Opluchting: dat kon.

De ochtend van vertrek spuugde Stef zijn eerste voeding er weer uit, in grote golven. Nooit geweten dat er zo veel uit ‚‚één baby kan komen: het was indrukwekkend.  Toen we op het punt stonden weg te gaan herhaalde dit zich nog eens met de volgende voeding en moesten zowel ik als Stef in de schone kleren, de grond voor de tweede keer gedweild en zijn stoeltje onder de douche.

Onderweg stopten we om Stef te voeden en op dat punt begonnen we ons toch wel écht zorgen te maken: we hadden een ziek, gloeiend vogeltje bij ons; er kon -heel on-Stef- geen lachje meer vanaf. Bij aankomst bij de boot was het ronduit eng: een lijkbleek jongetje, hoofd opzij gezakt, ogen dicht.. Ineens een hoop gegil uit de wagen, wederom enorme golven voeding eruit. Daarna weer die nare apathie. Contact zoeken leverde nog enige reactie op, maar we twijfelden hardop: gaan? Of rechtsomkeert? We besloten het nog te proberen met paracetamol en anders terug te gaan.

Ineens kreeg het kleine ventje weer kleur op een wangetje. Zijn ogen gingen open. Hij kwebbelde wat, graaide naar mijn gezicht en wilde vervolgens -zoals altijd- mijn telefoon pakken.

Opluchting: hij deed het weer.

De boot meerde aan en met de bus werden we naar ons appartement gereden. Onze belachelijke hoeveelheid bagage trok de aandacht van onze mede-passagiers nogal; gelukkig hebben wij jarenlang geoefend voor deze situatie in de rij naar het kampeerterrein op Lowlands. Niks aan de hand.

Dus nu zitten we op een absoluut betoverende plek in een fijn appartement met uitzicht op de watertoren die vroeger vuurtoren was. Hoewel we er pas net zijn genieten we al meteen enorm van de rust en de bijzondere sfeer hier. Zolang we Stef zijn paracetamol blijven geven is hij vrolijk en valt de koorts mee. En nu zijn de broodjes voor het ontbijt binnen, dus wordt ik verwacht aan de ontbijttafel. Later!

Ik ga dus weer even verderstressen en wens jullie allemaal een superfijn weekend. Ciao!

We bekeken opties. Frankrijk, Duitsland, België. Luxemburg, of toch Zwitserland? Te ver rijden leek ons niet prettig, maar een paar uur zou toch wel te doen moeten zijn?

En elke keer als ik dan weer achter het internet kroop om te zoeken kreeg ik er helemaal stress van: allemaal keuzes! Waar doe je nou goed aan? Wat wíllen we nou? Valt het niet tegen? Help! Al had ik bij vakanties met z’n tweetjes ook altijd al wel keuzestress, meestal wisten we al wel welke kant we ongeveer opwilden. Wát we ongeveer zochten. Zet dan een impulsief persoon aan het roer en het is snel geregeld. Of het dan ook perféct was, daar maakte ik me nooit zo heel druk over. Dat zagen we dan wel weer, een vakantie is wat je er zelf van maakt. Waarom moest het nu dan ineens allemaal perfect zijn? Wat zócht ik nou eigenlijk? Opperste rust. Ooit kampeerden wij in Canada en een rust zoals ik daar heb ervaren was zó overweldigend dat ik deze nog altijd weer terugzoek. Nooit meer gevonden, maar nog immer mijn ideaalbeeld.

Waar vind je dit nog? En is die bestemming wel bereikbaar met een baby? Na een ingeving heb ik de hoop die rust, of op z’n minst een deel ervan, te hebben gevonden: we gaan een week naar Schiermonnikoog. Een klein eiland, geen auto’s, weinig mensen. Een natuurreservaat van onder tot boven. Met een dorp. Eén dorp! Als er ergens op kleine afstand rust te vinden is dénk ik dat het daar zou moeten zijn. We gaan het zien, zo ergens halverwege juni. Maar eigenlijk heb ik een deel an die rust al gevonden simpelweg door te boeken: de keuzestress is in elk geval voorbij

De heenreis was lang en vermoeiend: meer als een uur vertraging had ons vliegtuig, en iets waar ik mijn kop volledig voor in het zand had gestoken (is dat dan die welbefaamde zwangerschapsdementie?) was de tussenstop die ons vliegtuig nog maakte in een onmogelijk klein plaatsje in Zuid-Italië. Hierdoor kon het dat we uiteindelijk pas na elven in de avond bij ons appartement waren en ik onderwijl telkens struikelde over de wallen onder mijn ogen. Bovendien zaten mijn oren na twee landingen zó vreselijk dicht dat ik werkelijk niets, maar dan ook echt níets meer hoorde. Mensen praatten tegen me, maar ik kon er geen woorden meer uit opmaken. Een zacht gemurmel, op z’n best..

Gelukkig kon Paul nog wel met mensen communiceren en hij regelde het inchecken. Mooi. Het huisje overtrof vervolgens álle verwachtingen! We hadden een 2-persoons studio geboekt maar kregen een compleet 4-persoons appartement: 2 verdiepingen, 1 groot bed en 2 kleinere en voor kampeerders óngekend luxe. Een bad, hadden we! En een kóelkast! De meubels, gordijnen en spreien zagen eruit alsof ze sedert de 70′s nooit meer vervangen waren, maar waren wél netjes en in goede staat. Het smeedijzer binnen en buiten het huisje deed qua sfeer de rest. Sowieso een specialiteit van de streek, zo bleek ons; hoe oud en vervallen huizen ook waren, er was áltijd smeedijzer. Móói smeedijzer, en van alle plekken die we bezocht hebben heb ik nog niet één keer een dubbel patroon gezien. Bijzonder!

Ik heb trouwens ook nog een cameratas gekregen op Schiphol: precies waar ik al een tijd naar op zoek was. Ik ben er blij mee!

Zondag

We moesten vroeg op deze dag: er was een info-bijeenkomst van onze reisleidster. Omdat we niet precies wisten of ik alle excursies mocht doen i.v.m. de zwangerschap was het handig om erheen te gaan, al deed de wekker zo vroeg wel zeer. Hetgeen we zagen toen we de deur van ons appartement echter openden maakte meteen héél veel goed: knettermooi weer en het park! Jémig! Groen en bebloemd, ruim en een uitstraling van serene rust. Een geweldige verassing, waarvan we zwaar onder de indruk waren..

Bij de bijeenkomst viel ons toch wel enige teleurstelling ten deel, omdat we toch niet de volledige Etna-trip kunnen doen. De 3000 meter hoogte is niet haalbaar voor mij en dat is nu juist waar de hoofdkraters zijn. Gelukkig is er ook een boottocht naar de actiefste vulkaan van het eiland: de Stromboli en dat is misschien wel net zo bijzonder. Verder was het een dag van boodschapjes doen en omgeving verkennen. Mijn verkoudheid is ondertussen weer terug in proportie: een verkóudheid. En ja! Pootje baden in de Middellandse zee!! We lachen om de golven (we vinden het Ikea-golven, precíes hoe golven eruit zouden zien wanneer ze te koop zouden zijn bij de Ikea) en bedenken de term ‘prozac-vakantie’ voor georganiseerde vakanties (wanneer je een vakantie hebt waar de scherpe randjes al vanaf zijn gehaald, zodat je alleen het positieve gedeelte overhoudt). We zijn nog moe van de reis en doen een ‘tukje’ van 3 tot 7 en ‘s-avonds langs het strand pakken we nog een terrasje en bekijken we nog even wat winkels. We kopen ‘confetti’ (homeopatische keelpastilles) voor mijn keel en durven niet meer op te tellen hoeveel we ondertussen hebben uitgegeven aan medicamenten.. We gaan uitgeput, maar dolgelukkig slapen. Maar helaas, muggen roeren zich en ik verstop me, volge-citronella-t onder mijn lakens, maar vervolgens vliegt een mug mijn ademgat in en komt gevangen te zitten onder de lakens/dekens, ter hoogte van mijn ogen. IEKS! Ik ben niet snel eng van beestjes, maar dít..?

Maandag

We pakken de bus naar Taormina en kijken onze ogen uit. Een lange winkelstraat in de schattigste oude pandjes, een plein met een hagelwit paleis, een kerk en een prachtig uitzicht op de grillige kustlijn. Bijna alles dat in dit dorp te vinden is bevind zich tussen twee stadspoorten. Zodra we klaar zijn met winkels kijken (de ketting en broche die ik uit had gezocht hebben we toch maar niet gekocht, zie foto’s ;)) gaan we naar het gerestaureerde, nog steeds in gebruik zijnde Griekse theater Teatro Greco. Mooi! Het heeft een erg bijzondere akoestiek (er worden nog steeds concerten in juni en juli en grootheden als Andrea Bocelli zingen er zonder microfoon) en een briljánt uitzicht op het landschap en de Etna. Ik begin verliefd te worden op dit rauwe, pure land.

Op de terugweg hebben we dezelfde busschauffeur als op de heenweg, deze keer pakt hij echter geen busje mee in de bocht* Hierna zoeken (en vinden) we verkoeling in het zwembad en kijken we toe hoe kleine zwaluwen mugjes van het water-oppervlak pikken. We zien ook nog een bijzonder stel: een oudere man met veel uiterlijk vertoon en jong knap meisje, waarvan we eerst nog even twijfelen of hij niet met zijn dochter, of misschien zijn kleindochter op pad is. Nee dus, of de manier waarop ze elkaar aanraken zou extreem ziek zijn. Hij drukt haar een tientje in haar handen en blaft haar iets toe, vervolgens haalt zij zonder morren een biertje voor hem. Zelf neemt ze niets. Zou dit dan die befaamde mafia zijn? We hangen nog een beetje in de zon, dan wordt het park ineens overspoeld door scholieren (of gillende pubers, dat is een meer accurate omschrijving). We zien het met lede ogen aan en hopen dat het meevalt. In de laatste schemering is het leuk foto’s maken van de Etna en de twee dorpen op de berg; terwijl we teruglopen lopen we 3 spelende jonge katjes tegen de lijfjes. We mogen even meespelen en de brutaalste van het stel kruipt bij me op schoot. Als ik aai wordt er keihard gespind, even later volgt het afscheid vanzelf en de katjes spelen weer verder. Lief! We laten de 3 precies achter zoals we ze vonden: spelend in het hoekje van de kampwinkel-opstap. Vandaag ben ik trouwens écht opgevroten door muggen en ‘s-nachts slapen is een zware dobber. Om half 11 in de avond ontdekken onze scholieren trouwens opnieuw het zwembad als hangplek en gillen een half uur tegen elkaar op. Net als we besloten hebben morgen toch maar eens te klagen bij de receptie houdt het abrupt op: wij zijn waarschijnlijk niet de enigen die niet gecharmeerd zijn van het lawaai..

Voor het luttele bedrag van € 4.500,= (de broche) en € 7.000,= (de halsketting) zijn deze twee topstukken voor jou!

Dinsdag

Na een wat rottige nacht (klotemuggen!!) moesten we vroeg op. Onze reidleidster had spreekuur en we wilden graag nog een excursie naar de Etna boeken. Omdat ik nogal weinig had geslapen zijn we hierna nog even teruggegaan voor een tukje en daardoor kwam het, dat we pas vlak voor de nationale siësta-tijd bij de bus waren voor het uitstapje dat we van plan waren. De dame van het loket was hoogstverbaasd toen we onze bestemming meldden: daar ging nog maar één bus naartoe en nog maar één (late) bus terug. Met een beetje hulp van diezelfde dame kwamen we tot de conclusie dat de handigste bestemming op dit tijdstip het plaatsje Castelmola was. Castelmola is een plaatsje zo’n 500 meter de berg op; het ligt zo’n 300 meter hoger dan het plaatsje Taormina ligt (waar we de dag ervoor waren). Het plaatsje werd in de boekjes genoemd vanwege een klooster en een Duomo, al bleek het klooster uiteindelijk een kleine ruïne (dat stond dan weer nergens) en de Duomo gesloten te zijn voor publiek. Het plaatsje zelf was klein, maar wel vreselijk schattig en we hadden een nóg mooier uitzicht op de omgeving, de bergen, de Etna en de baaien dan gisteren. We fotografeerden de rook uit de Etna en dronken de lekkerste verse jus tot nu toe. De busreis was trouwens ook een belevenis en de vraag of je eerst psychopaat moest zijn om hier buschauffeur te worden óf psychopaat werd van deze baan hield ons zomaar een halve rit zoet. Al doen we hiermee onze chauffeurs tekort: wát een stuurmanskunsten!

Nadien zochten we wederom verkoeling in het zwembad en maakten bij het eerste gegil van vandaag (onze scholieren bleken niet de Etna in te zijn gedonderd door de plaatselijke Mafia) ons diner klaar. Tegen de tijd dat de scholieren hun energie kwijt waren was ons eten klaar en genoten we bij deze herwonnen rust van een heerlijke pastamaaltjjd. Overigens vonden we de ‘overlast’ van de pubers van vandaag erg beschaafd (tussen 19.00 en 21.00 kunnen wij best een boel herrie hebben als de rest van de dag rustig is) en hebben we vrede gesloten met de kinders. Nog een kleine avondwandeling toe (waarbij ‘onze’ 3 katjes ons nog even charmant op een rijtje toemauwen vanaf een muurtje) en de avond is voorbij..

Woensdag

Een rustdagje planden we. Donderdag en vrijdag hebben we excursies en zaterdag de terugreis, dus een dagje in ons eigen dorpje en een beetje chillen is zo gek nog niet. In de ochtend lopen we naar de andere kant van ‘ons’ dorpje Giardini Naxos, alwaar een groot dorp uit de oudheid is opgegraven een aantal jaren terug. Het zou de eerste landingsplek zijn van de grieken die de oversteek naar Sicilië maakten, waarna de grieken aan de macht kwamen op dit eiland. We bekeken de oude stadsmuur en wat resten van huizen, in het bijbehorende museum werden de opgegraven gebruiksvoorwerpen tentoongesteld. Het stelde allemaal niet héél erg veel voor, maar het was leuk om te zien en de wandeling langs de resten voerde door een rustig, zeer begroeid gebied en daardoor voelden we ons even heerlijk op onszelf.

Na op de terugweg nog een stop bij onze supermarkt (yay! Ze hadden eindelijk nieuwe calippo lime-ijsjes!) en een fotografeer-missie m.b.t. de bloemen op ons park (dat had ik me al dagen geleden voorgenomen) namen we onze toevlucht bij het zwembad. Na verkoeld te zijn door het heerlijke water waren de ligstoeltjes en onze boeken genoeg om nog een tijdje mee te relaxen, terwijl er wolken (!) overkwamen waarin wat onweer rommelde. Het brak echter nooit los en we besloten een hapje te eten bij een restaurantje. Na een heerlijke vismaaltijd en een lekker ijsje was ook deze dag weer voorbij..

Donderdag

Om half 8 ons bed uit, en dat terwijl we vakantie hebben! Dat het morgenochtend nog vroeger zal worden blokken we vakkundig uit ons geheugen en na een beetje een rommelige start staan we om exáct 9 uur op de afgesproken opstapplek. Omdat Paul vannacht heeft gedroomd dat we onze bus misten is hij onrustig en gestressed. Al mijn geruststellingen ten spijt wordt het er niet beter op wanneer de bus om tien voor half tien nog altijd in geen velden of wegen te bekennen is, maar de kaartjesverkoper bij de busterminal lijkt zich nergens druk om te maken en zegt ons dat de bus nog moet komen. Een paar minuten later is ‘ie er dan en kan wat Paul betreft nog maar weinig misgaan. Zijn onrust heeft echter wel zijn weerslag op mij: ondertussen zijn de kleine zorgjes die ik had over vandaag (een dag van 9 tot zo’n 11 uur in de avond, de volgende ochtend om 7 uur weer op, geen tukje kunnen doen maar wel erg zwanger en moe) wat prominenter aanwezig. Ik probeer me te richten op de boottocht in het verschiet want daar heb ik érg veel zin in en na een uurtje rijden kunnen we aan boord. Het schip heeft 3 dekken en is al redelijk vol, maar op het laagste dek is nog een zee van ruimte en we ploffen ergens neer. Ik stil mijn honger met wat cake-jes en een halve banaan, waarna het schip al snel vertrekt.

En dan gebeurt er langzaamaan iets daf ik werkelijk nog nóóit heb gehad. Iets waar ik me bijna voor schaam en waarbij mijn eerste gedachte aan mijn vader, de zeeman, de visser, was, die ongetwijfeld zijn hoofd zou buigen in schaamte wanneer hij wist dat zijn bloedeigen dochter zééziek was. Zeeziek! Ik! Geboren met zeebenen, heb ik altijd gedacht. Met papa vroeger mee in zijn boot, in Turkije de zee op in een klein scheepje, rondvaarten all over the place. Zeeziek dus. Misselijk. En wat dan, is de vraag. Ik heb werkelijk geen idee natuurlijk, want mijn ervaring hiermee is nihil. Misschien werkt het als wagenziekte, zegt Paul, en hij stelt voor naar het bovenste dek te gaan, waar ik vrij zicht heb. Ergens in mijn achterhoofd vraagt een stemmetje zich af of het nu niet zo was dat hoe hoger, hoe zieker? Maar ik ga toch. Ik ben nog altijd in de veronderstelling dat dit zo wel over is, even een verkeerde afslag van mijn lijf. Oeps, sorry, we zullen het nief meer doen. De frisse lucht is even fijn. Maar dan.. Voor ik het weet ren ik naar beneden. Het toilet in. Ik haal het nét.

Gelukkig is onze eerste bestemming dan al bijna meteen bereikt: het eiland Panarea. We gaan aan wal, de reisleidster legt het één en ander uit en vervolgens hebben we 3 uur de tijd om het stadje met dezelfde naam als het eiland te verkennen. Uiteindelijk hebben we het er erg leuk, hoewel we eerst erg rustig moeten doen tot ik het gevoel heb dat ik niet meer groen zie. Vanaf het eerste moment aan wal heb ik er bovendien nog een zorg bij: ik moet nog twéé keer die boot op! Bij het aan boord gaan vragen we onze reisleidster wat het beste is om te doen bij zeeziekte en ze bevestigt mijn vermoeden: beneden blijven dus, en dicht bij de motor gaan zitten. Dat doen we, en bovendien is het nog maar een klein stukje varen naar het hoofddoel van vandaag: het eiland Stromboli, waar een nog ERG actieve vulkaan het grootste deel van het eiland beslaat. Na een wandeling met de reisleidster langs wat mooie punten hebben we ook hier een paar uur vrij. We verkennen het dorpje en lopen over een glinsterend, zwart lava-strand terug naar de haven. Weer terug op de boot werd het avondeten geserveerd, maar ik durfde maar weinig te eten. Weliswaar zei de reisleidster dat de terugweg minder erg zou zijn én was de tweede vaart wel weer goed gegaan, de plotselinge ziekte had me doen schrikken. Overigens aten we ons diner oa met een stel dat we bij de informatie-ochtend al hadden ontmoet en het was gezellig met hen; ze bleken nog uit Den Haag te komen ook! Zij boden mij zelfs nog een schrale troost: de jongen (ik weet hun namen niet eens, bedenk ik me nu),  zelf overigens in het bezit van een boot, had óók last van de vaart. Het lag dus niet gehéél aan mij, gelukkig..

Vervolgens voeren we langzaam langs de vulkaan, in de hoop uitbarstingen te kunnen zien in de ondertussen aangebroken avondschemer. Zagen we overdag slechts af en toe een pluim rook opstijgen uit de top, bij donkerdere luchten zag je méér. Geweldig was dat! Op het achterdek beneden werd ik niet ziek en zag ik allevier de ontploffinkjes die er waren en toen de boot eenmaal écht wegvoer zaten we tevreden weer bij de motoren. Vertwijfeld wist ik fysiek niet goed meer wát ik nu precies voelde en vlak nadat Paul een citroen-ijsje (dé remedie tegen mijn zwangerschapsmisselijkeid) voor me had gehaald was het helaas toch weer raak en kon ik dit keer ook de vloer van het toilet schoonmaken..

Pas laat waren we terug bij de bus en eenmaal veilig van de golven stortte mijn lijf zich meteen in een soort zwart gat van bizarre, diepe slaap en na ons uur rijden kon ik er haast niet meer uitkomen (en had ik al de raarste dingen bij elkaar gedroomd). Half één in de nacht waren we pas weer bij ons appartement, waar er ook nog een vel papier tussen het smeedijzer van de deur heenstak: een fax van onze eigen reisleidster, gisteren gedateerd, met daarin de mededeling dat onze excursie naar de Stromboli via een andere collega zou lopen én dat de bus.. Een half uur later zou vertrekken. Jammer dat die pas ná ons vertrek was langsgebracht.

Vrijdag

Na een lange dag als gisteren is een wekker om 7 uur ronduit píjnlijk. Gelukkig hebben we toch wel erg veel zin om de Etna op te gaan (tot de maximale 3000 meter is nu voor mij geen optie, maar op 2000 meter is ook een punt waar je heen kunt gaan en die excursie boekten wij dus). Met de bus (onze chauffeur van vandaag heet Carmello, een naam die ons -in vrouwelijke versie Carmella- érg bekend voorkomt uit the Soprano’s) en vrolijke italiaanse reisleidster volgen we de kronkelige weg de eerste 2000 m. de Etna op, de reisleidster vertelt en we zien het landschap veranderen. De reisleidster vertelt ons ondertussen onze opties na aankomst: met kabelbaan & jeep naar 3000 meter (voor ons dus geen optie) naar de 3 hoofdkraters, op 2000 meter blijven en de afgedichte nevenkraters bekijken en bestijgen, óf, voor ons een nog niet bekende optie: met de kabelbaan naar 2500 meter en daar wándelen ipv met de Jeep. Eerst bedenken we dat die kabelbaan wel erg duur is en besluiten we gewoon te blijven waar we afgezet worden. Een ander Nederlands stel vraagt ons echter naar onze plannen en steekt ons qua enthousiasme toch weer aan mbt de kabelbaan. Omdat we al twijfelden niet heel moeilijk, maar toch.. Uiteindelijk wandelen we met z’n vieren door het bizarre, rokende maanlandschap en kijken onze ogen uit. Elke cent waard! Als we het boven zat zijn gaan we elk afzonderlijk terug naar de 2000 meter, waar we wat souvenirs kopen (de Etna-streek is bekend om zijn honing) en lopen we nog over een nevenkrater. Daarna zit het erop en worden we moe maar intens tevreden teruggebracht naar ons appartement. Ik neem het ervan en doe een tukje en daarna gaan we nog één keer op pad voor postzegels** en falen wederom hopeloos voor deze missie. onze laatste boodschappen lukken wel en hierna zwemnen we nog wat, eten we ons avondmaal en taaien we af naar bed.

Ondanks het bizarre klimaat liepen er nog veel mooie beestjes rond:

Werkelijk élk heuveltje op deze foto is een nevenkrater van de Etna: ze telt er zo’n 300!

Zaterdag

Onze laatste dag! We hadden een ultieme relax-dag bij het zwembad met wat boeken en onze badkleding gepland, maar het mocht niet zo zijn: het was de hele dag bewolkt en frisjes en in de loop van de dag ging het ook nog keihard regenen. Zonder badkleding onder het afdakje bij de Pool-bar dan maar, en die boekjes verslonden we toch wel. Toch werd het hierdoor meer een dag van wachten dan een dag van chillen en nog een beetje rondwandelen, ookal hebben we nog wel even de benen gestrekt na de nationale siësta. Uiteindelijk werden we om 8 uur in de avond opgepikt en vertrok ons vliegtuig conform schema om 23.00 uur en de terugreis verliep zo soepel dat elke gedachte aan de stroeve heenreis verbleekte. Even over 2 uur in de nacht waren we op schiphol en onze vrees de nachttrein van 3.03 uur niet te halen i.v.m. het wachten op de bagage bleek zéér ongegrond: om half 3 zaten we op het perron. Na een rit van goed en wel een half uur ontmoetten we mijn vader op het station en mijn lieve papa bracht onze vermoeide, maar zongebruinde*** lijven veilig thuis. Na een zondag van luieren en slapen zijn we weer helemaal terug!

*: Op de heenweg gaat deze chauffeur wel érg makkelijk door de bochten van het extreme kronkelweggetje de berg op en pakt de hoek van een bestelbusje mee, dat staat te wachten tot onze bus de bocht om is en er weer ruimte is om zijn weg te vervolgen. Een sterk staaltje Siciliaanse relaxed-heid wordt getoond: beide chauffeurs stappen uit, gebaren iets ‘ach, zulke dingen gebeuren nu eenmaal’ -achtigs naar elkaar en stappen beiden weer in. Geen gegevens uitwisselen, geen ruzie, zélfs geen schade opnemen. Gewoon je weg vervolgen. Live and let live..
**: de running gag van onze vakantie. Nergens, maar dan ook nérgens kun je postzegels kopen, behalve in het postkantoor en dat zit verstopt en is bijna de gehele dag gesloten.. Leuk als je aan het begin van je vakantie al kaarten hebt gekocht!
***: Ik ben bruin! Ikke! Brúin!! Dat is al niet meer vertoond sinds ergens in de eighties, geloof ik.. Ik heb zonne-allergie

*Zwaait*

Overigens gaat het vandaag wat beter als gisteren, ik heb in elk geval niet meer overgegeven en daar was ik echt superbang voor.. En rillerigheid, slapte, oorpijn, keelpijn en snot kan ik aan! Ciao!

En nu heb ik eigenlijk het gevoel dat ik gillend rondjes zou moeten rennen om alles op tijd af te krijgen voor we weggaan. Maar wát ik dan precies zou moeten doen, dat komt niet helemaal door. Het huis is al schoon en moet zaterdagochtend, voor we vertrekken, alleen even ‘bijgewerkt’ worden, kleding inpakken gaat nog niet echt omdat eerst alle was weggewassen moet worden (hetgeen ik nu dan wel een beetje aan het ‘doen’ ben), de laatste spullen gaan kopen lukt niet want vandaag is het feest en zijn de meeste winkels dicht. Dus ik luier maar een beetje, knuffel met mijn 3 haarballen (die ik de komende week zéker wel erg ga missen) en regel wat laatste losse eindjes voor onze VVE voor ik mijn functie binnen de kascomissie neerleg. Een zware opgave hoor, dat vrij zijn!

Een lang weekend in een groene, levendige omgeving met leuke mensen, da’s natuurlijk altijd een traktatie. We zagen kleine eendjes, hoentjes en gansjes rondscharrelen*. We hoorden vissen springen, keken hoe er konijntjes langs het huisje renden en zagen een werkelijk gigántische reiger. We deden ook nog wat dingen: zo ontkwam ik niet aan het jaarlijkse potje midget-golf, gingen we bowlen en konden we ook dit keer niet om het briljante zwemparadijs heen. Omdat we dit elk jaar doen met mijn schoonouders en schoonzus heb ik ondertussen al wel wat van deze parken gezien, maar het mooiste zwembad, dát hebben ze absoluut hier.

Er waren moederdagcadeau’s, we dineerden uitgebreid en maakten de lekkerste hapjes voor elkaar. Lachten van het hoesten omdat de hete spiesjes voor op de plaat zó heet waren dat de peperlucht bij ons allemaal op de keel sloeg en we hoestend en niezend probeerden om tóch stug door te bakkerellen.

Het is helaas alweer voorbij, maar de gezelligheid van dit weekend zal hopelijk nog wel een tijdje blijven hangen..

*: Terwijl we wegreden van de parkeerplaats om naar huis te gaan besloot er nog een mama-eend haar kroost de weg over te dirigeren vlák voor de wielen van onze auto. Ik ben blij dat ik nooit zo hard rij op parkeerplaatsen én dat ik haar en haar baby’s op het nippertje aan had zien komen..

Wandelen over de Etna, mooi weer, snorkelen en oude Romeinse (thnx, Marieke) ruïnes, here we come

Ik klikte op allerlei linkjes, maar er was toch écht geen hoax aan te herkennen. Gewoon een vakantieparken-bedrijf waar we gratis een huisje mogen betrekken. Joy! En dat komt dan even éxtra mooi uit, want ik heb dit jaar heel erg geen zin om mijn verjaardag te vieren en had al met Paul afgesproken dat we dat bewuste weekend de benen zouden nemen naar een nog nader te bepalen bestemming.

We gaan dus nog eens een weekendje weg, eind juni. Vlák na onze vakantie. En we mogen 4 vrienden meeneemen, waaraan ik graag gehoor geef. Een soort van VIP-party wordt het dan. Met een zwemparadijs binnen handbereik. Jottem!