01 Mar 2009
by Annibalin Pirate kitty & friends, Pirate kitty loves Pirate cat
In de vroegte van de zaterdagochtend* stapte ik in mijn auto op weg naar een vriendin die ik al vééls te lang niet had gezien. Ik reed naar Deventer en verdwaalde vervolgens aan de hand van mijn zelfgemaakte route-omschrijving. Ik reed Deventer weer uit. En weer in. Ik probeerde haar te bellen, maar kreeg op een wazige manier maar een halve verbinding. De GPS van mijn iphone, die gebruikt maakt van kaarten via het internet, wilde niet laden en gaf slechts met een mooie blauwe stip aan waar ik was. In een volledig blauw scherm. Ik reed Deventer opnieuw uit. Reed over wazige paadjes om het water weer terug over te steken en slaagde er uiteindelijk in om verbinding te maken met het internet en de ingang van het échte Deventer te vinden. Nien te vinden.
Drie kwartier is een hoop verspilde tijd, wanneer je je nog vóór je binnenkomt al thuisvoelt. Mijn laatste twijfels of ik nu wel de goede straat had werden weggenomen door wat ik in de vensterbank zag. Een klein modelletje van een VW-busje en een krijtbordje van Takkie, en terwijl ik de foto hiernaast maakte haalde een gedaante de voordeur van het slot. Een uitbundig welkom van zowel de gastvrouwe als (vooral ;-)) haar hieperdepieper-Jet later zaten we samen op de bank. Blies ik uit van mijn detective-werk, op zoek naar het juist huis. Zag ik alle kleine puzzelstukjes aaneen, zoals het huis en de meubels tot elkaar gerelateerd zijn, en knuffelde ik met Jet. We besloten tot een late lunch en al slenterend door de heerlijke straatjes van Deventer voelde ik iets zeldzaams. Het is weten dat je hier alle schroom, alle sociale codes, alle 'gedoe eromheen' kunt laten varen, jezelf mag zijn, kunt zeggen wie je bent. Onze gesprekken voerden ons langs verleden, heden en toekomst, langs verdriet en liefde, overwonnen angsten en het sluiten van ongewild geopende deuren.
We vertelden elkaar wie we zijn. Nog meer dan we voorheen al deden. Diepgaander. En het bijzondere is dat we elk in de verhalen van de ander een spiegelbeeld zien. De details zijn misschien anders, maar het beeld klopt. Mijn spiegelbeeld, maar dan anders. Eenmaal weer thuis mocht ik Marnix nog een drietal kussen op zijn wangen drukken en spelen en knuffelen met Jet. Ik ben fan. Van deze drie bijzondere personen 
************
Na een gebroken nacht leek deze zondag mij en mijn lief een ideale uitwaai-dag en we fietsten naar het strand. Van uitwaaien kwam overigens vrij weinig, want zelfs op het strand was nauwelijks een zuchtje wind te bekennen. We zagen wel een sleepboot, slechts enkele meters van het strand vastgelopen. De kundigheid van de kapitein was duidelijk toen hij na enige moeite tóch loskwam met het schip en wegvoer. Wat het schip zo vlak op het strand deed vroegen we ons af: nog nooit zagen wij een schip zo dichtbij op de kust. We zagen ook spelende honden en kinderen, we zagen regen en liepen uiteindelijk bij Kijkduin de boulevard op en bestelden twee warme chocomellen bij het restaurantje dat wij nog altijd een zéér warm hart toedragen: Ponderosa. De eigenaar en de serveerder herkenden ons nog, ondanks het feit dat we deze keer níet in onze trouwkleding aan kwamen lopen en daar, op dat kleine terrasje, voelde ik dan eindelijk, heel langzaam, de zwaarmoedigheid van mijn schouders glijden. Lachend en keuvelend liepen we uiteindelijk terug naar huis door de duinen. Op het laatste stukje van de terugweg zagen we een gewond DAF-je staan en ik voelde precies wat Paul wilde zeggen: je voelt je nu misschien zo gewond als dit auto'tje, maar er mist maar één klein onderdeeltje voor het wagentje weer rijden kan. Mijn lief is een lieverd. Dat wist ik al wel, maar op dagen als deze prijs ik mezelf nog eens éxtra gelukkig..
*: Ahem.. Ik versliep me enigzins, maar verloor de meeste tijd op mijn geplande vertrektijd toen ik me onder de douche bedacht dat ik mijn enige telefoon met pratende tomtom had uitgeleend en als een debiel nog een route in elkaar moest draaien. Hetgeen natuurlijk jammerlijk mislukte. Ik heb geen richtinggevoel whatso-ever én ik ben kaartblind. Jottem.
01 Aug 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Ik ben niet ziek. Ok, ik heb al een paar dagen een beetje keelpijn en een beetje snot, maar ik weet 100 % zeker dat dit door de hyper-actieve climatecontrol op mijn werk komt. Maar mijn lief, jaha, die heeft het sinds vanmorgen goed te pakken hoor. Vanochtend ging hij al bijna tegen de vlakte omdat hij zo flauw en draaierig was, in de loop van de dag kwamen daar nog hoofdpijn en last van zijn buik bij. Toen ik daarstraks thuiskwam van de sportschool*en hem een kus gaf voelde hij zo knetterheet aan dat ik hem de thermometer in zijn handen heb gedrukt. De meting had al snel resultaat: een kleine 39 graden koorts.
Ik hoop maar dat hij zich snel beter voelt, met dit weer ziek zijn is ook geen kont aan hoor 
*: Jawel, grootse trots-heid, ik ben voor het eerst sinds ik bij mijn nieuwe werkgever ben begonnen weer eens naar de sportschool geweest! Woehoe!
13 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Gisteren was het 12 juli 2008. Exact een jaar na 12 juli 2007, de dag waarop ik en Paul elkaar in de ogen keken en officiëel beloofden elkaar nooit meer los te laten. Nog geen miliseconde voelden wij spijt; we hebben het gevoel dat we er alleen maar beter van zijn geworden. We hebben een éxtra dag in het jaar om iets te vieren. We hebben er de meest prachtige en dierbare herinneringen aan overgehouden. En ja, stiekum, ookal vind men altijd dat het huwelijk niets verandert, ookal ‘is het maar een papiertje’, verandert er wél iets. Wat dan? Tja, leg dat maar eens uit. Het is alsof onze relatie échter is geworden, meer diepgang heeft gekregen. Zoiets. En hoewel het geplande weekendje weg door omstandigheden nog even is uitgesteld, hebben we er gisteren een fijne dag van gemaakt. Een wandeling, uit eten, een film, een ijsje en vooral veel elkáár. Een dag van genieten.
Dus nu is het méér als een jaar geleden, die mooie, geweldige dag. En dat gaan we nog héél vaak vieren!
************
Voor ons erg onverwacht en súperleuk: alle felicitaties die wij gisteren in onze diverse brievenbussen (analoog, digitaal en mobiel) hebben gevonden. Wat lief! Martine, Steven, Jesse, Mama, Papa, andere Mama, andere Papa, Suus, Wim, Karen, Ralph, Eveline, Remy, Erica, Francis en Michiel: héél erg bedankt! 
13 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Gisteren was het 12 juli 2008. Exact een jaar na 12 juli 2007, de dag waarop ik en Paul elkaar in de ogen keken en officiëel beloofden elkaar nooit meer los te laten. Nog geen miliseconde voelden wij spijt; we hebben het gevoel dat we er alleen maar beter van zijn geworden. We hebben een éxtra dag in het jaar om iets te vieren. We hebben er de meest prachtige en dierbare herinneringen aan overgehouden. En ja, stiekum, ookal vind men altijd dat het huwelijk niets verandert, ookal 'is het maar een papiertje', verandert er wél iets. Wat dan? Tja, leg dat maar eens uit. Het is alsof onze relatie échter is geworden, meer diepgang heeft gekregen. Zoiets. En hoewel het geplande weekendje weg door omstandigheden nog even is uitgesteld, hebben we er gisteren een fijne dag van gemaakt. Een wandeling, uit eten, een film, een ijsje en vooral veel elkáár. Een dag van genieten.
Dus nu is het méér als een jaar geleden, die mooie, geweldige dag. En dat gaan we nog héél vaak vieren!
************
Voor ons erg onverwacht en súperleuk: alle felicitaties die wij gisteren in onze diverse brievenbussen (analoog, digitaal en mobiel) hebben gevonden. Wat lief! Martine, Steven, Jesse, Mama, Papa, andere Mama, andere Papa, Suus, Wim, Karen, Ralph, Eveline, Remy, Erica, Francis en Michiel: héél erg bedankt!
16 Jun 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Alweer bijna een jaar geleden is het. Die ene geweldige, práchtige dag, waar ik en mijn lief zo lang naartoe leefden en waarvan ik en mijn lief zo inténs genoten. Die dag, die ons nog bij staat als de dag van gisteren. Die dag waarop er zo ontélbaar veel dierbare herinneringen gemaakt werden; waarop onze vrienden en familie ons omringden met zo veel aandacht en liefde dat het intense geluk van toen nog steeds mijn hart verwarmt als ik eraan denk.
Nog minder als een maand wachten, en we knijpen er een weekendje tussenuit om ons eerste jubileum te vieren. Maar nog dagelijks herinner ik het me. Allemáál. Maar er is één herinnering, die me een onafgemaakt gevoel bezorgde. Daar móesten wij nog iets mee. Af en toe dachten we er even niet aan, de laatste tijd was er weinig tijd om er iets mee te kunnen en omdat ons balkon één dezer dagen geverfd zal worden was het maar al te gemakkelijk om de actie die benodigd was nog éventjes uit te stellen.
“Huh? Balkon verven?? Wat heeft dát ermee te maken?” denken jullie nu vast. En terecht. Maar er is als het goed is één iemand, die dan weet waar ik het over heb. Martine was met haar Steven en Jesse op onze Grote Dag aanwezig en zij gaven ons cadeaubonnen van de bloemist, zodat wij onszelf op een later tijdstip nóg eens in het zonnetje konden zetten, namens hen. Martine schrok, toen zij vlak voor het geven ervan hoorde dat wij geen bloemen wilden hebben omdat onze katten ze opvreten als gekken. Maar gelukkig, ik kon haar geruststellen: een vrolijke balkonplant zou ons zéker ook heel blij maken.
Vandaag vonden we het tijd. Die plant moest er nu toch écht eens komen. Die schilders, die zoeken het maar uit. Dus wij togen naar de bloemist, met onze bonnen. Maar die meerjarige, bloemige plant die we voor ogen hadden, die kochten we er niet. We werden namelijk verliefd op nog iets véél mooiers:
Deze vaas is zo blij en kleurrijk.. En óók nog eens te gebruiken als windlicht!
Deze windlichtjes (de glazen kikkertjes kochten we los en kunnen aan het randje van elk glas hangen, líef he?) zijn zo al heel mooi, maar pas écht bijzonder als je er een kaarsje in aansteekt:
In de melkglazen buitenkant zit nóg een glas, bedrukt met gele inkt. In deze inkt zitten vlindervormige ‘gaten’, waardoor het licht dat door de vlinders valt weerspiegelt op het buitenste glas
Martine, Steven, Jesse en Eva, héél erg dank jullie wel voor deze cadeau’s, we zijn er heel erg blij mee. Nog vele avondjes zal jullie aanwezigheid ons balkon verlichten!
27 Apr 2008
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Toen we gisteren bij Suus weggingen bedacht ik me dat het zónde was om niet van het mooie weer gebruik te maken en nog wat te genieten in het zonnetje. Een terras opzoeken en er samen een klein hapje eten leek me een geweldig idee. Lekker jezelf eens verwennen, niet hoeven koken en even de onverdeelde aandacht voor elkaar. Belangrijk, want door de drukte van de afgelopen twee weken en mijn vermoeidheid door mijn nieuwe baan hebben we nou niet bepaald veel quality-time met elkaar kunnen spenderen. Omdat Suus in de stad woont leek het ons niet al te moeilijk een eet-terras te vinden in het zonnetje. Maar onze favoriete restaurantjes hebben over het algemeen helemaal geen terras, bedachten we ons. En degene die dat wel heeft, heeft een terras in de schaduw. Op de Grote Markt eten dan maar.
Maar op de grote markt bleek de schaduw ook meer ingevallen te zijn als wij verwachtten en het deel van het terras waar nog wèl zon in overvloede was, zat het natuurlijk bárstensvol: er waren zelfs mensen op de grond gaan zitten. Omdat we onderweg naar huis ook nagenoeg langs een aantal eettentjes zouden komen leek het ons dan maar het handigst om op de fiets te stappen en onderweg verder te zien. Maar ook deze terassen waren op de schaduw, vol, of zonder gelegenheid te pinnen. Een pin-automaat opzoeken dan maar? Daar had ik eigenlijk al geen zin meer in. Sterker nog: de lol was sowieso wel een beetje van dat hele uit-eten-verhaal af. Maar van de nood kun je natuurlijk óók een deugd maken, bedacht ik me. Aldus renden wij de Albert Heijn bij ons om de hoek in, stelden de maaltijden samen die we ieder graag eten wanneer we uit eten zijn, sleepten de kampeertafel mee uit de kelder en installeerden ons met de katjes op het balkon. Oók niet echt in de zon, maar wél lekker buiten. En nog véél meer samen dan in een restaurant. En dat voor een fractie van de prijs..
We genoten van elkaars gezelschap. Van onze balkonplanten, die alweer in de knop staan. Van de katten, die zichtbaar blij waren buiten te zijn en die hapten naar vliegjes, mekkerden naar vogeltjes en rolden door de laatste herfstige blaadjes die zich in de hoekjes op hadden gehoopt. Gezellig en knus. Helemaal nog niet koud. En het eten was gewoonweg zálig.
“Ik wil wel vaker in dit restaurantje eten” zei ik Paul. “Het bevalt me hier wel. De entourage is leuk, de bediening kan er ook prima mee door.” Paul keek naar de katten, die met enige regelmaat omtrekkende bewegingen richting onze tafel maakten, in de hoop op een stukje vis van mijn zeemeerminnenmaal. “Zéker.” Zei Paul. “Ik vind alleen de andere gasten zo opdringerig..”
02 Dec 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Wat
kan er fijner zijn
dan een vrije zondagmiddag
geen afspraken,
doorgebracht in een warm bedje,
dommelend,
kaarsjes aan,
luisterend naar storm en regen?
13 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
If I should die this very moment
I wouldn’t fear
For I’ve never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning
Wanna love you until the seas run dry
I’ve found the one I’ve waited for
Jeetje.. Wat een dag.. Nog steeds volledig onder de indruk, nog steeds volkomen hyper, niet in staat om over andere dingen na te denken of te praten. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen! Het vroege opstaan, de eerste keer dat Paul en ik elkaar zagen (tranen!), de MUSTANG (!!), de foto-shoot in het gebouw waar ik vroeger op school heb gezeten (een monumentaal pand vol leuke nisjes, hoekjes, glas-in-lood, prachtige trappenhuizen en meer briljante dingen), de ceremonie zelf (bij opkomst wederom tranen: ik hoorde later van een paar mensen dat ik “met een heel schattig piepstemmetje” allerlei mensen zachtjes gedag had gezegd; de ceremonie zelf was geweldig met een leuke en erg humoristische ambtenaar), de TAART (die zó lekker was dat er, toen iedereen de feestzaal verliet, stiekum nog een vriend van ons naar binnen is gesneaked om nog wat taart te pikken), de felicitaties, het totaal onthutsende aantal cadeau’s en enveloppes, het feest in het zwembad (oh MAN, dat hadden jullie moeten zíen!! Iedereen ging compleet LOOS!!), het diner met onze meest naasten (ouders en getuigen/broer/zus), de bruidssuite met jaccuzi, het lezen van alle kaarten en het gastenboek, het zien van de eerste (briljant door Wim gemaakte) foto’s.. Het was zó volledig, mega, super en ONWIJS geweldig..
We waren en zijn vreselijk diep onder de indruk van al het liefs dat iedereen ons de hele dag heeft gezegd, het feest dat men voor ons heeft gebouwd, alles dat iedereen die er was voor ons over heeft gehad. De reis die sommigen moesten ondernemen om erbij te kunnen zijn, hoe mooi iedereen eruit zag, de lieve gebaren.. Een prachtige bloem prijkt hier nu op tafel. Deze bloem, speciaal voor ons uitgezocht door een kleine grote man, kijkt mij aan en is voor mij een symbool voor al hetgeen wij deze dag hebben gekregen. Overspoeld door liefde, vriendschap en felicitaties waan ik mij in een wereld waarin ik weet dat deze bloem, op z’n minst in mijn gedachten, nooit zal verwelken.
Dank jullie wel allemaal!!
(En ja hoor.. Daar zijn die tranen weer.. Zoals ik in ons hotel al tegen Paul zei: ik voel me zó ontzettend, ziekelijk gelukkig!)
11 Jul 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Mijn laatste dag als ongetrouwde vrouw is aangebroken. Nog steeds voel ik me (op bewust niveau) niet nerveus, al moet ik toegeven dat ik me vanochtend nu ook niet bepaald Zen voel. In alle vroegte werd ik wakker van iets en kon ik vervolgens de slaap niet meer vatten. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd: gedachten aan wat ik vandaag moet doen, gedachten aan de waslijst ‘laatste moet-jes’ die wij gisteren glansrijk wegwerkten, gedachten aan morgen.. Maar ook andere gedachten, die zich al langere tijd op een iets minder bewust niveau manifesteren. Gedachten, over de afgelopen 4 turbulente jaren, waarin Paul en ik elkaar vonden in een partnerschap waarin onvoorwaardelijke liefde, trouw, vertrouwen en een (soms niets ontziende) eerlijkheid een eenheid vormen waarin wij beiden zo veel vertrouwen hebben dat wij een officiëel ja-woord niet langer uit de weg besloten te gaan.
Morgen zullen wij officiëel beteugelen wat wij al langer denken te weten: wij houden van elkaar en hebben vertrouwen in onze toekomst samen. Met deze man wil ik oud worden. In het leven is alles een gok en dit is statistisch gezien zelfs een behoorlijk grote, maar de dingen die wij de afgelopen 4 jaren samen hebben meegemaakt en overwonnen leggen mijn twijfels het zwijgen nagenoeg op. Ik kijk achterom; zie de bergen die wij samen hebben beklommen en dalen die wij samen zijn doorgekomen. Onze relatie had een moeilijke start en er waren zware momenten, waarin wij ieder voor zich uit moesten maken of hetgeen wij hadden het gevecht wel waard was, maar gelukkig hebben wij deze vraag uiteindelijk altijd met een volmondig “JA!” kunnen beantwoorden. Geen van beiden heeft ooit écht getwijfeld.
Hij is precies degene die hij voor mij moet zijn: zichzelf. Hij is bijzonder; vult mij aan, laat mij lachen, respecteert mij, doet mijn hersens soms kraken… Groeit met mij.
Dus morgen is het zo ver. Wij beloven elkaar eeuwige trouw en voor altijd voor elkaar te zullen zorgen, maken wij elkaar onze erven, sluiten wij een samenlevingscontract en maak ik Paul de vader van mijn eventuele kinderen. Ik ben niet bang. Ik sta achter deze belofte en weet dat Paul dat ook doet.
Het wordt een mooie dag.
15 Jun 2007
by Annibalin Pirate kitty loves Pirate cat
Het is ongelóóflijk leuk, om af te tellen naar een bijzondere dag als je trouwdag. Maar er zit één addertje onder het gras: je moet geheimen bewaren en weten wanneer je er wel en niet over kan praten. Ookal wil ik hier geen Ik-Ga-Trouwen-en-kan-het-vervolgens-nergens-anders-meer-over-hebben-log van maken, ik kan me niet altijd even goed inhouden. Waar het hart van vol is..
Het lastigst zijn al die geheimen die je wil bewaren. Je wil natuurlijk zorgen, dat ook je gasten reikhalzend naar D-Day uitkijken en dat lukt toch het beste als ze niet al weten hoe je eruit zal zien, wat voor auto je hebt en wat voor taart er zal zijn. Vervolgens zijn er dan wel weer bepaalde mensen bij bepaalde geheimen betrokken en dán wordt het het lastigst: wie weet ook al weer wat? En tegen wie moet je ook al weer waarover je mond houden? Naarmate de dag dichterbij komt zijn er meer en meer van dit soort geheimen en jéétje, wat is dat moeilijk zeg. Zo kan ik ultiem leuke fotosessies die ik op mijn schijf heb staan niet posten, zo verlul ik me heel soms nog wel eens tegen iemand (met name bij mensen die meerdere geheimen kennen is het moeilijk te bepalen wat ze ook al weer wel en niet weten) en zo moet ik goed op mijn woorden passen als ik het met Paul over, bijvoorbeeld, mijn jurk heb. En dan is er natuurlijk nog de vraag, wie iets wel of niet mag weten. Wat is geheim en wat niet? Mogen mensen de schoenen al zien, of weten wat voor bikini ik aan zal hebben? Hoe erg is het als ik Paul al laat zien wat voor nagellak ik zal dragen? Pfff..
Omdat ik nogal slecht ben in het bewaren van (mijn eigen) geheimen is het maar goed dat het allemaal niet al te lang meer duurt. Hoe dichterbij het komt, hoe meer ik merk dat ik er graag met mensen over praat en dat het moeilijker wordt mijn klep te houden over ál die leuke kleine details. Je moet continue on guard zijn, anders is de kans groot dat je je verspreekt, of erger nog: het per ongeluk expres verklapt, omdat het zó leuk is.. Ook in dít opzicht mag D-Day van mij dus wel komen. Ik kan niet wachten!
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr