Feb
Oranje
Als je al wat langer je rijbewijs hebt is het gemakkelijk bepaalde dingen te laten versloffen. Je kijkt misschien wat minder goed, houdt je handen anders aan het stuur, trapt het gaspedaal wat verder in.. Ik ontwikkelde de afgelopen jaren een hinderlijke gewoonte: extra gas geven wanneer het verkeerslicht waar ik doorheen wilde op oranje sprong. Dat doe je dan eens een keertje. Dan incidenteel. Dan met enige regelmaat. Langzaam verword dat tot regelmatig en uiteindelijk heb je een gewoonte te pakken. Niet echt netjes.
En dan komt het punt dat je dat per ongeluk doet bij een stoplicht waar een flitskast met roodlichtdetectie staat. Woops. Een paar weken later ligt er een enveloppe van het CJIB in de bus. Crap!
Uiteindelijk bleek deze enveloppe ’slechts’ een boete voor te hard rijden te bevatten, maar het zette me wel aan het denken. Het had evengoed een boete van € 150,= geweest kunnen zijn, als het licht naar iets donkerder oranje was gesprongen terwijl ik er vrolijk doorheen gaste. Ik heb dus besloten mijn leven te beteren: ik stop tegenwoordig weer netjes voor oranje. Het kost niet eens zo veel moeite; als je de gewoonte eenmaal hebt doorbroken gaat het al bijna meteen vanzelf. En tuurlijk is het best eens irritant als het verkeerslicht nét voor je neus op oranje springt, maar zo zijn die krengen nou eenmaal 
Jan
Schrijverij
Met een zoon in je leven worden er veel zaken anders. Het ritme dat je leven vormt is niet meet per sé het jouwe, maar vooral het zijne. Wanneer hij honger heeft eet hij, jij vormt jouw bezigheden hieromheen. Je denkt vooruit over voedingen en slaapjes, laat alles voor hem uit je handen vallen als hij krampjes heeft zodat je hem kunt troosten. Maar het ritme dat in die eerste weken zo ontbrak begint zich nu steeds helderder te vormen: hij heeft honger op voorspelbare tijden (uiteraard wel met zekere marges) en slaapt elke nacht even lang door (7 uur! Wat een feest! ). Hierdoor pakt de draad van mÃjn leven zich langzaam weer op en heb ik weer meer tijd om mijn eigen dingen te doen. Ik en Stef lunchten in de stad met Maaike (mijn vriendin) en Tobias (Stef’s vriend), we gingen ons samen voorstellen aan Paul’s collega’s tijdens hun winterbarbeque en vandaag lieten we Stef voor het eerst achter bij oppas (mijn ouders) terwijl wij ons gingen oriënteren op een aan te schaffen moederfiets*.
Evengoed lukt het me nog niet om zo vaak op mijn log te schrijven als ik zou willen: het ontbreekt me vaak simpelweg aan tijd om er eens goed voor te gaan zitten, of wanneer dat wel lukt krijg ik het vaak niet op tijd af en is mijn post alweer achterhaald tegen de tijd dat ik deze af kan maken. Maar er was nog iets anders, iets waardoor het niet lukte. Wat het was, daar kon ik de vinger niet zo goed op krijgen. Was het writers block? Geen zin? Te moe? Of iets anders? Het kostte even, maar ik denk dat ik er nu uit ben: doordat ik niet meer op mijn eigen moment kan gaan zitten om mijn gal te spuwen, mijn enthousiasme te delen, mijn mening te verwoorden of mijn belevenissen te omschrijven heb ik vaak té veel in één keer te vertellen. Zoals dit logje: dit is de 4e poging het allemaal op ‘papier’ te krijgen. Ik wil zo veel vertellen dat ik verdwaal in mijn belevenissen of hersenspinsels en over geen enkel iets meer zo uitgebreid kan vertellen als ik zou willen.
Hopelijk heb ik dit nu opgelost: ik heb een twitter-account aangemaakt. Ik hoop hiermee te bereiken dat ik daar met korte berichtjes mijn ei kwijt kan betreffende mijn dagelijkse belevenissen, zodat ik hier uitgebreider kan schrijven over de dingen waar ik over nadenk en waar ik ‘deep down’ mee bezig ben. Want ik heb het nodig, die uitlaatklep. Ik hou van schrijven en merk dat ik ernaar uitkijk om ermee bezig te zijn. Ervan baal wanneer het niet lukt. Misschien werkt het helemaal niet naast elkaar en komt één van beiden weer te vervallen (hoogstwaarschijnlijk twitter in dat geval, denk ik nu ), maar wellicht kan ik volgende keer juist wél weer die woorden vinden die ik al weken zoek. Ik kijk ernaar uit!
*: Tips en/of ervaringen zijn welkom!
Jan
Winter
Voor de kerst had ik een collega aan de lijn en ik zei haar, dat ik binnenkort langs wilde komen om Stef te laten zien en even wat zaken door te spreken met ons afdelingshoofd. “Nou,” zei ze, “wacht dan eerst maar even tot de sneeuw weg is en het niet meer glad en koud is enzo.” Vandaag moest ik daar ineens aan denken, terwijl ik wederom naar een witte wereld keek. Van de straten is het ondertussen afgereden, maar voor de rest ligt het er nog. Later, als Stef groter is, zal ik hem vast vertellen over de winter dat hij werd geboren, die ongewoon streng en besneeuwd was.
Omdat wij aan één van de weinige watertjes in de omgeving wonen waar nog geen ijs op ligt is dit stukje van onze wijk een waar toevluchtsoord geworden voor allerlei watervogels. Ganzen, zwanen, hoentjes, eenden, meerkoeten, allemaal lopen ze hier rond, hun sporen achterlatend in de sneeuw. En ze hebben het moeilijk, dus sparen wij tegenwoordig al onze restjes brood op om hen bij te voeren. Iets dat wij normaal nooit doen, omdat deze dieren beter voor hun eigen hachje kunnen zorgen. En nu ik weer eendjes voer weet ik ook meteen weer waarom ik dat nooit meer doe: ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg heb om ze allemáál eten te geven en dan vind ik de beestjes die net een beetje te laat komen altijd heel erg zielig.
Toch heb ik het gevoel dat ik dit nog wel even zal blijven doen; ik denk dat Stef het strakjes vast geweldig zal vinden..
Nov
Naaien en strijken
Toen wij van ons ienie-mini-huisje vlakbij station Hollands Spoor verhuisden naar dit appartement namen wij een aantal zaken mee met de gedachte dat deze ooit wel eens van pas zouden komen. Een hoop van die dingen vonden ondertussen toch hun weg naar het grof vuil of de kringloop, maar aan de doos met gordijnen is nooit getwijfeld: die zouden we nog wel eens ophangen. In de keuken bijvoorbeeld, want daar hebben we tot op heden niets voor de ramen hangen. Of in de studeerkamer, als die ooit nog eens opgeruimd zou raken.
Die kamer raakte opgeruimd, werd opgeknapt en kreeg een iets andere naam: de babykamer. Meteen vanaf het begin wisten we, dat die gordijnen eindelijk hun nut zouden bewijzen. Dus vandeweek, nadat Paul de gordijnrails had opgehangen, kwamen ze dan eindelijk uit hun doos, bijna 4 jaar nadat ze erin waren gegaan. Ze werden gewassen en uitgehangen en ik maakte plan de campagne: maandag zou ik ze grof afknippen en afspelden, dinsdag zou ik ze omzomen, woensdag zou ik ze strijken. Het zomen zou ik in eerste instantie met de hand doen, want ik héb wel een naaimachine, maar op de één of andere manier heeft het apparaat een gruwelijke hekel aan mij. Eventjes gaat het goed, maar er loopt vroeg of laat altijd een draad vast ergens onder die ribbeltjes onder de naald en dan helpt er geen lieve moedertje meer aan. Dan trekt ‘ie lussen, dan lopen die lussen weer vast onder die ribbels, haal ik alle klosjes garen los en peuter ik met veel moeite al die draden tussen de ribbels uit, zet ik alles opnieuw op, krijg ik de onderste draad niet meer naar boven zonder nog mÃnstens 8 keer vast te lopen en opnieuw vastzittende draden los te moeten trekken, en dan loopt ‘ie weer vast op de lussen die hij trekt. WRAAGH!
Dus deed ik vandaag mijn klusje: grof afknippen en afspelden. En toen kreeg ik de geest. Zéér de geest zelfs, want ik besloot niet alleen metéén te gaan omzomen, maar ook nog eens om dit toch met mijn naaimachine te gaan proberen. Paul zette de machine neer en gespannen begon ik: zou het weer zo rampzalig worden? Nee dus. Ik zette de draad op, haalde in één keer heel soepel de draad aan de onderzijde naar boven, (deed in mijn hoofd een dansje,) begon en had binnen 20 minuten mijn gordijn voorzien van een dubbele zoom. Ik viel om van verbazing en besloot vervolgens dat ik het nu dan wel even af zou maken. Had een beetje last van mijn rug, dus kwam even in beweging om alvast de strijkplank en het strijkijzer klaar te zetten en ging weer verder.
<insert ramp hier>
Anderhalf uur later stapte ik met een gigantische donderwolk boven mijn hoofd in mijn auto om Paul te ontmoeten bij de drukker, alwaar we de bestelling voor de geboortekaartjes definitief gingen plaatsen. Dat stomme tweede gordijn was na anderhalf uur klooien nog steeds niet klaar en ik was ondertussen in staat om de naaimachine in kwestie uit het raam te kieperen.
Bij thuiskomst keek ik naar het tweede gordijn en besloot me niet te laten afzeiken door een -misschien wel 30 jaar oude- naaimachine en pakte de klus weer op. Trok er eerst maar een proeflapje doorheen en hoewel de naad er redelijk slapjes* uitzag zag ik geen lussen meer en hoefde ik niet te vechten om het lapje van de machine af te krijgen. Per direct propte ik mijn gordijn in het ding en deed zo snel mogelijk wat ik moest doen. De tweede zoom verdient dan ook geen schoonheidsprijs, maar mijn gordijnen waren af. Nouja, op één ding na dan: er moest nog een strijkijzer overheen.
Nu moeten jullie weten: ik strijk nóóit. Ik heb van mijn moeder geleerd dat een huishouden prima zonder strijken kan. De meeste kledingstukken kreuken niet of amper, enkele dingen moet je niet te lang in de machine laten zitten en even uitslaan, van handdoeken en theedoeken boeit het me niet als ze gekreukt zijn en kleding die écht niet toonbaar is zonder te strijken draag ik gewoon nooit meer. Verkeerd gekocht, vind ik dan. Dus dat werd even graven: een strijkijzer en een strijkplank héb ik namelijk wel. Voor het zeldzame geval dat ik het ineens wel heel belangrijk vind, zoals deze gordijnen bijvoorbeeld. En ik Streek. En nu hangen er dus gordijnen in de babykamer en ik ben er trots op!
En dankzij die twee gordijnen weet ik nu twee dingen heel zeker:
1. Ik wil dolgraag een nieuwe naaimachine,
2. Mijn strijkijzer moet nodig eens ontkalkt worden als ik wil dat hij niet op willekeurige momenten met sloten water gaat strooien.
Al met al dus een leerzame en vruchtbare dag. En ik ben bang dat ik nu nog minstens anderhalf jaar op ga hikken tegen het inkorten van de overgebleven gordijnen, die ik in de keuken wil. Tja..
*: Slapjes bedoel ik in die zin, dat de steek niet echt aangetrokken was en er meer bovenop lag als bij de eerder gemaakte naden.
Oct
Pfiew!
De auto is naar de monteur om gekeurd te worden. Het op-maat-te-maken-wiegmatrasje is besteld. Ik ben weer goedgekeurd bij de verloskundige, evenals Streepje. De ijzerpillen die ik echter wel voorgeschreven heb gekregen zijn opgehaald, net als de nieuwe medicijntjes tegen het maagzuur dat mij al dagen vreselijk plaagt. Ik heb genoten van mijn walvissen-klasje, de rekeningen zijn betaald en de bij de Cesar-therapeute hoefde ik geen nieuwe afspraak te maken nu ze me voldoende heeft geleerd om mijn weg te kunnen vinden in mijn dagelijkse bezigheden. Paul gaat morgen opnieuw een nieuw identiteitsbewijs aanvragen (vandaag werd zijn pasfoto afgekeurd en ik snap er niks van: hij kijkt heel lelijk en hij ziet eruit alsof hij ziek is. Perfect toch, volgens ons aller overheid??).
En dat op maar 3 uur slaap.. Ik was vandaag scherper als ik zelf verwacht had en ik verbaas me er nog over. Maar nu is het tijd: mijn lampje wil uit. Met één voordeel: met al deze dingen in the pocket heb ik de ergste drukte achter de rug en kan ik me nu meer gaan richten op die kleine dingetjes waar ik maar geen rust voor kon vinden in mijn hoofd. Zoals het boek dat ik kreeg voor mijn verjaardag lezen. Adressen sorteren en opschrijven in mijn nieuwe adresboek. En wie weet, misschÃen zelfs wel beginnen met het maken van een foto-album van onze trouwdag. Ik ben in elk geval nog stééds Zen
Oct
Zen
En juist wanneer ik heel erg geen zin heb in mijn yoga-les..
Kom ik héél Zen weer thuis
Morgen weer een écht logje, dames en heren!
Sep
Met de muziek mee
Ik hou van muziek. Concerten en festivals lopen als een rode draad door mijn leven. Ik droom muziek. Vannacht moest ik telkens andere werkzaamheden verrichten in andere ruimten, en in elke ruimte stond andere, fijne muziek op. Waar ik héél hard op ging dansen, en al gauw bijval kreeg van de mensen die beneden op het strand (?) waren. Mijn collega kwam nog langs en schonk cocktails voor ons in en we dansten samen op Reel Big Fish.
Vaak als ik wakker wordt heb ik ook een liedje in mijn hoofd. Meestal zijn dat liedjes die ik liever niet in mijn hoofd zou hebben (zo werd ik vandeweek wakker met Lady Gaga in mijn hoofd, for crying out loud), maar soms zit daar ook wel eens een juweeltje tussen dat ik met plezier een hele dag langs ‘hoor’ komen. Nuriet u vandaag met me mee?
There must be some kind of way out of here
Said the joker to the thief
Theres too much confusion
I cant get no relief
Businessman they drink my wine
Plow men dig my earth
None will level on the line
Nobody of it is worth
Hey hey
No reason to get excited
The thief he kindly spoke
There are many here among us
Who feel that life is but a joke but uh
But you and I weve been through that
And this is not our fate
So let us not talk falsely now
The hours getting late
Hey
Hey
All along the watchtower
Princes kept the view
While all the women came and went
Bare-foot servants to, but huh
Outside in the cold distance
A wild cat did growl
Two riders were approachin
And the wind began to howl
Hey
Oh
All along the watchtower
Hear you sing around the watch
Gotta beware gotta beware I will
Yeah
Ooh baby
All along the watchtower
Sep
De test, de rijles en de babykamer
Omdat ik bij Martine las over enge mensen en ‘info’ over je kinderen op het internet. Omdat ik strakjes een zoon heb om sterk voor te zijn, verstandig voor te doen. En omdat ik hierdoor getriggered was op iets dat me nog nooit was opgevallen in mijn control panel: de mogelijkheid om per logje te bepalen of er een password op moet. Dus besloot ik meteen de proef op de som te nemen: wat zien jullie nu, bij het kopje ‘test’? En wat zien jullie, wanneer jullie het wachtwoord ‘baby’ invoeren?
Ik weet nog niet of dit is wat ik wil hoor, maar het is wel iets dat mijn interesse heeft gewekt. Hoe ga je om met de privacy van je kind?
************
Een grote grijns op zijn hoofd had hij, nadat hij terugkwam van zijn eerste rijles. Hij had ervan genoten. Het voelde bijzonder om ‘in control’ te zijn en hij wilde er gráág mee door. Zo snel mogelijk! Dat is mooi natuurlijk, want dat wil ik ook. Héél graag, zelfs. Vandaag heeft hij het contractje opgehaald, dan nemen we dat vanavond door. Morgen kan het dan terug en wordt hij ingeroosterd. Twee blokken van twee uur rijden per week. Half oktober zijn tussentijdse toets, een week of twee later het eerste rij-examen. De mogelijkheid om daar meteen een her achteraan te plannen indien nodig wordt morgen besproken. Maar ik ben blij. Het rijbewijs staat op de rails en mocht het niet lukken, dan heeft hij het in elk geval geprobeerd. Héél hard. En dan sla ik voorlopig mijn benen maar even over elkaar*
************
Afgelopen zaterdag was het hier gezellig druk. Mijn moeder en broertje staken in record-tempo het behang van de muur waar het vanaf moest, Paul en Ralph deden een dagje trouble shooting en maakten van de vier hangdeuren die we voor een binnenkast hadden gehangen een échte kast. Komend weekend komt de volgende ploeg: mijn schoonouders komen behangen. Ondertussen breek ik mijn hoofd over de aanpassing aan de commode die we willen, waarvoor we ploeg 3 (mijn papa) al in de startblokken hebben staan. En dan gaan we vanavond maar eens zitten met de planning en het financiële plaatje ernaast, zodat we alles dat we nog moeten kunnen uitsmeren zoals dit voor ons het handigst is. Doen we nu al de mama-fiets, of wachten we nog even? En wanneer kunnen we toch het beste dat luierpakket bestellen? Het ziet er in elk geval rooskleurig uit, en wij zijn blij. Nog even en we hebben een heuse babykamer. Nét echt!
*: Figuurlijk dan, anders wordt de Cesar-mevrouw vast héél boos op mij..
Aug
Commence sequence
Met lodderige ogen kijk ik naar het scherm. Onze eerste dag uit ons schema zit erop. De kamer is nog niet leeg, zoals we gepland hadden. Lief zal morgen, op zijn vrije dag, nog verder moeten. Maar het verschil is groot en het ergste is al achter de rug. Ik heb ook geprobeerd een steentje bij te dragen, voor zover mogelijk. Dat betekent dat er weer meer is uitgezocht, zoals het lettertype voor het geboortekaartje, of welk materiaal we nodig hebben voor mÃjn taakje deze komende klusdagen: het ontwerpen en maken van de nieuwe versiering voor de kastdeuren. Kastdeuren die tussen nu en een paar maanden niet meer van óns, maar van Streepje zullen zijn. Moet te doen zijn, ook in mijn huidige fysieke staat.
Om me heen is zowel chaos als ruimte. Het één en ander moet nog een nieuwe plek, maar er is al zo veel weg dat het totaalbeeld leegte weergeeft. Volgende week gaan we spullen halen om de kast af te werken, net als verf voor de muren en behang voor onder de verf. De twee weken dáárna gaat dat er allemaal op. En dan komt de styling, de crux van het verhaal. En de meubels (inclusief, inderdaad Nien, een fijne luie stoel ;)). Het zeil voor de vloer zal wórden gelegd. Ergens tussendoor bezoeken we mijn schoonouders nog, waarbij ik hoop dat schoonmam samen met mij de gordijnen die we nog hebben in kan korten. Hebben we die ook alvast.
Ik herhaal ons schema in mijn hoofd als een mantra. Ik vertel het mezelf telkens opnieuw, zodat het kamertje vorm krijgt in mijn hoofd. De plek waar alles komt te staan. De kleuren, de vormen, het totaalbeeld. Het wordt een kamertje een Streepje waardig. Kon ik maar vast zien hoe hij er straks zal slapen..
Aug
Was ik gewoon vergeten een titel te geven..
Ik deed het rustiger aan en trok langzaam maar zeker bij van de rugpijn en de bijkomende pijnen. Mijn lief zette me met beide benen weer op de grond door op mijn “nouja, je hoeft in elk geval niet bang meer te zijn dat ik dit nog eens doe” te beantwoorden met een “neuh, dat weet ik namelijk wel zeker van wel“.
Mijn lief deed veel in huis, we ruilden het spel dat ik voor hem had gekocht voor een betere en verwelkomden mijn schoonouders hier thuis, i.p.v. onze geplande logeerpartij in Lelystad. We zochten en vonden mooie stoffen* waarmee de wieg waarin Streepje (net als zijn papa en peettante ooit) strakjes zal slapen en bekeken het ‘erfstuk’, dat echt nog heel mooi is. We barbeque-den met z’n vieren op ons balkon met een tussenpoos voor een zomerse bui en vandaag doen we lekker niks.
En morgen is het weer tijd om te werken. Ik vind het niet erg, ik ga deze flow vasthouden. Rustigaan, niet te veel, mijn eigen tempo.
Een mooi voornemen, niet?
*: Ze zijn geweldig leuk, maar wel erg ‘love-it-or-hate-it’, zeg maar. Ik ben mega-benieuwd hoe het eindresultaat zal zijn!