Maar eigenlijk wil ik nu gewoon even lekker buiten zitten met mijn wijntje en genieten van de stilte. De zoon slaapt, de man is op stap. En ik mag even zen zijn.

*: We zijn alweer begonnen met een grootscheepse reorganisatie van ons meubilair in de woonkamer. Met een bijna kruipende baby moet er toch het één en ander worden aangepast

Pacman is 30 jaar oud en daarom kun je vandaag het google-logo spelen!

En dan komt het punt dat je dat per ongeluk doet bij een stoplicht waar een flitskast met roodlichtdetectie staat. Woops. Een paar weken later ligt er een enveloppe van het CJIB in de bus. Crap!

Uiteindelijk bleek deze enveloppe ‘slechts’ een boete voor te hard rijden te bevatten, maar het zette me wel aan het denken. Het had evengoed een boete van € 150,= geweest kunnen zijn, als het licht naar iets donkerder oranje was gesprongen terwijl ik er vrolijk doorheen gaste. Ik heb dus besloten mijn leven te beteren: ik stop tegenwoordig weer netjes voor oranje. Het kost niet eens zo veel moeite; als je de gewoonte eenmaal hebt doorbroken gaat het al bijna meteen vanzelf. En tuurlijk is het best eens irritant als het verkeerslicht nét voor je neus op oranje springt, maar zo zijn die krengen nou eenmaal

Evengoed lukt het me nog niet om zo vaak op mijn log te schrijven als ik zou willen: het ontbreekt me vaak simpelweg aan tijd om er eens goed voor te gaan zitten, of wanneer dat wel lukt krijg ik het vaak niet op tijd af en is mijn post alweer achterhaald tegen de tijd dat ik deze af kan maken. Maar er was nog iets anders, iets waardoor het niet lukte. Wat het was, daar kon ik de vinger niet zo goed op krijgen. Was het writers block? Geen zin? Te moe? Of iets anders? Het kostte even, maar ik denk dat ik er nu uit ben: doordat ik niet meer op mijn eigen moment kan gaan zitten om mijn gal te spuwen, mijn enthousiasme te delen, mijn mening te verwoorden of mijn belevenissen te omschrijven heb ik vaak té veel in één keer te vertellen. Zoals dit logje: dit is de 4e poging het allemaal op ‘papier’ te krijgen. Ik wil zo veel vertellen dat ik verdwaal in mijn belevenissen of hersenspinsels en over geen enkel iets meer zo uitgebreid kan vertellen als ik zou willen.

Hopelijk heb ik dit nu opgelost: ik heb een twitter-account aangemaakt. Ik hoop hiermee te bereiken dat ik daar met korte berichtjes mijn ei kwijt kan betreffende mijn dagelijkse belevenissen, zodat ik hier uitgebreider kan schrijven over de dingen waar ik over nadenk en waar ik ‘deep down’ mee bezig ben. Want ik heb het nodig, die uitlaatklep. Ik hou van schrijven en merk dat ik ernaar uitkijk om ermee bezig te zijn. Ervan baal wanneer het niet lukt. Misschien werkt het helemaal niet naast elkaar en komt één van beiden weer te vervallen (hoogstwaarschijnlijk twitter in dat geval, denk ik nu ), maar wellicht kan ik volgende keer juist wél weer die woorden vinden die ik al weken zoek. Ik kijk ernaar uit!

*: Tips en/of ervaringen zijn welkom!

Omdat wij aan één van de weinige watertjes in de omgeving wonen waar nog geen ijs op ligt is dit stukje van onze wijk een waar toevluchtsoord geworden voor allerlei watervogels. Ganzen, zwanen, hoentjes, eenden, meerkoeten, allemaal lopen ze hier rond, hun sporen achterlatend in de sneeuw. En ze hebben het moeilijk, dus sparen wij tegenwoordig al onze restjes brood op om hen bij te voeren. Iets dat wij normaal nooit doen, omdat deze dieren beter voor hun eigen hachje kunnen zorgen. En nu ik weer eendjes voer weet ik ook meteen weer waarom ik dat nooit meer doe: ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg heb om ze allemáál eten te geven en dan vind ik de beestjes die net een beetje te laat komen altijd heel erg zielig.

Toch heb ik het gevoel dat ik dit nog wel even zal blijven doen; ik denk dat Stef het strakjes vast geweldig zal vinden..

Die kamer raakte opgeruimd, werd opgeknapt en kreeg een iets andere naam: de babykamer. Meteen vanaf het begin wisten we, dat die gordijnen eindelijk hun nut zouden bewijzen. Dus vandeweek, nadat Paul de gordijnrails had opgehangen, kwamen ze dan eindelijk uit hun doos, bijna 4 jaar nadat ze erin waren gegaan. Ze werden gewassen en uitgehangen en ik maakte plan de campagne: maandag zou ik ze grof afknippen en afspelden, dinsdag zou ik ze omzomen, woensdag zou ik ze strijken. Het zomen zou ik in eerste instantie met de hand doen, want ik héb wel een naaimachine, maar op de één of andere manier heeft het apparaat een gruwelijke hekel aan mij. Eventjes gaat het goed, maar er loopt vroeg of laat altijd een draad vast ergens onder die ribbeltjes onder de naald en dan helpt er geen lieve moedertje meer aan. Dan trekt ‘ie lussen, dan lopen die lussen weer vast onder die ribbels, haal ik alle klosjes garen los en peuter ik met veel moeite al die draden tussen de ribbels uit, zet ik alles opnieuw op, krijg ik de onderste draad niet meer naar boven zonder nog mínstens 8 keer vast te lopen en opnieuw vastzittende draden los te moeten trekken, en dan loopt ‘ie weer vast op de lussen die hij trekt. WRAAGH!

Dus deed ik vandaag mijn klusje: grof afknippen en afspelden. En toen kreeg ik de geest. Zéér de geest zelfs, want ik besloot niet alleen metéén te gaan omzomen, maar ook nog eens om dit toch met mijn naaimachine te gaan proberen. Paul zette de machine neer en gespannen begon ik: zou het weer zo rampzalig worden? Nee dus. Ik zette de draad op, haalde in één keer heel soepel de draad aan de onderzijde naar boven, (deed in mijn hoofd een dansje,) begon en had binnen 20 minuten mijn gordijn voorzien van een dubbele zoom. Ik viel om van verbazing en besloot vervolgens dat ik het nu dan wel even af zou maken. Had een beetje last van mijn rug, dus kwam even in beweging om alvast de strijkplank en het strijkijzer klaar te zetten en ging weer verder.

<insert ramp hier>

Anderhalf uur later stapte ik met een gigantische donderwolk boven mijn hoofd in mijn auto om Paul te ontmoeten bij de drukker, alwaar we de bestelling voor de geboortekaartjes definitief gingen plaatsen. Dat stomme tweede gordijn was na anderhalf uur klooien nog steeds niet klaar en ik was ondertussen in staat om de naaimachine in kwestie uit het raam te kieperen.

Bij thuiskomst keek ik naar het tweede gordijn en besloot me niet te laten afzeiken door een -misschien wel 30 jaar oude- naaimachine en pakte de klus weer op. Trok er eerst maar een proeflapje doorheen en hoewel de naad er redelijk slapjes* uitzag zag ik geen lussen meer en hoefde ik niet te vechten om het lapje van de machine af te krijgen. Per direct propte ik mijn gordijn in het ding en deed zo snel mogelijk wat ik moest doen. De tweede zoom verdient dan ook geen schoonheidsprijs, maar mijn gordijnen waren af. Nouja, op één ding na dan: er moest nog een strijkijzer overheen.

Nu moeten jullie weten: ik strijk nóóit. Ik heb van mijn moeder geleerd dat een huishouden prima zonder strijken kan. De meeste kledingstukken kreuken niet of amper, enkele dingen moet je niet te lang in de machine laten zitten en even uitslaan, van handdoeken en theedoeken boeit het me niet als ze gekreukt zijn en kleding die écht niet toonbaar is zonder te strijken draag ik gewoon nooit meer. Verkeerd gekocht, vind ik dan. Dus dat werd even graven: een strijkijzer en een strijkplank héb ik namelijk wel. Voor het zeldzame geval dat ik het ineens wel heel belangrijk vind, zoals deze gordijnen bijvoorbeeld. En ik Streek. En nu hangen er dus gordijnen in de babykamer en ik ben er trots op!

En dankzij die twee gordijnen weet ik nu twee dingen heel zeker:

1. Ik wil dolgraag een nieuwe naaimachine,
2. Mijn strijkijzer moet nodig eens ontkalkt worden als ik wil dat hij niet op willekeurige momenten met sloten water gaat strooien.

Al met al dus een leerzame en vruchtbare dag. En ik ben bang dat ik nu nog minstens anderhalf jaar op ga hikken tegen het inkorten van de overgebleven gordijnen, die ik in de keuken wil. Tja..

*: Slapjes bedoel ik in die zin, dat de steek niet echt aangetrokken was en er meer bovenop lag als bij de eerder gemaakte naden.

En dat op maar 3 uur slaap.. Ik was vandaag scherper als ik zelf verwacht had en ik verbaas me er nog over. Maar nu is het tijd: mijn lampje wil uit. Met één voordeel: met al deze dingen in the pocket heb ik de ergste drukte achter de rug en kan ik me nu meer gaan richten op die kleine dingetjes waar ik maar geen rust voor kon vinden in mijn hoofd. Zoals het boek dat ik kreeg voor mijn verjaardag lezen. Adressen sorteren en opschrijven in mijn nieuwe adresboek. En wie weet, misschíen zelfs wel beginnen met het maken van een foto-album van onze trouwdag. Ik ben in elk geval nog stééds Zen

Kom ik héél Zen weer thuis

Morgen weer een écht logje, dames en heren!