Annibal's Weblog

Ik was al bijna vergeten hoe het voelt om zelf mijn boontjes te kunnen doppen. Als je al een tijd behoorlijk afhankelijk bent van anderen voor de meest uiteenlopende zaken (tel daar sinds vandaag ‘mijn veters strikken als er even geen stoel voorhanden is’ bij op) ontwen je het bevredigende gevoel van iets zélf doen. Iets áfronden. Maar nu we de laatste hand aan de babykamer aan het leggen zijn is er een klusje dat ik heel goed zelluf kan: we hebben zelfs stickers gemaakt voor de tweede muur die we willen versieren en de prints hiervan moeten worden uitgesneden. En dat is een prima werkje voor een Dikkie Dik en ookal heb ik nu chronisch 2 lamme armen, zodadelijk ga ik de laatste 10 stickers doen en dan zit het klusje erop. Iets dat ik helemaal alleen heb kunnen doen! Yay!

Morgen gaan we* ze dan opplakken en hopelijk kan komende week ergens de commode in elkaar gezet worden. Dan hangt Paul meteen ook de rails en de gordijnen op, en dan vind ik het wel tijd voor foto’s. (Hoewel ik me morgen waarschijnlijk toch niet kan bedwingen en vast al wel een muurtje of twee neerzet hier..) :w00t:

We hebben met elkaar afgesproken dat de kamer uiterlijk komend weekend klaar zal zijn en dat geeft mij een heleboel rust, want ik stuiter zo onderhand op mijn hoofd de kamer door van dat onafgemaakte kamertje. Dat het eindresultaat bizár leuk is maakt dan wel weer een hele hoop goed hoor

Verders is er eigenlijk weinig te melden hier, het gaat best goed eigenlijk. Wat rug, bekken en been betreft heb ik goede en minder goede dagen, de ijzerpillen hielpen binnen een paar dagen al waardoor ik de meeste dagen nu prima doorkom zonder middagtukje what-so-ever (een hele verbetering: ik heb ineens een heleboel extra dag!) en ik heb geen idee wat ik uitvoer, maar ik héb het me toch druk hierzo! Ik kom mijn dagen prima door, dus..

*: Dat betekent dan dat Paul ze opplakt terwijl ik aanwijzingen geef vanaf de voedingsstoel-to-be

Het is heel raar, maar ook leuk en bijzonder: de tijd is aangebroken dat ik alléén zwanger ben. Dat ben ik nog nooit geweest, namelijk. Altijd was ik samen zwanger met meerdere vriendinnetjes, maar na Renata, Nienke en Maaike is nu ook Eefke bevallen. En ik ben zo trots op mijn vriendinnen, en hun kindertjes zijn zo lief, en wat zijn ze sterk en stoer, mijn mama-vriendinnen!

Voor mijn gevoel zijn alle baby’s nu geboren en is het plaatje compleet. Maar er mist er natuurlijk nog één: de hekkensluiter, de Benjamin van het stel. Bij ons komt er ook nog een baby! Wij moeten nog de laatste loodjes door! Maar dat wordt ons wel makkelijk gemaakt: bij onze vrienden kunnen we alvast baby’s knuffelen, we hebben weer schot in de zaak wat de babykamer betreft en gisteren was het gezellig bij Wim en mijn ouders, waar we Wim’s verjaardag vierden. Mijn vader kreeg voor het eerst een schop van zijn kleinzoon en mijn moeder serveerde ons heerlijke haring.

Vanavond mogen we dan ook nog eens met Eefke’s Semmie gaan knuffelen, dus ik ben de koning te rijk. En strakjes, later, als wij dan óók groot zijn en ons kleine Streepje zich voegt bij de rest van het stel, in de wereld in plaats van in mijn buik, dan worden onze kinderen vriendjes. Net als wij!

N.B.: Ik hád dus de grote spiegel schoongemaakt, laatst. Gelukkig heb ik echter tóch nog ergens een vieze spiegel kunnen vinden :w00t:

“Ding!” luidt de bel de laatste ronde in. Moeizaam staat de bokser op. De ronde waarna de wedstrijd op punten wordt beslecht, indien er geen K.O. valt te melden. Het publiek houdt de adem in; het ziet er niet naar uit dat het tellen van de punten nodig zal zijn. De bokser zwalkt gewond de ring verder in.

Dan gebeurt er iets onverwachts: de bokser sluit de ogen en heft de armen op, alsof hij zijn overwinningsapplaus in ontvangst neemt. Het is totaal stil. Het publiek noch de scheidsrechter durven een vin te verroeren. De tegenstander twijfelt: moet hij nu vechten? Wachten? Wat ís dit? En de bokser opent de ogen en stapt de ring uit. Dit gevecht is voorbij.

En de camera’s van de fotografen flitsen, maar het deert hem niet. Hij weet dat hij heeft gewonnen.

Die bokser, dat ben ik. Ik heb het uitgezongen tot 3 weken voor mijn verlof, maar nu is mijn gevecht klaar. En ik wil het niet langer zien als opgeven: ik heb gewonnen. Falen is dit niet, falen is als ik nog langer weiger goed voor mezelf en mijn kind te zorgen..

“Ik ben impressed door de hoeveelheid melk die jij naar binnen stouwt” zei Paul vandeweek tegen me. “Als dat met je verjaardag nog zo is krijg je een koe van me.”

Ik ben altijd al een melkdrinker geweest. Maar nu begint het belachelijke vormen aan te nemen: aan een pak van anderhalve liter heb ik op een dag vaak niet genoeg. Paul’s boodschappenlijstje wordt áltijd aangevuld met ‘én natuurlijk melk’. Ik heb er áltijd trek in en kan het zo goed als onbeperkt naar binnen blijven gieten. Maar eenmaal op mijn werk, waar ik geen melk heb staan omdat ik het zelf niet kan sjouwen, kom ik er ook altijd weer achter waarom mijn lijf zo debiel veel melk wil.

Na een paar uur zonder melk borrelt mijn maagzuur mijn slokdarm door. Sta ik in de fik. Rennies helpen maar heel even. Heil melk!

N.B.: Zou ik nu ook zo’n grote 80′s-strik op mijn hoofd moeten?

Hij zit tegen de muur, zijn benen gespreid. Ik zit ertussen; lig met mijn rug tegen zijn buik aan, mijn hoofd in zijn hals. Ik sluit mijn ogen terwijl hij zijn handen op mijn buik legt. De mijne leg ik er half overheen, half op mijn buik. Op haar aanwijzingen concentreren we ons op onze ademhaling en zonder dat we daar ons best voor doen ademen we al snel in één ritme. Ik voel de baby zachtjes, héél zachtjes bewegen in mijn buik. Mijn handen nemen hem niet waar, maar de rest van mijn wezen wel.

En dan, op dat yoga-matje, met een ontspannen lijf, mijn lief om me heen en onze zoon in mijn buik, voel ik ons zo perfect, zo met z’n drieën. Volledig volmaakt, volledig gelukkig. Ik probeer de tranen niet uit mijn gesloten ogen te laten rollen terwijl de lerares ons ondertussen stukje bij beetje vertelt ons lijf te ontspannen. Ontspan de hals. Ontspan de romp. En zo zitten, liggen, hangen we daar. Samen en met z’n drietjes tegelijk. Ik zweef. En een mooier moment als dit had ik zelden..

Ik walviste zwom mezelf weer een fijne woensdag toe. Bezocht de bedrijfsarts. Ik ging een halve dag mee met ons jaarlijkse bedrijfsuitje. Betreurde dit en bleef de volgende dag voor het eerst in mijn zwangerschap thuis de volgende dag, met een geradbraakt lijf. We waren bij mijn ouders om de verjaardag van mijn papa te vieren. De kraam-intake-mevrouw kwam langs en besprak allerlei belangrijke dingen met me. Ik leerde weer belangrijke nieuwe dingen bij de Cesar-therapeute. We deden boodschappen (bij de Jumbo) en mijn vriendinnetje Eefke kwam een bakje thee (of wat) drinken.

Er gebeurde van alles. En toch is mijn wereldje wonderbaarlijk klein op het moment. En waar ik voorheen gillend gek zou zijn geworden van van dat gemiesmuizer is het nu aangenaam om mezelf terug te trekken uit het drukke bestaan. Ik ben nog niet compleet uitgevochten met mijn fysieke beperkingen (viel gisteravond nog snotterend tegen mijn lief aan in slaap), maar dat mijn wereld even niet zo groot meer is voelt op de één of andere manier wel ok. Het enige dat ik op dit moment écht heel erg mis? Winkelen! Ik zou zo graag eens ‘in het echt’ op pad willen voor babyspullen. En dan niet één winkel in, rondje lopen, beetje kijken en dan snel naar de kassa en weer naar huis om het lijf rust te geven. Niet alleen maar een webshop afstruinen tot op de bodem. Gewoon weer eens rondkijken, winkeltjes in waar je langs loopt, zomaar omdat het er leuk uitziet, zien wat je tegenkomt.

Dit alles betekent alleen dat ik niet altijd evenveel spannends te melden heb hier. En dat is wel eens confronterend als je dan eens gaat zitten om te schrijven. Waar zou het in vredesnaam over moeten gaan? Lekker boeiend, dat ik nu een rennie of 6 nodig heb per etmaal. Héél logwaardig. Of dat ik bepaalde zwangerschapsbroeken heb die niet lekker meer zitten omdat mijn buik nu toch écht groot begint te worden. Woo-fucking-hoo. Ik verheug me al 3 dagen op de speciale koopavond bij de Prenatal, aanstaande woensdag. WOAH! Is het niet wat? Poeh poeh, nou nou..

Maar helaas, helaas, dit is het dan, op dit moment. Ik wens jullie dus maar gewoon een fijne voortzetting van het weekend en ga maar weer eens languit op de bank. Paul heeft Monsters vs. Aliens klaarstaan and I intend to enjoy it

Nu ik beter weet hoe ik om moet gaan met mijn klachten, mijn lijf mij luid en duidelijk te kennen heeft gegeven niet te negeren wat het me vertelt en ik heb besloten ernaar te gaan luisteren gaat het een stuk beter. De pijn is over het algemeen stabiel, op een draaglijk niveau. Langzaam maar zeker wen ik eraan dat ik weer wat dingetjes kan. Het blijft altijd oppassen, maar wanneer je vantevoren goed nadenkt over wát je doet en hoe je dat aan gaat pakken kun je, bijvoorbeeld, met je broertje mee een paar foto’s maken voor een foto-project.

En dan maakt hij er ook nog even eentje van jou met je lief, bijvoorbeeld:

En het leukste was, hoeveel lol we hadden bij het maken van de foto’s. Eefke en haar vriend Maurice, Wim, Paul en ik hebben zo hard staan lachen dat ik ervan moest huilen. Ik voel me beter in mijn vel, nu. En ik begin er weer een beetje lol in te krijgen. Fuck de pijn in mijn lijf, ik kan weer een beetje leven!

Dat het evenwicht teer is, dat besef ik me terderge. Het is niet spontaan gedaan met het krachtsverlies, het op de bank liggen, het moeilijke lopen of omdraaien. Buiten het beeld van hierboven staan onze kampeerstoelen, en de auto waarmee we zijn gekomen op minimale afstand. Maar zo zal het zijn. Hulpmiddelen waar mogelijk, maar een grote lach op mijn gezicht. Morgen ga ik voor het eerst in twee-en-een-halve maand tijd uit met mijn man. We gaan naar 9 , de nieuwe film van Tim Burton die vanaf morgen gaat draaien. En daar verheug ik me op als een klein kind!

P.S.: Voor de statistiek heb ik ook nog een ‘gewone’ buikfoto gemaakt in mijn -min of meer- gebruikelijke positie. Ik begin een dikkie te worden!

Ik slaap al een weekje of twee steeds minder goed. Lig veel wakker, heb moeite weer in slaap te komen als mijn slaap eenmaal ergens door verstoord wordt. Al veel eerder had ik gelezen dat dit te maken zóu kunnen hebben met je veranderende lijf, dat meer steun nodig hebt. Velen zijn erg enthousiast over het gebruik van een voedingskussen wanneer je hier last van hebt. En als de baby er eenmaal is kun je het kussen gebruiken om het voeden te vergemakkelijken.

Dit kussen had ik dus al heel lang op mijn lijstje staan. Gisteren was het moment dan daar: de proef ging op de som en het kussen mee naar huis. Vannacht sliep ik er voor het eerst tegenaan (en creëerde zodoende een afstand tussen mij en mijn lief). Sliep ik lekkerder? Ik heb geen idee. Ik heb namelijk de gehele nacht doorgeslapen en heb er dus niet zo veel van gemerkt. Zelfs mijn gebruikelijke toiletgang weet ik niet zeker meer, volgens mij ben ik er dwars doorheen geslapen.  De enige reden dat ik zeker weet dat ik geweest ben is dat ik niet op knappen stond toen ik vanochtend om een uur of 11 (!!) mijn bed uitkwam. Evengoed denk ik dat dit voedingskussen de potentie heeft om één van mijn favoriete aankopen van de afgelopen tijd te worden.

En vanmorgen, toen ik vond dat het tijd werd voor Paul om óók uit bed te komen, ontdekte ik nog een tweede voordeel van dit gevaarte: bij een pillowfight ben je zwáár in het voordeel!

Vandaag was een drukke dag. Niet qua afspraken, niet qua dingen móeten, niet qua planning. Hoewel ik uiteindelijk wél een paar dingen op de agenda had staan speelde de drukte zich voornamelijk intern af. In mijn buik. Met mijn voornemen uit te slapen* kon ik de boom in: Streepje was bij de eerste geluiden van Paul’s wekker meteen gruwelijk druk en het leek erop alsof hij zich een uitweg wilde verschaffen door zijn kont door mijn buikwand te duwen. Ofzo. Terwijl hij ondertussen op mijn blaas trappelde. En hoe hij het nú al voor elkaar heeft weet ik niet, maar ook de overige gezinsleden bleken te zijn betrokken in het complot: Loki hing (op luidruchtige wijze, I might add) in de luxaflex terwijl Max keihard heen en weer rende over mijn buik. Paul sliep onderwijl door het getetter van zijn wekker heen en viel telkens in slaap wanneer ik Max zijn richting oppropte in de hoop dat hij het stuiterende beest in bedwang zou houden.

Enfin, uitslapen werd ‘m dus niet. Chagrijnig van al dit geweld liet ik mijn hoop varen en klom mijn bed uit. Schreef eendelijk eens die ellenlange mail aan een vriendin, maakte een afspraak voor een informatie-avond over bevallen bij het ziekenhuis, betaalde de rekeningen, belde over wat onduidelijkheden inzake een verzekering en sprak nog even met een oud-collega en zijn lieftallige dochter (hoewel zij vooral interesse had in de katten, die ineens monsterlijk groot waren vergeleken met zo’n kleine hummel!). De ex-collega kwam namelijk een babybadje voor ons brengen dat hij niet meer kon gebruiken. Zo lief! (Thnx Michel ) Tenslotte was ik blij dat deze klusjes ook allemaal weer geklaard waren.

Na mijn werk, bij de Cesartherapeute, liet Streepje nogmaals een sterk staaltje gymnastiek zien. Liggend op de grond moest ik een oefening doen, maar ik werd telkens afgeleid door het getrappel in mijn buik. Toen de therapeute iets zei over een spier die ik aanspande keek ik haar dan ook wazig aan: dat was ík helemaal niet, dat was een schop. Even later was zelfs de therapeute de draad volledig kwijt: mijn buik bobbelde, golfde en bewoog; de therapeute moest lachen en de oefening weer opnieuw. Ook thuis op de bank ging het door: ik kreeg een schop naar onderen ergens en ik veerde op van schrik. Ik heb geen idee wat hij raakte, maar prettig voelde het in elk geval níet.

Mijn kleine druktemaker begint groot en sterk te worden. Hoe hard het allemaal gaat, dat bleek wel uit het telefoontje dat ik ook nog ergens in de middag kreeg. De kraamzorg,  om een afspraak te maken. Intake. Er komen dingen dichterbij. Véél dichterbij. Waar is die bak zand waar ik telkens mijn hoofd in had toch? Ik kan ‘m even niet meer vinden.. Gelukkig maar, dat ik zéker weet dat ze die Startrek-transporter nog wel uitvinden vóór mijn bevalling. Kunnen ze die koter zo mijn buik uitbeamen. Heb ik die grote bak zand tenminste ook nergens meer voor nodig!

*: Ik hoefde vandaag pas in de middag op mijn werk te zijn i.v.m. een onderbezetting in de middaguren nu er enkele full-timers met vakantie zijn.