En toen waren we zo ineens een heleboel weken verder.. Weken waarin we een goede 20-wekenecho hadden (we krijgen een meisje!), doorgingen met besparen en dit ook doortrokken naar onze vaste lasten (telefoonabonnementen, verzekeringen, energie, alles gaat op de schop) en waarin ik twee keer moest minderen qua uren die ik werk op een dag, omdat ik veel last heb van mijn bekkeninstabiliteit en ischias. Ik dacht veel na over dingen, waaronder ook mijn blog. Ik heb weinig energie en schuif snel dingen op de lange baan op het moment, maar ik ben wel het één en ander van plan om mijn blog nieuw leven in te blazen. To be continued!
Ik ben er nog, maar de energie om te bloggen ontbrak me de afgelopen weken even. Aanstaande maandag wordt de achtergebleven placentarest operatief verwijderd, eergisteren haalden we de as van Gabriël op, plannen voor in- en om het huis worden gesmeed, films en series bekeken..
Ik kom wel weer langs, ik heb veel te vertellen. Maar nu moet het huis even schoon 
Weer aan het werk gaan, ookal is het maar voor 2 uurtjes per dag, blijkt toch een stuk vermoeiender te zijn als ik had gedacht en gehoopt. Het is ook best nog confronterend te merken hoe mijn concentratievermogen er precies aan toe is. Maar de vooruitzichten zijn positief: het hoort er voor nu even bij, maar het zal vanzelf, doch langzaam, beter worden.
Vooralsnog rommel ik dus maar een beetje aan, doe mijn best en steek de energie die ik over heb in de dierbaarste dingen die ik heb.
Tot snel 
Na een zomer die geen zomer was komt mijn winterdip belachelijk vroeg dit jaar. Reeds in september heb ik nergens zin in, voel ik me vermoeider dan ooit en doe ik eigenlijk weinig meer als slapen, mijn gezin en huis verzorgen en werken.
Deze paar mooie dagen zijn dan ook bijzonder welkom, een échte zegening.. Alleen jammer dat ik er slechts van een afstand van kan genieten: wat een BAGGERmoment om buikgriep te krijgen :’)
En om het nog eens een laatste keer uitgebreid over metamorfoses te hebben.. Mijn haartjes (en ik) door de jaren heen:
(N.B.: Een hoop van deze oudjes zijn foto’s van foto’s; vergeef me de beeldkwaliteit.)
Toch eigenlijk gewoon maar niet stofzuigen. Wéér een avond gemakkelijk eten op tafel zetten. Je wekker uitzetten en je weer omdraaien. Je ogen even dichtdoen als je wakker moet blijven. Nog even iets doen, terwijl je ogen al branden van vermoeidheid. Je spartelende kind in de houdgreep nemen omdat je hem zo graag wil knuffelen. Je spartelende kat in de houdgreep nemen omdat je hem zo graag wil knuffelen. Die kattenkots zogenaamd niet zien liggen. Gewoon lekker álle was in de droger stoppen, of het er nu tegen kan of niet. De keuken niet opruimen en de katten zich laten ontfermen over het eten dat Stef op de grond gooide.
En als ik het zo opsom kan ik maar tot één conclusie komen: eigenlijk ben ik gewoon een enorm lui wijf
Bedacht ik me een briljant onderwerp om over te bloggen terwijl ik op mijn werk zat.
Uiteraard ben ik dit echter allang weer vergeten, dus ik volsta maar gewoon met de mededeling dat de chirurg zo tevreden was over Stef’s verwondingen dat hij pas over 3 weken weer terug hoeft voor controle en..
Morgen éindelijk zijn favoriete hobby weer mag beoefenen: spetteren onder de douche!
En nu ga ik, om dit heuglijke feit te vieren, een boterham met biologische, linksdraaiende hagelslag naar binnen duwen. Gewoon, omdat het kan
Het was een heftige week. Een tweede controle bij het ziekenhuis voor Stef, waarbij hij verkeerd werd verbonden werd, eindigde de ochtend erna met een bezoek aan de EHBO. Daar werden foutief de speciale -zoals het hoort ín de wond gegroeide- zwachtels uit zijn wonden getrokken (de gedachte alleen al bezorgt me de rillingen; mijn arme manneke!). Tussendoor moest er gewerkt worden, een proefmake-up voor een vriendin die komende donderdag ‘modern trouwt’* kon niet langer worden uitgesteld (maar was wel érg leuk en gezellig om te doen). Eters, een logée, huishouden, boodschappen, ook de gewone dingen draaiden (gelukkig) door.
Ik voel me moe. Hondsmoe. Een afspraak waar ik maanden naar uitkeek gaat vandaag niet door.. En stiekum ben ik er blij mee ook. Mijn weblog schiet erbij in, mijn mail, twitter, alles waarmee ik me normaal gráág mee bezig hou. Zelfs mijn nieuwe ipad (!! <3 :D !!) kan me daarin niet over de streep krijgen, liever hang ik ermee op de bank of in bed en verdoe mijn tijd met mijn zombies-spelletje.
Het is al een tijdje terug dat ik me zó moe voelde. Toen kon ik er meer aan toegeven, had ik geen kleine jongen om voor te zorgen. Maar ik probeer lief voor mezelf te zijn en weet dat het over zal gaan. Kleine cadeautjes kunnen dan ineens het verschil maken: zo sliep Stef vanochtend, on MY shift, uit tot kwart over zeven! (Een unicum, meestal is mijn lief de gelukkige..)
*: Een geregistreerd partnerschap.
Er was dus heel veel. Mooi weer, waardoor we liever buiten zaten als achter de pc*. Het schip met geld kwam en we kochten schoenen en kleding voor onszelf. Hoognodig! We slaagden zeer en met alles dat ik kocht ben ik blij. Ik wacht alleen nog op de bestelde Hasbeens. Er werd een fout gemaakt bij de berekening van mijn salaris, waardoor ik ineens minder als de helft van het normale bedrag gestort kreeg. We haalden mijn nieuwe bril en Paul’s zonnebril op sterkte op. Op míjn zonnebril op sterkte moeten we wat langer wachten, die raakte zoek in de post ergens tussen Italië, Ierland en Nederland. En Stef en Paul gingen naar de kapper, want maandag komt de schoolfotograaf op de opvang. Zo zijn de haartjes van mijn kléine mannetje nu:
En vandaag ben ik vrij. Stef is op de opvang, mijn liefje is aan het werk. Ik ben voornemens om mínstens 50 % van mijn vrije dag te verdoen achter de Wii, dus ik moet gaan. Ik heb het druk! Dahag!
*: Een aantal jaren terug had ik een tuin en vroeg ik me af wat ik er in vredesnaam mee moest. Nú heb ik een tuin en begrijp ik mijn vroegere zelf niet: hoe konden we zonder??
Het zou een mooi levensmotto kunnen zijn: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ik probeer die filosofie altijd toe te passen in het dagelijks leven, maar ik ben er niet altijd even goed in. Bepaalde dingen zijn zo ‘normaal’ in je hoofd dat je je niet eens bedenkt dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn.
Neem nu pillen geven aan Loki. We hebben uiteraard al ruime ervaring met het toedienen van medicijnen aan katten, omdat Max met grote regelmaat blaasontstekingen heeft. Zoals we altijd bij Max deden deden we dus ook bij Loki: Paul pakt kat-in-kwestie in de houdgreep, ik knijp het bekje open en duw de pillenschieter met de pil zo ver mogelijk naar binnen, druk de pil eruit en de kat kan (mits hij heeft geslikt) weer los. Binnen een seconde of 5 is de hele procedure is klaar. Tenminste, bij Max dan. Bij Loki bleek het een geheel ander verhaal te zijn.. Loki wriemelt meer, sputtert meer tegen en is niet bang zijn scherpe tanden en nagels in te zetten om te ontkomen aan het onheil dat hij vreest. Duw je zijn bek open, klapt hij zijn kaken metéén op elkaar. Met jóuw vingers ertussen, als je pech hebt.
Elke pil werd rampzaliger. Een kuur van 10 dagen, waarbij twee keer daags een pil de kat in moet wordt dan al snel iets waar je elke dag weer tegenop ziet.
En toen ging Paul vrijdagavond naar de bioscoop, op de 6e dag van de kuur. En daarna even wat drinken. We vergaten natuurlijk die pil samen te doen voor hij wegging, want normaal doen we die voordat we gaan slapen. Ik had mijn sms al getypt vlak voor ik mijn bed in wilde stappen: “Maak me maar wakker als je thuiskomt, we moeten Loki’s pil nog doen!” maar bedacht me een seconde voor ik op ‘versturen’ drukte. “Niet geschoten is altijd mis” bedacht ik me en haalde een pil uit het doosje. Een paar van die héle lekkere brokjes erbij.. Terwijl ik ze uit de zak grabbelde deden 3 katten een geef-óp-die-brokjes!-dansje.. En ja hoor: Loki deed *HAP* en de pil en de brokjes zaten er in één keer in! Easy as pie.. “Lucky shot” dacht ik nog, maar de ochtend erna werkte het weer, en de avond erna ook. De hele kuur konden we afmaken zonder verdere gehavende vingers en borstkassen, zonder stressende kat, zonder verpulverde natte pillen een kattenstrotje in te moeten stampen. Waarom moeilijk doen omdat het makkelijk kan? omdat de gemakkelijke manier nooit in ons opkwam. Bij Max werkt ‘ie immers niet.
Bij Stef werkt het ook: tijdens het verschonen was hij zó vreselijk beweeglijk dat ik opzag tegen de dagen dat ik alleen met hem was. Hoe gezellig ook, dat verschonen was werkelijk verschrikkelijk. Maar op een dag kwam Paul Stef bij de opvang ophalen terwijl hij net werd verschoond. En hij bleef liggen. Keurig netjes.
“Hoe doen jullie dat?”vroeg Paul de leidster. “Gewoon, zeggen dat hij moet blijven liggen.” zei ze terug. Dat deden we al. Maar onze woorden kracht bij zetten deden we niet. Tenminste, niet snel en vaak genoeg. We gaven het op als het niet lukte.. Vanaf die dag dus niet meer.. En sindsdien verschoon ik Stef liever alleen!
Of ik nog meer van die blinde vlekken heb, dat weet ik niet. Maar dát ze er zijn vind ik een interessant gegeven. Zou ik hier nog meer wijze lessen uit kunnen halen?