Annibal's Weblog

Daar zat ik weer, eergisteren. Terug van weggeweest. Niet plotseling, maar toch wel ineens. Ik had er als een berg tegrnop gezien, want ik wist al dat de drukte mijn collega’s was ontstegen en ik was er ook niet zo zeker van of ze nog wel op míj zaten te wachten.

Ik viel meteen met mijn neus in de boter, dinsdag is een opvangdag. Vertaling: ren-en-vlieg-dag. Twee kindjes op tijd naar de opvang krijgen, bij voorkeur voorzien van voedsel, een schoon lijf en schone kleding en dan het liefst ook nog veilig vervoerd. Maar dat ging goed, met een boel voorwerk de avond vantevoren en een lijstje met ‘niet vergeten!’s’ dat ik minutieus bijhield. Volgende punt: zelf op tijd op het werk aankomen. Ik fiets er ongeveer een half uur op en na een half jaar op mijn bevallige achterste te hebben doorgebracht is de conditie niet meer wat ‘ie ooit was. Bij de fietsenstalling bleek ook dat mijn pasje zich ergens in mijn tas te hebben verstopt.. Maar ook punt twee lukte.

En toen zat ik er dus. En het onthaal was warm, ik had me om niks druk gemaakt. Het werken ging goed, al getuigden de hoofdpijn en de branderige ogen in de middag van een serieuze ontwenning van beeldschermwerk.

Ineens weet ik het weer, waarom ik geen stay-at-home-mom wil zijn. Ik ben blij weer begonnen te zijn.

Ohai! Daar zijn we weer, vers van de camping in Duitsland. We genoten, we klaagden over het weer en kwamen erachter dat ik al zwangerend toch wel een stul minder energie ‘te besteden’ heb, maar bovenal kwamen we bij van een boel drukte en een boel druk.

Nu dus de tent drogen en opruimen, spullen uitpakken en… Weer naar de dokter: na een oorontsteking met vakantie klaagde Stef ook vandaag weer over ‘spinnen in zijn oor’.

Op naar mijn verjaardagsfeestje: zaterdag vieren we dat ik morgen maar weer eens ouder word

Anders dan vorige jaren ontdekten wij dit jaar bijtijds dat het het komende weekend museumweekend zou zijn. Een uitgelezen kans om eens rond te struinen op plekken waar we anders veels te weinig komen, zeker in eigen stad. Al maanden wilde ik met Stef naar het Kinderboekenmuseum en wanneer je nauwelijks entree hoeft te betalen is het Museon bezoeken met een peuter ook ineens een stuk interessanter.

Zaterdag bezochten we dan ook het kinderboekenmuseum en hadden er, net als Stef, een súpermiddag. Hoewel er, uiteraard, veel dingen boven de pet van een tweejarige gaan was er ruim genoeg voor hem om te doen: met een bij de ingang gekregen polsband met een scan-ietsje erin, de zogenaamde Slurper, kon hij overal in het museum dingetjes zoeken om te scannen. Er waren heuse holografische beelden, de speciale kikker-tentoonstelling voor de kleintjes (met trampoline!) vond hij fantastisch.. Maar het állermooist vond hij uiteindelijk het introductiefilmpje van de Slurper, waarin het verhaal erachter werd uitgelegd. In een toren gemaakt van boeken. Met knalrode wangen van vermoeidheid liet Stef zich aan het eind van de middag gewillig naar de fiets terug begeleiden.

Zondag dus het Museon, een museum dat in mijn beleving toch meer voor wat oudere kinderen interessant is. Niets is minder waar, ookal betwijfel ik of onze peuter er ook maar iets van op heeft gestoken. Maar een museum vol doe-dingen is klaarblijkelijk minder leeftijdsgebonden als ik dacht: ronddraaiende ambulances met sirenes, overal knopjes om op te drukken, molens, vulkanen die je kunt laten uitbarsten, raketten, opgezette cavia’s (“tatte Lynn!”*) en andere beesten, fatboys om je met een aanloopje op/in te storten, overal dingen waar je op kunt klimmen en genoeg ruimte om te rennen. Geweldig! Hij vond het potvissenskelet bij de inging machtig mooi (“RAAAHHH!”, al wijzend naar de bek vol tanden) en vervolgens waren ook het giraffenskelet en het dinosaurusskelet “VIS!”. Dat wij zo rond kwart over vier weggingen om nog even een boodschap te kunnen doen was niet bepaald wat ons kleine manneke in gedachten had: ruim een kwartier waren we bezig een telkens weer wegrennend klein jongetje in zijn jas te krijgen en te houden, naar de uitgang te krijgen en al krijsende, schoppend en slaand onder ons arm mee te tillen naar buiten.

Maar het was leuk, dus. Ook met kleine kindertjes erbij is een museum prima te doen!

*: Stef’s tante Lynn heeft er 3 en klaarblijkelijk is de associatie groot

Het liefst blijf ik veilig in mijn eien coconnetje wonen. Zijn waar de boze buitenwereld alleen bestaat voor zo ver ik haar toelaat, daar waar al mijn eigen fijne spulletjes zijn, waar ik kan zijn wie ik ben, kan doen wat ik wil. Maar ik weet: dat is niet mijn weg. Om mezelf weer terug te vinden moet ik daaruit. Niet meer alleen mijn veilige comfortzone, maar eruit!

Vandaag zei ik dus tegen de bedrijfsarts dat ik weer wil werken en dat ik denk dat dat ook goed is voor mij. Voorlopig begin ik met 2 uurtjes per dag, want mijn concentratievermogen heeft een enorme deuk en die moet er langzaam weer uit. Elke 2 weken weer 2 uur erbij, zolang dat goed gaat, spraken we ook af. Ik ben er content mee.

Om mij vandaag al in te zetten ging ik na mijn bezoek aan de bedrijfsarts naar mijn eigen afdeling. Ik sprak mijn collega’s, ik sprak mijn leidinggevende, ik ruimde mijn mailbox op, mailde over wat regel-dingen, voerde wat administratieve zaken in de personeelsdatabase die nu eenmaal horen bij het begin van een nieuw jaar. Verbaasde me dat ik ál mijn wachtwoorden nog wist en las tot mijn grote verdriet dat ik niet de enige van de afdeling ben die een groot verlies geleden heeft.

Morgen dus een frisse start, de weg is vrij. Ik hoop te vinden wat ik al die tijd zoek, maar nog niet heb kunnen vinden: mijn draai. Ik weet, het kost tijd. Niet af te dwingen, blabla et cetera. Maar wellicht dat mijn leven en mijn werk weer oppakken verschil zal maken..

De wind was genadeloos hard; we maakten grapjes over Paul (die zijn vlieger mee had genomen) ophalen van Vlieland omdat hij met vlieger en al het eiland af zou waaien en hielden Stef stevig vast zodat hij niet om zou vallen. We zagen zeehonden en nog veel meer bij Ecomare, beklommen de vuurtoren (Stef’s GROTE favoriet), zwommen, speelden met onze zoon, bekeken het landschap. Het was fijn. Het was goed om eruit te zijn, ons niet alleen maar constant te richten op die donkere wolk boven onze hoofden. We bevonden ons onder water in een bel lucht, de buitenwereld was wat verder weg.

En nu zijn we thuis. Vanmiddag afscheid nemen van Stef, die bij opa en oma logeert tot de bevalling achter de rug is, was het zwaarste moment tot nu toe. Mijn mooie, bijzondere, vrolijke lichtpuntje in de verte zien verdwijnen terwijl wij onszelf begaven in de richting van een snel naderend onheil was niet bepaald het hoogtepunt van mijn dag.

Dus nu zitten we thuis, bereiden we ons voor op.. Wat? Duurt het een uur? Of twee dagen? Zal er veel moeten worden gewacht of begint het meteen en duurt het dan heel lang? Welke spullen hebben we nodig? Zal het (veel) pijn doen? Moet ik onder narcose om de placenta te laten verwijderen en hoe snel mag ik weer naar huis?
Maar ook: hoe ziet onze zoon eruit, hoe zal het voelen hem te zien? Zal hij levend ter wereld komen, zullen we hem zíen sterven? De gedachten kan ik al bijna niet aan, laat staan de realiteit. Er moesten ook nog regeldingen, zomaar ineens: kraamzorg (want daar krijgen we wat uren van), mijn werk op de hoogte brengen, verlofregelingen navragen, de verzekering, de kattenoppas..

Het is tijd, en dat weten we. Maar makkelijker wordt het er niet van.

Tot..?

Het begon met een doel. Ik las ergens dat mijn favoriete artiest op zou treden op een nieuw festival in Leeuwarden. Ik sprak mijn beste vriendin, ik sprak één van mijn beste vrienden. Zij wilden wel. Een plan vormde zich: ik heb hele lieve vrienden in Friesland wonen, die ik héél graag weer eens wilde zien. Contacten werden gelegd, afspraken gemaakt, kaartjes gekocht. Zes euro en zesenzestig cent voor het zien van een Grootheid; de halfgod van het gehoor, wat mij betreft. Alles, maar dan ook alles dat wij planden voor deze dag was iets om naar uit te kijken. Een roadtrip voor twee, de reis zelf misschien al het doel op zich. Langs onze weg plekken met mensen en gebeurtenissen om heel, héél erg blij van te worden.

Samen met mijn beste vriendin stapte ik in de auto. We luisterden naar één van de nieuwe cd’s van de man naar wiens optreden wij reikhalzend uitkeken. Kletsen, een stop bij de McDonalds, vechten met de sat nav (of met de verbinding, eigenlijk). Geen haast. Wél gezellig.

Onze eerste stop was een plaatsje dat niet op de borden werd aangegeven*. Toen we het huis bereikten waar we wezen moesten waren we, kan ik bekennen, best een beetje opgelucht: de verbinding met de GPS-satelieten was nogal droevig. We zochten het huisnummer op en liepen eerst verkeerd. “Dan moet het het verstopte huis wel zijn” zei Eef. En dat was het: een verstopt huis. De vrouw des huizes zou het later een ‘verwilderde tuin’ noemen, maar heel stiekem vond ik het perfect. De vlinders in de struiken, het allerminst onzichtbare, maar toch wat verlegen huis erachter. Van binnen was het prachtig en warm. En we werden verwend! Orval- kaas en bier (waarvan de laatste me, na een rit van 2,5 uur en een slechte verdraagzaamheid voor bier al snel een blos op de wangen bezorgde), worst, brood.. Fries leren ging ons beduidend minder goed af dan onze gastdame en -heer hun Orval-heerlijkheden afhandig maken. Het was geweldig hen weer te zien, mensen om blij van te worden. Hun dochter zou ik zó meenemen, henzelf zou ik met liefde hier ergens in de straat zien huisvesten. We hebben gelachen en genoten.

Ons volgende stukje rijden was niet minder onhandig wegens diezelfde weigerende GPS, doch onze aankomst verassend gemakkelijk. Het is verbazingwekkend op welke plekken je nog blijkt te kunnen komen met een haperende routemiep die overal spookrotondes ziet. Onze ontvangst was even hartelijk, de stilte in de tuin overdonderde ons. Wonen in een stad maar nauwelijks omgevingsgeluid. Wonderlijk. We speelden met de zoon des huizes (een jongetje dat áltijd lacht en de liefste kusjes geeft <3 ), kletsten wat, aten. We maakten alvast onze logeerbedden op. Onze gastvrouwe was zo lief ons af te zetten op de plek waar het allemaal mee begon: het Oldehoofsterkerkhof.

Op het terras ontmoetten we vriend Jordy en zijn vrienden, bij wie we ons aansloten en prima vermaakten. Ruim op tijd voor Radio Ziltoid stonden we weer op het festivalterrein. En het was Verpletterend. Overdonderend. Prachtig. Ontroerend. Briljant. Kun je van iemand houden die je nog nooit in persoon hebt ontmoet? Want dan hóu ik van Devin Townsend**. Het optreden had slechts kleine keerzijden. Zo kon ik goed merken dat ik een Oude Doosch aan het worden ben: waar ik crowdsurfen vroeger enorm cool en hip enzo vond ergerde ik me nu werkelijk dood aan de mensen die nu in groten getale besloten hun kisten (werkelijk, het zijn nooit eens de mensen met gympies die ervoor gaan he?) in de gezichten van hun mede-festivalgangers te planten. Mijn bril kon ik ternauwernood redden, de sfeer van 2 liedjes raakte ik er even mee kwijt. En hoewel ik de sfeer er geweldig in vond zitten vind ik een eigen optreden toch.. Anders. Intiemer, ofzo. Desalniettemin was het geweldig. Het feit dat hij mijn grote favoriet van de laatste cd, Juular, speelde was op zichzelf al de betaalde € 6,66 waard.

Na opgehaald te zijn (ongekende luxe!) trokken we met z’n drietjes nog een flesje wijn open; ik, Eef en onze gastvrouw Laura. Het was misschien maar goed dat de fles leeg ging, want het was eigenlijk té gezellig om naar bed te gaan. Ook hier was het lot ons echter gunstig gezind; de zoon des huizes gunde het ons uit te slapen tot kwart over tien!

In verband met Eef’s allergie voor katten was het voor ons al snel zaak om op huis aan te gaan. De weg terug was ongeveer net zo fijn en ongehaast als de heenweg en ik heb slechts één puntje van spijt: dat wij niet echt tijd hebben gehad om mijn derde friese vriendin te ontmoeten voor wij weer vertrokken. Maar het was een geweldige reis, waarbij de doelen meer als een reis op zich voelden.

*: Iets waar onze stadse geesten de gedachten niet precies omheengekronkeld kregen: niet op de borden? Níet? Op de snelweg niet, ok.. Maar ook niet ná de afslag? Zelfs niet na de afslag van de afslag? Huh? Come again?
**: Niet in de groupie-type of way, overigens.

Onze vakantie begon op Terschelling. We zagen prachtige voorstellingen en een hoop moois en creatiefs, we voelden ons thuis bij onze vrienden, zakten een avond flink door en wapperden alle kanten op in de keiharde wind. De enige foto die ik er maakte was een foto van een zonnig terras-momentje dat wij samen deelden, maar waarop alleen ons drankje te zien was.

Daarna logeerden we bij mijn schoonouders en namen hen mee naar het Kröller Muller-museum naar aanleiding van een tip. Aldaar kwam ik erachter dat ik meer met het werk van Mondriaan heb als ik zelf dacht: ik kende gewoon niet de juiste schilderijen!

En er was nog veel meer te zien..

En ook ons jochie had het prima naar zijn zijn. Voorál in de beeldentuin, overigens.

Daarna gingen we naar een huisjespark in de buurt van Venlo en zwommen daar anderhalve week lang élke dag. Ook deden we andere leuke dingen, zoals meerijden in een door een paard getrokken kar, het museum bezoeken, een fietstocht waarbij we onverwachts bekenden tegenkwamen, naar een kinderspeeluurtje in huisje midden op de kinderboerderij, wasknijpers kopen om een krijsend kind te geven wat hij het allerliefst wilde en op een echt rijdende kindermotor stappen. Op mijn verjaardag kreeg ik ontbijt op bed.

Conclusie 1: Onze vakantie was geweldig en was precíes wat we nodig hadden.
Conclusie 2: Je hoeft niet ver te reizen om er hélemaal uit te zijn.
Conclusie 3: Wanneer we als gezin met vakantie zijn maken we alleen foto’s van ons kind. Als we samen met vakantie zijn maken we alleen foto’s van onze alcohol :’)

De wind, die was luid en duidelijk aanwezig op Oerol. Ik hoorde de stokken van onze tent zo kraken dat ik dacht dat onze tent zijn beste dagen had gehad, de buitentent waaide zo bizar ver naar binnen dat ik wakker werd van de binnentent die op mijn hoofd boog. De regen sloeg door op twee plekken: de buitentent waaide zo gruwelijk ver naar binnen dat het ons verwondert dat het hierbij bleef. Het waaide er zo hard dat we soms nauwelijks vooruit kwamen op de fiets en hijgend op bestemmingen aankwamen. Bij een avondvoorstelling kregen we dekens uitgereikt, om ons warm te houden: de tribune stond vol op de wind. Respect voor de acteurs van diverse stukken die we zagen! De wind werd op een bepaald moment zo storend dat zelfs onze vrienden overwogen eerder naar huis te gaan. Een unicum. Op zaterdag (zondag was het nog erger) werd er op het groene strand winkracht 8 gemeten.

De wind door mijn kop was goed, de plensbuien leken zich te vormen naar de storm in mij.

De wind nam zondagavond af en ging bijna geheel liggen. De storm in mij trok ongeveer gelijktijdig naar een plek verder weg, dieper van binnen.

En nu? Een harde bries, soms een plensbui. Veel goed nieuws: twee nieuwe baby’s in onze omgeving, van mensen van wie wij veel houden. Baby’s naar wiens geboorte wij hebben uitgekeken, die ons tot tranen roerden met hun komst. Goed nieuws kan zo.. Aanklampbaar zijn. Het kán, ze bestaan nog. Gezonde zwangerschappen, wolken van kinderen. Het doet ons goed. En ook een nieuwe zwangere, met wie wij op Oerol een fijn en verhelderend gesprek hadden. Over alles. Luctor et emergo.

Nu genieten we weer met volle teugen van ons kind, dat nog altijd in een stroomversnelling lijkt te zitten als het op taalontwikkeling aankomt. Gisteren leerde ik hem wat de muis zegt (“Pie pie pie!”) en nog iets dat ik alweer vergeten ben, sinds vanochtend kan hij tot drie tellen (“eeeeeeee, teeeeee, dai!”) en hij gebruikt namen (en benamingen) sinds de afgelopen dagen écht om mensen te roepen en te benoemen. Het is prachtig, zo vreselijk bijzonder.. We misten hem, de afgelopen dagen.

En vandaag dankte ik in gedachten Sanneke, voor haar aanrader (x2) een paar dagen (of weken? De tijd is al kwijt) op haar blog. We bezochten het Kröller Muller en zagen zoveel bijzonders en prachtigs dat ik er nog een beetje stil van ben: het moet nog even ‘zakken’, als na een zware maaltijd. En met zwaar bedoel ik dan smakelijk en overvloedig. De foto’s blijf ik jullie nog even schuldig: photoshop is thuisgebleven.

En nu ga ik beneden nog even een wijntje drinken met mijn schoonouders en lief. Morgenochtend vertrekken we naar onze laatste betemming: een vakantiepark in de buurt van Venlo. Ook hier hebben we zin in..

Gisteren hadden we een echo ter controle. Zoals verwacht was er geen kloppend hartje te bekennen. De conclusie van de echoscopist was in elk geval zo positief als onder deze omstandigheden mogelijk: alles is schoon, geen spoortje van een zwangerschap te bekennen. We wisten al dat het over was, er kwam niks nieuws voorbij. Toch huilden we even uit in elkaars armen toen we buiten kwamen. Het enige dat er nog over is zijn steken en pijn in mijn buik, hier en daar wat wegtrekkers van het bloedverlies en een foto van een kindje dat er nooit zal zijn.

Gelukkig had de timing bijna niet beter gekund: morgenochtend gaan we met vakantie. Eerst brengen wij Stef naar opa en oma, dan gaan wij samen een lang weekend naar Oerol. Maandag komen we terug, logeren nog twee nachtjes bij mijn schoonouders en rijden dan door naar Limburg. Een veilige plek, voor als er eventueel nog dingen mis gaan, fysiek gezien. Een mooie plek ook, denken we, want we leven in een mooi land, maar hebben lang nog niet alles gezien. We zullen genieten van het zwembad en het kinderspeelparadijs aldaar, de omgeving zal zeker ook een hoop moois te bieden hebben.

En we zullen bijkomen, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd op een rijtje zetten, nadenken over de toekomst. We hebben in elk geval tóch een afspraak bij de gyneacoloog gepland staan, omdat we in elk geval antwoord willen op de vragen die we hebben. Is er een aanwijsbare oorzaak? Is er een ‘simpele’ oplossing voor ons probleem? We weten in elk geval zeker dat we in de toekomst nooit spijt zullen krijgen dat we er nooit naar gezocht hebben. Antwoorden zijn maar voor 15% van de stellen die te maken krijgen met ‘habituele miskramen’ te vinden. Bij een nog kleiner percentage is er ook een oplossing. Maar proberen kan altijd. En terugkomen op ons huidige besluit om ermee te stoppen kan altijd nog, als wij toevallig bij dat héle kleine percentage horen..

En gewoon, omdat het kan:

Een laatste vaarwel aan mijn dikke buik..

“Ben je zo moe?” Vroeg een collega me terwijl ik afschuwelijk zat te gapen. Mijn eerste gedachte zette me aan het denken. “Ik ben altijd moe.”

Altíjd?

Ja, eigenlijk wel. Zelfs als Stef een nachtje uit logeren is geweest zodat wij even bij konden trekken voel ik me een vaatdoek. Me ergens toe zetten kost moeite.

Ben ik dan toch wat ik niet wilde worden? Ben ik toegetreden tot het gilde van de uitgebluste moeders? Of misschien.. Gewoon aan vakantie toe! Eens even een optelsom: met vakantie geweest in mei, waarbij Stef doodziek werd en een slaapprobleem ontwikkelde dat ons  ook thuis nog weken tot wanhoop dreef. Elke maand wel een keer bij de spoeddienst van de dierenarts met een doodzieke kat. Maandenlang de zorgen van je zieke dieren, verdrietig, maar ook ‘gewoon’ onpractisch. Maandenlang moesten 2 katten 2 keer per dag preventieve medicijnen toegediend krijgen. En natuurlijk elke 3 weken naar Rotterdam voor Stef’s helmpje, een half jaar lang. Een nieuw huis zoeken, een hypotheek regelen, verhuizen. De feestdagen. Een winter met veel griep.

Mei is al bijna een jaar geleden. Het is tijd. Ontspanning kun je niet blijven halen uit een nachtje bijslapen, wanneer de vermoeidheid dieper zit dan dat.

De laatste week van maart zijn we nu vrij. We hebben dan een concert, willen een dagje klussen, willen met Stef op stap. Ontspannen, batterijtje opladen. En dan in juni echt weg. Als er iets is om naar uit te kijken.. Is dit het wel!