Annibal's Weblog

En juist wanneer ik heel erg geen zin heb in mijn yoga-les..

Kom ik héél Zen weer thuis

Morgen weer een écht logje, dames en heren!

Ik hou van muziek. Concerten en festivals lopen als een rode draad door mijn leven. Ik droom muziek. Vannacht moest ik telkens andere werkzaamheden verrichten in andere ruimten, en in elke ruimte stond andere, fijne muziek op. Waar ik héél hard op ging dansen, en al gauw bijval kreeg van de mensen die beneden op het strand (?) waren. Mijn collega kwam nog langs en schonk cocktails voor ons in en we dansten samen op Reel Big Fish.

Vaak als ik wakker wordt heb ik ook een liedje in mijn hoofd. Meestal zijn dat liedjes die ik liever niet in mijn hoofd zou hebben (zo werd ik vandeweek wakker met Lady Gaga in mijn hoofd, for crying out loud), maar soms zit daar ook wel eens een juweeltje tussen dat ik met plezier een hele dag langs ‘hoor’ komen. Nuriet u vandaag met me mee?

There must be some kind of way out of here
Said the joker to the thief
Theres too much confusion
I cant get no relief
Businessman they drink my wine
Plow men dig my earth
None will level on the line
Nobody of it is worth
Hey hey

No reason to get excited
The thief he kindly spoke
There are many here among us
Who feel that life is but a joke but uh
But you and I weve been through that
And this is not our fate
So let us not talk falsely now
The hours getting late
Hey

Hey

All along the watchtower
Princes kept the view
While all the women came and went
Bare-foot servants to, but huh
Outside in the cold distance
A wild cat did growl
Two riders were approachin
And the wind began to howl
Hey
Oh
All along the watchtower
Hear you sing around the watch
Gotta beware gotta beware I will
Yeah
Ooh baby
All along the watchtower

Omdat ik bij Martine las over enge mensen en ‘info’ over je kinderen op het internet. Omdat ik strakjes een zoon heb om sterk voor te zijn, verstandig voor te doen. En omdat ik hierdoor getriggered was op iets dat me nog nooit was opgevallen in mijn control panel: de mogelijkheid om per logje te bepalen of er een password op moet. Dus besloot ik meteen de proef op de som te nemen: wat zien jullie nu, bij het kopje ‘test’? En wat zien jullie, wanneer jullie het wachtwoord ‘baby’ invoeren?

Ik weet nog niet of dit is wat ik wil hoor, maar het is wel iets dat mijn interesse heeft gewekt. Hoe ga je om met de privacy van je kind?

************

Een grote grijns op zijn hoofd had hij, nadat hij terugkwam van zijn eerste rijles. Hij had ervan genoten. Het voelde bijzonder om ‘in control’ te zijn en hij wilde er gráág mee door. Zo snel mogelijk! Dat is mooi natuurlijk, want dat wil ik ook. Héél graag, zelfs. Vandaag heeft hij het contractje opgehaald, dan nemen we dat vanavond door. Morgen kan het dan terug en wordt hij ingeroosterd. Twee blokken van twee uur rijden per week. Half oktober zijn tussentijdse toets, een week of twee later het eerste rij-examen. De mogelijkheid om daar meteen een her achteraan te plannen indien nodig wordt morgen besproken. Maar ik ben blij. Het rijbewijs staat op de rails en mocht het niet lukken, dan heeft hij het in elk geval geprobeerd. Héél hard. En dan sla ik voorlopig mijn benen maar even over elkaar*

************

Afgelopen zaterdag was het hier gezellig druk. Mijn moeder en broertje staken in record-tempo het behang van de muur waar het vanaf moest, Paul en Ralph deden een dagje trouble shooting en maakten van de vier hangdeuren die we voor een binnenkast hadden gehangen een échte kast. Komend weekend komt de volgende ploeg: mijn schoonouders komen behangen. Ondertussen breek ik mijn hoofd over de aanpassing aan de commode die we willen, waarvoor we ploeg 3 (mijn papa) al in de startblokken hebben staan. En dan gaan we vanavond maar eens zitten met de planning en het financiële plaatje ernaast, zodat we alles dat we nog moeten kunnen uitsmeren zoals dit voor ons het handigst is. Doen we nu al de mama-fiets, of wachten we nog even? En wanneer kunnen we toch het beste dat luierpakket bestellen? Het ziet er in elk geval rooskleurig uit, en wij zijn blij. Nog even en we hebben een heuse babykamer. Nét echt!

*: Figuurlijk dan, anders wordt de Cesar-mevrouw vast héél boos op mij..

Met lodderige ogen kijk ik naar het scherm. Onze eerste dag uit ons schema zit erop. De kamer is nog niet leeg, zoals we gepland hadden. Lief zal morgen, op zijn vrije dag, nog verder moeten. Maar het verschil is groot en het ergste is al achter de rug. Ik heb ook geprobeerd een steentje bij te dragen, voor zover mogelijk. Dat betekent dat er weer meer is uitgezocht, zoals het lettertype voor het geboortekaartje, of welk materiaal we nodig hebben voor míjn taakje deze komende klusdagen: het ontwerpen en maken van de nieuwe versiering voor de kastdeuren. Kastdeuren die tussen nu en een paar maanden niet meer van óns, maar van Streepje zullen zijn. Moet te doen zijn, ook in mijn huidige fysieke staat.

Om me heen is zowel chaos als ruimte. Het één en ander moet nog een nieuwe plek, maar er is al zo veel weg dat het totaalbeeld leegte weergeeft. Volgende week gaan we spullen halen om de kast af te werken, net als verf voor de muren en behang voor onder de verf. De twee weken dáárna gaat dat er allemaal op. En dan komt de styling, de crux van het verhaal. En de meubels (inclusief, inderdaad Nien, een fijne luie stoel ;)). Het zeil voor de vloer zal wórden gelegd. Ergens tussendoor bezoeken we mijn schoonouders nog, waarbij ik hoop dat schoonmam samen met mij de gordijnen die we nog hebben in kan korten. Hebben we die ook alvast.

Ik herhaal ons schema in mijn hoofd als een mantra. Ik vertel het mezelf telkens opnieuw, zodat het kamertje vorm krijgt in mijn hoofd. De plek waar alles komt te staan. De kleuren, de vormen, het totaalbeeld. Het wordt een kamertje een Streepje waardig. Kon ik maar vast zien hoe hij er straks zal slapen..

Ik deed het rustiger aan en trok langzaam maar zeker bij van de rugpijn en de bijkomende pijnen. Mijn lief zette me met beide benen weer op de grond door op mijn “nouja, je hoeft in elk geval niet bang meer te zijn dat ik dit nog eens doe” te beantwoorden met een “neuh, dat weet ik namelijk wel zeker van wel“.

Mijn lief deed veel in huis, we ruilden het spel dat ik voor hem had gekocht voor een betere en verwelkomden mijn schoonouders hier thuis, i.p.v. onze geplande logeerpartij in Lelystad. We zochten en vonden mooie stoffen* waarmee de wieg waarin Streepje (net als zijn papa en peettante ooit) strakjes zal slapen en bekeken het ‘erfstuk’, dat echt nog heel mooi is. We barbeque-den met z’n vieren op ons balkon met een tussenpoos voor een zomerse bui en vandaag doen we lekker niks.

En morgen is het weer tijd om te werken. Ik vind het niet erg, ik ga deze flow vasthouden. Rustigaan, niet te veel, mijn eigen tempo.

Een mooi voornemen, niet?

*: Ze zijn geweldig leuk, maar wel erg ‘love-it-or-hate-it’, zeg maar. Ik ben mega-benieuwd hoe het eindresultaat zal zijn!

Een boel kussens in mijn rug, laptopje op schoot.. Op dagen als vandaag, wanneer ik me goed voel, uit kan slapen en niet hoef te werken, is de verleiding groot te hard van stapel te lopen. Eventjes langs de Livera en dan allerlei zijlingse missies bedenken, waardoor je uiteindelijk met een tasje van de poelier, eentje van de dierenwinkel, een tasje van een kledingzaak met schattige rompertjes, een pakje van de speelgoedwinkel, twee zakjes van de notenkoning én een zooitje producten van de AH weer naar de auto terugloopt. Ohja, én je aankoop van de Livera, natuurlijk.

En dan ruim je het huis op. Geen bom meer, maar een overzichtelijke haarbal met her en der wat plasjes vleesvocht naast kattenvoerbakjes. Als je lief dan thuiskomt geef je hem zijn nieuwe Wii-spel en zijn nootjes (als er iemand is die een lintje verdient wegens verregaande goede zorgen..) en kook je, voor het eerst sinds je zwanger bent, een maaltijd voor hem. Nog even een wasje erin want die lekkere kippies die je had gehaald bij de poelier blijken nogal te spetteren.. En dan houdt je rug er gewoon accuut mee op. Snerpende steken in je onderbuik zijn het schepje erbovenop dat je lijf doet om élke gedachte aan een eventuele volgende keer uit te bannen. Met kussens in je rug op de bank dus, terwijl je lief de haarbal stofzuigt tot er weer een huis onder tevoorschijn komt, en dweilt tot alle ondefiniëerbare opgedroogde plasjes verdwenen zijn. En dan hoop je dat je morgen je bed nog uit kunt komen.. Maar dan niet meer in een ontplofte bom

Héél voorzichtig durf ik me wel weer beter te melden. Er is nog wel gesnoter en geproest, maar ik kán weer dingen en dat is wel fijn. Vandaag dus maar een dagje chillen, buiten, met dit mooie weer. En vanavond dan éindelijk uit eten om met terugwerkende kracht ons twee-jarig huwelijk te vieren. Jeej!

Een paar weken geleden sprak ik af met een vriendinnetje dat ik al in geen 10 jaar meer gezien had. Ooit werkten we twee zomers samen bij Buza (zij als vakantiekracht, ik als vaste), maar omdat zij buiten de zomermaanden om in Frankrijk woonde was het contact niet moelijk te verliezen. Vanavond zou de avond worden dat we bij zouden kletsen, samen zouden eten en misschien nog wat konden winkelen op de koop toe. Helaas moest zij uiteindelijk verstek laten gaan omdat ze verplicht moest overwerken vanavond, maar mijn winkel-avondje bleef staan: nu kwam Paul mijn gelederen versterken. Ik had namelijk nog even wat zaken nodig.

Maar helaas, zonder dat wij het wisten bleek vanavond een heuse feestavond te zijn georganiseerd in onze binnenstad ter ere van de commercie: de The Hague Shopping Night. Dat betekent dat zoveel mogelijk winkels tot zo laat mogelijk open blijven en naarmate het later op de avond wordt, harder gaan strooien met kortingen en aanbiedingen. Hadden wíj dat even mooi gemist.. Helaas misten we de gevolgen er niet van: ik heb het werkelijk nog nooit, nog nóóit, zo vreselijk, áchterlijk druk gezien in het centrum als vanavond. Op het fietspad dat wij bijna dagelijks gebruiken om van en naar ons werk te komen was een groot, lang podium neergezet waar allerlei dansjes werden gedaan door mensen gekleed in aanbiedingen van diverse winkels. Er leek geen plek op aarde meer te zijn waar je de flyeraars in de meest bizarre glitterkleding kon ontwijken, waarmee je hún winkel in moest worden gelokt. Er stonden videoschermen waar luid tetterend de nieuwste hippe muziek uitschalde. Mensen struikelden over mensen, er renden jongeren tussen de mensenmassa door en fietsers poogden zich ondanks het grote podium tóch aan de andere kant van het centrum te komen. Zelfs een niet-ADHD-er raakte al overprikkeld vóórdat er ooit een winkel van binnen gezien was.

Uiteindelijk slaagden we wel voor alles waarvoor we gekomen waren (fijn, want bepaalde zaken konden echt niet meer wachten) en lukte het ook nog om ons uit de voeten maken voordat we de neiging kregen onszelf onder een steen te verstoppen en te wachten tot het over was.. En die kortingen dan? Hoor ik mijn beste lezers denken. Nou, beste lezers, die kortingen waren bijzonder fijn. Ik heb er geen cént mee bespaard, want dan had ik er rond moeten hossen met de menigte mee tot een uur of 10 a 11 om een euro of 5 te besparen  o_o

************

Gisteren was het weer tijd voor het jaarlijkse shot van de katten: ze moesten weer gevaccineerd worden tegen de niesziekte en ookal waren ze niet bepaald blij met deze hippe excursie, ík was dat wel. Een aantal goede tips kreeg ik, over hoe we strakjes de overgang zo soepel mogelijk kunnen laten verlopen van huis-met-twee-mensen-en-drie-katten naar huis-met-drie-mensen-en-drie-katten. Bovendien zagen ze er blakend van gezondheid uit, waarbij de dierenarts zijn verbazing uitte dat hij werkelijk helemaal níets had gevonden. Onze drie druktemakers hebben namelijk de leeftijd om een beetje te beginnen met kleine kwaaltjes, maar niets is minder waar. Blij! Zijn opmerking “Zo, het is te merken dat Loki’s tanden nu beter zijn als voorheen*” dacht ik nog bij mezelf “zo hee, dat doet hij snel! Ik heb helemaal niet gezien dat hij zijn gebit checkte!” maar hij bedoelde het anders: Loki was een halve kilo aangekomen. Die mag dus niet meer uit andermans bakje snoepen wanneer die ander iets laat staan..

*: Het laatste bezoekje aan de dierenarts was eigenlijk vooral een tandarts-bezoek. Zowel Loki als Beertje moesten hun gebit laten reinigen waarbij bij beiden uiteindelijk een kies moest worden getrokken.

Wat gaan de laatste dagen van een vakantie toch altijd lóeihard! Je knippert twee keer met je ogen en het is gebeurd.. En dan heb je ineens erg veel te vertellen. Zoals dat de misselijkheid langzaamaan aan het wegtrekken is en ook de vermoeidheid minder hevig is. Dat heeft zo zijn voordelen: dan kun je bijvoorbeeld een stuk makkelijker naar wat bandjes gaan kijken op een zaterdagavond, op de Grote Markt. We zagen Drive Like Maria en Elle Bandita en jóngens, wat stond daar een niveau te spelen zeg! Drive Like Maria vond ik muzikaal echt vréselijk goed, Elle Bandita had een podium-uitstraling waar het complete publiek ontzettend van onder de indruk was. Geweldig! En het mooiste gevoel was eigenlijk gewoon de simpelste: daar gewoon zíjn, met wat vrienden, wat muziek, wat (non-alcoholische ) drankjes..

Twee héle andere bands stelden me juist weer teleur, maar dan om andere redenen. Al járen wil ik errug graag naar Depeche Mode. Ik heb al véél van mijn ‘lijstje*’ gezien in mijn leven, maar deze heren staan nog altijd ergens in de bovenste regionen (net als The Cure trouwens) van mijn want-list. Bij hun laatste concert in Nederland viste ik nét achter het net voor kaartjes, Pinkpop zou ik bijna heen zijn gegaan (tegen mijn principes in ), ware het niet dat wij dan met vakantie waren en nu komen ze dus nog een keer.. Op 30 november Leuk, als je 4 december bent uitgerekend. Muse, die andere band waar ik alweer een tijdje op zit te wachten, doet hetzelfde grapje, maar dan op 14 november. Zucht. Om het feest compleet te maken vult Franz Ferdinand nog even het lijstje op door op 22 november te komen spelen, maar die heb ik gelukkig al 3 x gezien en kunnen nog wel even wachten. Echt, begrijp me niet verkeerd, ik heb het er gráág voor over.. Maar ik vervloek mijn eigen timing gewoon even. Of hadden die mannen niet gezellig een feestje kunnen gaan bouwen in, laten we zeggen, februari ofzo?

Gelukkig hadden wij wel nog een persoonlijk feestje, want Kirsten en Dennis kwamen gisteren langs en met hen én hun hondje Tommie hadden we een heerlijk laat middagje mooi weer op het strand. Altijd gezellig om onze Bossche vriendjes weer te zien en zo’n dag is dan ook altijd om voor je er weer erg in hebt..

Ohja, en voor ik het bijna vergeet: de studeer-slash-babykamer-to-be is zo goed als leeg en de kelder is volledig gereorganiseerd. Ondanks ons werk hieraan is het uiteinde van onze vakantie lekker relaxed geweest en hebben we qua ‘huiswerk’ alles kunnen doen wat we wilden. Next stop: een échte babykamer!

Het is al te zien aan mijn alinea’s: ik word steeds moeier en word telkens weer wat korter van stof. Geeft niet, zo’n eerste dag werken is altijd al vermoeiend, maar nu nog een beetje extra. Tijd om mijn bed van dichtbij te gaan bezichtigen dus.. Geen slecht vooruitzicht, misschien word ik vannacht wel weer wakker van die rare borreltjes en plopjes in mijn buik! Zou het echt al..?

*:Beschamend wellicht, maar ik heb een lijstje in mijn hoofd met bands die ik minstens één keer in mijn leven gezien moet hebben. Niet alles dat erop staat zal nog gaan lukken: The Dead Kennedy’s treden al jaren niet meer op en ook the Mad Capsule Markets doen het al even niet meer, maar hoge noteringen zijn o.a. weggelegd voor  The Cure, Depeche Mode, Mambo Kurt, The Residents, David Bowie, No Means No en The Tea Party. Vol trots kan ik wel zeggen dat ik al veel weg heb kunnen strepen, waaronder zelfs enkele zeldzame grootheden als Me First and the Gimme Gimmes en Doe Maar.

De tijd van de bijzondere vrije dagen is nu echt aangebroken. De komende weken lijken qua werktijden wel op een gatenkaas voor mij en ik verheug me uitzonderlijk op élke dag die me gegeven is.

De koninginnedag beet dus een beetje het spits af en hoewel het afschuwelijke, tragische nieuws uit Apeldoorn dermate schokkend was dat we er wel even flink stil van waren (en nog steeds zíjn), hebben we voor de rest een fijn dagje gehad. Het is misschien beter dat we pas aan het eind van de dag merkten wat er aan de hand was, het kippenvel wil nog steeds niet van mijn lijf trekken wanneer ik eraan denk.

We begaven ons voor het eerst in ons leven naar de vrijmarkt op ‘de Fred‘ (voorheen gingen we eigenlijk altijd het centrum in, hoewel dat de laatste paar jaar steeds minder leuk en gezellig is) en daar bleek het goed toeven te zijn. Een leuke, gezellige markt waar nog echt leuke koopjes te vinden waren. Zo vonden we wat extra messen en vorken voor € 1,= per set (in de stad betaal je dan € 6,= en dan heb je niet eens 5 dezelfde), een Oranje Pluis* voor Loki,een bakkerij die gewoon geopend was voor een heus oranje taartje.. Én onze vrienden, die dit jaar ook een ‘kraam’ bemanden. Deze kraam vol binnen de vriendengroep ingezamelde spullen werd geheel gedraaid ten gunste van de stichting van gezamenlijke vriend Peter: de Vrienden van ITEI. En ja, de kraam liep gewéldig! Ook wij hebben er in de buidel getast en kwamen ervandaan met een splinternieuwe blender, een hittepit én een diepvrieszakjes-dichtmaak-plakbandjes-dispenser-ding**. Dat réchtstreeks bij mijn moeder vandaan bleek te zijn gekomen!

Dat maakte ons echter niet minder blij met onze aankopen en tevreden togen wij naar huis, alwaar wij ons met de katten op balkon verschansten en de rest van de middag zoet waren met het opnieuw beplanten van de potten en bakken op het balkon. Helaas waren er niet veel planten die het ruwe klimaat op ons balkon hadden overleefd, dus hebben we zo goed als alles van nieuwe zaadjes voorzien. Een shitload aan Munt en Basilicum verwachten we, evenals een boel Klimmende Windes, wat aardbeien, zwarte Violen, Petunia’s, Vergeet-Mij-Nietjes én IJsbloemen. Ben benieuwd wie wanneer op zal komen (en of we dan nog weten welk plantje in welke pot zat) en hoe het grut het allemaal zal doen. Het was in elk geval een leuk klusje voor de zonnige vrije middag!

************

Overigens, nog even terugkomend op mijn werkrooster voor de komende weken: ook dat ziet er érg zonnig uit. Deze week begon het: mijn vrije woensdag werd aangevuld met een vrije Koninginnedonderdag, dus dat was twee dagen werken, twee vrij, één werken, en nu weer 2 vrij. Dan werk ik vervolgens maandag a.s., dan ben ik dinsdag (bevrijdingsdag) vrij én mijn standaard woensdag. Dan werk ik donderdag geheel en ben ik vrijdagmiddag vrij, zodat ik een lang weekend Center Parcs met de schoonfam kan gaan vieren. Die maandag ben ik dan ook nog vrij, dan de woensdag weer, dan werk ik nog een donderdag, een vrijdag, een maandag en een dinsdag.. En dan heb ik 3,5 week vakantie! (Die halve week extra is overigens te danken aan Hemelvaart..) Het moet niet gekker worden..

*: Onze lieve Loki heeft iets met pluizige, oranje knuffelbeestjes. Blauwe of groene moet hij niet, maar met oránje pluizen speelt hij dagelijks. Maar zijn oude Oranje Pluis was reeds enige tijd geleden overleden en toen bleek pas hoe moeilijk het is een nieuwe Oranje Pluis te scoren. Nérgens te vinden, al zijn we al dik anderhalf jaar op zoek! Nouja, nu hebben we ‘m gevonden dus: die grote oranje wuppie van de AH.
**: Handig, wanneer je kattenvoer koopt bij kilo’s en ze vervolgens per portie invriest.