Varen de daagjes voorbij. Een beetje cursus hier, een beetje werken daar, een bioscoopje, een bezoekje aan mijn huisarts*, even langs voormalige werkgever**.. En ondertussen begint het langzaam, met tussenpozen, écht lente te worden. Je ruikt het buiten (hell, ook de hooikoorts is weer begonnen, dat dan weer wel), het zonnetje schijnt en in Den Haag zijn er overal gigantische zeeën krokussen te zien. Héérlijk!
Had ik de laatste week nog een beetje een nawee van mijn winterdip, zo langzamerhand voel ik me toch echt een nieuw mens en zit ik beter in mijn vel. De wake-uplight kan binnenkort waarschijnlijk de kast in:het échte licht heeft de wektijd van onze lamp ingehaald en zodra het echte licht dit opnieuw doet ná het instellen van de zomertijd denk ik dat we het wel weer met onze gewone wekkers afkunnen. Ik las vandaag trouwens een artikel van een wetenschapper waarvan ik de neiging krijg mijn told-you-so-dansje ten uitvoer te brengen (en nee, dat gaat níet op youtube 
), want die meneer zegt namelijk precies wat ik al járen roep. Die zomertijd is slecht voor mensen en er zou door bedrijven meer rekening moeten worden gehouden met het natuurlijke ritme van mensen, omdat dit de productiviteit bevordert. Ha!
*: Mijn enkel is nog stééds vervelend en pijnlijk, bij tijd en wijle, net als een nog altijd blijvende blauwe waas op mijn voet. Dat komt doordat mijn enkelbanden zijn verzwakt na mijn val en nu moet ik fysiotherapie om deze weer aan te sterken..
**: Hoe bizar is dát? Dit was de laatste keer dat ik er ooit langs zal kunnen gaan, per 1 april is de portefeuille verkocht en houdt de zaak op te bestaan. Het voelt bizar en onwerkelijk dat de zaak waar ik bijna 8,5 jaar heb gewerkt, er bijna niet meer is. Maar ik ben ook blij voor mijn collega en werkgever: voor beiden een nieuw begin!