Een pony was echt de duivel, 666, hét jeugdtauma dat gratis kwam bij het opgroeien in de jaren 80. Maar er moest iets anderser dan anders, en toen kwam de pony weer bij mij in beeld. Ik durfde niet, maar deed het toch. Een paar uur lang was ik nog in shock: wat de hell had ik gedáán??
En toen deed ik een 5-minutenmake-upje op en maakte wat foto’s. Wende eraan. En nu ben ik er blij mee 
Ik ben er heel goed in tegen moeilijke dingen op te hikken. Onze rekeningen blijven altijd nét even langer liggen dan dat ik zelf comfortabel vind, omdat ik het altijd een crime vind om ze te betalen, uit te zoeken waar bepaalde kosten vandaan komen en dat soort dingen meer. De belastingaangifte doen is de maandelijkse administratie doen in het kwadraat: voorheen deed mijn werkgever dit altijd voor me, maar toen ik een andere baan vond besloot ik dat het tijd was om dit zelf te gaan doen. Wonderbaarlijk genoeg ging dat prima: het was niet zo moeilijk als ik dacht en misschien dat ik niet élk truukje dat er was kon toepassen, maar al met al zijn we altijd tevreden geweest met het resultaat.
Maar toen kwamen de papieren voor de aangifte over 2010. Het jaar waarin we een huis kochten, waarin ik ouderschapsverlof opnam en het laatste jaar waarin we de hypotheekrente-aftrek jaarlijks lieten verlopen. Een flinke kluif dus, deze aangifte. We spraken af dat we een consulent in de arm zouden nemen, dit ging me boven mijn pet.
Een betrouwbaar persoon vinden was echter moeilijk. Mijn kop ging in het zand en kwam er pas deze week weer uit: als je dan niemand kunt vinden moet je het misschien zelf maar eens proberen. Hulp inschakelen kan altijd nog, als het nodig is. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en begon. Rekende. Belde achter ontbrekende gegevens aan. Vulde in. Rekende na. Speelde met manieren om aftrekposten te verdelen en vond daarin een optimale manier van invullen. En toen.. Stuurde ik ‘m in. Hij is gedaan, hij is weg, ding-dong, the witch is dead!
En we vieren driedubbel feest, want naast het feit dat we keurig op tijd klaar zijn met het hele verhaal én ik ons de kosten van een ‘mannetje’ bespaarde.. Krijgen we een dusdanig groot bedrag terug dat we er twee dagen laten nóg beduusd van zijn. Dat wordt het tweede deel van 2011 ingaan met weer een écht saldo op de spaarrekening. Een nieuwe zonnebril voor mij. Waarschijnlijk ook een nieuw dakraam voor onze slaapkamer.
.. En een heel stoer pakje voor Stef! <3
Op twitter vermeldde ik dat ik mijn kapsel in de oven had staan, zodat ik zodadelijk mijn Teletubbie-taart kon gaan maken. Ik stond er niet bij stil dat ik iets raars schreef, maar een aantal mensen reageerden: of ik misschien een taart ging maken van mijn haar? Ik vertelde dat met een kapsel ook het deeggedeelte van een taart kan worden bedoeld en er werd om een foto gevraagd. Ik postte een foto die ik van google af haalde, maar vond dat een beetje te makkelijk. Lieve Wiep en Michel, speciaal voor jullie my own personal how-to: how to bake a cake
Eerst bak je dus het kapsel:
Zodra dit is afgekoeld zaag je het doormidden:
De taart vullen:
Daarna bestrijk je de taart met botercrème:
Daarna marsepein uitrollen..:
En de taart bekleden
Zo is de taart eetbaar. Maar het leukste is natuurlijk om de taart ook te decoreren! Je kunt het zo gek maken als je zelf wil. Gewoon boetseren, of werken met uitstekers, plungers, cutters, fringers en tappits:
En… Klaar is Annibal!
Wanneer je bepaalde dingen op een vaste manier doet raakt dat ingesleten. In de loop der jaren maak je je eigen hoe iets gaat en daarvanaf stappen blijkt soms verdraaid moeilijk te zijn. Bij sommige dingen ben je je daar erg bewust van (neem bijvoorbeeld een verslaving), maar bij andere dingen sta je er minder bij stil. Heb je het misschien niet eens dóór.
Mijn moeder en ik hadden beiden al tijden de wens om een keer mee te doen met een slipcursus. Mijn moeder kwam een aanbieding tegen en ja, een moeder-dochteruitje, wanneer was eigenlijk de laatste keer dat we dat deden?
De slipcursus was al snel geboekt en zoals altijd wanneer je het druk hebt: voor we het wisten zaten we in Rosmalen te luisteren naar de instructeur die een hoop te vertellen had over veiligheid bij het autorijden. Bijzonder interessant, wat hij zoal te vertellen had. Een paar echte eye-openers zaten erbij! Het zette me flink aan het denken: nadat ik mijn rijbewijs haalde, bijna 12 jaar geleden, ben ik gaan autorijden. Ik paste toe wat ik geleerd had, tot aan de dag van vandaag. Toen Paul net bezig was met zijn rijlessen zei hij me dat de manier waarop ik kijk voor ik van baan verwissel of afsla na al die jaren nog altijd text book is. Dat zat dus wel goed, dacht ik.
Die slipcursus leerde me uiteindelijk meer over veiligheid in het algemeen dan over wat te doen wanneer je in een slip raakt. Een noodstop maken zonder ABS of juist mét, je remweg, de manier waarop je stuurt, de manier waarop je gas geeft, de snelheid die je rijdt. Toen ik les had kreeg ik nog op mijn kop van mijn leraar als ik me aan de maximum snelheid hield terwijl al het verkeer harder ging: ik moest wel een beetje met het verkeer meerijden, hoor. Nu, dik 11 jaar na dato is dat ongehoord! Ik was al voorzichtig aan het experimenteren met het nieuwe rijden, omdat mijn rijstijl in de stad onnodig milieu-onvriendelijk is. Nu is daar nog iets bijgekomen: ik wil veiliger rijden. Old habits die hard, but they can die. De eerste stap is gezet: de betere stuur-methode pas ik nu redelijk succesvol toe. So far, so good.
Nadat we de cursus erop hadden zitten kon ik eigenlijk maar aan één ding denken: ik begrijp eigenlijk niet dat zo’n trainingsmiddag, zo’n opvijzeldag voor bestuurders, niet standaard is voor iedereen met een rijbewijs. Ik ben me bewust geworden van het feit dat ook op dít gebied inzichten veranderen, verbeteringen kunnen worden gemaakt. Winst kan worden behaald. Ja, ik kan het iedereen aanraden: doe die cursus!
Ennehm, dat het onderdeel slippen ook nog eens enórm leuk is, dat is natuurlijk meegenomen 
De afgelopen dagen heb ik hier weer een ijzige stilte laten vallen. Het lijkt er dan wellicht op alsof ik er niet ben, maar dat is niet geheel waar: achter de schermen ben ik zelfs vrij druk bezig met mijn weblog. Ik ben éindelijk begonnen aan de geestdodende klus die al op mij wacht sinds ik in maart 2009 mijn weblog overzette van Pivot naar WordPress: het handmatige overzetten van posts die om de één of andere reden niet met het daarvoor bestemde tooltje overgezet konden worden, en de bijbehorende reacties.
Als ik dat eenmaal klaar heb (en dat gaat helaas nog wel even duren..) moet ik alle reactievelden van 2006 tot maart 2009 nog nalopen en, waar nodig, aanvullen. Helaas heeft het overzet-tooltje namelijk alle reacties afgeknipt wanneer er een letter met een speciaal teken erop (zoals een é of een ü) in de reactie staat.
Uur na uur ben ik dus aan het ctrl+c-en. Vierkante ogen heb ik er ondertussen van. Maar ik zet stug door, want dit feestje moest nu toch écht maar eens gevierd worden. Als ik dat allemaal klaar heb wil ik éigenlijk het liefst ook nog de posts die ik ooit op mijn BNN-blog schreef overzetten, maar daar denk ik nu nog maar even niet aan. Hier heb ik namelijk nog geen tool voor gevonden..
Het zou nog het leukst zijn als dit alles lukt voor 1 september: dan vier ik namelijk mijn eerste blog-lustrum!
Er zit overigens ook nog een ander uiterlijk voor mijn blog in het verschiet, want deze zwarte achtergrond ben ik al een tijdje zat. Binnenkort dus alhier te vinden: Pirate kitty, new and improved!
Volledig afgedraaid was ik, toen ik weer thuiskwam. Mijn eerste werkdag was bijzónder vermoeiend. Het is weer even inkomen, al verbaasde het me al direct hoe gemakkelijk je je procedures en handelwijzen herinnert. Het computersysteem ziet er volledig anders uit, de kamer is heringericht, er zijn mensen weg en er zijn mensen bij. Driehonderdéénenzeventig e-mails moest ik doorworstelen. Mijn collega’s bekeken de foto’s van Stef die ik bij me had en ik had ruzie bij het her-instellen van mijn headset.
Maar als ik wil vertellen hoe mijn eerste werkdag beviel is dit alles éigenlijk niet van belang; er is eigenlijk maar één ding echt belangrijk: ik vond het leuk! Weer bezig zijn met iets anders als de boodschappen en voedingen, weten dat je aan het eind van de dag een grote glimlach tegemoet fietst als je je kind gaat halen.. Ja, I’m a working mom and I think I like it
Hier begon een politiek georiënteerd stukje over de val van het kabinet en twee keer gaan stemmen in plaats van één keer. Maar dát stukje wilde niet zo vlotten. Ik heb namelijk een fles wijn geopend, afgelopen vrijdagavond. Sinds daar nog enorm veel ( riiiight 
) in zit en Stef de komende voeding een flesje krijgt mocht ik wel een glaasje van mezelf. En nouja, zo’n glaasje wijn doet nogal dingen met je, als je bijna een jaar niets meer hebt gedronken. Het torpedeert bijvoorbeeld gemákkelijk een politiek gekleurd blogje zodat er geschreven kan worden over belangrijke zaken, zoals wijn. Nu had ik bedacht dat ik het voorlopig wel even bij deze ene fles kon houden, maar prompt stond mijn collega eergisteren op de stoep om mijn kerstpakket nog even langs te brengen. Daar zat een fles Prosecco in. Nouja, u begrijpt, al mijn pogingen om te voorkomen wederom te verworden tot een zuipschuit eerste klas ten spijt gaat het er waarschijnlijk op neerkomen dat ik de grenzen van alcoholgebruik tijdens borstvoeding zal gaan verkennen.
En voor u gaat vrezen voor de gezondheid van mijn kind: ik ben gewapend met een kolf en mentaal gehard door het moeten weggooien van een bijna volledige voorraad ingevroren melk wegens antibioticagebruik destijds. Ik kan dus makkelijk een voeding door de gootsteen spoelen terwijl Stef zich tegoed doet aan een flesje melkoverschot waar mijn vriezer u tegen zegt..
Over Stef gesproken: die is op het moment zijn stem aan het verkennen en dat is zó lief! Kijkt u zelf maar..
En dan morgen even winkelen: even niet mama, maar Annibal zijn. Jeej!
N.B.: Excuses voor de slechte foto, maar dat is even niet anders
N.B.2: Ik heb eindelijk het filmpje van Stef ge-upload! Let niet op mijn stem overigens, het is raar om jezelf zo te horen..
Ik was al bijna vergeten hoe het voelt om zelf mijn boontjes te kunnen doppen. Als je al een tijd behoorlijk afhankelijk bent van anderen voor de meest uiteenlopende zaken (tel daar sinds vandaag ‘mijn veters strikken als er even geen stoel voorhanden is’ bij op) ontwen je het bevredigende gevoel van iets zélf doen. Iets áfronden. Maar nu we de laatste hand aan de babykamer aan het leggen zijn is er een klusje dat ik heel goed zelluf kan: we hebben zelfs stickers gemaakt voor de tweede muur die we willen versieren en de prints hiervan moeten worden uitgesneden. En dat is een prima werkje voor een Dikkie Dik en ookal heb ik nu chronisch 2 lamme armen, zodadelijk ga ik de laatste 10 stickers doen en dan zit het klusje erop. Iets dat ik helemaal alleen heb kunnen doen! Yay!
Morgen gaan we* ze dan opplakken en hopelijk kan komende week ergens de commode in elkaar gezet worden. Dan hangt Paul meteen ook de rails en de gordijnen op, en dan vind ik het wel tijd voor foto’s. (Hoewel ik me morgen waarschijnlijk toch niet kan bedwingen en vast al wel een muurtje of twee neerzet hier..) :w00t:
We hebben met elkaar afgesproken dat de kamer uiterlijk komend weekend klaar zal zijn en dat geeft mij een heleboel rust, want ik stuiter zo onderhand op mijn hoofd de kamer door van dat onafgemaakte kamertje. Dat het eindresultaat bizár leuk is maakt dan wel weer een hele hoop goed hoor
Verders is er eigenlijk weinig te melden hier, het gaat best goed eigenlijk. Wat rug, bekken en been betreft heb ik goede en minder goede dagen, de ijzerpillen hielpen binnen een paar dagen al waardoor ik de meeste dagen nu prima doorkom zonder middagtukje what-so-ever (een hele verbetering: ik heb ineens een heleboel extra dag!) en ik heb geen idee wat ik uitvoer, maar ik héb het me toch druk hierzo! Ik kom mijn dagen prima door, dus..
*: Dat betekent dan dat Paul ze opplakt terwijl ik aanwijzingen geef vanaf de voedingsstoel-to-be
Het deed me genoegen te zien hoe ver haar rolstoel stond ingegraven tussen de spullen in de kelder, terwijl haar vriend ‘m voor me tevoorschijn pulkte. Wanneer een object zó lastig pakbaar is heb je het al een hele tijd niet nodig gehad en dat is in het geval van een rolstoel natuurlijk geweldig.
Nu kwam de stoel tevoorschijn en pompten onze mannen de banden op. Voor mij. Een prachtig smal, lichtgewicht exemplaar. Extreem wendbaar, licht om te sturen, een fijne zitting. We liepen ermee naar buiten en ik nam plaats*. Na de Ikea-rolstoel van vandeweek was deze stoel met name voor Paul een verademing. Dus we reden naar het centrum en begonnen ons dagje winkelen. En we deden véél: de Peek en Cloppenburg, de H&M, de Intertoys, de Douglas, de DE-winkel, de Free, de Mediamarkt, de Bart Smit, de Simon Levelt.. In de winkels hadden we rustig de tijd om te twijfelen over pakjes en truitjes, in de rij te staan voor de pashokjes, rondjes te lopen en te bemerken hoe rolstoel-onvriendelijk sommige winkels eigelijk wel niet zijn. Beladen met moois kwamen we weer terug.
Lynn was blij met haar bloemen (zo’n lieve uitleen mag natuurlijk niet onbeloond blijven) en wij waren blij met onze aankopen. Een paar leuke briljante pakjes en shirtjes voor Streepje. Een muziekdoos annex sterrenprojector voor op zijn slaapkamer. Paul kreeg lekkere koffiebonen uit het koffiewinkeltje. En ik kreeg een supermooie voedingstop en de gebaksbordjes die al maanden op mijn verlanglijstje stonden.
En de dag kon nog niet op: hierna reden we door naar de Binckhorst, waar de film waar ik een paar maanden terug de visagie voor deed in premère ging. De acteurs en medewerkers weer terugzien was al geweldig, maar ook nog eens de vruchten van onze inspanningen terugzien op het witte doek was gewoonweg briljant! Het is lastig om naar de film te kijken als film zonder je eigen werk constant in de weg te laten zitten, maar één ding weet ik zeker: het resultaat mag er zijn. Een heuse DVD namen we mee naar huis, maar daarbij nog iets anders: een besef van de hoeveelheid vrijheid die ik, en wij, verkregen hebben door deze rolstoel. Een hele dag winkelen en nog een filmpremière erachteraan: een paar weken geleden had ik dat niet voor mogelijk gehouden. Komend weekend hebben we een familieweekend van mijn moeders kant en we weten heel zeker: die rolstoel gaat mee. Niet achter hoeven blijven op de rest als ik dat niet wil. Gewoon meekunnen met de activiteiten die er eventueel zijn. Mijn eigen ding doen.. Vive la rolstoel!
*: Dat klinkt wat charmanter als het was: Lynn is smaller op de heupen en de stoel is op maat gemaakt. Ik pas er prima in, maar om tussen de zijschotten te komen is enig propwerk required