Vandaag zei ik dus tegen de bedrijfsarts dat ik weer wil werken en dat ik denk dat dat ook goed is voor mij. Voorlopig begin ik met 2 uurtjes per dag, want mijn concentratievermogen heeft een enorme deuk en die moet er langzaam weer uit. Elke 2 weken weer 2 uur erbij, zolang dat goed gaat, spraken we ook af. Ik ben er content mee.

Om mij vandaag al in te zetten ging ik na mijn bezoek aan de bedrijfsarts naar mijn eigen afdeling. Ik sprak mijn collega’s, ik sprak mijn leidinggevende, ik ruimde mijn mailbox op, mailde over wat regel-dingen, voerde wat administratieve zaken in de personeelsdatabase die nu eenmaal horen bij het begin van een nieuw jaar. Verbaasde me dat ik ál mijn wachtwoorden nog wist en las tot mijn grote verdriet dat ik niet de enige van de afdeling ben die een groot verlies geleden heeft.

Morgen dus een frisse start, de weg is vrij. Ik hoop te vinden wat ik al die tijd zoek, maar nog niet heb kunnen vinden: mijn draai. Ik weet, het kost tijd. Niet af te dwingen, blabla et cetera. Maar wellicht dat mijn leven en mijn werk weer oppakken verschil zal maken..

En nu zijn we thuis. Vanmiddag afscheid nemen van Stef, die bij opa en oma logeert tot de bevalling achter de rug is, was het zwaarste moment tot nu toe. Mijn mooie, bijzondere, vrolijke lichtpuntje in de verte zien verdwijnen terwijl wij onszelf begaven in de richting van een snel naderend onheil was niet bepaald het hoogtepunt van mijn dag.

Dus nu zitten we thuis, bereiden we ons voor op.. Wat? Duurt het een uur? Of twee dagen? Zal er veel moeten worden gewacht of begint het meteen en duurt het dan heel lang? Welke spullen hebben we nodig? Zal het (veel) pijn doen? Moet ik onder narcose om de placenta te laten verwijderen en hoe snel mag ik weer naar huis?
Maar ook: hoe ziet onze zoon eruit, hoe zal het voelen hem te zien? Zal hij levend ter wereld komen, zullen we hem zíen sterven? De gedachten kan ik al bijna niet aan, laat staan de realiteit. Er moesten ook nog regeldingen, zomaar ineens: kraamzorg (want daar krijgen we wat uren van), mijn werk op de hoogte brengen, verlofregelingen navragen, de verzekering, de kattenoppas..

Het is tijd, en dat weten we. Maar makkelijker wordt het er niet van.

Tot..?

Samen met mijn beste vriendin stapte ik in de auto. We luisterden naar één van de nieuwe cd’s van de man naar wiens optreden wij reikhalzend uitkeken. Kletsen, een stop bij de McDonalds, vechten met de sat nav (of met de verbinding, eigenlijk). Geen haast. Wél gezellig.

Onze eerste stop was een plaatsje dat niet op de borden werd aangegeven*. Toen we het huis bereikten waar we wezen moesten waren we, kan ik bekennen, best een beetje opgelucht: de verbinding met de GPS-satelieten was nogal droevig. We zochten het huisnummer op en liepen eerst verkeerd. “Dan moet het het verstopte huis wel zijn” zei Eef. En dat was het: een verstopt huis. De vrouw des huizes zou het later een ‘verwilderde tuin’ noemen, maar heel stiekem vond ik het perfect. De vlinders in de struiken, het allerminst onzichtbare, maar toch wat verlegen huis erachter. Van binnen was het prachtig en warm. En we werden verwend! Orval- kaas en bier (waarvan de laatste me, na een rit van 2,5 uur en een slechte verdraagzaamheid voor bier al snel een blos op de wangen bezorgde), worst, brood.. Fries leren ging ons beduidend minder goed af dan onze gastdame en -heer hun Orval-heerlijkheden afhandig maken. Het was geweldig hen weer te zien, mensen om blij van te worden. Hun dochter zou ik zó meenemen, henzelf zou ik met liefde hier ergens in de straat zien huisvesten. We hebben gelachen en genoten.

Ons volgende stukje rijden was niet minder onhandig wegens diezelfde weigerende GPS, doch onze aankomst verassend gemakkelijk. Het is verbazingwekkend op welke plekken je nog blijkt te kunnen komen met een haperende routemiep die overal spookrotondes ziet. Onze ontvangst was even hartelijk, de stilte in de tuin overdonderde ons. Wonen in een stad maar nauwelijks omgevingsgeluid. Wonderlijk. We speelden met de zoon des huizes (een jongetje dat áltijd lacht en de liefste kusjes geeft <3 ), kletsten wat, aten. We maakten alvast onze logeerbedden op. Onze gastvrouwe was zo lief ons af te zetten op de plek waar het allemaal mee begon: het Oldehoofsterkerkhof.

Op het terras ontmoetten we vriend Jordy en zijn vrienden, bij wie we ons aansloten en prima vermaakten. Ruim op tijd voor Radio Ziltoid stonden we weer op het festivalterrein. En het was Verpletterend. Overdonderend. Prachtig. Ontroerend. Briljant. Kun je van iemand houden die je nog nooit in persoon hebt ontmoet? Want dan hóu ik van Devin Townsend**. Het optreden had slechts kleine keerzijden. Zo kon ik goed merken dat ik een Oude Doosch aan het worden ben: waar ik crowdsurfen vroeger enorm cool en hip enzo vond ergerde ik me nu werkelijk dood aan de mensen die nu in groten getale besloten hun kisten (werkelijk, het zijn nooit eens de mensen met gympies die ervoor gaan he?) in de gezichten van hun mede-festivalgangers te planten. Mijn bril kon ik ternauwernood redden, de sfeer van 2 liedjes raakte ik er even mee kwijt. En hoewel ik de sfeer er geweldig in vond zitten vind ik een eigen optreden toch.. Anders. Intiemer, ofzo. Desalniettemin was het geweldig. Het feit dat hij mijn grote favoriet van de laatste cd, Juular, speelde was op zichzelf al de betaalde € 6,66 waard.

Na opgehaald te zijn (ongekende luxe!) trokken we met z’n drietjes nog een flesje wijn open; ik, Eef en onze gastvrouw Laura. Het was misschien maar goed dat de fles leeg ging, want het was eigenlijk té gezellig om naar bed te gaan. Ook hier was het lot ons echter gunstig gezind; de zoon des huizes gunde het ons uit te slapen tot kwart over tien!

In verband met Eef’s allergie voor katten was het voor ons al snel zaak om op huis aan te gaan. De weg terug was ongeveer net zo fijn en ongehaast als de heenweg en ik heb slechts één puntje van spijt: dat wij niet echt tijd hebben gehad om mijn derde friese vriendin te ontmoeten voor wij weer vertrokken. Maar het was een geweldige reis, waarbij de doelen meer als een reis op zich voelden.

*: Iets waar onze stadse geesten de gedachten niet precies omheengekronkeld kregen: niet op de borden? Níet? Op de snelweg niet, ok.. Maar ook niet ná de afslag? Zelfs niet na de afslag van de afslag? Huh? Come again?
**: Niet in de groupie-type of way, overigens.

Daarna logeerden we bij mijn schoonouders en namen hen mee naar het Kröller Muller-museum naar aanleiding van een tip. Aldaar kwam ik erachter dat ik meer met het werk van Mondriaan heb als ik zelf dacht: ik kende gewoon niet de juiste schilderijen!

En er was nog veel meer te zien..

En ook ons jochie had het prima naar zijn zijn. Voorál in de beeldentuin, overigens.

Daarna gingen we naar een huisjespark in de buurt van Venlo en zwommen daar anderhalve week lang élke dag. Ook deden we andere leuke dingen, zoals meerijden in een door een paard getrokken kar, het museum bezoeken, een fietstocht waarbij we onverwachts bekenden tegenkwamen, naar een kinderspeeluurtje in huisje midden op de kinderboerderij, wasknijpers kopen om een krijsend kind te geven wat hij het allerliefst wilde en op een echt rijdende kindermotor stappen. Op mijn verjaardag kreeg ik ontbijt op bed.

Conclusie 1: Onze vakantie was geweldig en was precíes wat we nodig hadden.
Conclusie 2: Je hoeft niet ver te reizen om er hélemaal uit te zijn.
Conclusie 3: Wanneer we als gezin met vakantie zijn maken we alleen foto’s van ons kind. Als we samen met vakantie zijn maken we alleen foto’s van onze alcohol :’)

De wind door mijn kop was goed, de plensbuien leken zich te vormen naar de storm in mij.

De wind nam zondagavond af en ging bijna geheel liggen. De storm in mij trok ongeveer gelijktijdig naar een plek verder weg, dieper van binnen.

En nu? Een harde bries, soms een plensbui. Veel goed nieuws: twee nieuwe baby’s in onze omgeving, van mensen van wie wij veel houden. Baby’s naar wiens geboorte wij hebben uitgekeken, die ons tot tranen roerden met hun komst. Goed nieuws kan zo.. Aanklampbaar zijn. Het kán, ze bestaan nog. Gezonde zwangerschappen, wolken van kinderen. Het doet ons goed. En ook een nieuwe zwangere, met wie wij op Oerol een fijn en verhelderend gesprek hadden. Over alles. Luctor et emergo.

Nu genieten we weer met volle teugen van ons kind, dat nog altijd in een stroomversnelling lijkt te zitten als het op taalontwikkeling aankomt. Gisteren leerde ik hem wat de muis zegt (“Pie pie pie!”) en nog iets dat ik alweer vergeten ben, sinds vanochtend kan hij tot drie tellen (“eeeeeeee, teeeeee, dai!”) en hij gebruikt namen (en benamingen) sinds de afgelopen dagen écht om mensen te roepen en te benoemen. Het is prachtig, zo vreselijk bijzonder.. We misten hem, de afgelopen dagen.

En vandaag dankte ik in gedachten Sanneke, voor haar aanrader (x2) een paar dagen (of weken? De tijd is al kwijt) op haar blog. We bezochten het Kröller Muller en zagen zoveel bijzonders en prachtigs dat ik er nog een beetje stil van ben: het moet nog even ‘zakken’, als na een zware maaltijd. En met zwaar bedoel ik dan smakelijk en overvloedig. De foto’s blijf ik jullie nog even schuldig: photoshop is thuisgebleven.

En nu ga ik beneden nog even een wijntje drinken met mijn schoonouders en lief. Morgenochtend vertrekken we naar onze laatste betemming: een vakantiepark in de buurt van Venlo. Ook hier hebben we zin in..

Gelukkig had de timing bijna niet beter gekund: morgenochtend gaan we met vakantie. Eerst brengen wij Stef naar opa en oma, dan gaan wij samen een lang weekend naar Oerol. Maandag komen we terug, logeren nog twee nachtjes bij mijn schoonouders en rijden dan door naar Limburg. Een veilige plek, voor als er eventueel nog dingen mis gaan, fysiek gezien. Een mooie plek ook, denken we, want we leven in een mooi land, maar hebben lang nog niet alles gezien. We zullen genieten van het zwembad en het kinderspeelparadijs aldaar, de omgeving zal zeker ook een hoop moois te bieden hebben.

En we zullen bijkomen, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd op een rijtje zetten, nadenken over de toekomst. We hebben in elk geval tóch een afspraak bij de gyneacoloog gepland staan, omdat we in elk geval antwoord willen op de vragen die we hebben. Is er een aanwijsbare oorzaak? Is er een ‘simpele’ oplossing voor ons probleem? We weten in elk geval zeker dat we in de toekomst nooit spijt zullen krijgen dat we er nooit naar gezocht hebben. Antwoorden zijn maar voor 15% van de stellen die te maken krijgen met ‘habituele miskramen’ te vinden. Bij een nog kleiner percentage is er ook een oplossing. Maar proberen kan altijd. En terugkomen op ons huidige besluit om ermee te stoppen kan altijd nog, als wij toevallig bij dat héle kleine percentage horen..

En gewoon, omdat het kan:

Een laatste vaarwel aan mijn dikke buik..

Altíjd?

Ja, eigenlijk wel. Zelfs als Stef een nachtje uit logeren is geweest zodat wij even bij konden trekken voel ik me een vaatdoek. Me ergens toe zetten kost moeite.

Ben ik dan toch wat ik niet wilde worden? Ben ik toegetreden tot het gilde van de uitgebluste moeders? Of misschien.. Gewoon aan vakantie toe! Eens even een optelsom: met vakantie geweest in mei, waarbij Stef doodziek werd en een slaapprobleem ontwikkelde dat ons  ook thuis nog weken tot wanhoop dreef. Elke maand wel een keer bij de spoeddienst van de dierenarts met een doodzieke kat. Maandenlang de zorgen van je zieke dieren, verdrietig, maar ook ‘gewoon’ onpractisch. Maandenlang moesten 2 katten 2 keer per dag preventieve medicijnen toegediend krijgen. En natuurlijk elke 3 weken naar Rotterdam voor Stef’s helmpje, een half jaar lang. Een nieuw huis zoeken, een hypotheek regelen, verhuizen. De feestdagen. Een winter met veel griep.

Mei is al bijna een jaar geleden. Het is tijd. Ontspanning kun je niet blijven halen uit een nachtje bijslapen, wanneer de vermoeidheid dieper zit dan dat.

De laatste week van maart zijn we nu vrij. We hebben dan een concert, willen een dagje klussen, willen met Stef op stap. Ontspannen, batterijtje opladen. En dan in juni echt weg. Als er iets is om naar uit te kijken.. Is dit het wel!

Dit was er niet zoéén. Atari Teenage Riot, een band die ik al járen live wilde meemaken, maar die uit elkaar gingen voor ik de kans kreeg, had te kampen met wat issues. Zo stond er zo’n 250 man publiek. In een zaal bedoeld voor een man of 800. En sinds ATR redelijk old school is, waren dat voor het grootste deel.. Eh, ja.. Ouwe lullen, zeg maar. Mensen die niet meer zo nodig in de moshpit hoeven. En ze pielden teveel. Tussen nummers door zaten ‘tussenstukjes’ die te lang duurden, niks toevoegden, niet dansbaar waren en de vaart uit het concert haalden. Waar een band als ATR gewoon vooral enorm verpletterend zou moeten zijn, walsten ze met al dat geneuzel vooral over de -toch al ietwat moeizame- sfeer heen. Jammer. Héél jammer.

Maar alleen met deze omschrijving doe ik het concert geen recht aan. Sterker nog: dit kleine stukje vertelt slechts een paar procent van het totale verhaal: Atari Teenage Riot was DE BOM! Hell, het is láng geleden dat ik zo’n briljant concert zag, zo verpletterd werd door een muur van geluid, zo veel rauwe energie in me loskwam door wat mensen op een podium. Twee dagen na dato ben ik er nog steeds psyched van: hiervan sla ik al dágenlang steil achterover bij de gedachte aan het geweld waarmee de band in kwestie de realiteit overnam. Ze kunnen het nog! Atari Teenage Riot rockt, beukt en raast en ja, ze hadden meer moeten spelen, véél meer, maar áls ze aan het spelen waren.. FUCK, wat een ervaring!

Ik stuiter nog steeds na.. En ga in november gewoon nog een keer

Je hebt van die zeldzame concerten die, terwijl de band nog aan het spelen is, al legendarisch zijn. En je hebt nóg zeldzamere concerten, waarvan de afdronk -zoals bij wijn- zo heftig is dat je alleen maar verlangt naar meer..

Vrijdag

Een ontbijt met broodjes ei beloofden wij de mensen die onze tent meenamen en opzetten. Een ontbijt met broodjes ei werd het dus ook, waarbij wij ook voor bubbels en beschuitjes met jam hadden gezorgd. De bubbels gingen uiteindelijk niet bij dit ontbijt open, maar leuk was het wel. Ondertussen werden er plannen gesmeed, rijen bij de toiletten getrotseerd en robots gebouwd*.

Eenmaal op het festivalterrein genoten wij van Katzenjammer (erg bijzonder en aanstekelijk!), OK GO (vooral de show), The Specials (WOAH! Ze kunnen het nog!!) en Groove Armada (leuke lampjes..). Maar we genoten vooral van het ‘er weer zijn’. Ookal zijn we vorig jaar niet geweest, het voelde als vanouds. Als thuiskomen.

Waar ik minder van genoot was mijn bekken: dat besloot na een dag festivallen luidkeels te protesteren. Au! Ik had nog niet bedacht dat ik mijn tempo wellicht aan zou moeten passen en deed gewoon wat ik altijd al deed. Dat kan nu dus niet meer en dat was even wennen. En even confronterend, ook wel. Maar zaterdag ging ik het anders doen.

Zaterdag

Mijn krachten sparen, dat was mijn devies. Lopen kon wel, maar niet te veel en staan deed ik alleen als ik het écht heel belangrijk vond. Het maakte niet veel uit, het hele festival leek loom: het was minder warm als de dag ervoor, maar door het mooie weer waren er nog veel meer mensen die het Grote Genieten zittend en hangend over zich liet komen. Op deze manier werd ik zeer verrast door het geweldige And So I Watch You From Afar (mijn grote ontdekking van 2010!), The Q4 (ik snap nu wat de term ‘soundscapes’ inhoudt), Laura Marling (mooi, maar niet helemaal mijn ding), Admiral Freebee (Mick Jagger-esque rock), NOFX (gewoon, zoals altijd: héél NOFX) en LCD Sound System (Ja! Dansbaar²!). We sloten de avond af met z’n allen, dansend bij de Grolsch, alwaar ik goede vriend Job en goede collega Martin nog tegenkwam, maar forumvriendinnetje Marlijn jammerlijk misliep**. Het ongeplande, maar gezamenlijke groepsthema werd telkens duidelijker: wij hoeven niet zo nodig meer te stuiteren tot we erbij neervallen. Elke seconde van Lowlands uitbuiten en benutten is geen doel op zich meer, maar meer een term die je best op je eigen manier in kunt vullen. Ook bij de tent kan het best gezellig zijn.

Zondag

Moss zou niet direct een band zijn waar ik uit mezelf naartoe zou gaan, maar eenmaal mee met een paar vriendinnetjes werd het een hele fijne start van de laatste festivaldag. Pendulum volgde en begon meteen met mijn favoriete nummer. Geweldig! En wat een showbeest!! Wat mij betreft waren de eerste twee nummers van Die Antwoord en de complete set van The XX dan ook een cadeau’tje: alles dat ik me wenste had ik immers al gekregen, de buit was reeds binnen. Mijn pijnlijke bekken deed ons op dit punt dan ook twijfelen. Eerder dan gepland in de auto stappen richting mijn schoonouders en Stef, of nog even volhouden en Massive Attack meepakken? We besloten uiteindelijk tot het laatste en MAN, wat ben ik daar blij mee! Het concert, de muziek, de enorm indrukwekkende show.. De wijze waarop misstanden aan de kaak werden gesteld is ongeëvenaard en ja, dit was de mooiste afsluiting van mijn Lowlands sinds ik 4 jaar terug ontdekte dat Muse live nogal anders is dan op cd. Compleet flabberghasted zei ik #LL10 vaarwel en liep ik met mijn lief en 2 van mijn lieve vrienden naar de auto.

*: Paul is elk jaar ‘verantwoordelijk’ voor onze vlag, danwel ons herkenningspunt. Een hoge mast met iets herkenbaars erin doet het nu eenmaal goed als je in het donker je tent terug wil vinden. Dit jaar bouwde hij met vriend Ivo een heuse robot, die uiteindelijk nog een heel eigen leven ging leiden: de laatste keer dat de robot werd gezien gingen er mensen met hem op de foto
**: De grootste smet op het verder geweldige festival: het netwerk lag compleet plat en contact krijgen met je vrienden was vaak onmogelijk. Ook backstage is de overlast hiervan enorm geweest hebben wij begrepen en dit was werkelijk LOEI-irritant.

Stef gaat een heerlijk quality-time weekend tegemoet met zijn opa en oma in Lelystad en wij gaan een paar dorpen verder de bloempjes buitenzetten.

Lief Lowlands, ik heb je gemist! <3