Annibal's Weblog

En toen was Nederland wit. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw; het is alweer even geleden dat we het op deze manier gehad hebben. Ik vind het prachtig! Vanuit mijn luxe positie van nergens per sé heen hoeven kan ik naar buiten kijken en het winterlandschap bewonderen, of op mijn gemakje ergens heensloffen achter de kinderwagen, of me rustigjes aan met de auto van A naar B verplaatsen.

Dat deed ik vandaag dan ook twéé keer en bij beide ritten viel het me op: wat hebben mensen ineens veel begrip voor elkaar! Mensen nemen de tijd om een ander voor te laten gaan, mensen lachen naar elkaar terwijl de één een misschien iets minder handig plekje kiest om over te steken, mensen bedanken elkaar beleefd voor elkaars gunsten.. Dat zet me wel aan het denken. Waarom kan het nú ineens wel, terwijl we normaalgesproken het liefst over elkaar heenrijden om zo snel mogelijk te komen waar we wezen moeten? Zelfs de meest notoire fietsers-haters hebben met dit weer respect voor anderen op een tweewieler, nergens zie je mensen ruzie maken, de enige toeters die je hoort zijn de toeters en bellen van de hulpdiensten. Terwijl ik me dit hardop afvroeg kwam Paul met het antwoord. “Mensen zijn weer echt bezig met wat ze aan het dóen zijn, in plaats van in gedachten alweer vier stappen verder te zijn.”

En ik denk dat hij gelijk heeft en dit zet me nog veel meer aan het denken. Tijdens mijn therapie voor mijn burn-out kreeg ik iets te lezen over een vrouw, die als enige op een kantoor geen enkele last leek te hebben van stress, terwijl haar collega’s altijd hoorendol werden van alles dat nog moest. Volgens het verhaal werd aan deze vrouw de vraag gesteld hoe dit kon, en haar antwoord luidde:

Als ik sta, dan sta ik
Als ik loop, dan loop ik
Als ik zit, dan zit ik
Als ik eet, dan eet ik
Als ik spreek, dan spreek ik.

Toen haar collega vervolgens meldde dat zij dit toch zeker ook deed, antwoordde de vrouw:

Nee, dat is niet waar.
Als jij zit, dan sta je al
Als jij staat, dan loop je al
En als jij loopt, dan ben je al waar je wezen wilt.

En hoewel ik me hier in mijn werk sedertdien altijd erg aan vast probeer te houden, blijk ik op andere vlakken in mijn leven nog altijd te lopen, terwijl ik nog zit. Net als de rest van Nederland. Opnieuw heb ik me voorgenomen hier iets mee te doen.

N.B.: Op de foto staan Stef en zijn vriend Semmie terwijl ze voor het eerst in de sneeuw ‘lopen’ :w00t:

Het kan wel eens gebeuren. Dat je dan in de supermarkt staat en dat een bepaald artikel dat je moet (of wil) hebben op is. Op zondag tegen sluitingstijd kan het zelfs tamelijk interessante vormen aannemen: lege rekken all over the place. Wij giechelen elkaar dan altijd gekscherend toe dat we gaan Sovjet-shoppen maar meestal komen we, hoewel het soms een beetje frustrerend kan zijn, toch wel aan onze spullen.

Alleen heb ik de laatste tijd niet echt meer het gevoel dat het iets is van de laatste momenten van de dag, of de laatste dagen van de week. De afgelopen tijd heb ik eigenlijk het gevoel dat ik constánt achter het net vis wanneer ik in de supermarkt kom; er is altijd wel één artikel dat niet te krijgen is. Laatst was de kattenvoer-meter in de vriezer behoorlijk low, maar kon ik geen kippenhartjes, geen kippenlevertjes, geen kippenvleugeltjes en óók al geen diepgevroren koolvisfilet vinden. Grmbl. De keer ervoor was de melk op en die keer daar weer voor was ons vaste merk boter niet te vinden. Regelmatig ontbreekt ons kattengrit in de schappen, en als we pech hebben is er helemáál geen kattengrit, maar alleen nog maar houtsnipper voor in de kattenbak. En het probleem is: het is maar één supermarkt die hier last van lijkt te hebben: de Albert Heijn. En dan bedoel ik niet de AH hier om de hoek, maar álle AH’s. Structureel. En dan heeft meneer Albert ook nog eens bedacht dat het zijn eigen merk bij mensen door de strot wil rammen en zijn bepaalde artikelen dus niet meer van een ander merk te krijgen. Erg vervelend, als je bijvoorbeeld de AH vruchtenhagel niet te vreten vind.Of neem nu de melk: met veel bombarie werd een tijd terug de houdbaarheidsdatum van een A-merk verbeterd. Dus onze vrienden van de Albert deden hetzelfde met het huismerk. Om vervolgens zo in te kopen dat niet de klant, maar de supermarkt zelf er het meeste van profiteert. Als ik er een pak melk ga halen is de houdbaarheidsdatum zelden verder als een dag of 3, 4 later. Tja..

Vandaag was ik speciaal omgelopen langs de AH omdat ik zo’n trek had in een plakje verse jonge goudse kaas op mijn middagboterhammetje. Maar er was verdorie in héél die fucking AH geen plak verse jonge kaas meer te vinden, op één merk na dat ik vies vind. Wel blokken kaas, maar daar gooi ik dan de helft beschimmeld van weg omdat ik niet veel kaas eet. Dus vroeg ik netjes aan de AH-dame die in de buurt stond of er nog gesneden jonge kaas achter lag. Met een muil op half zeven kreeg ik te verstaan dat het er gewoon lag. En anders was het op. En toen deed ik (of waren het mijn hormonen? Ja, vast mijn hormonen, laat ik die dooddoener eens uit de kast trekken :w00t: ) *borrel* en heb ik het veels te grote blok kaas dat ik in mijn handen had met een *bonk* terug in de bak waar ik ‘m uit had gemikt. Ik weet zéker dat ik haar bedankt heb (wellicht niet op z’n aller-aardigst, maar dan moet je maar niet met je smoel op half zeven je klanten afsnauwen), maar terwijl ik wegliep kreeg ik nog een debiele opmerking naar mijn hoofd omdat ik mijn vriendelijke AH-medewerkster niet bedankt zou hebben ook. Stom wijf. Kokend liep ik de Albert Heijn weer uit. Ik ben met mijn pijnlijke lijf omgelopen om een plakje káás te kopen, meer hoefde ik niet, en vervolgens is het niet alleen óp, maar wordt ik ook nog eens afgesnauwd door mevrouw de brood-doos? Wát een gezelligheid. Ik word er wéér laaiend van als ik eraan denk!

En weet je wat nu het ergste is? De Albert Heijn is zo ondertussen níet meer te vermijden. Alle supermarkten in de wijde omgeving zijn overgenomen door de heren en dames Ahold en ik spuug erop. Ze hebben hier een halve monopolie in de stad opgebouwd en je moet echt aanzienlijke moeite doen om in een andere winkel dan die met de blauwe letters erop terecht te komen. Maar dat is vanaf nu wel precíes wat ik ga proberen, want ik ben de Albert echt MEER dan zat. Bluh.

Waar kan een mens zich druk om maken, vraag je je wellicht af. Ik ook, enerzijds. “Doe niet zo achterlijk!” gilt een stemmetje ergens van binnen toe. Maar ergens, érgens kan ik het gewoon niet hebben. Eerst koop je zo goed als alle supermarkten op en dan ga je vervolgens dít soort klote-acties uithalen. En dan maar gillen op tv, de billboards en de radio dat je zo geweldig bent..