Annibal's Weblog

Slecht moment van mijn lijf om een winterslaap te eisen: Stef is vrolijk en wil graag héél veel spelen, terwijl ondertussen Max sinds gisteren in het kattenziekenhuis ligt met een hele erge blaasontsteking en te hoge nierwaardes en we gisteren ook naar Rotterdam moesten voor Stef.

Het is ondertussen zeker: Stef krijgt een helmpje en zal tot zijn eerste verjaardag door het leven gaan met legerblauw op zijn hoofd.

Max mag hopelijk vandaag naar huis, zijn catheter is er een uurtje geleden uitgehaald, nu is het afwachten of hij weer zelf kan plassen.

En ik wil alleen maar slapen..

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat er soms, héél af en toe, een soort kriebel vanuit je binnenste omhoogborrelt? Een kriebel die linea recta doortrekt naar het geld-uitgeef-centrum in je hersenen? Ik heb ‘m wel eens. Zoals nú. Dan schuim ik aan de pc webshop na webshop af, op zoek naar weet-ik-niet. Ik betrapte mezelf er vanmorgen op dat ik (ondanks mijn gíllende achterstand in het huishouden, in het beantwoorden van e-mail, mijn verwaarloosde weblog, forum, telefoontjes, de boodschappen, haren wassen, slaaptekort én mijn voornemen Stef’s kast te reorganiseren) aan het bedenken was of ik een ritje naar het centrum in alle drukte kon passen, zodat ik daar ‘even zou kunnen kijken’.

Maar ik ga niet, ik heb mezelf zojuist vermanend toegesproken. Ik laat vandaag de webshops voor wat ze zijn. Ga nadenken over de aankopen die wél echt belangrijk zijn en laat de rest zitten. Ga verstandig zijn. Jaha, het wordt nog eens wat met me, zou je bijna zeggen.. En nu maar hopen dat ik de neiging om mezelf hiervoor te belonen doormiddel van een aankoop óók zal kunnen onderdrukken

Dat is wat de arts van de huisartsenpost me vandaag toewenste. En daar kijk ik reikhalzend naar uit: tot nu toe is het me niet gelukt om dusdanig in goeden doen te komen dat dat zorgeloze me al ten deel is gevallen. Van een ontsteking aan de wond naar een nieuw scheurtje, van het scheurtje naar een infectie, van de infectie weer terug naar een ontsteking. Een catheter erbij, bloed plassen, helse buikpijnen, koorts, het viel me allemaal ten deel. De blaasontsteking die ik nu weer heb is al over aan het slaan op de nieren, dus ik heb nu een sterkere penicillinekuur, daarbij preventieve medicijnen die een nieuwe infectie moeten voorkomen. We gaan het zien. Al bijna zes weken wacht ik op de dag dat ik écht goed in mijn vel zit en ik ben vastbesloten dat die er nú toch echt snel zal komen.

Die dag neem ik mijn man en kind mee en gaan we iets doen. Iets dat ik al bijna 6 weken niet kan. Over het strand lopen misschien, of winkelen tot we een ons wegen. Het kan me niet schelen, als ik maar kan genieten van mijn eigen lijf weer terug. Een flubberbuik met striae erop kan me niets schelen, normaal op de bank kunnen zitten wél..

Pasgeleden bestelde ik wat spullen in Engeland. Ik stelde me in op een behoorlijke bezorgtijd, want mijn ervaring leert dat pakjes uit GB er gemiddeld langer over doen als post uit verre aziatische landen. Dit bleek echter ongegrond: vrijdag, bij thuiskomst, lag er al een briefje van de bezorgdienst in de bus. Ik kon via de website een nieuwe bezorg-afspraak maken en ik gaf aldaar aan dat ik het wel even op zou gaan halen bij een afhaalpunt. Maandag, zei de site, na 17.00 uur zou dat kunnen.

Dus ik gisteren naar het afhaalpunt, maar mijn pakje bleek er niet te zijn. De vriendelijke meneer daar schreef mijn naam en nummer op en zei me dat hij me zou bellen zodra het er was. Hij dacht dat dat wel met een dagje geregeld zou zijn. Maar vandaag wachtte ik de hele dag, hield mijn telefoon met argusogen in de gaten, bekeek de website van de bezorgdienst eens en nog eens, maar helaas. Niks. Ik begon lichtelijk te stressen: als ze het pakje retour afzender zouden sturen staan we er gekleurd op: de inhoud ervan is reeds betaald en is niet goedkoop! Ik besloot de klantenservice te mailen met de vraag of het mogelijk was het pakje te traceren. En, oh hulde, met 20 minuten kwam het antwoord: mijn melding op de site was niet juist doorgekomen, dus was het niet naar het afhaalpunt gebracht. Morgen, na 16.00 uur, zou het er wél zijn. Pfiew, toch wel een opluchting.. En raad eens? Aan het eind van de middag belde een bezorgde meneer van het pakjes-ophaalpunt, omdat hij bij de zending van vandaag wederom geen pakje voor mij had zitten. Wat een service!

Verbazingwekkend hoe snel je verregaande staat van Zen als sneeuw voor de zon kan verdwijnen als je de rekening van je autokeuring-slash-reparatie gepresenteerd krijgt..

“Gaat het wel goed, mevrouw?” onderbrak hij zichzelf. Ik was in de stad om de laatste vakantieboodschappen te doen en klaarblijkelijk zag ik er precies uit zoals ik me voelde; de jongen die me een donorschap Terres Des Hommes wilde aanpraten vergat in elk geval op slag zijn missie toen ik hem aankeek en vertwijfeld probeerde duidelijk te maken dat nu niet het beste moment was om over zielige kindertjes te praten. Wel lief, vond ik, en op mijn moedigst zei ik dat het wel ging, dank je wel.

Ik vluchtte verder richting mijn auto om a.s.a.p. naar huis te kunnen. Dit was niet goed, ik had niet moeten gaan. Dan maar die extra paar euro’s betalen op Schiphol. Te laat. Eenmaal bij de parkeerautomaat kwam ik erachter dat je werkelijk op álle mogelijke manieren kon betalen. Behálve met je pinpas. Terug de halve stad door, naar de enige pinautomaat die ik kende waar wel heen te lopen was, maar waar geen ellenlange rij zou staan.

Eindelijk thuis. Een hoofdpijn komt opzetten. De huisarts belt eindelijk terug na een dag vol onbereikbaarheid wegens spoedgevallen. Erg fijn van hem, want volgens mij zit hij al ruim een uur in eigen tijd. De oorpijn en de keelpijn duiden op een virale infectie, maar omdat ik zwanger ben kan er niet héél veel mee gedaan worden. Onderwijl voel ik koortsrillingen opkomen. Ik hang op en besluit mijn reeds aangeschafte babyneusspray en homeopatische keelpastilles maar meteen te gebruiken, de huisarts had immers gezegd dat ik nu al moet beginnen. Ik neem er twee paracetamollen achteraan, besluit ik. De eerste gaat erin, maar met moeite. Als ik naar de tweede kíjk besluit mijn lijf dat dit niet akkoord is en spreekt een hevig veto uit. Tot gal aan toe.

Nu lig ik dus in bed. Mijn tas inpakken gaat niet, bij de geringste inspanning mag ik wederom de kleur van mijn maagzuur bestuderen. De katten vinden me eng nu, ik maak telkens rare geluiden en er komt van alles uitgegolfd.

Dit was toch niet helemaal wat ik verwacht had van mijn laatste avond voor mijn vakantie..

Overigens ben ik niet van plan de boel te laten verpesten door deze stomme verkoudheid, want dat is in feite gewoon wat het is. Paul bracht ‘m begin deze week mee naar huis en ik heb gewoon pech dat de incubatietijd precies gisteravond bleek te zijn afgelopen. Ik ga gewoon genieten van mijn vakantie, verdorie! Dan moet ik alleen nu even niks

Al twee keer brachten we onze auto terug naar de monteur: we hoorden steeds een raar, tikkend geluid ergens linksonder de auto. Sinds we een auto hebben stukgereden door rare geluiden te negeren zijn we daar een beetje para voor, maar telkens kregen we de auto terug zonder resultaat, omdat de monteur het getik niet hoorde en ook zijn collega had niets kunnen bespeuren.

Ondertussen is het getik nog véél erger geworden en omdat we van het weekend weer eens de grote weg op gaan met Suus kon ik het nu toch echt niet langer meer zo laten. Vanochtend om half 10 stapte de monteur dan ook maar eens bij míj in de auto, om te kijken of ik hem kon helpen het te horen. Was het geluid gisteren nog zo erg dat ik me amper nog met de auto naar huis durfde te begeven, bij het zien van de monteur kroop de auto meteen verlegen in zijn schulpje en gaf geen kik meer. Steeds harder en harder trok ik ‘m door bochten, maar onze lieve, fijne auto weigerde in alle toonaarden om ook maar enige vorm van getik of gekraak te produceren. Eikel.

Uiteindelijk kwam er een paar keer héél zacht, op de achtgrond, toch een soort van geluidje en op grond daarvan kon de monteur in elk geval bedenken wat er waarschijnlijk aan de hand was. “Tja, als je bij de tandarts komt is de kiespijn ook altijd weg” wist hij wijs te vertellen, en voegde eraan toe dat de de auto vóór vrijdag zeker wel terughebben. Mooi, want dan kunnen we opnieuw de proef op de som nemen wanneer we naar Center Parcs vertrekken. Overigens was het vermoedelijke euvel vooral heel storend, maar  niet echt gevaarlijk. Dat was in elk geval geruststellend..

Afgelopen vrijdag sloeg het nieuws in als een bom: Lowlands. Is. Uitverkocht.

Wij hebben geen kaartje.

Ralph en Karen hebben geen kaartje.

Chanoek heeft geen kaartje.

Alan heeft geen kaartje.

Suus heeft geen kaartje.

En we zijn allemaal een beetje in shock..

(Overigens zijn er ook vrienden die wél op tijd waren, hoor.. Maar ‘ons’ vaste Lowlands-clubje vist zo goed als geheel achter het net. WTF??)

Normaalgesproken kan ik het eigenlijk prima hebben. Mijn lief snurkt wel eens wanneer hij slaapt, maar meestal kan ik er niet wakker van liggen en slaap ik net zo lekker als wanneer het stil is aan de andere kant van het bed. De nachten van zondag en maandag waren echter andere koek: lief heeft op dit moment de ergste hooikoorts-aanval sinds jaren en heeft deze twee nachten zó vreselijk hard liggen snurken (écht vreselijk, zowel bij het in- als uitademen en dan ook nog zo’n fluitje erachteraan.. ARGH!) dat ik deze nachten werkelijk geen oog dicht heb gedaan. Ik ben er zelfs voor op de bank gaan liggen en hoe onredelijk ook, de twee ochtenden na het nachtbraken had ik echt een ontzettend ochtendhumeur.

Gelukkig is lief nu eindelijk eens gaan praten met zijn huisarts en nu heeft hij pillen én een neusspray gekregen. De pillen zijn alleen zo heftig dat als je er méér dan 1 per dag slikt, je maag leeggepompt moet worden, zo vertelt de bijsluiter. Hum. Of die pillen dus vaak geslikt gaan worden is nog maar de vraag, maar ik ben érg blij dat er nu uitzicht is op een betere nachtrust. Overigens heeft het gisteren geregend, waardoor de afgelopen nacht -letterlijk een figuurlijk-  een verademing was. Ik wil meer van zulke nachten!

P.S.: Hetgeen me al meermaals gevraagd is: ik ben zelf op de bank gaan liggen omdat Paul tot 3 keer toe ‘onderweg’ naar de bank weer in slaap viel

Dan héb je je nieuwe bril.. En dan raak je zwáár overprikkeld van de fietstocht naar huis! Jemig zeg, ál die blaadjes aan de bomen!!