Na nog veel gevloek en een boel zoekwerk via allerlei reisplanners (lang leve internet op je telefoon!) was het duidelijk: een betere manier om er te komen was er niet, tenzij we nog ergens een helikopter zouden kunnen charteren. Mijn tranen waren nauwelijks gedroogd toen ik een gemiste oproep zag. De gemiste oproep en de voicemail “An, bel me even terug, alsjeblieft.”  waren duidelijk. Dit kon maar één ding betekenen. Ik durfde niet te bellen. Paul belde voor mij. Een serieuze blik een een zachte knik bevestigden wat ik al wist. Opnieuw tranen. Wanneer de begrafenis zou zijn kon ze ons nog niet vertellen, wel dat hij uiteindelijk in zijn slaap was overleden. Een genadige dood voor een man die een ziekte die hij kreeg niet verdiende en een groter lijden dan tenminste gespaard bleef.

De bruiloft was prachtig en emotioneel. Onze vrienden waren prachtig en gelukkig.

We reisden vanuit Den Bosch naar Oosterhout en genoten van ons weekend weg met Paul’s ouders, zijn zus en haar vriend. Kwamen uitgerust weer terug, hadden het er in de auto nog over hoe fijn dit was. Hoe duidelijk het was dat we aan vakantie toe zijn, en hoe blij we waren dat ook de vakantie niet ver weg meer was.

Met alle bagage verspreid door het portiek post kijken. De rouwkaart. Een klap in mijn gezicht. De confrontatie. Het is écht waar. “Fred is dood.” Staat erop. Het is echt waar.

Met alle bagage in onze handen een tweede rotmoment.

“Max loopt raar.”  Zei ik.

Paul begon al meteen te zoeken naar de telefoon om de dierenarts te bellen: wanneer ik iets dergelijks bij hem zie weten we allebei al wel hoe laat het is.

Ons eerste bezoek aan de dierenarts verschafte weinig duidelijkheid. Waarschijnlijk een blaasontsteking, maar het kon ook een verstopping zijn. In de gaten houden of Max wel kon plassen was het devies. Nee dus, bleek de volgende ochtend. Met spoed terug naar de dierenarts.

We hadden niet verwacht hem achter te moeten laten en al helemaal niet dat hij ook de nacht zou moeten blijven. Uiteindelijk mocht Max naar huis, maar pas in de avond. Precies op het tijdstip dat er gelegenheid was om afscheid te nemen van Fred. Kiezen.

Ik kom thuis van het afscheid en Max loopt in tijgersluip door het huis. Op zijn hoede. Ik ben blij dat hij er weer is en als hij ook nog eens bijna meteen op de bak gaat zitten en een plas doet kan ik wel jubelen.

Dan een warrige dag. Medicijnen geven aan de kat, in de gaten houden.. Een kattengedragstherapeute over de vloer, omdat er sterke aanwijzingen zijn dat de blaasontstekingen van Max het gevolg zijn van Stress. En verder wikken en wegen. Hij plast niet. Hij eet niet. Bellen met de dierenarts. Uiteindelijk niet hoeven dwangvoeden, maar de zorgen blijven.

De dag erna toch weer met spoed terug. Gelukkig valt het mee: Max heeft geen volle blaas en is wel weer aardig actief. Snelsnel terug naar huis. Omkleden, dan de begrafenis. Een mooie dienst. Heftig, maar passend. Bij het dragen van de kist schalt er stevige rockmuziek over de begraafplaats. Echt iets voor hem. Kon hij toen hij nog leefde nooit in de zon vanwege zijn spierwitte huid, nu heeft hij een plekje pal in de zon. Recht achter zijn huis. En de zon scheen, terwijl wij rozenblaadjes over zijn kist wierpen en met de tranen op onze wangen ons vaarwel uitspraken, één voor één.

En nu een rustig weekend. Want we zijn moe. Op, zogezegd. Nog een weekje werken, dan knijpen we ertussenuit. Geen seconde te vroeg. Al blijf ik me zorgen maken om Max: wat moet de kattenoppas in haar eentje, als hij nog medicijnen moet?

We zien het wel. Vanaf nu gaat het gewoon telkens een stapje beter.

Het is ondertussen zeker: Stef krijgt een helmpje en zal tot zijn eerste verjaardag door het leven gaan met legerblauw op zijn hoofd.

Max mag hopelijk vandaag naar huis, zijn catheter is er een uurtje geleden uitgehaald, nu is het afwachten of hij weer zelf kan plassen.

En ik wil alleen maar slapen..

Maar ik ga niet, ik heb mezelf zojuist vermanend toegesproken. Ik laat vandaag de webshops voor wat ze zijn. Ga nadenken over de aankopen die wél echt belangrijk zijn en laat de rest zitten. Ga verstandig zijn. Jaha, het wordt nog eens wat met me, zou je bijna zeggen.. En nu maar hopen dat ik de neiging om mezelf hiervoor te belonen doormiddel van een aankoop óók zal kunnen onderdrukken

Die dag neem ik mijn man en kind mee en gaan we iets doen. Iets dat ik al bijna 6 weken niet kan. Over het strand lopen misschien, of winkelen tot we een ons wegen. Het kan me niet schelen, als ik maar kan genieten van mijn eigen lijf weer terug. Een flubberbuik met striae erop kan me niets schelen, normaal op de bank kunnen zitten wél..

Dus ik gisteren naar het afhaalpunt, maar mijn pakje bleek er niet te zijn. De vriendelijke meneer daar schreef mijn naam en nummer op en zei me dat hij me zou bellen zodra het er was. Hij dacht dat dat wel met een dagje geregeld zou zijn. Maar vandaag wachtte ik de hele dag, hield mijn telefoon met argusogen in de gaten, bekeek de website van de bezorgdienst eens en nog eens, maar helaas. Niks. Ik begon lichtelijk te stressen: als ze het pakje retour afzender zouden sturen staan we er gekleurd op: de inhoud ervan is reeds betaald en is niet goedkoop! Ik besloot de klantenservice te mailen met de vraag of het mogelijk was het pakje te traceren. En, oh hulde, met 20 minuten kwam het antwoord: mijn melding op de site was niet juist doorgekomen, dus was het niet naar het afhaalpunt gebracht. Morgen, na 16.00 uur, zou het er wél zijn. Pfiew, toch wel een opluchting.. En raad eens? Aan het eind van de middag belde een bezorgde meneer van het pakjes-ophaalpunt, omdat hij bij de zending van vandaag wederom geen pakje voor mij had zitten. Wat een service!

Ik vluchtte verder richting mijn auto om a.s.a.p. naar huis te kunnen. Dit was niet goed, ik had niet moeten gaan. Dan maar die extra paar euro’s betalen op Schiphol. Te laat. Eenmaal bij de parkeerautomaat kwam ik erachter dat je werkelijk op álle mogelijke manieren kon betalen. Behálve met je pinpas. Terug de halve stad door, naar de enige pinautomaat die ik kende waar wel heen te lopen was, maar waar geen ellenlange rij zou staan.

Eindelijk thuis. Een hoofdpijn komt opzetten. De huisarts belt eindelijk terug na een dag vol onbereikbaarheid wegens spoedgevallen. Erg fijn van hem, want volgens mij zit hij al ruim een uur in eigen tijd. De oorpijn en de keelpijn duiden op een virale infectie, maar omdat ik zwanger ben kan er niet héél veel mee gedaan worden. Onderwijl voel ik koortsrillingen opkomen. Ik hang op en besluit mijn reeds aangeschafte babyneusspray en homeopatische keelpastilles maar meteen te gebruiken, de huisarts had immers gezegd dat ik nu al moet beginnen. Ik neem er twee paracetamollen achteraan, besluit ik. De eerste gaat erin, maar met moeite. Als ik naar de tweede kíjk besluit mijn lijf dat dit niet akkoord is en spreekt een hevig veto uit. Tot gal aan toe.

Nu lig ik dus in bed. Mijn tas inpakken gaat niet, bij de geringste inspanning mag ik wederom de kleur van mijn maagzuur bestuderen. De katten vinden me eng nu, ik maak telkens rare geluiden en er komt van alles uitgegolfd.

Dit was toch niet helemaal wat ik verwacht had van mijn laatste avond voor mijn vakantie..

Overigens ben ik niet van plan de boel te laten verpesten door deze stomme verkoudheid, want dat is in feite gewoon wat het is. Paul bracht ‘m begin deze week mee naar huis en ik heb gewoon pech dat de incubatietijd precies gisteravond bleek te zijn afgelopen. Ik ga gewoon genieten van mijn vakantie, verdorie! Dan moet ik alleen nu even niks

Ondertussen is het getik nog véél erger geworden en omdat we van het weekend weer eens de grote weg op gaan met Suus kon ik het nu toch echt niet langer meer zo laten. Vanochtend om half 10 stapte de monteur dan ook maar eens bij míj in de auto, om te kijken of ik hem kon helpen het te horen. Was het geluid gisteren nog zo erg dat ik me amper nog met de auto naar huis durfde te begeven, bij het zien van de monteur kroop de auto meteen verlegen in zijn schulpje en gaf geen kik meer. Steeds harder en harder trok ik ‘m door bochten, maar onze lieve, fijne auto weigerde in alle toonaarden om ook maar enige vorm van getik of gekraak te produceren. Eikel.

Uiteindelijk kwam er een paar keer héél zacht, op de achtgrond, toch een soort van geluidje en op grond daarvan kon de monteur in elk geval bedenken wat er waarschijnlijk aan de hand was. “Tja, als je bij de tandarts komt is de kiespijn ook altijd weg” wist hij wijs te vertellen, en voegde eraan toe dat de de auto vóór vrijdag zeker wel terughebben. Mooi, want dan kunnen we opnieuw de proef op de som nemen wanneer we naar Center Parcs vertrekken. Overigens was het vermoedelijke euvel vooral heel storend, maar  niet echt gevaarlijk. Dat was in elk geval geruststellend..

Wij hebben geen kaartje.

Ralph en Karen hebben geen kaartje.

Chanoek heeft geen kaartje.

Alan heeft geen kaartje.

Suus heeft geen kaartje.

En we zijn allemaal een beetje in shock..

(Overigens zijn er ook vrienden die wél op tijd waren, hoor.. Maar ‘ons’ vaste Lowlands-clubje vist zo goed als geheel achter het net. WTF??)

Gelukkig is lief nu eindelijk eens gaan praten met zijn huisarts en nu heeft hij pillen én een neusspray gekregen. De pillen zijn alleen zo heftig dat als je er méér dan 1 per dag slikt, je maag leeggepompt moet worden, zo vertelt de bijsluiter. Hum. Of die pillen dus vaak geslikt gaan worden is nog maar de vraag, maar ik ben érg blij dat er nu uitzicht is op een betere nachtrust. Overigens heeft het gisteren geregend, waardoor de afgelopen nacht -letterlijk een figuurlijk-  een verademing was. Ik wil meer van zulke nachten!

P.S.: Hetgeen me al meermaals gevraagd is: ik ben zelf op de bank gaan liggen omdat Paul tot 3 keer toe ‘onderweg’ naar de bank weer in slaap viel