Het voelt al sinds eind november alsof we een puzzel aan het maken zijn waarvan er stukjes ontbreken. Het ontbreken van al die stukjes maakt het niet alleen onmogelijk de puzzel af te maken, maar maakt het ook moeilijk de stukjes die we wel hebben op de juiste plek te leggen, want een complete afbeelding heb je niet. Gedurende het verstrijken van de tijd en het verloop van de gebeurtenissen vonden we er telkens wel stukjes bij, waarbij we de afgelopen anderhalve week ineens twee héle belangrijke stukjes hebben gevonden.
Het eerste stukje is de as van Gabriël. Toen hij geboren werd besloten we de crematie via het ziekenhuis te laten verlopen, omdat hij dan samen* met andere kindjes gecremeerd zou worden. De gedachte dat hij gescheiden van ons zijn reis moest vervolgen werd draaglijker als hij niet alleen zou zijn. Aan deze gang van zaken zat echter één nadeel: je hoort pas later wanneer je kind gecremeerd is en het kan wel drie maanden duren eer het gebeurt. Wij namen dit voor lief en hebben hier geen spijt van, maar begonnen toch wel onrustig te worden toen het eenmaal maart werd en we nog altijd niets hadden gehoord. Het zou toch wel goed gaan allemaal? Ze zouden de as toch niet per ongeluk wegdoen, terwijl wij hadden aangegeven dat wij deze graag wilden hebben? De rouwbegeleidster van het ziekenhuis, waar wij op een maandag waren, verbaasde zich enorm: zij was eind januari al gebeld om onze telefoonnummers te controleren. De dame van de uitvaartverzorger die hierover ging was er echter woensdag pas weer, dus hadden wij nog 2 dagen de tijd om tegen het plafond aan te zitten.
Maar het werd woensdag, Paul belde en onze zorgen bleken voor niks. Diezelfde week nog haalden wij de as van onze zoon op; een puzzelstukje erbij.
Het tweede stukje, het verwijderen van de achtergebleven placentarest, vond afgelopen maandag plaats. Ook hier veel opluchting, alles ging goed en de puzzel is nu bijna compleet. De operatie was een fluitje van een cent, ik heb langer op de verkoeverkamer doorgebracht als op de operatiekamer. De algehele narcose was fijn voor de ingreep zelf, maar de nasleep ervan viel mij wat tegen. Ook de napijn had ik iets minder aanwezig verwacht, het is te merken dat ook een kleine ingreep nog best wat nasleep heeft. Maar het is goed zo.
Op de uitgerekende datum zullen wij een groot deel van Gabriëls as verstrooien op ons geliefde strand. Een glazen kraal voor aan mijn ketting, met zijn as erin, wordt op dit moment voor mij gemaakt. Dit zijn onze allerlaatste stukjes, dan is alles compleet. De ingewikkeldste puzzel die ik ooit moest maken, degene die me het meest dierbaar is van allemaal, degene die altijd aan de wand van mijn hart zal blijven hangen, zo lang als ik leef. Het feit dat ‘ie nu bijna compleet is geeft rust.
*: Samen op één moment, maar niet tegelijkertijd.
