Ja, ik leef nog! Hoewel ik dat van de afgelopen anderhalve week zelf niet altijd doorhad: zó ziek ben ik in mijn volwassen leven zelden geweest. De huisarts zette zwaar geschut in, maar mijn kerst en de daarop volgende dagen bracht ik half ijlend door op de bank en in bed. Eerste kerstdag was het dieptepunt: alles bij elkaar was ik hoogstens 3 uur wakker.
En dan is het wel héél ineens oudjaar. De oliebollen zijn in huis, het avondeten ook. De vrienden zijn uitgenodigd, het huis is (relatief) schoon. Ookal ben ik nog steeds ziekig, ik verheug me er heel erg op. Maar waar ik mij normaliter in een wat nostalgisch sentiment waar op de laatste dag van het jaar, is er nu niet eens echt behoefte aan een terugblik. Tuurlijk, het was een spannend jaar vol verassingen. Soms zo mooi dat ik het nog niet altijd geloven kan (met stip op 1: ons nieuwe huis*), soms zo verdrietig dat de zorg nog wel even zal blijven hangen (met stip op één: met enige regelmaat één van onze twee doodzieke katten afgeven bij de spoeddienst van de dierenarts).
Mijn blik staat, op het moment, vooral vooruit gericht, merk ik. We moeten nog veel in huis en ik verheug me erop te zien hoe het er steeds meer uit zal zien als óns huis. Thuis. Dat is iets om naartoe te groeien. En de katten, die nu bíjna van de preventieve medicijnen af zijn. Ze líjken het in elk geval goed te doen hier: de enorme krabpaal die we voor ze kochten (van grond tot plafond), met allerhande hangmatjes en zitplekjes, wordt practisch permanent bewoond en buiten dat lijken ze.. Zelfstandiger. Ze stellen zich ineens zó veel minder afhankelijk van ons op dat ik soms moet zoeken waar ze zijn. Wat ze aan het doen zijn. Nul op het rekest krijg wanneer ik ze even kom knuffelen. Zoals ze waren voor de stress hun dagelijkse zijn overnam: lekker eigenwijs, echte eigenheimers.
En hoe Stef het hier vind? In één woord fantastisch. Van ons allemaal heeft hij (ogenschijnlijk) het minste last gehad van de overgang: twee nachtjes onrustig slapen, maar verder één groot feest! Rondjes rennen, spelen, met de keukenkastjes klapperen (tja..) en speelgoed door het kattenluikje richting gang gooien. Het is allemaal even leuk <3
Lieve mensen, ik wens jullie allemaal een geweldige nieuwjaarsviering en een bijzonder, prachtig en gezond 2011. Wij gaan ervoor!
*: Foto’s volgen zodra ik vind dat het er allemaal een beetje foto-waardig uitziet. Vooralsnog zijn we nauwelijks het kamperen-in-eigen-huis-gevoel voorbij.
