Annibal's Weblog

Nee zeggen, dat kan ik niet zo goed. Niet tegen anderen, maar zéker ook niet tegen mezelf. Hoe vaak ik al niet willens en wetens teveel geld aan iets uitgaf ‘omdat het zo mooi is’, verkeerde dingen in mijn mond stopte ‘omdat het zo lekker is’ of te lang iets uitstelde ‘omdat dat makkelijker is’..

De maat was vol, in elk geval op het meest ongezonde vlak. Ik bereikte twéé maginsche grenzen in één keer: mijn gewicht kwam op een getal dat ik nooit had gedacht te halen en daarmee werd ook de grens tussen ‘overgewicht’ en ‘obese’ overschreden. Mijn kop in het zand steken werkt niet meer, hoe graag ik dat ook doe.

Ik trok een grens en deed iets anders dat ik nooit had gedacht te zullen doen: ik begon met lijnen. Een paar weken geleden al, maar vier dagen geleden besloot ik ook daadwerkelijk de weegschaal in de gaten te gaan houden. Sedertdien (in vier dagen tijd dus) verloor ik al een whopping 0,7 kilo!

Ik vind het moeilijk en erg zwaar, maar ik schrik tegelijkertijd ook van wat ik zoal naar binnen prop en hoeveel honger ik dan nog hou. Ik moet echt moeite doen om me aan de 2000 calorieën per dag te houden. Evengoed volg ik geen speciaal dieet en ik ben ook niet zo streng voor mezelf dat ik meteen helemáál niks meer mag; ik denk niet dat ik het vol zou houden zonder af en toe een wijntje, een kaasje of een koekje. ‘Met mate’ is nu mijn sleutelwoord en ik verbaas me hoe goed het werkt. Tabelletjes lezen en een eetschema bijhouden: ik word er nog bijna fanatiek van!

Wish me luck: bij elke 5 kilo eraf mag ik een cadeautje voor mezelf kopen en ik hoop 3 cadeautjes rijker te worden met deze opgave

Hier had ik iets willen schrijven over een leuk vrijgezellenfeestje. Over een heerlijk weertje. Of over de ipad die ik gisteren voor mezelf mocht bestellen (jaha, nu is het ook wel weer klaar met die uitgaven he? ;)). Maar dat schrijf ik allemaal niet. Ik schrijf hier dat ik me schuldig voel. Net als Paul. Want vandaag leerden wij hoe rotsvast het vertrouwen van onze zoon in ons is. En hoe hard wij, als ouders, dat vertrouwen beschaamden.

Paul zou vandaag naar zijn ouders gaan met Stef. Wilde graag bijtijds weg, verzamelde tussen zijn ontbijt door nog wat spullen om mee te nemen. Stef bleef bij mij in de kamer. Bij mij en bij Paul’s kop koffie bij het ontbijt, waarvan ik het bestaan niet wist.

Vanuit de keuken zag ik hem naar de mok graaien. Ik begon te rennen, maar was 4 stappen te ver weg om op tijd te zijn. De koffie vloeide over mijn kind en hij begon te gillen. Ik brulde Paul’s naam, graaide Stef van de grond. Deed een laffe poging zijn kleding uit te trekken, maar dacht aan de onhandigheid van het uittrekken van een romper en bedacht me. Holde met Paul, nog net niet struikelend, naar de douche. Lauw water. Koelen. Bellen om assistentie. Langsgaan. Controle, pijnstilling, meer controle. Uiteindelijk lijkt het mee te vallen: eerstegraads brandwonden. Morgenochtend moet dat nog eens worden nagekeken, tweedegraads brandwonden schijnen zich soms pas later te openbaren. Maar wat een opluchting: de ergste pijn zal morgen weg zijn, er zullen vermoedelijk geen littekens overblijven. Drie plekken waar de huid heeft losgelaten, op de borst en tussen de oksel. Dieprode plekken op de borst, oksel, kaak en kin.

Maar hot damn, wat breekt je hart, als ouder, wanneer een klein verbrand jongetje niet eens huilt van de pijn zo lang hij zijn ouders bij zich heeft om zich aan vast te klampen.. Zo veel vertrouwen in ons als ouders. Zo ontroerend en mooi, maar tegelijk ook vreselijk, omdat je je des te meer beseft dat het ónze onoplettendheid was waardoor hij pijn heeft en had.

Gelukkig doet Stef het goed. Vanmiddag en vanavond was hij zijn eigen drukke, speelse, vrolijke zelfje. Wij, on the other hand, voelen nog steeds ons hart kloppen. We hopen op meer goed nieuws morgen en likken ook onze eigen wonden. Leggen onszelf erbij neer dat deze dingen gebeuren en danken God op onze blote knietjes dat hem ergere verwondingen gespaard zijn gebleven. En we zetten NOOIT meer iets met de potentie ons kind te branden binnen kinderhandbereik.

Ondertussen is het dik een half jaar geleden dat ik de overstap maakte van mijn bril naar lenzen. En hoewel ik héél graag een heel blij iets zou willen schrijven over hoe goed het ondertussen wel niet gewend is, hoe fijn ze zijn, dat het állemaal goedkwam.. Dat gaat niet. Want zo ging het niet. Ik stopte met schrijven over het wennen en alles eromheen omdat het stiekum helemáál niet leuk was. Ik ging keer op keer terug, kreeg dan weer andere lenzenvloeistof, dan weer spul om ze mee af te spoelen voor ik ze indeed, dan weer oogdruppels om mijn ogen extra te bevochtigen, dan weer andere lenzen.. Maar het wende nooit. Op mijn werk kon ik ze helemáál niet dragen, dan zaten ze ‘s-avonds zo vastgeplakt aan mijn ogen dat ik ze er niet meer uitkreeg. Op mijn vrije dagen hoorde ik standaard vragen als ‘ben je zo moe?’ en ‘wat is er met je ogen?’. Als ik in de spiegel keek zag ik iemand terugkijken die net een blowtje had gerookt ofzo.

Het in- en uitdoen ervan werd ook nooit routine. Hoe kan het ook, als zowel jij als je ogen éigenlijk al aan het tegenstribbelen zijn op het moment dat je het doosje tevoorschijn haalt?

De laatste keer, nu zo’n week of anderhalf geleden, kreeg ik de nieuwste lenzen die ze hadden mee. De lenzen die ik had wáren al speciaal voor droge en gevoelige ogen, déze waren ook nog eens elke dag vervangbaar, zodat ik nooit last zou kunnen krijgen van vuil aan de lens. Het uiterste redmiddel.

Ze falen. Hard.

En nu ben ik het zat. Ik wil niet meer. Na een half jaar dwang om iets te doen wat niet fijn voelt stop ik ermee. Zoals de opticien de laatste keer al zei: ik heb érg gevoelige ogen. Té gevoelig, heb ik een paar dagen geleden besloten. Dus kocht ik eergisteren een nieuwe zonnebril en sprak af met de brillensectie van de winkel dat daar volgende maand glazen op sterkte in zullen worden gezet. Daarnaast ligt er een montuur voor me apart, zodat ik volgende maand ook een splinternieuwe bril op kan zetten. Over twee weken heb ik een een afspraak met de lenzen-opticien en dan ga ik ze vragen mijn lenzenabonnement om te zetten in een brillenabonnement en dan is het voor mij klaar. En hoe vréselijk graag ik die lenzen ook wilde, hoe erg ik er ook van baal dat ik nu de handdoek in de ring gooi.. Stiekum ben ik ook enórm opgelucht. Dan maar niet.

Tussen het ziek zijn door (alweer?? Ja, alweer.. *zucht*) had ik een missie: Stef is alweer uit zijn maatje 86 gegroeid, dus er moet een nieuwe garderobe komen. Er was al wel het één en ander in huis, maar om de dagelijkse knoeiboel van 3 maaltijden, spelen en meer van dat soort ongein op te vangen heb je wel wat meer nodig als een paar basisstukken.

Zoals gewoonlijk keek ik rond in verschillende webshops. Met toenemende teleurstelling: vond ik de jongenskleding waaruit ik het afgelopen jaar kon kiezen al saai en grauw, nu Stef (klaarblijkelijk) officiëel een maat heeft die niet meer onder het kopje ‘baby’ valt vind ik de keuze helemáál bedroevend. Voor meisjes hangen de winkels vol met allerlei verschillende kleding, het ene nog kleurrijker als het andere, van salopette tot jurkje, basic, opgesmukt, retro, wat je maar wil! Maar jongens? Nèh.. Die dragen toch altijd donkerblauw? Het liefst met van die grote cijfers erop. Of andere verwijzingen naar sport.

Buitenlandse webshops als Threadless vind ik lastig omdat de maten zo afwijken, de gebruikelijke sites waar ik altijd prima kon slagen hadden werkelijk níks waar ik ook maar in de verste verte een enthousiast gevoel bij kon faken. Saai. Grauwe kleuren. Of met Cars, Snoopy, Garfield of Spiderman erop. Eén shirtje met Spiderman erop vind ik nog best ok hoor, hou me ten goede, maar een hele garderobe? Pfff!

Uiteindelijk heb ik dus maar eens flink huisgehouden op Marktplaats en Ebay. Reddende engelen, dat zijn het. 6 shirtjes en (tot nu toe) 3 broekjes, allemaal voor een héél net bedrag, allemaal kleding die ik hem met plezier aan zal trekken. Ik ben blij!

Maar dan knaagt het toch, ergens: alsof ik mijn kind alleen maar in afdankertjes van anderen laat lopen, ofzo. Ik wil ook wat níeuws! Mijn grote liefde voor het geweldige blouseje dat ik tegenkwam heb ik al snel uit mijn hoofd gezet: táchtig euro? Hallo?? Dat geef ik niet eens uit aan kleding voor mezelf! Dus nu heb ik iets anders gevonden. Een Crawler. Eigenlijk gewoon een soort van retro-tuinbroekje. En ik vind ‘m ZO geweldig! Alleen is deze dus ook bijna vijf-en-veertig euro. Ahum.

Nu moet ik dus alléén nog even mijn lief overtuigen van de absolute noodzaak van de aanschaf van dit geweldige pak. Én sponsors zoeken.

…

Iemand?

Hoe onhandig ik soms kan zijn? Een losse schoenveter is voor de meesten een redelijk gemiddeld risico; voor mij is dat een welhaast levensbedreigende situatie. Ik kan vergeten waar de deur precies zit en tegen de deurpost aanlopen als ik erdoorheen wil, of (als ik het wél goedheb) vergeten de deur open te maken en er dan tegenop lopen. Ik kan struikelen over een putje waar ik met een 3 meter brede boog omheen loop.

Deze week ben ik weer bijzonder in mijn element. Zo sloeg ik mezelf vandeweek al een bloedneus (hoe? Tja.. Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Ik pakte Stef’s rietjesbeker van de grond en deed toen een soort van raar wiebel-achtig iets en toen deed mijn arm in een reflex *zwaai* en mijn hand (met beker) een soortement van *BEUK* en toen was het gebeurd..) en hoekte ik mezelf gisteren voor mijn hoofd met de achterklep van de auto.

Het beste moment kwam echter bij Stef vandaan, die het sinds een paar weken als zijn persoonlijke missie ziet om ons te helpen, want hij is nu een grote jongen. Zo ‘doet’ hij vol overgave keukenkastdeurtjes, lades en de koelkast voor ons dicht en helpt hij een soortement van de was in de wasmachine te doen. Toen ik gisteren dus in een diep keukenkastje aan het graven was naar 2 schalen hád ik dan ook beter bedacht moeten zijn op dat ventje dat de hele tijd omtrekkende bewegingen aan het maken was. Mijn inschatting dat zijn geknaag aan zijn soepstengel hem nog wel even bezig hield kwam me natuurlijk duur te staan: vol overgave gooide hij met zijn volle gewicht het kastje dicht. Met mijn hoofd er nog tussen.

Het stukje dat van mijn tand afbrak was gelukkig maar een flinter en de pijnlijke blauwe plek op mijn hoofd was ook maar even écht pijnlijk. Nouja, ik mag van geluk spreken: ik zie er niet eens uit alsof ik ‘van de trap ben gevallen’. Ofzo.

Wat ik overigens nog het meest frappant vind is dat onze zoon nu al blijk geeft van deze -toch wel erg aanwezige- genen: hij had laatst een plat plastic onderdeel van de kerstboomstandaard gepikt om mee te spelen en dat lag op de grond. Op een goed moment liep hij eroverheen en hij gleed uit.. Wérkelijk, zoals ze dat in tekenfilms doen als ze op een bananenschil trappen. Hij is gelukkig al afgestudeerd in de val-kunde, waardoor ik me niet hoef in te houden en gewoon kan vertellen dat ik nóg moet gniffelen als ik eraan denk.

Net zijn moeder :’)

Zelfs de títel van dit logje is al ongeïnspireerd; als ik eraan denk schiet ik klaarblijkelijk al op slot. Over een goede twee weken krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis en kunnen we aan de slag! Hoera!

In veel opzichten leef ik zo zeer naar dit moment toe dat ik er bijna scheel van zie. Maar één ding zit me dwarser dan een dwars doorgeslikt kippenbotje: we hebben nog altijd geen plan omtrent Stef’s nieuwe kamer. Het babykamertje dat we maakten bedachten we door een ingeving, een ‘Eureka!’-moment van jewelste. Ongeëvenaard, zo blijkt, want bij elke poging om iets anders te bedenken eindigt het met een ‘meh’-gevoel.

Creativiteit kun je niet dwingen en er druk op leggen werkt avenrechts. Ik weet het heus.. Maar ondertussen begin ik te wanhopen. Waar blijft dat one-in-a-million-lucky shot? Het zou zo handig zijn als we op z’n minst wisten welke kleur er op de muur moest, iets moois van het geheel maken kan later ook nog wel.

… Of grijpen we erop terug? Durven we dat? Wíllen we dat? Nóg een mario-kamer? Tja. Enerzijds afgezaagd. Anderszijds.. vertrouwd. Wat weegt zwaarder voor een jongetje van (dan) net 1 waarvan de hele wereld ineens op z’n kop staat?

Misschien is vertrouwd zo slecht nog niet?

Tja, Gieling vroeg ernaar en inderdaad, het word eens tijd dat ik vertel hoe het verder ging.

Of nou.. Niet, eigenlijk. Tot nader order. Al een keer of 6 ging ik terug. Ik krijg ze pas mee als ik voldoende vertrouwd ben met de lenzen om de 6 keer in- en uit te krijgen. On my own. Bij dat oefenen is ondertussen wel duidelijk geworden dat ik érg gevoelige ogen heb. Het is lastig. En dat ik met een kleine vent én de openingstijden van de winkel in de knoop zit waardoor ik vaak slechts één keer per week kan oefenen helpt niet mee.

Er zit gelukkig wel schot in de zaak: ik kan ze al zelf indoen. Eruit krijgen, dat ga ik (hopelijk) vanmiddag even regelen. Want by God, wat wil ik die lenzen graag hebben. Mijn bril ben ik zo gruwelijk zat!!

To be continued..

Uit de oogmeting kwam een iets verslechterde sterkte, alsook een iets verbeterde cylinder. De testjes omtrent oogdruk etc. waren een beetje gek, maar prima te doen. Het oordeel: lenzen are go!

Dus toen zei die mevrouw dat ze ze even in mijn ogen ging doen. Gewoon, een uurtje testen.

En mijn ogen deden zo ongeveer *flinch, knijp, knipper, traan, KNIJP* en toen kreeg ik ze niet meer open. Nouja, eerst dan. Daarna zag ik gewoon niks. Maar ook dat trok weg. Het bleef een beetje raar, maar na een minuutje of 5 was het zó verbazingwekkend scherp en anders dan mijn bril dat ik al heel hard riep “I could get used to this!”

Ik liep een uurtje door de stad en keerde terug. De mevrouw had gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken om het in- en uitdoen, haar collega’s waren supergoed in mensen leren hoe dat moest. Toch schrok ik toen me bij terugkomst werd medegedeeld dat ik ze er zelf uit ging halen. Say what??

Dus ik deed wat ze zei. Maar mijn ogen werkten niet mee. Helemáál niet zelfs. Het kostte me ruim een half uur om ze er weer uit te krijgen. En nog voor de euforie was weggeëbt waagde het meisje te zeggen “dan ga ik je nu leren hoe ze erin moeten!”

Meer frustratie, pijnlijke ogen, een beginnende hoofdpijn. Weer een half uur later en bij God’s gratie één lens in een oog (eerst nog náást de pupil ook! Au!) zei ze me dat het misschien beter was een andere keer verder te gaan. Ik, ondertussen al bijna in staat mezelf te gaan slaan omdat het me maar niet lukte, was opgelucht. Even dan, want die ene lens moest er natuurlijk nog uit. Na 10 minuten modderen zei ze dat zij het wel zou doen.  Nadien kreeg ik kleine flesjes vloeistof mee, om thuis te oefenen met het aanraken van mijn ogen. Het is namelijk gewóón even de concentratie opbrengen, en gewóón even een slag die je te pakken moet krijgen.

Yup. Ondertussen is er bijna een week voorbij en kan ik nog altijd mijn ogen niet aanraken zonder meteen hermetisch afgesloten luiken te veroorzaken.

Ik wil dit écht heel erg graag, dus ik ga dit echt doorzetten. Maar ergens bekruipt me toch zo langzamerhand wel een béétje het gevoel dat ik niet voor lenzen in de wieg ben gelegd

Huilend zat ik in de trein. We hadden overal rekening mee gehouden: een trein missen, een vertraging, het was allemaal ingecalculeerd. Zeker weten dat we op tijd zouden zijn: het is immers niet dagelijks dat één van je lieve vriendinnetjes trouwt. Helaas was er ook iets waar we géén rekening mee hadden gehouden: het complete uitvallen van alle treinverkeer tussen Den Haag en Utrecht. ‘s-Hertogenbosch is ook via Rotterdam te bereiken, maar die trein reed niet eens per kwartier, maar eens per half uur. En juist die trein hadden we op een minuut gemist. Waardoor we onze aansluiting misten. Waardoor we precies om 12.00 uur in Den Bosch aan zouden komen, de tijd dat onze vrienden zouden trouwen. Tien minuten lopen vanaf het station..

Na nog veel gevloek en een boel zoekwerk via allerlei reisplanners (lang leve internet op je telefoon!) was het duidelijk: een betere manier om er te komen was er niet, tenzij we nog ergens een helikopter zouden kunnen charteren. Mijn tranen waren nauwelijks gedroogd toen ik een gemiste oproep zag. De gemiste oproep en de voicemail “An, bel me even terug, alsjeblieft.”  waren duidelijk. Dit kon maar één ding betekenen. Ik durfde niet te bellen. Paul belde voor mij. Een serieuze blik een een zachte knik bevestigden wat ik al wist. Opnieuw tranen. Wanneer de begrafenis zou zijn kon ze ons nog niet vertellen, wel dat hij uiteindelijk in zijn slaap was overleden. Een genadige dood voor een man die een ziekte die hij kreeg niet verdiende en een groter lijden dan tenminste gespaard bleef.

De bruiloft was prachtig en emotioneel. Onze vrienden waren prachtig en gelukkig.

We reisden vanuit Den Bosch naar Oosterhout en genoten van ons weekend weg met Paul’s ouders, zijn zus en haar vriend. Kwamen uitgerust weer terug, hadden het er in de auto nog over hoe fijn dit was. Hoe duidelijk het was dat we aan vakantie toe zijn, en hoe blij we waren dat ook de vakantie niet ver weg meer was.

Met alle bagage verspreid door het portiek post kijken. De rouwkaart. Een klap in mijn gezicht. De confrontatie. Het is écht waar. “Fred is dood.” Staat erop. Het is echt waar.

Met alle bagage in onze handen een tweede rotmoment.

“Max loopt raar.”  Zei ik.

Paul begon al meteen te zoeken naar de telefoon om de dierenarts te bellen: wanneer ik iets dergelijks bij hem zie weten we allebei al wel hoe laat het is.

Ons eerste bezoek aan de dierenarts verschafte weinig duidelijkheid. Waarschijnlijk een blaasontsteking, maar het kon ook een verstopping zijn. In de gaten houden of Max wel kon plassen was het devies. Nee dus, bleek de volgende ochtend. Met spoed terug naar de dierenarts.

We hadden niet verwacht hem achter te moeten laten en al helemaal niet dat hij ook de nacht zou moeten blijven. Uiteindelijk mocht Max naar huis, maar pas in de avond. Precies op het tijdstip dat er gelegenheid was om afscheid te nemen van Fred. Kiezen.

Ik kom thuis van het afscheid en Max loopt in tijgersluip door het huis. Op zijn hoede. Ik ben blij dat hij er weer is en als hij ook nog eens bijna meteen op de bak gaat zitten en een plas doet kan ik wel jubelen.

Dan een warrige dag. Medicijnen geven aan de kat, in de gaten houden.. Een kattengedragstherapeute over de vloer, omdat er sterke aanwijzingen zijn dat de blaasontstekingen van Max het gevolg zijn van Stress. En verder wikken en wegen. Hij plast niet. Hij eet niet. Bellen met de dierenarts. Uiteindelijk niet hoeven dwangvoeden, maar de zorgen blijven.

De dag erna toch weer met spoed terug. Gelukkig valt het mee: Max heeft geen volle blaas en is wel weer aardig actief. Snelsnel terug naar huis. Omkleden, dan de begrafenis. Een mooie dienst. Heftig, maar passend. Bij het dragen van de kist schalt er stevige rockmuziek over de begraafplaats. Echt iets voor hem. Kon hij toen hij nog leefde nooit in de zon vanwege zijn spierwitte huid, nu heeft hij een plekje pal in de zon. Recht achter zijn huis. En de zon scheen, terwijl wij rozenblaadjes over zijn kist wierpen en met de tranen op onze wangen ons vaarwel uitspraken, één voor één.

En nu een rustig weekend. Want we zijn moe. Op, zogezegd. Nog een weekje werken, dan knijpen we ertussenuit. Geen seconde te vroeg. Al blijf ik me zorgen maken om Max: wat moet de kattenoppas in haar eentje, als hij nog medicijnen moet?

We zien het wel. Vanaf nu gaat het gewoon telkens een stapje beter.