Het is iets dat al jaren mijn aandacht heeft en waarvan ik vaak merk dat ik er iets over te melden heb. Ik lees er de laatste tijd ook veel over en merk dat het me positieve energie geeft om ermee bezig te zijn.
Bij wijze van experiment waag ik dus een sprong en hang nog een tweede deel aan mijn blog:
Wie weet wordt het wat 
Stel je voor dat drie jongetjes van 8 jaar worden vermoord op zo’n gruwelijke wijze dat de meeste mensen misselijk worden bij het lezen van de details. Stel je voor dat dit gebeurt in een gemeenschap waar religie, homofobie en bekrompenheid de alledaagse boventoon voeren. Plaats het tijdstip ergens in 1993, de plaats ergens in Arkansas, USA.
Stel je voor dat de mensen die daar wonen -terecht- niet weten waar ze het zoeken moeten van zoiets gruwelijks, recht voor hun deur. Ze willen een dader. Ze willen gerechtigheid.
En stel je nu eens voor dat zich, ergens in het hoofd van een belangrijke politieman, een idee vormt. Een idee over een jongen uit de buurt, een beetje een rare. Luistert naar metal, leest horror. Je weet wel, zo’n jongen van wie je het zó voor kunt stellen dat hij de duivel aanbid.
Wat gebeurt er dan?
Dan wordt de menigte een beetje gek. De politie wordt een beetje gek. Ze steken elkaar aan, gaan dingen zien die er niet zijn en zien dingen die er wel zijn over het hoofd. Bewijzen worden genegeerd, getuigenverklaringen worden ‘gekocht’. De media vergroot alles lekker uit. Een jongen, een tiener nog, met een lichte mentale handicap wordt op uiterst dubieuze wijze een bekentenis ontfutseld, tesamen met een beschuldiging aan het adres van twee andere jongens. Een satanische offering. Drie kleine jongetjes dood, drie grote jongens in de cel. Eén van hen on death row.
Stel je voor.
En nu, achttien jaar later, zijn die drie jongens, die nu mannen zijn, dan eindelijk vrij. Maanden voor er de mogelijkheid was om aan te vragen de zaak opnieuw op een rechtzitting te plaatsen aan de hand van nieuw bewijs. DNA-materiaal waarmee de onschuld van deze jongens -nu onomstotelijker dan onomstotelijk- vast komt te staan. De staat Arkansas ziet de bui al hangen: deze kolossale, bizarre en belachelijke fout gaat hen veel geld kosten wanneer er opnieuw een zitting komt. Schadevergoedingen voor het weggooien van achtien-en-een-half jaar van drie jonge levens. Dus wat doe je dan? Je maakt gebruik van een speciale ‘plea-bargain’ die nogal vreemd in de oren klinkt, maar binnen het Amerikaanse rechtssysteem klaarblijkelijk gewoon mag: je laat hen schuld bekennen terwijl zij hun onschuld vol mogen houden.. En laat ze vrij.
Ik weet niet wat ik het ongelooflijkst vind aan dit verhaal: de gruwelijke moorden op zich, het feit dat deze jongens óóit veroordeeld hebben kunnen worden (één van hen de doodstraf, nota bene) of de manier waarop de staat zich nu afmaakt van deze fout. Klaarblijkelijk is men zich bewust dat de veroordeling stinkt aan alle kanten, maar weigert de fout écht recht te zetten.
Ik was, met velen, opgelucht te horen dat de drie veroordeelden vrij waren gekomen. Death row is geen grapje. Maar ik kan gewoonweg níet bevroeden hoe een rechtsysteem zó graag zijn eigen fouten in stand houdt, ook na al die jaren. Niet alleen ontnemen ze drie onschuldige mensen zo hun eer, zuivere geweten* en kans op schadevergoeding, zij ontnemen 3 acht-jarige jongetjes hun énige kans op ware gerechtigheid.
Zes levens verwoest, een dader** lacht in zijn vuistje..
Nieuwsgierig?
http://www.wm3.org/
http://en.wikipedia.org/wiki/West_Memphis_Three
http://www.trutv.com/library/crime/notorious_murders/famous/memphis/index_1.html
*: Zij hebben immers moeten liegen om uit de cel te komen en misdaden bekend die zij niet pleegden.
**: Of twee, zoals het vermoeden al langer is.
Dus dan ben je zomaar ineens een paar maanden verder. De realiteit heeft het weer overgenomen van de zeepbel waarin wij leefden, de wereld draaide -inderdaad- door. We dachten na, maar niet teveel. Lieten onze gevoelens hun eigen weg zoeken. Kwamen erachter dat we beiden moeite hebben het hierbij te laten, de handdoek in de ring te gooien. Oppakken is echter ook niet zo makkelijk als het lijkt. De tijd tikte weg. Ik gooide de bezem door mijn huis, mijn look, mijn hoofd en kwam weer op mijn pootjes terecht. Sort of. Ik werk weer, ik doe weer dingen. Voel me beter in mijn vel met een ander kapsel, make-up op en een belachelijk dure nagellak op mijn nagels.
Soms voel ik me nog altijd sip, maar dat mag. Mensen begrijpen het en voelen -in tegenstelling tot mijn verwachtingen- nog erg met ons mee. De steun die we ervaren is immens, ik ben blij dat we open kaart hebben gespeeld en aan de hele wereld hebben verteld van ons stille verdriet.
Maar eerlijkheid heeft ook een keerzijde. Nu iedereen weet wat er speelt vind ook iedereen iets, zo lijkt het. Ik moet mijn lichaam nu maar eens rust geven, hoor ik vaak. Die vorige miskramen zaten toch wel érg dicht op elkaar he? Want ja, als je je lichaam wat meer rust gunt, dan heb je waarschijnlijk tóch wel meer kans dat het goed gaat. Toch? Kop op meisje, het komt goed, écht. Maar neem die rust nou maar. Ook voor jezelf.
Niemand weet hoeveel pijn deze opmerking doet. Hoe het voelt, als mensen insinueren dat de miskramen misschien wel te wijten zijn aan het feit dat de zwangerschappen te dicht op elkaar zaten. Het voelt éigenlijk alsof mensen dan zeggen “eigen schuld, dikke bult.” Dat krijg je ervan, als je te ongeduldig bent. Zoiets. Dat de gynaecoloog deze stelling meteen de eerste afspraak ontkrachtte was héél fijn (voor mijn eigen gemoedsrust, voornamelijk), maar dat mensen dus klaarblijkelijk ergens diep van binnen tóch denken dat het onze eigen schuld was doet zeer. Wat nu als ik binnen de kortste keren weer zwanger zou zijn? Moest ik me dan schamen? Want ik denk dat ik me zou schamen. Ik denk dat ik het niet eens zou durven te vertellen, om eerlijk te zijn. Niet dat mijn buik ruimte zou laten voor leugens, maargoed. Dat terzijde.
Of de mensen die vinden dat we vooral pósitief moeten blijven. Kom op, het gaat goedkomen, écht!!
ik wil graag zo denken. Héél graag. Maar ik durf niet meer. Vier keer deed ik dat nu, vier keer kreeg ik de kous op mijn kop. Eén keer extra, omdat ik toen al écht geloofde dat het niet meer fout kon gaan. Of het goed komt weet niemand, écht. Níemand. Vals positivisme is niet voor mij weggelegd. Ik wil mezelf niet meer aanpraten dat iets zal zijn zoals ik het wil. Ik wil mijn kop in het zand, zo díep mogelijk. En dan er weer uithalen als het weer goed is. Eerder niet.
Dat ik nu overspannen raakte helpt ook niet mee. Men vind dan bijna unaniem dat ik een nieuwe zwangerschap nu niet aan zou kunnen, emotioneel gezien. Goed punt, op zich. Vind ik eigenlijk ook. Er zit alleen één ding tegen: níet zwanger zijn, niet zwanger worden, dat kan ik óók niet aan. Het maakt niet meer uit in welke richting wij ons bewegen, elke kant op voelt pijnlijk. Wanneer we verder gaan proberen is het belastend. Wanneer we niet verder gaan proberen is dat belastend. Want hoe doe je dat dan? Voer je een ‘actief ontmoedigingsbeleid’? Of laat je het op z’n beloop, met het risico weer zwanger te raken zonder er écht voor te kiezen? Voorbehoedsmiddelen gebruiken druist zó sterk tegen mijn gevoel in dat ik, bij een poging hier gebruik van te maken, heel hard moest huilen. Het klópt niet. Dat ís niet wat ik wil. Wat wíj willen.
De onrust blijft. Het verdriet blijft. De zwaarte van wat ons is overkomen drukt en dat zal het blijven doen, welke keuze we ook maken. Ik spreek nu soms met twee ‘lotgenotes’ en zij zeggen allebei hetzelfde: “het is niet mogelijk door te gaan, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet. Maar stoppen is eveneens niet mogelijk, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet.” Dus dan wint de wens. Waarschijnlijk.
Er is eigenlijk maar één remedie: zwanger raken én blijven. Maarja, zie dat maar eens te regelen.. Tot die tijd houden wij ons vast aan de gesprekken die we hebben, de steun die we ervaren, de mooie verhalen die ons toe worden gestuurd en ons écht, diep, raken. Want dit voert de boventoon, boven dit alles. En niet iedereen oordeelt. Soms is het fijn je verhaal kwijt te kunnen zonder dat daar iets tegenover staat. Gewoon, een luisterend oor. En dat is er <3
Ik weet niet of je kunt houden van iemands brein, particulairly wanneer je deze persoon niet kent en nog nooit hebt ontmoet, maar als dat kan dan hou ik van het brein van Devin Townsend. Een muzikant der muzikanten, een man die nog nooit iets heeft gemaakt dat mij niet ráákte, een muzikale duizendpoot met vele bands, vele projecten, veel hersenspinsels, veel humor.
Gisteravond was hij in Zoetermeer en speelde voor ons. Anneke van Giersbergen zong mee (en was dit keer, in tegenstelling tot bijna een jaar geleden in Eindhoven, wél hoorbaar), Devin had er zin in, het publiek was er klaar voor.. Het begon al goed, de eerste nummers kwamen van het enorm poppy edoch gelaagde en briljánte album Addicted! en brachten de sfeer er meteen goed in. Devin (dit keer gestoken in een glimmend pak waardoor hij er verbazingwekkend gekleed uitzag) poseerde uitgebreid voor elke sectie van het publiek, kletste, lachte, maakte optimaal gebruik van het feit van de behoorlijke breedte van het podium waardoor het publiek érg dichtbij was. Veel interactie! Twee videoschermen doordrenkten de show met Ziltoid, van welk album er ook een goede portie gespeeld werd. Ook Ziltoid had het één en ander aan het publiek te melden en dat Devin tijdens het concert zelfs een uitleg gaf over de reden dat hij stopte met zijn grootste en meest geliefde band Strapping Young Lad was.. Bijzonder. Uit het hart. Zoals het hele concert. Het was prachtig. Bulderend. Overweldigend. Een ENORME adrenalinerush: we dansten, we schreeuwden, we zongen, brulden en sprongen, ik en mijn vriendinnen hebben zelfs nog met Devin gedanst (Echt! Hij sprong het publiek in en danste met de mensen om hem heen!), we lachten om zijn satire en de manier waarop hij alles dat standaard is in de metal afzeek (waaronder het hele standaard toegift-riedeltje dat tegenwoordig elke band doet) en bij de échte toegift danste het halve publiek mee op het podium terwijl we met zijn allen Bend it Like Bender meebrulden at the top of our lungs..
Ja, het is pas maart, maar beter dan dit wordt het niet meer. Dit was het concert van het jaar en zo mooi als dit krijg je ze maar zelden. Hevy Devy, I’m addicted to your brain..
P.S.: Bend it Like Bender kan ik zéker aanraden om even te luisteren, ook als je de rest van waar je eventueel op geklikt hebt niet leuk vind. Dit nummer is zó catchy, dat kun je gewoon niet niet leuk vinden!
Zaterdagavond hing ik dus, zogezegd, stoned op de bank. Stef was naar bed en een beker dampende thee met véél suiker stond klaar om me wakker te schudden zodra het afgekoeld genoeg was om naar binnen te gieten.
“Wat zullen we nu doen?” vroeg ik Paul. Stoned op de bank hangen maakt dat je je best een beetje gaat vervelen, dus ik hoopte dat hij zin had een film met me te kijken ofzo. “Filmpje?” vroeg Paul en ik stemde gretig toe.
We keken de films door die we nog hadden liggen met een selectief oog en kwamen uit op een film waar ik zijlings wel eens iets van langs had zien komen, maar die eigenlijk tóch volledig aan mij voorbij was gegaan. “Kick-ass it is” zeiden we tegen elkaar. Paul drukte op play.
En WOO-fucking-HA! Werden wíj even een partij omver geblazen! Het is lang geleden dat ik zó’n rush kreeg van een film! Wat is ‘ie briljant! Wat is ‘ie geweldig! Een superheldenfilm zonder onmogelijke poespas: geen radio-actieve spinnen, geen geheimzinnig gloeiende meteoren, geen vreemde mutaties van de menselijke DNA.. Wél 117 minuten borrelende adrenaline, op-het-puntje-van-je-stoel-actie, een hoofdpersoon om instantly van te houden en brute eerlijkheid all the way. Na de film was ik nog lange tijd stuiterig, zelfs in mijn geestvernauwde staat van zijn: de verassendste en origineelste film die ik in lange tijd zag.
Een juweeltje!
Disclaimer: de nederlandse filmkeuring voor deze film was in eerste instantie 12 jaar, maar is na klachten aangepast naar 16 jaar. Dit is niet voor niks! Wanneer je niet tegen grafisch weergegeven gevechten kunt, niet kijken. Wanneer je een film met je kinderen wil zien, niet kijken. Dat wilde ik even gezegd hebben 
Dus dan heb je een weblog, een hyves-pagina, een facebook-account, je twittert, je mikt zo hier en daar eens wat foto’s op je flickr-pagina en tussendoor probeer je ook nog je mail bij te houden, wil je weten wat ‘pingen’ is en moet je regelmatig bijlezen op je forum.
Bwuh.
Denk ik dan. En na een paar maanden dubben gooi je zó, in een handomdraai, je hyves-pagina weg. Hópla. Geen tijd meer voor. Geen zin meer in. Ping kap ik ook maar weer mee. Misschien gaat zelfs mijn flickr-account wel op non-actief zodra mijn pro-status is verlopen.
En mijn blog? Da’s natuurlijk een blijvertje. Net als -uiteindelijk- twitter. Opruimen is goed, dan hou je weer over wat je het mooist vind
Het verhaal van mijn ring is nog niet af. Sowieso is dat natuurlijk pas écht het geval wanneer ik weer een trouwring om mijn vinger heb, maar de hulp die mij nu ten deel valt om dat zo snel mogelijk te realiseren is bijzonder.
Via onze tussenpersoon nam ik contact op met onze verzekeraar. Ik wist namelijk dat wij onze sieraden heel uitgebreid verzekerd hebben, maar niet of deze dekking ook buitenshuis gold. Dat bleek niet het geval, maar dat maakt niet uit: uit coulance gaan ze de kosten voor het hersmeden van mijn ring vergoeden!
Hersmeden dus inderdaad, want mijn volgende telefoontje was naar Alkmaar, waar de edelsmid zit die onze ringen destijds maakte. Ik wilde graag weten of hij aan de hand van een foto zou kunnen zeggen of mijn ring nog te repareren is en een prijsopgave zou kunnen maken voor de verzekering. Even heen en weer naar Alkmaar is een stuk minder makkelijk met een (zieke) baby in huis. Hij had echter een veel beter idee: ik kan mijn ring aan hem opsturen, hij stuurt papieren voor de verzekering terug en van daaruit zal hij zorgen dat de ring hersmeed wordt. Een reparatie is helaas niet meer mogelijk, kon hij nu al zeggen, omdat een deel van de ring van titanium gemaakt is.
Waarschijnlijk zal ik straks dus, kosteloos, sneller dan ik ooit gedacht had, weer mijn geliefde trouwring om mijn vinger hebben. Yay! <3
Een boel van onze vrienden zijn fan van rommelmarkten en tweedehands winkels. Zij kunnen zich weken verheugen op de vrijmarkt die elk jaar de koninginnedag tot koninginnedag maakt en struinen het liefst uren langs de kleedjes en kraampjes. Ook Paul is elk jaar weer helemaal in zijn nopjes als Koninginnedag zich aandient.
Ik heb dat nooit zo. Sinds ik samen ben met Paul ga ik altijd mee met de groep en struin ik mee, maar éigenlijk vind ik er geen bal aan. Ik vind het leuk om iets te doen met mijn vrienden, maar verder houdt het op. Als ik om me heen kijk zie ik éigenlijk vooral -pardon my french- enorme bergen oude troep. Hoe ik ook kijk, de juweeltjes die anderen altijd lijken te ontdekken, ik zíe ze gewoon niet. Ik zie lelijke porceleinen beeldjes met een hoekje eraf, ik zie stoffige mandjes, enorme bergen glaswerk met bloemetjes, tacky schilderijtjes, LP’s waar ik geen speler voor heb.. Mijn droom om ergens oude Transformers-poppetjes te vinden is nog nooit uitgekomen en uiteindelijk kijk ik altijd vooral uit naar koninginnedag omdat we dan ná de vrijmarkt met z’n allen vis gaan eten.
Afgelopen jaar liep het echter anders: een vriend-van-vrienden is een stichting gestart om mensen in Bolivia te helpen er weer bovenop te komen na een hoop narigheid. Mijn schoonzus en een vriend zitten in het bestuur van de stichting en de hele groep vrienden is immer op de been om te helpen ‘de Vrienden’ in de kijker te spelen of geld in te zamelen. Vorig jaar werden er dus binnen de vriendengroep zo veel mogelijk oude, niet meer gebruikte spullen verzameld en met vereende krachten werd alles verkocht op de vrijmarkt. Omdat de vrijmarkt die we gebruikelijk met z’n allen bezoeken geen écht goede plekken had, of zoiets, werd er afgeweken naar de vrijmarkt op de Fred. Op de Fred ging er al een beetje een wereld voor me open: hier was het veel leuker en sfeervoller als in het Centrum! Helaas wist toen nog niemand dat ik zwanger was, dus al die leuke babykleertjes die ik zag moest ik helaas negeren, maar ik zag voor het eerst dingetjes waarvan ik dacht “hey!”.
En ook dit jaar gaan we weer spullen verkopen voor de Vrienden van ITEI. Op de Fred. Vandeweek hadden Paul en ik het erover en we maakten een lijsjte van spulletjes die we eventueel wel zouden willen hebben, als we ze er tegenkomen. En het onmogelijke is gebeurd: ik heb er zin in. Voor het eerst in heel mijn leven kijk ik ernaar uit: struinen over een rommelmarkt, op zoek naar spullen die we kunnen gebruiken. Ik ben verbaasd over mezelf. Al denk ik dat mijn, tijdens mijn zwangerschap opgedane, liefde voor marktplaats op het internet al wel voor wat baanbrekend voorwerk heeft gezorgd.
Het onmogelijke is gebeurd: ik ga het bandjes kijken op koninginnenach (waarschijnlijk) skippen om vroeg op de vrijmarkt te zijn. Halleluja.
Eerst zou de film worden geboycot door de bioscopen. Disney, de filmmaatschappij die de film uitbrengt, trad namelijk een lang in ere gehouden afspraak met de bioscopen met voeten en wilde de DVD ervan een maand eerder op de markt brengen dan gebruikelijk. De bioscopen waren boos en de fans teleurgesteld. Uiteindelijk liep alles met een sisser af: Disney liet de bioscopen de film eerder vertonen en de bioscopen gaven toe.
Als rechtgeaard Tim Burton-fan werd dit nieuws in huize Annibal met enig gejuich ontvangen: tóch nog naar Alice in Wonderland*! Afgelopen zaterdag togen wij dus met Carlo en Mémé naar ons eigenste bioscoop op het Buitenhof en lieten ons betoveren door dit nieuwste Burton-creatuur.
En wat vond ik ervan? Ik vond ‘m práchtig, betoverend, adembenemend. Mooi, mooi en nog eens mooi. De kostuums, de decors, de twist die aan het verhaal gegeven wordt.. De Cheshire Cat, sowieso al mijn grote favoriet binnen het verhaal, steelt de show en the Mad Hatter heeft een prominentere rol gekregen. Fijn! En tóch, toch heb ik niet de behoefte de film nog een keer te gaan bekijken (zoals in mijn geval gebruikelijk bij Tim Burton’s films) voor ik naar de winkel ren om de DVD aan te gaan schaffen. Waarom dan niet, daar kon ik alleen al dágen mijn vinger niet op leggen. Wat ís er nou? En ik denk dat ik eruit ben. Er mist helaas één ding in deze prachtige film: diepte. De weergave mag dan in 3D** zijn, het verhaal en de karakters hadden wel wat meer diepte kunnen gebruiken. Nergens ontstijgt de film het niveau van een verhaal dat je volgt door een verrekijker, op afstand. Meeleven met de karakters lukt nergens echt goed, ze zijn te ver weg. En dat is jammer. Jammer, maar niet onoverkomelijk: ik zou de film absoluut aanraden, zo lang je maar geen torenhoge verwachtingen hebt.
Kortom: zien!
*: Ok, eerlijk is eerlijk: dat zou toch wel zijn gebeurd. De afspraak om ‘m in Spijkenisse, waar de film wel zou draaien, te gaan zien was al gemaakt
**: Erg leuk, maar ik vraag me wel af waarom er bij die stomme 3D-brilletjes nóóit rekening gehouden wordt met brildragers. Het zit voor geen meter!
Ooit, lang geleden, zei iemand tegen wie ik opkeek tegen mijn puberende zelf “Och meisje, let maar op, vroeger hield ik ook van al die herrie. Maar naarmate je ouder wordt zul je merken dat je rustiger wordt en dat ook je muzieksmaak zal veranderen.” “Echt niet!” Riep ik toen heel hard.
De tijd vloog voorbij, en ondertussen ben ik nu bijna net zo oud als hij was toen hij dit tegen me zei. En ik moest er gisteren aan denken, terwijl ik op een feestje stond te praten met de mensen waarmee ik overmorgen naar een concert van The Dillinger Escape Plan ga. Vanochtend nog veel harder, terwijl ik met een vriend sms-te over het kopen van kaartjes voor het concert van Fear Factory over een paar weken. Fear factory was toen al mijn favoriete band en dat is in al die jaren niet veranderd. Ik kan echter wel begrijpen wat die bekende toen bedoelde: ik heb niet meer de behoefte aan iedereen te laten zien van welke muziek ik hou door mijn haar groen te verven, uitsluitend zwarte kleding met spikes en kettingen eraan te dragen en wat meer dies zij. Ook muziek buiten dit straatje kan ik waarderen, ik schaam me niet meer toe te geven dat ik ook muziek van Tom Jones, Duran Duran en James Brown kan waarderen. Maar een metalhead zal ik denk ik altijd wel blijven.
Dus kijk ik uit naar de twee concerten die ik binnenkort en zeer binnenkort zal gaan bezoeken. Me bij tijd en wijle even uitleven op graftakkeherrie hoort bij mij en dat zal ik hopelijk blijven doen tot ik daar fysiek niet meer toe in staat ben. Er is slechts één verschil met vroeger: wanneer ik in mijn tienerjaren naar concerten ging keek ik wel eens naar die kleine groepjes ‘oude’ mensen en stelde me voor dat ik óóit, later, ook zo zou zijn. Vond hen stoer. Nu ben ik zelf dat oude mens, en vind ik het helemaal niet zo stoer meer. Ik ben namelijk nog altijd dat meisje van 16 dat meebrult met gruntende mannen, ik ben nooit iemand anders geworden. Dat is niet stoer, want dat gaat vanzelf..