Annibal's Weblog

Dus mag ik morgen, na nauwelijks een paar weken niet geweest te zijn wegens uitbehandeld, opnieuw naar mijn vertrouwde fysiotherapeute. Ondertussen zijn wij best vriendinnetjes geworden, dus ermee zitten kan ik niet bepaald, maar een beetje raar is het natuurlijk wel. Alsof ik maar even snel door mijn voet ben gegaan toen ik merkte dat de behandeltijd voor mijn nek op z’n einde liep.

Enfin, morgen mag ik dus weer, dit keer om mijn enkelbanden te versterken. Ergens in februari werd ik omvergerend door een superlief, maar wel een beetje lomp hondje en nog altijd voelt het niet goed. Is het bij tijd en wijle blauw, of ineens gezwollen. Nouja, ik mag terug, dus. En dat komt goed uit, want we moeten toch nog even een nieuwe eet-date prikken

Het mooie is trouwens wel dat ik, na de eerste twee, drie weken veel last te hebben gehad, nog maar erg weinig hinder van mijn nek ondervind. Het ís er nog wel, maar ik heb alweer een tijd geen pijnstillers meer nodig gehad en hoewel het zoeken van een passende vervolgbehandeling nog wel belangrijk is, hoef ik niet meteen nú te beslissen wat ik wil en bij me past. Best prettig!

“Heej” zeiden mijn collega’s vandaag allemaal in koor. “Heb je lenzen?”

“Nee hoor!” zei ik dan, en schoof een beetje ongemakkelijk heen en weer. Ik was mijn bril vergeten. Ik kan nog best goed zien zónder bril, thank you very much.

Maar, dus, zonder bril is de wereld toch wel een tikje anders. Vooral als je veel beeldschermwerk doet. Het is eigenlijk maar onhandig dat ik nog zulke goede ogen heb: dan denk je er niet bij na dat je je bril niet op je hoofd hebt. Eergisteravond haalden we de katten uit de kamer* en kwam ik er hierna pas achter dat ik mijn bril niet in z’n doosje had gestopt. Wegens tas met doosje in de reeds afgesloten kamer én morgen vrij leek het me niet heel rampzalig om ‘m voor deze keer in mijn nachtkastje op te bergen. Dus ik was mijn dag vrij. En gebruikte mijn bril niet. En zo kwam dan toch het alom gevreesde moment** daar: een leeg doosje, terwijl ik op mijn werk zat.

Ophalen was geen optie (da’s dan een uur fietsen extra), dus heb ik de hele dag aan allerhande collega’s moeten uitleggen dat ik heus nog wel íets zie, zonder bril. Om vervolgens hard uitgelachen te worden wanneer ik weer eens ergens over struikelde. Maar ik maak mij geen illusies: dat had ik ook wel gedaan als ik dat glaswerk wél op mijn neus had gehad. Want zo handig is een Annibal nou ook weer niet..

*: De katten mogen niet in de woonkamer als wij slapen. Dat overleeft onze bank niet.
**: Ik was er al heel lang bang voor dat dit eens zou gaan gebeuren, dus was altijd erg secuur met het opruimen van mijn bril.

Van het één komt soms het ander. Voor dit weekend had ik twee punten op een to do-lijstje gezet en nam mezelf voor deze lijst absoluut af te werken. Beide zaken waren nu niet bepaald aantrekkelijke bezigheden, dus uiteraard stak ik gisteren mijn kop in het zand en was vandaag de aangewezen dag om aan de slag te gaan.

Deel 1, de belastingaangifte, vervulde mij met een licht panische angst. Voorheen deed mijn voormalige werkgever onze aangifte; dit was een specialiteit van hem. En omdat ik niet álle winst uit mijn vorige woning in deze nieuwe woning heb gestoken is er een klein deel van onze hypotheekrente niet aftrekbaar. Hoe dat verder in elkaar zit? Geen flauw idee. Hence de licht panische angst. En hoewel mijn voormalig werkgever nog steeds best onze aangifte wilde doen, besloot ik dat het tijd was om op eigen benen te gaan en mijn eigen hersens te pijnigen. Als het niet lukt kunnen die hangende pootjes altijd nog, had ik bedacht.

Zoals elk jaar had ik alles dat belangrijk was meteen bij binnenkomst in een apart mapje gestoken en ik trok dus vol trots mijn mapje tevoorschijn.. Maar er ontbrak zo het één en ander. Allebei mijn jaaropgaven, bijvoorbeeld. Had ik die überhaupt wel ontvangen? Geen idee. Het was redelijk plausibel dat ik ze wel had gekregen, gezien het feit dat beide formulieren van de belasting zélf ook nergens te vinden waren.

Dus dat werd zoeken. Ik heb twee lades onder mijn bureau: één vergaarbak van allerhande ellende, van te betalen rekeningen tot postzegels, van nagelvijlen tot fotopapier. Hier had het natuurlijk moeten liggen, maar hier lag het dus niet. De tweede la zit vol hangmappen. Heel handig om van alles aan paperassen in weg te stoppen. Dus dat deed ik ook met verve, nu al sinds ik twee jaar een burn-out had en het hele huis ondersteboven keerde. Oftewel: deze tweede lade was een nog grótere vergaarbak van ellende, met zo veel in de mappen gepropt dat je niet eens meer ín de mappen kon kijken. Ik kreeg de geest en ruimde alles op. Alles. Dik twee jaargangen giro-afschriften, slechts deels geopend. Recepten, uit allerlei tijdschriften gescheurd. Artikelen, informatiefolders, contracten, rekeningen die ik al in 2007 betaald had, álle verkeersboetes die ik ooit ontvangen heb, bonnen van zo ongeveer alles dat we deze jaren kochten, de kerstkaarten die we ontvingen in 2007 en 2008, gebruikshandleidingen van apparaten die ondertussen alweer stuk zijn.. Uiteindelijk lag er een grote berg papier in het midden van de kamer en konden de hangmappen weer open.

Maar dus nog steeds geen jaaropgaven. Zucht. Dat kon nog maar één ding betekenen (alhier gelieve dramatische muziek in te beelden). Wanneer de bovenste lade vol zit, kunnen er soms papieren áchter die la schuiven. Die vallen dan meestal op de hangmappen, maar héél soms heb ik pech en valt het achter beide laden. Omdat dit een oud ladenblok uit een kantoor is zijn de laden er niet zomaar uit te halen en is het een hel om iets dat erachter gevallen is er ooit nog achter vandaan te krijgen. Ik gluurde tussen de laden door en zag het één en ander aan ondefiniëerbaars liggen. En een spatel, die ik al eerder gebruikt had in een poging die troep achter de lades vandaan te krijgen. En mijn lange lineaal, op dezelfde manier achterin het kastje terechtgekomen.

Met een lange metalen pen die ik ergens tussen Paul’s spullen vond en een pollepel met een tesa-posterstrip aan het uiteinde viste ik één voor één alle troepjes uit het blok. Een afgescheurd, gelinieerd vel papier met niets erop. Een lege enveloppe. Een afgescheurde adressticker van een vriendinnetje, vanwege nieuw adres. Een lege verpakking van een ooit nieuwe geheugenkaart. Een spatel. En een lange lineaal. Dat was het.

Uiteindelijk vond ik de papieren die ik zocht alsnog in de bovenste la, tussen een schrift gestoken. Grmbl. Maar mijn lades zijn opgeruimder dan ooit. En mijn belastingaangifte gedaan. Want díe viel natuurlijk reuze mee..