tussen de rugleuning uit te peuteren..

Me enorm bewust van dit afscheid druk ik zijn lijfje aan mijn borst. Een laatste keer. Lowlands komt eraan en nu we erachter zijn dat Stef niet meer voldoende heeft aan mijn melk en dat dit waarschijnlijk zelfs de oorzaak is van Stef’s slaapproblemen heb ik besloten ermee te stoppen. Ik zou op Lowlands gaan kolven, alle voorzieningen waren al getroffen. Maar me op het festival een enorme inspanning op de hals halen om een niet-bestaande productie op peil te houden.. Nee.

Stef drinkt, zoals altijd, heel onrustig. Loslaten-aanhappen-loslaten-spelen-aanhappen. En toch geniet ik ervan. Neem ik afscheid in mijn hoofd. Het is goed zo.

En tot op de dag van vandaag heb ik geen seconde spijt gehad. Mis het niet eens, tegen al mijn verwachtingen in. Nu knuffelen we gewoon, waar er voorheen nog een soort van plichtmatigheid in de weg zat. Stef wilde niet meer, ik op die manier ook niet. Klaar.

Wanneer ik zou stoppen, dat zou ik nog wel zien. Zo lang het goed ging, ging het goed. Drie voedingen bouwde ik reeds af, omdat ik het niet meer zag zitten om op mijn werk te kolven en ook vijf voedingen per dag geven begon me aardig tegen te staan.

Op twee voedingen per dag deden zowel Stef als ik het goed. In de ochtend bij het opstaan een voeding en ‘s-avonds voor het slapen gaan een voeding. Overzichtelijk en voorspelbaar. Fijn. Soms ook niet trouwens, want mijn zoon is soms de onrust zelve en ontdekt dan liever de wereld dan dat hij bij mama drinkt. Of eigenlijk: ontdekt liever de wereld terwijl hij drinkt. Iets dat voor mama’s een pijnlijke aangelegenheid kan zijn.

Stef’s slaapproblemen begonnen en slokten onze gedachten en onze zorgen op. Dingen die niet soepel gaan hebben de neiging zich te nestelen in je gedachten, terwijl je voorbij gaat aan de dingen die prima lopen.

Vanmorgen, om half 4, meldde Stef zich voor zijn voeding. Achterlijk vroeg. En waar wij hem een paar maanden geleden na zijn eerste voeding nog mákkelijk een paar uur in zijn bed konden leggen, om er vervolgens een vrolijk en uitgerust ventje weer uit te halen, hebben wij de afgelopen weken ook op dat punt ‘ruzie’ met de baby. Eenmaal eruit is eruit, leek hij te denken. Ookal viel hij soms om van vermoeidheid.

Dat hij direct na een borstvoeding al in staat was twee stuks fruit en twee volkorenboterhammen weg te werken weten we aan zijn tomeloze honger. Dat hij niet meer wilde slapen weten we aan van alles en nog wat, maar vooral aan de ‘fase’ waarin hij nu zit.

Alternatief scenario: Stef wordt wakker van de honger en drinkt bij mama. Zij geeft echter echter niet voldoende danwel niet voldoende voedzame melk, waardoor Stef na het drinken nog steeds honger heeft. Papa en mama proberen hem in bed te stoppen, hetgeen Stef heel erg frustreert. Hij heeft toch nog honger? Waarom snappen papa en mama hem nu niet? Daarna mag Stef spelen en spelen is heel erg leuk, maar Stef is wel heel erg moe, zodat hij chagrijnig wordt. Hij krijgt iets te eten, maar nu is het al te laat.. Hij te moe om nog in slaap te kunnen vallen en raakt alleen nog maar gefrustreerder. De rest van de dag lopen zijn papa en mama achter de feiten aan.

Dit scenario vormde zich vandaag langzaam in mijn hoofd, wanneer ik nadacht hoe het vanmorgen liep. Om half vier een borstvoeding en daarna niet meer willen slapen. Het voorstel van mijn lief om een flesje voor hem te maken, in de hoop hem toch nog in slaap te krijgen. Een volledige flesvoeding de baby in.. En de baby die voor het eerst in tijden na zijn eerste voeding weer slaapt. Tot half negen.

Ik ga stoppen met de borstvoeding. Het doet me zeer aan mijn hart, maar ik weet dat het tijd is. Alles wijst erop dat mijn zoon er niet meer uit kan halen wat hij nodig heeft en hoewel het altijd een kostbare toevoeging zal zijn op wat hij allemaal binnenkrijgt, ik kan het niet meer opbrengen hem te blijven voeden en op Lowlands te gaan kolven om het allemaal op gang te houden wanneer ik weet dat ik niet meer voldoende melk heb om de maag van mijn kind te vullen.

Het is goed zo, het was me dierbaar. Maar nu gaan we beginnen aan een nieuwe fase

Stef is nu dik 6,5 maand en ik geef nog altijd borstvoeding. Dit gaat verder prima: ik heb genoeg melk en Stef ontwikkelt zich geweldig. De borstvoeding is me dierbaar en ik vind het fijn om te doen. Het heeft echter ook een keerzijde: Stef wordt groter en wil niet meer rustig liggen drinken. Liever kijkt hij om zich heen, verkent de wereld terwijl hij drinkt. Dat, zo kan ik jullie vertellen, voelt niet altijd even prettig.

Daarnaast heb je dan nog die andere eeuwige downer: kolven. Sinds ik weer aan het werk ben moet ik, om aan de voedingsbehoefte van Stef te kunnen voldoen, drie keer per dag kolven op het werk. Dat valt zwaar: het is een constante onderbreking. Zit je net lekker te werken, móet je alweer. Omdat er op mijn werk slechts één (overbezette) kolfruimte is moet ik vantevoren reserveren en me aan die tijden houden. Het aannemen van een telefoontje dat blijkt uit te lopen kost me mijn kolftijd; na mij staat de volgende jonge mama alweer klaar. Bovendien vervalt over iets meer dan twee maanden mijn recht om te kolven op het werk. Ondanks het feit dat de World Health Organisation adviseert minimaal 2 jaar lang borstvoeding te geven en vaste voeding voor baby’s het gehele eerste jaar slechts bijvoeding betreft sta je als moeder al gauw alleen wanneer je kind zijn eerste 6 maanden erop heeft zitten en je toch zou willen blijven voeden.

Ik zou, als ik slim plan, als Stef 9 maanden is nog één keer per dag een halve sessie kunnen kolven (dit i.v.m. het feit dat ik ook 10 minuten ‘reistijd’ naar de kolfruimte heb). In mijn pauze. Maar eigenlijk heb ik daar niet zo’n zin in: zo gezellig is die kolfruimte niet. Omdat ik het kolven zat ben en sowieso al meer moeite begin te krijgen om het allemaal bol te werken ben ik nu de 3 voedingen die Stef overdag krijgt aan het afbouwen. Maar het blijft een onderwerp waarvan ik zou willen dat het wat hoger op de politieke agenda stond. Het recht om te kolven zou niet afhankelijk moeten zijn van de leeftijd van je kind: in de loop van de tijd gaat het kind vanzelf minder melk drinken bij zijn of haar mama en hoeft de mama vanzelf niet meer te kolven. Dat een baby niet alleen het eerste half jaar, maar het gehele eerste levensjaar afhankelijk is van melk is politiek gezien geloof ik nog niet zo doorgedrongen. Jammer: zelf kunnen kiezen om langer door te gaan met het voeden van je kind is eigenlijk nagenoeg onmogelijk doordat de regelgeving daarin niet voorziet.

Het economische belang snap ik heel goed. Echter, ik denk dat onderschat wordt hoe zwaar het is om op je werk te kolven: er zullen maar weinig vrouwen zijn die voor hun lol hun werk onderbreken om aan een melkmachine te gaan hangen.

Juist op dit punt slaan nu, enorm last minute, bij mij de stem-twijfels toe. Was ik er al maanden zeker van dat ik voor Femke zou gaan, nu blijkt Groen Links borstvoeding eigenlijk helemaal niet zo heel erg belangrijk te vinden. De Partij voor de Dieren en de SP vinden dit wel belangrijk en hebben hier dan ook aardige standpunten over. Op veel andere punten sta ik erg achter Groen Links, dus nu rest mij eigenlijk slechts één vraag: is dit voor mij een breekpunt?

Ik hoop overigens dat mijn lijf dit gedeeltelijke afbouwen niet vertaalt als signaal voor een ‘all stop’,  want de ochtend- en avondvoeding zou ik graag nog een tijdje willen blijven geven..