Annibal's Weblog

Hij doet werkelijk álles. Hij maakt dagelijks het sanitair schoon, stofzuigt elke dag, verschoont trouw voor we gaan slapen het bed, runt de rest van het huishouden, doet boodschappen, kookt, haalt medicijnen voor me op, verschoont Stef meestal voor het voeden, leent zijn pink als speen wanneer de kleine man darmkrampjes heeft, stuurt mij naar bed als het nodig is, troost mij als mijn kraamtranen een weg naar buiten zoeken. Hij houdt van ons en doet werkelijk alles dat in zijn macht ligt, zonder morren, zonder klagen. Geeft mij het gevoel dat ik mooi ben, ookal heb ik nu striae en een bol buikje.

Dat ik het getroffen heb wist ik al heel erg lang. Maar hoe sterk mijn lief is, hoe goed hij voor ons beiden zorgt, hoe verschrikkelijk goed wij op hem kunnen bouwen, dag en nacht, daar heb ik werkelijk bewondering voor. Nu mijn lijf nog niet kan wat het strakjes weer zal kunnen is deze hulp, deze kracht, onontbeerlijk. Wat zou ik zonder hem moeten? En hoe prachtig hij is als hij met onze zoon op de bank zit, daar kon ik nimmer van dromen, tot ik het nu zie, regelmatig tot tranen geroerd.

Morgen moet mijn lieve lief weer gaan werken en ik zie er best tegenop. Voor mezelf, al hebben we nu gezorgd dat ik Stef zittend kan verschonen en heel schematisch opgeschreven wat ik allemaal moet doen voor ik ga voeden. Maar niet in de laatste plaats ook voor hem. Heeft hij het nú al zwaar, strakjes leunen niet alleen vrouw en kind aan zijn schouders, maar ook een heel team mensen. Hij gaat wel vragen om zorgverlof voor een paar uren per dag, tot ik weer mag tillen en mijn eigen dingen kan doen. Maar het zal zwaarder zijn en blijven voor hem, met zijn werk er weer bij. En ik kan niet anders dan beamen dat het in Nederland maar magertjes is geregeld, qua verlof voor papa’s..

************

Dionne herinnerde mij eraan: ik moet nog vertellen hoe het gaat met de wasbare luiertjes! We zijn nu goed op gang met de kleine en ik kan namens ons beiden zeggen: we hebben nog geen moment getwijfeld aan de juistheid van ons besluit juist voor wasbaar te gaan. We hebben niet één keer verlangd naar wegwerpluiers en we zijn simpelweg dol op zijn dikke holbewonerskontje, gestoken in hippe kleurtjes en bontjes. Sommige luiertjes hebben bij ons wel meer de voorkeur qua handigheid en pasvorm (bovendien is één soort luiers écht nog te groot, maar gelukkig waren dit onze 4 reserve-luiers), maar over het algemeen zijn we dik tevreden. Blij mee!

Gisterenochtend werd ik wederom aanzienlijk anders wakker dan hoe ik mijn bed ingegaan was. Deze keer was het echter niet mijn buik die overnight een metamorfose onderging, maar waren het mijn handen, armen, benen en enkels die nogal een eigen feestje hadden gebouwd. Tot nu toe hield ik zeker wel vocht vast, maar bleef het allemaal binnen de perken. Gisterochtend ineens héél erg niet meer dus. Ik had zeep nodig om mijn (de dag ervoor nog ruimzittende) ringen af te krijgen (bij één ervan had ik me er al bijna bij neergelegd dat we die eraf zouden moeten knippen toen ik deze er uiteindelijk alsnog op pijnlijke wijze afgewrikt kreeg), mijn laarzen gingen niet meer dicht.. Ik constateerde enigzins van mijn apropos* dat ik er van het één op het andere moment uitzag als een kattenbrokje dat te lang in een bakje water had gelegen en nam stilletjes afscheid van mijn ringen en mijn laarzen. In de avond bij mijn schoonzus maakte mijn gezwollen handen en vingers grote indruk op alle aanwezigen: “Je bent Zwelgje geworden!!” riep mijn schoonzus vol verbazing terwijl de overige aanwezige vrienden zich bogen over de vochtkuiltjes bij mijn knokkels.

Enfin, Zwelgje had ook nog een middag-besteding. Een soort van dan, want echt veel dééd ik niet: ik zat voornamelijk te wachten, met de zenuwen spokend door mijn lijf. Naarmate het later werd kon ik me moeilijker concentreren, tot op het punt dat ik vooral naar mijn telefoon zat te staren. Uiteindelijk kwam het verlossende sms-je, met daarin slechts één woord. ‘Helaas’. Mijn lief blijft voor nu dus nog heel even Bicycle Man, voor zijn rijbewijs zal hij nogmaals de examen-stress doormoeten. Maar hoe het ook is, ik ben verschrikkelijk trots op hem. Hij heeft er zo hard voor gewerkt, en het zo goed gedaan.. Dat dat rijbewijs er nog niet is, dat kan me geen kont schelen. Het enige dat mij hierbij spijt: dat hij nu meer zal moeten lessen, zodat hij dit tijdrovende en stressvolle gebeuren nog niet achter zich heeft liggen. Gelukkig zal hij nu in elk geval niet meer 3 maal 2 uren per week hoeven lessen, dus qua vrije tijd gaat hij er in elk geval nú al op vooruit, en dat maakt me blij. Iemand die fulltime moet werken, constant allerlei voorbereidende klussen moet doen voor de komst van een baby en in zijn eentje een huishouden te runnen heeft kan héél goed zonder 6 uur rijles in de week..

*: Heus niet met tranen in mijn ogen hoor. Echt wel van niet.

Ik weet niet wie er zenuwachtiger was, hij of ik. Het was erop of eronder: het niet halen zou betekenen dat het volledige plan spaak zou lopen en dat er serieus nagedacht zou moeten worden over ‘hoe nu verder’.

Bij zijn vertrek kreeg ik nog een kus, het volgende bericht kreeg ik via mijn voicemail, omdat ik net te laat was met opnemen. Vanuit een telefooncel, want de batterij van zijn telefoon was leeg: “Ik ben geslaagd!!”

Verschrikkelijk balen dat ik hem niet even terug kon bellen. Maar óók verschrikkelijk blij: zijn theorie-certificaat is binnen, dus de binnen érg afzienbare tijd geplande tussentijdse toets en het daar in rap tempo op volgende examen kunnen nu zonder problemen worden gedaan. Zou hij het redden? Een rijbewijs voor ik beval? Dat wás eigenlijk het einddoel, maar als hij het niet haalt zullen we daar niet mee zitten. Dan heeft hij op z’n minst snel ná de geboorte van Streepje zijn rijbewijs en dat lijkt ons ook al erg fijn. Voor nu ben ik in elk geval erg trots op hem, want ik vind het toch écht wel een prestatie, onder zulke druk. Nog héél eventjes doorzetten en misschien.. Is hij er dan al vanaf!

Hij zit tegen de muur, zijn benen gespreid. Ik zit ertussen; lig met mijn rug tegen zijn buik aan, mijn hoofd in zijn hals. Ik sluit mijn ogen terwijl hij zijn handen op mijn buik legt. De mijne leg ik er half overheen, half op mijn buik. Op haar aanwijzingen concentreren we ons op onze ademhaling en zonder dat we daar ons best voor doen ademen we al snel in één ritme. Ik voel de baby zachtjes, héél zachtjes bewegen in mijn buik. Mijn handen nemen hem niet waar, maar de rest van mijn wezen wel.

En dan, op dat yoga-matje, met een ontspannen lijf, mijn lief om me heen en onze zoon in mijn buik, voel ik ons zo perfect, zo met z’n drieën. Volledig volmaakt, volledig gelukkig. Ik probeer de tranen niet uit mijn gesloten ogen te laten rollen terwijl de lerares ons ondertussen stukje bij beetje vertelt ons lijf te ontspannen. Ontspan de hals. Ontspan de romp. En zo zitten, liggen, hangen we daar. Samen en met z’n drietjes tegelijk. Ik zweef. En een mooier moment als dit had ik zelden..

Gewoon iets eten bij de Mekdonnels.

Gewoon een (prachtige) film kijken.

Gewoon een beetje kletsen in de tram, op weg naar huis.

Gewoon een beetje lachen om suffe dingen.

Gewoon samen zijn.

Genietend van elkaars gezelschap.

Als dit allemaal zo gewoon is, waarom voelt het dan toch zo bijzonder?

Mijn lief maakte dus een geweldig mooie constructie, waardoor we het raam voortaan zo wijd open kunnen zetten als we willen. Ook in de keuken en in de babykamer-to-be zullen nog dergelijke hekwerken komen en bij dat soort plannen voel ik me altijd éxtra gezegend met mijn lief: hij bedenkt en maakt het maar mooi!

En de afgelopen weken is het mooi weer. Met het mooie weer laten we dus het woonkamerraam open staan, zo veel als mogelijk is. Overdag genieten de katten van het buiten kijken, ‘s-nachts lucht het de kamer terwijl de kamerdeur dicht zit. En dit heeft, naast het luchten en het afkoelen, nog een ander groot voordeel.

Elke ochtend als wij de woonkamer openmaken en naar binnen lopen ademen we beiden diep in. Dan zeggen we tegen elkaar hoe lekker het binnen ruikt. Naar búiten. Elke ochtend als we onze woonkamer inlopen voelt het een beetje alsof we aan het kamperen zijn. De buitenlucht overal om ons heen.Die ochtendfrisheid die niet koud is, die maar net warmer blijft dan de kippenvel-grens. Maar wel koel op de huid.

Het trekt meestal al snel weer weg, die lucht. Daardoor wordt het nog een stukje bijzonder-der. En dat mijn lief met het maken van dit raamwerk een soort van poort naar een andere dimensie bezigheid zou openen, dat hadden we beiden nooit bedacht. Maar elke ochtend ben ik er dankbaar voor.

Onze eerste Lowlands sámen, als stel, was in 2003. We waren ongeveer een half jaartje bij elkaar, vreselijk verliefd en sleepten elkaar naar al onze favoriete bandjes om de ander te laten horen hoe geweldig die muziek was. Zo sleepte Paul mij mee naar de Alpha om Lamb te zien. Ik had er wel eens van gehoord, maar kende het niet echt en we genoten van het optreden in het zonnetje, vanaf het veld aan de zijkant van de tent. Toen de band een tijdje speelde vroeg Paul “zullen we even binnen gaan?” en ik knikte instemmend. We baanden ons een weg tussen de luisterende, dansende en genietende lichamen door en vonden een mooi plekje om het podium te zien.

Helaas wilde het toeval dat Lamb het laatste liedje van hun set al aan het spelen was toen wij besloten eens binnen te gaan kijken, zo bleek. Maar er gebeurde iets wonderlijks*: het publiek weigerde te accepteren dat het af was gelopen en begon te stampen, te roepen, te fluiten,te springen als één. En het wonder geschiedde: de band (die als laatste geprogrammeerd stond die avond) kwam terug om nog één liedje te spelen. Kraakhelder zette de zangeres een liedje in met een tekst zo mooi.. Paul pakte me stevig beet en we luisterden. Stiekum liepen de tranen over mijn wangen: zo’n perfect moment had ik nog nooit in mijn leven meegemaakt.

If I should die this very moment
I wouldn’t fear
For I’ve never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning
Wanna love you until the seas run dry
I’ve found the one I’ve waited for

Nog lang nadat de laatste tonen van het nummer waren weggestorven en het applaus en gejuich waren weggeëbt stonden we zo, onze geichten verborgen in elkaars schouder, onze armen om elkaar heen. De wegstromende mensen gaven ons schouderklopjes en lachten lief: wij hielden van elkaar en iedereen zag het.

12 juli 2007. De deuren van de trouwzaal openen en de zaal vol gasten staat voor ons op. Ik word er volledig door overdonderd. “Al die mensen.. Ze zijn er állemaal voor óns!” stamel ik, en begin te snotteren. “Duh.” Zegt Paul droog. “We hebben ze zélf uitgenodigd!”

Dat doet niets af aan het feit dat ik niet weet wat me overkomt, als ik zie dat bijna 100 man vrij heeft genomen en naar een klein dorpje in het Westland is gereden om onze bruiloft mee te vieren met ons. Onderwijl klinkt wederom de zangeres van Lamb uit de speakers en ze zingt over totale overgave terwijl wij (ik snotterend, Paul weigerend mij het zakdoekje dat hij in zijn zak heeft an me te geven) over het middenpad naar de voorzijde van de zaal lopen. Ik heb er een hekel aan om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar met deze groep mensen, die allemaal naar ons kijken, maakt het niets uit. Hier zijn alleen maar mensen van wie wij houden. Wij voelen ons geliefd.

De ceremonie begint en de ambtenaar begint te spreken. Onze wens om een luchtige, gezellige en grappige huwelijksvoltrekking te hebben wordt méér dan ingewilligd: de ambtenaar voert ons op komische wijze langs onze eerste ontmoeting, langs vrienden die van alles hebben betekend bij allerlei gebeurtenissen, langs veel Lowlands, langs veel kleine dingetjes die veel voor ons betekenen, langs veel muziek (”Paul kwam er al snel achter dat zijn nieuwe vriendinnetje er een nogal eigenaardige hobby op nahoudt: zij wordt graag wakker met de zoete klanken van de -en ik heb het even ge-googled- ‘Death-Trashmetalband’ Strapping Young Lad. Dáár was Paul dan weer wat minder gelukkig mee.”). Later zou een vriend van ons opschrijven in ons gastenboek:

“- Gorecki als welkomstmuziek,
- Referentie aan Transformers.

Dit huwelijk kan niet meer stuk!”

Voor mij hoort dit rijtje nog aangevuld te worden met de referentie aan Strapping Young Lad, maar wat hij schrijft klopt precies: de -voor ons- ideale bruiloft is een feit. En als Matthew Bellamy tijdens het tekenen van de huwelijksakte zingt en de overige leden van Muse de sterren van de hemel spelen** weet ik zeker dat het niet beter meer kan worden dan dit.

My life
You electrify my life
Let’s conspire to re-ignite
All the souls that would die just to feel alive

But I’ll never let you go
If you promised not to fade away
Never fade away

Maar dát heb ik mis. Want zelfs het feliciteren, iets dat voor ons meer een ‘verplicht nummertje’ was dan iets dat we echt leuk vonden, was in retrospect geweldig. Al die mensen die bijzonder voor jou zijn komen je vertellen hoe blij ze voor je zijn, hoe mooi en leuk de huwelijksvoltrekking was, je omhelzen.. Hoe kan zoiets nu vervélend zijn?

En dan is er de lekkerste*** taart ooit. Blauw (want dat is water) met waterlelies i.p.v. roosjes erop. Bovenop prijkt een badeendjes-bruidspaar en deze taart verwijst naar wat we zodadelijk gaan doen.

Om twee uur is het dan zo ver: wij lopen in trouw-bikini en een sleepje (ik) en trouw-zwembroek en een hoedje (Paul) naar de duikplank en doen de eerste duik. Eventjes twijfelen onze gasten, maar als ik ze toeroep “Waar wachten jullie nou op? Kómen jullie nog?” barst het los. Echt. Het is alsof iedereen verandert in een stel kinderen en uitbundig begint te spélen: práchtig. En hoewel de muzikale begeleiding van Reel Big Fish met ‘Take on Me‘**** ábsoluut perfect is voor dit moment is hebben wij sindsdien (op Lowlands natuurlijk ) een bandje ontdekt met een liedje dat voor mijn gevoel perféct omschrijft hoe geweldig het was in dat gekke zwembad:

Nothing gets these people going
not even Gypsy Kings
nobody talks about my Supertheory
of Supereverythings!
SO be you Donald Trump
Or be an anarchist
Make sure that your wedding
Doesn’t end up like this

I understand the cultures
Of a different kind
But here word celebration
Just doesn’t come to mind

Gogol Bordello vertelt in American Wedding hoe het níet moet en volgens deze omschrijving zijn wij dus anarchisten.. En dat bevalt me wel, want óns feest was net zo vrolijk al dit nummer!

Vanavond Zodra ik niet meer ziek ben ( ) gaan we uit eten in het restaurantje waar we precíes 2 jaar geleden aten met onze ouders, broer, zus en getuigen. Waar wij met dit kleine, selecte groepje éxtra dierbaren genoten van een heerlijk maal, snotterden om een ontroerende speech en veel lol hadden met het maken van groepsfoto’s.

Dit jaar gaan we voor het eerst in lange tijd (héél lange tijd zelfs, in het geval van Paul: het wordt de derde Lowlands waar hij niet zal zijn) niet naar Lowlands. En hoe jammer we dat ook vinden, dat al die liefde die wij voor elkaar voelen nu samen is gekomen en nu in mijn buik tot een nieuw mensje aan het uitgroeien is, geeft ons een hoop ándere bijzondere momenten. En zeg nu zelf, met zo’n door Lowlands doorspekte geschiedenis zal onze kleine toch zéker niet oblivious blijven voor al die bijzondere, op Lowlands ontdekte of beleefde muziek die ons geluk immer zal blijven begeleiden?

*: Op Lowlands spelen bands volgens vaste schema’s en is er geen tijd om terug te komen. Als een optreden af is, dan is het af. Ik heb maar een paar keer meegemaakt dat het publiek dit niet accepteerde en dit was de meest indrukwekkende.
**: Het liedje dat gedraaid wordt heet ‘Starlight’ en was ook een behoorlijk magisch moment voor mij en Paul, dit keer niet op Lowlands 2003, maar op Lowlands 2006
***: Zo lekker dat, nadat alle gasten buiten zijn en wij alvast naar de ‘feestlocatie’ zijn vertrokken, een vriend van ons terug naar binnen loopt om nog wat van de restjes taart te snoepen.
****: Het begint afgezaagd te klinken. Lowlands 2001 (pre-relatie) en Lowlands 2003 (samen).

Ik ben net wakker na eindelijk weer eens lekker uit te slapen. Met de warmte* werd dit me de laatste dagen niet gemakkelijk gemaakt: wij wonen recht onder een plat dak en hoewel ik ongeveer 99,9 % van de tijd werkelijk van ons huis hou, zijn die paar dagen hittegolf die bijna jaarlijks wel voorbij komen altijd goed voor de 0,1 % tijd dat ik me afvraag wat we in vredesnaam ook al weer zagen in dit huis.

De bijkomstigheid van 3 kamikazekatten maakt het er ook niet beter op. De ramen op een haakje doen zodat de katten er niet uit zouden kunnen was voor ons normaalgesproken de enige wijze van luchten voor dit huis, maar dat werkt niet echt. Met dít weer, zó’n heet huis, en dan een raam of wat op een kier? Tja, helaas, dat doet gewoon niet zo veel. Met de katten op balkon gaan wonen werkt wel prima als de zon zo rond het middaguur eenmaal van het balkon is weggedraaid, maar dan nog moet er altijd iemand bij de katten zijn, omdat die er nogal idiote ideeën op nahouden omtrent wat ‘leuke bezigheden’ zijn**.

Maar wat nu als je je huis nu eens gewóón wil luchten? Zonder dat de kamer met het open raam meteen hermetisch dient te worden afgesloten? Dan broed je twee zomers op een plan en zet je vervolgens je lieve MacGyver aan de klus. En dan.. Heb je een prachtig inzetbaar raamwerk, waardoor je je raam kunt afsluiten voor de katten en het tegelijk wagenwijd open kunt zetten. Dus is de woonkamer nu extreem behaaglijk, en zal er ergens komende week ook een raamwerk voor in de keuken en eentje voor in de slaapkamer gemaakt worden. Ook de katten vinden het leuk: die zitten bijna continue bij het open raam naar buiten te kijken. Geweldig!

En waar was mijn lieve MacGyver vanmorgen dan, terwijl ik zo fijn lag uit te slapen? Bij mijn ouders, een nieuwe schutting bouwen nadat de woningbouw hun oude had afgebroken en nogal misleidende informatie had gegeven over wat er zou worden teruggeplaatst. Is het geen held? Ik ga zo dus maar eens douchen en mijn heldhaftige man en broer aanmoedigen terwijl zij hard werken om mijn ouders hun privacy weer terug te geven..

*: Ok, daarnaast hielp het ook niet bepaald mee dat ik voor de duur van de zomervakantie halve dagen extra werk op mijn normaalgesproken vrije woensdagen om op mijn werk uit de brand te helpen en had ik gisterochtend de wekker nodig om me tijdig op een filmset aanwezig te doen zijn om een heleboel make-updingetjes te doen, maargoed
**: Zo wil Loki al jaren héél graag op het balkon van de benedenbuurman springen. Dat hij daarvoor de hoek om moet springen bedenkt hij zich waarschijnlijk pas in de lucht, en dat zou dan niet zo heel handig zijn. Max heeft zijn zinnen vooral gezet op het balanceren over de ballustrade van het balkon; beetje jammer dat Max een beetje motorisch gestoord lijkt te zijn en zich ook nog wel eens ter aarde stort wanneer hij -pak ‘m beet- probeert op een stoel te springen, of iets anders simpels. Tja. De mythe dat katten altijd op hun pootjes terecht komen geeft mij geen enkele geruststelling, een kat van bekenden van ons heeft zijn achterpoot bij een dergelijke actie gruwelijk verbrijzeld en via andere vrienden weten wij dat katten die op hun poten landen nog wel eens met hun kin op de grond slaan hetgeen, vanwege het zwakke en dunne kin-bot, een schedelbreuk ten gevolge kan hebben. Hetgeen dan weer eindigt in de dood van de betreffende kat. Neen, dank!

Was de titel van de uitnodiging die mijn lief afgelopen week druk in het rond mailde. Lief is namelijk jarig vandaag! Omdat gisteren een vriend van ons jarig is en er morgen ook weer een andere vriend verjaart werd besloten tot een gezamenlijk feest en deze uitnodiging betekent dus dat er waarschijnlijk geen activiteiten omtrent het zoeken van eieren zijn gepland.

Ik kan hem dus ook niet laten zoeken naar eieren, pasen schijnt immers niet door te gaan dit jaar. Maar eigenlijk vind ik dat wel sneu, dus heb ik een andere oplossing gezocht. Zodadelijk, als lief wakker wordt, krijgt hij een ontbijtje op bed van me. En daarbij ziet hij dan niet, zoals normaal meestal het geval is, zijn cadeau’tjes liggen. Die mag hij gaan zoeken, want die heb ik verstopt.

Dat krijg je, als je eigenhandig pasen probeert af te blazen

************

Omdat ik ook op dit weblog weer fijn in gevecht mag met allerhande spam in mijn reactievelden heb ik een instelling veranderd. Door deze wijziging kan het zijn dat je eventuele eerstvolgende reactie eerst door mij moet worden goedgekeurd, maar dat is slechts éénmalig: daarna sta je als veilig te boek en is er niks meer aan de hand.

We hadden een ruwe start, samen. Ik woonde pas een paar maanden alleen in het koophuis dat mij en mijn ex-vriend nog twee jaar lang aan elkaar zou verbinden, had nauwelijks een cent te makken en was een beetje een nervous wreck na een gevecht met mijn ex omwille van mijn privacy. Paul gaf les op een school, zat middenin zijn leraren-opleiding en kreeg te horen dat hij in het nieuwe schooljaar geen baan meer zou hebben. Ook blut dus.

Mijn lieve, lieve vriendinnetjes Eefke en Maaike en mijn geweldige, lieve vrienden Ivo, Erik en Jordy vingen mij op en namen me op sleeptouw om opnieuw de wereld te ontdekken. De wereld is mooi en leuk, dat leerden zij mij. Tot op de dag van vandaag roert de gedachte aan hun steun in die tijd me tot tranen en via hen ontmoette ik een gast, die ik al eens eerder had gezien maar nu pas een beetje leerde kennen: Paul. Ik weet niet precies wanneer ik me er voor het eerst bewúst van werd, maar als ik terugdenk was die aantrekkingskracht er meteen al; die Paul, die hád iets. Een paar feestjes en spelletjes-avondjes met mijn vrienden later vroeg Eef me op een dag wat ik eigenlijk van Paul vond, want hij vroeg verdacht vaak naar mij. Mijn hart maakte een sprongetje, maar er iets over zeggen durfde ik zelfs tegen mijn beste vriendinnetje nog niet. Het zette me wel aan tot actie: de eerstvolgende spelletjes-avond wilde Paul erts ruilen tegen graan en ik gooide mijn graan in de aanbieding, op voorwaarde dat hij mijn lekke fietsband zou komen plakken. Ik kwam die avond thuis met een beetje teveel bier en mijn mik én een afspraak voor een bandenplak-sessie.

Hij plakte mijn band met hindernissen, want mijn katten, die toen een half jaar waren, vonden álles leuk om mee te spelen. Voorál ventieldopjes en plakspullen, natuurlijk. En hij was zo lief voor ze! Tot twee uur in de nacht luisterden we muziek op de bank en discussiëerden we over bands en muziek. Toen hij tenslotte toch écht naar huis ging liet hij zijn msn-adres achter en de avonden die volgden rende ik meteen vanuit mijn werk naar de pc om msn op te starten, in de hoop dat hij er zou zijn. Futiele zaken als jas uittrekken, plassen en eten konden ook later wel.

Enfin, na een paar weken achter msn gewoond te hebben besloot ik dat het tijd was. Ik biechtte mijn gevoelens op (virtueel natuurlijk, in het echt was dat vééls te eng) en de avond erna, vandaag precies zes jaar geleden, ontmoetten we elkaar bij de McDonalds voor een hapje eten en de bioscoop. Hij toverde wat onhandig een waxinelichtje uit zijn jaszak en we aten ons eerste diner samen met kaarslicht tussen de patatjes en milkshakes. Nouja, áten.. Ik kreeg werkelijk geen hap door mijn keel. Loog tegen hem dat ik stiekum alvast een boterhammetje had gegeten thuis, omdat ik zo’n honger had. Tegen de tijd dat we bij de bioscoop waren bleken alle leuke films al begonnen te zijn, dus besloten we de eerstvolgende film te pakken. Een romantische comedy met Hugh Grant en Julia Roberts, waarover we nog steeds lachen: we hebben allebei een gruwelijke hekel aan zulke films.

Bij hem thuis, op de bank. We raakten niet uitgepraat. Onze eerste kus, bij de auto van mijn vader die ik had mogen lenen. Het was aan. Héél aan, en ondanks alle zorgen, moeilijkheden en nare dingen die we toen beiden op ons pad hadden bleven onze paden naast elkaar lopen. Werd het één pad voor ons twee. Dik vier jaar later trouwden we. Eefke was één van de getuigen.

Vanavond gaan we naar een cabaret-voorstelling, hier in de stad. We kennen de cabaretière niet, maar het wordt vast beter dan die film, precies zes jaar geleden. For old times sake eten we vanavond weer bij de McDonalds, waar ik nu vast meer eet als toen. Ik moet zo alleen nog even een waxinelichtje in mijn tas stoppen