01 Oct 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
En nu is de vakantie alweer om.. Ik ga naar bed, want morgenochtend gaat de wekker weer. Wat kunnen 3 weken toch hard gaan!
************
Na gisteren vroeg te zijn opgestaan en files te heben getrotseerd kwam ik erachter dat die workshop voor de ‘gevorderde gebruiker’ (waarop ik korting kreeg i.v.m. de aanschaf van mijn camera) een nogal vreemd beeld heeft van wat een gevorderde gebruiker dan is. 95 % van hetgeen dat werd verteld wist ik al, terwijl ik nou heus niet een héél groot licht ben wat fotograferen aangaat. Om eerlijk te zijn baal ik er behoorlijk van, want van het geld dat ik nu aan die workshop heb besteed had ik een accessoire voor de cam kunnen aanschaffen dat ik heb gemist toen we met vakantie waren. Ik denk dat ik Canon hier nog maar eens over ga mailen, want € 45,= betalen om héél hard te vechten om niet in slaap te vallen (letterlijk!) vind ik wel errug jammer..
Anyway, naar bed dus, want morgen moet er weer ge-arbeid worden. Ciao!
04 Sep 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Daarstraks reed ik in de diepe schemering onze wijk uit. Bijna aan het einde van deze weg komt deze weg in een beetje een rare bocht uit op een andere weg en de auto’s die al op deze weg zitten hebben voorrang. Op dit punt aangekomen komt er een donkergekleurde Volkswagen Golf (need I say more?) deze voorrangsweg af met een razend tempo en omdat hij zijn lichten niet aan heeft zie ik hem net iets te laat. Hij heeft míj klaarblijkelijk wèl gezien, want hij geeft gas bij, toetert en schiet voor me langs. Ik schrik me helemaal debiel; ik wéét dat hij voorrang heeft, maar dit is belachelijk. Ternauwernood weet ik een botsing te voorkomen door enig stuur- en remwerk en rij met mijn hart in mijn keel (en ja, toegegeven, scheldend) achter hem aan.
Maar dan, als ik in zijn auto kijk, dán word ik pas écht boos: deze mongool (pardon my french), die bijna opzettelijk op een aanrijding aan leek te sturen, heeft gewoon een klein kind in de auto! En het kindje zit niet in een autostoeltje of niets: het jongetje zit op het puntje van de achterbank en kijkt tussen de twee voorste stoelen door terwijl de bestuurder ondertussen vol in de ankers gaat voor de aankomende kruising. De rillingen lopen langs mijn rug wanneer ik eraan denk wat er hád kunnen gebeuren. Er komt stoom uit mijn oren wanneer ik denk aan die vriendin, die na jarenlange ellende haar kinderwens in de wilgen heeft moeten hangen, omdat zij niet zwanger kan worden. Verdórie, hoe vreselijk oneerlijk. Kinderen moeten met vallen en opstaan leren op eigen benen te staan. Maar niet door de voorruit van een auto vliegen omdat papa een kinderstoeltje een onnodige uitgave vind. Zo’n hele gepimpte auto vol met dure accessoires, puntgave lak enzovoorts, en dan dat kindje zó erin. BAH.
02 Sep 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
We zijn net thuis van een laatste bruilofts-bespreking bij Maaike en Mark. Ik ben alvast vooruit gelopen met onze ijsjes (yay voor McDonalds, de Rolo-McFlurry is aan te raden), terwijl Paul zijn fiets van de fietsendrager aan het halen is. Dan gaat de telefoon. Ik weet meteen al dat het Paul is, want wie anders zou op een dergelijk tijdstip bellen?
“Kun je misschien even naar beneden komen met de autopapieren en de autosleutel?” is de vraag. En hoewel ik het antwoord al denk te weten vraag ik het tóch: “Waarom?”
Toch een veilig idee, dat je fiets niet zomaar door Jan en Alleman (sorry, Janneman ;-)) van je fietsendrager gepeuterd kan worden terwijl jij even niet bij je auto bent. De agenten bedankten ons voor onze medewerking na het inzien van de papieren. Wij bedankten hen voor het opletten.
25 Aug 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Eén van de fijne dingen aan de vakantie-tijd is dat er véél leuke films in de bioscoop draaien. Van het weekend toog ik wederom richting de stad om een film te zien; deze keer was de keus gevallen op X-files: I want to believe. Met gemengde gevoelens, maar goede hoop.
En helaas helaas, ik moet eerlijk zeggen dat de gemengde gevoelens méér op de plaats waren dan de goede hoop. Ik zeg het niet graag, maar jémig, wat was dit een saaie, gemiddelde* film zeg. Slecht camerawerk en een flinterdun, niet al te geloofwaardig verhaal deden soms pijn aan je ogen. In de gemiddelde aflevering van de vroegere serie gebeurde meer dan in deze hele film, de weinige actie die er was was nauwelijks te volgen.. Maar het ergste vond ik eigenlijk nog, dat er geen échte X in deze file zat. Het enige bovennatuurlijke, onverklaarbare fenomeen was een man die misschien een psychische connectie had met de slachtoffers, maar dit had weinig om het lijf en kon wat mij betreft niet goedmaken dat dit éigenlijk simpelweg een ‘gewone’ speurtocht naar de dader was. Waar was het mysterie? Waar bleef het gevoel dat er nét iets te weinig van de sluier werd opgelicht, waardoor je continue uitgedaagd werd om te blijven kijken, na te denken, te gissen? Het enige denkwerk dat ik uiteindelijk heb gedaan tijdens deze film was waarom [SPOILER-ALERT!]onze overbekende FBI-agenten elkaar nog steeds bij de achternaam noemden, terwijl ze al enige jaren samenwoonden en samen zelfs een kind hadden verloren.[/SPOILER-ALERT!]
Uiteindelijk was er slechts één ding werkelijk geslaagd te noemen: een grapje over George W. Bush. Nothing much to go on, zeg maar. En ok, het aceerwerk van Gillian Anderson kon ook nog wel door de beugel. Dat Skinner nog even langs kwam fietsen was leuk. Maar verder.. Nee, niet doen. Dit is nu écht een typische film waarvan je je een paar maanden níet meer kunt herinneren waar ‘ie over gaat. En misschien is dat maar beter ook. Morgen ga ik nog eens mijn geluk beproeven in de bios. Hellboy 2 wordt het dit keer. Ik heb zo’n gevoel dat deze film, na zulke saaie meuk, niet tegen zal vallen..
*: Misschien nog wel erger dan een slechte film: een film die gewoon helemaal niets doet. Niet goed, niet slecht. Vervangbaar. Zo vergeten. Als een kleine kruimel wit brood op een lege maag.
28 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Vanochtend regende het dat het goot. Omdat ik het gedurende mijn ochtendritueel niet eens een béétje minder zag worden, was de conclusie duidelijk: dat wordt met de tram naar mijn werk. En als er nu één ding is waar ik een gruwelijke hekel aan heb dan is het wel met de tram naar mijn werk moeten, want ik moet dan met de Randstadrail. En die Randstadrail, die is op z’n haags gezegd klote. De hyper-moderne, ultrastrak vormgegeven tramstellen hebben namelijk een ontzettend nare ‘ontwerp-fout’: ze zijn onnoemlijk slecht te ventilleren. Als je dan dus nat van het buitenstaan, bij vochtig maar zeer warm weer, in een flink volle spitstram stapt wordt je humeur er niet beter op. Het is er dan zo vies vochtig, klam en heet daarbinnen dat het zweet je letterlijk van je gezicht en je lijf druipt. BAH.
Ik ben, sinds ik een nieuwe baan heb, 3 keer met de Randstadrail naar mijn werk gegaan en alledrie de keren wist ik het zeker: als ik met de fiets was gegaan was ik waarschíjnlijk minder nat geweest. Vandaag bracht ik dus maar een eerder bedacht truucje in de praktijk en pakte de auto naar een andere tramlijn die in de buurt van mijn werk stopt. Een lijn die nog met ‘ouderwetse’ tramstellen rijdt. En jemig, wat een opluchting zeg! Spontaan vond ik het niet zo erg meer om met de tram te moeten. De blazers stonden aan en het was er aangenaam koel. Bovendien is er meer beenruimte en zijn er meer zitplaatsen. Feest dus. En zelfs op de terugweg, toen mijn tram zo vol was dat ik er éigenlijk niet meer in paste, vond ik ‘m nog stééds fijner dan die verrekte Randstadrail. Voortaan ga ik dus lekker met tram 2 naar mijn werk als het pijpestelen regent.
En de grootste grap? Op deze manier doe ik er ook nog eens een kwartier minder lang over! Vroeger was niet álles beter. Maar ditte toevallig lekker wel.
23 Jul 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Het is best een beetje raar, eigenlijk. Als kind leer je allerlei regels, en leer je ook dat je ze altijd toe moet passen. Je moeder doet er haar best voor, je vader wordt boos als je je er niet aan houdt, op school leer je waarom die regels er zijn. Van pannen op het vuur moet je afblijven, je mag binnen geen fikke stoken (en buiten eigenlijk ook niet), mensen slaan, schoppen of bijten is niet lief en je kijkt naar links, naar rechts en nog eens naar links voor je oversteekt.
Dan wordt je ouder en ga je je eigen weg. Misschien vind je het nodig om tegen die regels aan te schoppen, maar uiteindelijk bewijst het nut ervan zich vanzelf. En in veel gevallen leren mensen die regels dan tóch weer aan hun kinderen. Zíjn die moeder die haar best doet om kindjelief de weg in de wereld te leren, zíjn die vader die hen corrigeert waar nodig. Maar er is dus iets vreemds: buiten die periodes van zelf kind zijn en kinderen hebben ligt klaarblijkelijk een vage grens, en die grens doet mensen vervolgens zélf die regels aan de laars lappen. Zoals die dame, van middelbare leeftijd, die vanmiddag recht voor mijn fiets over begon te steken, zonder ook maar een moment naar iets anders te kijken dan naar de vriendin met wie ze aan het praten was. Voor remmen was het al te laat en ik kon niet anders dan uitwijken. Uitwijken en tegen een auto rijden. Waardoor ik viel. Met mijn heup op de stoeprand.
De mevrouw was heel aardig en bood duizend maal haar excuses aan. En natuurlijk, ik kan best begrijpen dat zoiets in een klein hoekje zit. “Kán gebeuren” zei ik haar dus, nadat een meneer die het gezien had me overeind had geholpen en de dame in kwestie met haar vriendin mijn fiets op schade had geïnspecteerd. En ik meende het ook, eerlijk waar. Maar ergens diep van binnen blijf ik me toch telkens weer verbazen over de hoeveelheid mensen die, per ongeluk of niet, zulke dingen uithaalt. Want op dit stukje weg kan ik élke dag dat ik vanuit mijn werk naar huis rij minstens 3 mensen overhoop rijden, als ik wil. Op het stuk erna minstens hetzelfde aantal. Tel hier op donderdagavond nog eens zo’n drie personen bij op, want dan is het koopavond en dus extra druk. Meestal kan ik aanvaringen voorkomen omdat ik erop bedacht ben. Maar écht, ik kan niet altijd alles ontwijken. Dus nu zit ik hier, met een boel blauwe plekken, een pijnlijke heup, last van mijn nek en spierpijn in mijn armen. Gelukkig was er niets ernstigs. Maar irritant is het af en toe wel :-P
18 Jun 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Gisteravond bezochten we voor het eerst de nieuwe Pathé-bioscoop, hiero in de stad. Omdat we Pathé Scheveningen een vreselijke plek vinden en Tuchinski op het binnenhof plaats zou gaan maken voor dit nieuwe filmpaleis waren we tóch wel nieuwsgierig geworden hoe het er dan was. Sceptisch liepen we binnen en in eerste instantie was ik not amused: de systemen lagen plat en daardoor kon je alleen kaartjes kopen aan de popcorn-balie. Waar natuurlijk een knetterslome rij stond, terwijl de reclame van ‘onze’ film al een minuut of 10 bezig was. Toen we eenmaal aan de beurt waren ontstond er óók nog eens één of andere wazige spraakverwarring (volgens de dame achter de balie begon onze film op een heel ander tijdstip dan dat overal vermeld was en ze begreep maar niet welk tijdstip wij dan bedoelden), waardoor we uiteindelijk maar besloten weg te gaan. Toch maar naar Tuchinski, onze geliefde, oude bioscoopje*.
Om vervolgens toch weer te gaan twijfelen. Over een kwartier begon er weer een andere film.Voor de film die we hadden uitgezocht moesten we sowieso minimaal anderhalf uur wachten. Tóch maar hier dan? Ja. Ok. Gelukkig waren er ook nog kaarten-automaten, waardoor we spontaan besloten onze bioscoop-bonnen dan maar niet te gebruiken en zodoende de tergende popcorn-rij te ontlopen. Kaartjes in de hand, nog even plassen, dan naar de zaal. Bij het jongetje dat onze kaartjes scheurde konden we het niet laten om het even te vragen: “wanneer gaat Tuchinski dan dicht?”
Héél blij en uiterst behulpzaam vertelde hij ons, dat er gelukkig is besloten beide bioscopen open te houden, met elk een eigen programma. Hoera! Dát was fijn om te horen en nu we nog eens om ons heen keken bleek deze bioscoop eigenlijk ook best wel ok te zijn. Best een leuk gebouw, een goede vibe. Lekker veel licht, veel kleuren. Na nog wat rondkijken liepen we de zaal in. Een zaal met fijne stoelen, veel beenruimte, betere plekken om je drinken neer te zetten. Stiekum toch nog best aardig, zo’n nieuwe bios 
Maargoed, het geplande bezoek aan de nieuwste Indiana Jones werd dus uiteindelijk gewijzigd naar The Happening. Achteraf niet zo’n beste keuze: de film was lachwekkend slecht. Lang geleden dat ik betáálde om zulke bagger te aanschouwen. Jemig zeg! Slecht acteerwerk, slechte characters, stomme dialogen, geen enkele spanningsopbouw (of überhaupt spanning, érgens), beroerde effecten en een verhaal waarbij we ons sowieso al hadden afgevraagd of de goede verhalen misschien op waren.
Nee, dan vandaag. Vanuit mijn werk languit op de bank, boekje erbij.. Lezen! Ik heb het sinds mijn burn-out nog altijd moeilijk met lezen. Ik wil het graag, maar me ertoe zetten lukt me zo slecht. Terwijl ik niet meer kan ophouden áls ik dan eenmaal begin. Vandaag las ik het vijfde deel uit de Artemis Fowl-serie, en dit was zo’n geweldig leuk boek.. Ik hoop dat ik de smaak nu te pakken heb en pak meteen maar weer een nieuw boek uit de kast. Truste!
*: Nouja, ok, op Babylon na dan. Maar die is dicht. En op het filmhuis na, maar daar draaien geen ‘grotere’ films.
26 May 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Bezweet van al dik twintig minuten tegenwind in combinatie met drukkende, benauwde warmte wil ik over gaan steken. Als fietser heb ik geen voorrang op de auto’s die ik kruis, maar evenwijdig aan mijn fietspad bevind zich een zebrapad en ik heb geluk: er gaat net een meneer oversteken. Op de eerste weghelft is trouwens sowieso geen auto te bekennen, dus dat is helemáál makkelijk. Op de tweede weghelft komt een grijs taxi-busje mij, de voetganger en nog twee mensen die met mij meefietsen tegemoet. Hij rijdt hárd. Maar ik ken dat van taxi’s, die stoppen toch altijd op het laatste moment. De overstekende meneer denkt er precies hetzelfde over en zet voet op de zebra. Ik begin ook met mijn oversteek.
Maar de taxi stópt helemaal niet op het laatste moment. Die stopt een moment of drie ná het laatste moment, waardoor ik mezelf bijna van mijn fiets moet laten vallen om nog op tijd stil te komen staan. Hij is precies met zijn eigen raampje ter hoogte van mij stil komen te staan en heeft mij klem. Mooi, vind hij, want dan kan hij me even lekker uitschelden, want hij heeft voorrang. Ik kijk hem met grote, sprakeloze ogen aan en besluit voor hem langs te steppen, hier niet aan mee te doen. Maar dát vind meneer de taxi geen goed idee en laat woest zijn koppeling opkomen, waardoor zijn busje keihard naar voren schokt en me voor een tweede keer zowat van mijn fiets rijdt. Wederom sta ik klem en maakt de bestuurder in kwestie van de gelegenhuid gebruik om (met consumptie) tegen me aan te gaan schreeuwen. Ik versta er gelukkig niks van dankzij de muziek op mijn hoofd en op de één of andere manier komt het niet eens in me óp erop te reageren; uit automatisme begin ik opnieuw voor zijn busje langs te sturen. Wéér een brullende schok naar voren. Maar dán schrikt de taxi-man, want er klinkt een nog véél woester gebrul van vóór zijn busje. Hij heeft zojuist op een háár na de voetganger van het zebrapad gereden en híj is wel in staat tot een reaktie. En hoe!
Terwijl de taxichauffeur was afgeleid kon ik eindelijk mijn pad vervolgen. De taxi stond onderussen klem, want voor hem stond een wóeste man met opgeheven armen tegen hem aan te brullen en achter hem stond een rij toeterende auto’s. Her en der reden fietsers om hem heen en vervolgden hun pad. Achteraf verbaasde me er trouwens wel over: hoe kon die man nou nog stééds op het zebrapad staan? Het kan niet anders dan dat hij is blijven staan, omdat hij zag waar die chauffeur mee bezig was. Wat een held!
Ik weet dondersgoed dat ík eigenlijk niet degene was die voorrang had, en misschien had ik het beter ook niet kunnen némen. Maar de reactie van de taxichauffeur (die trouwens meerde ouderen/invaliden achterin had zitten) was absoluut buitenproportioneel. Er was immers een voetganger waar hij tóch voor zou moeten stoppen (al was hij dat dus ook overduidelijk niet van plan) en telkens wanneer ik terugdenk aan dit voorval moet ik denken aan iets dat mijn rijleraar altijd zei: “Een goede chauffeur kan dan misschien een auto onder controle houden, het vergt een goede automobilist om de fouten van een ander te kunnen opvangen”.
28 Feb 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Wat nou als we Wilders, gewoon voor de grap, eens aanklagen met z’n allen? Islamitische mensen omdat hij hen discrimineert, Nederlandse Nederlanders omdat hij mensen uitnodigt net zo kortzichtig te denken als hij, waardoor álle Nederlanders ineens racisten worden à la onze minst favoriete plumeau?
19 Feb 2008
by Annibalin Pirate kitty has an opinion
Mijn neus, welke overigens tamelijk scherp is, wordt blij van de geur van versgebakken brood. Van de geur van mijn mama. Van hoe het ruikt als de lente om de hoek komt koekeloeren (ja, zelfs met hooikoorts ;-)). Van de geur van de zee. En ook van de geur van schone was, voorál als ‘ie buiten heeft gehangen.
Waar mijn neus bedúidend minder blij van wordt is van de geur van een iemand die is uitgeschoten met zijn after-shave. Gevolgd door iemand die klaarblijkelijk vuilnisman is en zich slechts eens in de zoveel tijd onder de douche begeeft. Gevolgd door een wanhoopsgreep met een spuitbus deodorant, om te voorkomen dat er mensen flauw gingen vallen. En dáárna, voor de grap.. Nóg iemand die in zijn fles eau de stink is gevallen! Met éxtra bonuspunten wanneer al deze nare geurtjes binnen 8,5 uur de revue passeren terwijl je al last van je hooikoorts hebt. Hoera! 
************
Meneer Rouvoet heeft een stompzinnige opmerking gemaakt over het krijgen van meer kindjes, omdat dit volgens hem goed is voor de toekomstige economie. Heel Nederland is natuurlijk meteen in rep en roer en het is dan ook van buitengewoon groot belang om hier een mening over te hebben en te spuien. Die heb ik natuurlijk óók en ik zal ‘m hier dan ook even geven: hoe kan dit stukje non-nieuws nou in vredesnaam het aftreden van Fidel Castro overschaduwen?? Zelfs als onze waarde Fidel, geheel conform de verwachtingen, zijn broer op de ‘troon’ zet en er in wezen nauwelijks iets verandert in Cuba, is het dan niet een bijzondere gebeurtenis die het bespreken meer dan waard is? Rouvoet deed een ongelukkige uitspraak en verwoordde zijn mening verkeerd. Fidel Castro greep de macht véle tientallen jaren geleden over een volk, dat hij sedertdien in een uiterst bizarre houdgreep had, vermoordde veel tegenstanders van zijn regime, verjoeg de rest en maakte van een oorlogsmisdadiger een held in zijn eigen belang.
Guttegut, wat is die Rouvoet toch een stóute man..
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr