Dus dan ben je zomaar ineens een paar maanden verder. De realiteit heeft het weer overgenomen van de zeepbel waarin wij leefden, de wereld draaide -inderdaad- door. We dachten na, maar niet teveel. Lieten onze gevoelens hun eigen weg zoeken. Kwamen erachter dat we beiden moeite hebben het hierbij te laten, de handdoek in de ring te gooien. Oppakken is echter ook niet zo makkelijk als het lijkt. De tijd tikte weg. Ik gooide de bezem door mijn huis, mijn look, mijn hoofd en kwam weer op mijn pootjes terecht. Sort of. Ik werk weer, ik doe weer dingen. Voel me beter in mijn vel met een ander kapsel, make-up op en een belachelijk dure nagellak op mijn nagels.
Soms voel ik me nog altijd sip, maar dat mag. Mensen begrijpen het en voelen -in tegenstelling tot mijn verwachtingen- nog erg met ons mee. De steun die we ervaren is immens, ik ben blij dat we open kaart hebben gespeeld en aan de hele wereld hebben verteld van ons stille verdriet.
Maar eerlijkheid heeft ook een keerzijde. Nu iedereen weet wat er speelt vind ook iedereen iets, zo lijkt het. Ik moet mijn lichaam nu maar eens rust geven, hoor ik vaak. Die vorige miskramen zaten toch wel érg dicht op elkaar he? Want ja, als je je lichaam wat meer rust gunt, dan heb je waarschijnlijk tóch wel meer kans dat het goed gaat. Toch? Kop op meisje, het komt goed, écht. Maar neem die rust nou maar. Ook voor jezelf.
Niemand weet hoeveel pijn deze opmerking doet. Hoe het voelt, als mensen insinueren dat de miskramen misschien wel te wijten zijn aan het feit dat de zwangerschappen te dicht op elkaar zaten. Het voelt éigenlijk alsof mensen dan zeggen “eigen schuld, dikke bult.” Dat krijg je ervan, als je te ongeduldig bent. Zoiets. Dat de gynaecoloog deze stelling meteen de eerste afspraak ontkrachtte was héél fijn (voor mijn eigen gemoedsrust, voornamelijk), maar dat mensen dus klaarblijkelijk ergens diep van binnen tóch denken dat het onze eigen schuld was doet zeer. Wat nu als ik binnen de kortste keren weer zwanger zou zijn? Moest ik me dan schamen? Want ik denk dat ik me zou schamen. Ik denk dat ik het niet eens zou durven te vertellen, om eerlijk te zijn. Niet dat mijn buik ruimte zou laten voor leugens, maargoed. Dat terzijde.
Of de mensen die vinden dat we vooral pósitief moeten blijven. Kom op, het gaat goedkomen, écht!!
ik wil graag zo denken. Héél graag. Maar ik durf niet meer. Vier keer deed ik dat nu, vier keer kreeg ik de kous op mijn kop. Eén keer extra, omdat ik toen al écht geloofde dat het niet meer fout kon gaan. Of het goed komt weet niemand, écht. Níemand. Vals positivisme is niet voor mij weggelegd. Ik wil mezelf niet meer aanpraten dat iets zal zijn zoals ik het wil. Ik wil mijn kop in het zand, zo díep mogelijk. En dan er weer uithalen als het weer goed is. Eerder niet.
Dat ik nu overspannen raakte helpt ook niet mee. Men vind dan bijna unaniem dat ik een nieuwe zwangerschap nu niet aan zou kunnen, emotioneel gezien. Goed punt, op zich. Vind ik eigenlijk ook. Er zit alleen één ding tegen: níet zwanger zijn, niet zwanger worden, dat kan ik óók niet aan. Het maakt niet meer uit in welke richting wij ons bewegen, elke kant op voelt pijnlijk. Wanneer we verder gaan proberen is het belastend. Wanneer we niet verder gaan proberen is dat belastend. Want hoe doe je dat dan? Voer je een ‘actief ontmoedigingsbeleid’? Of laat je het op z’n beloop, met het risico weer zwanger te raken zonder er écht voor te kiezen? Voorbehoedsmiddelen gebruiken druist zó sterk tegen mijn gevoel in dat ik, bij een poging hier gebruik van te maken, heel hard moest huilen. Het klópt niet. Dat ís niet wat ik wil. Wat wíj willen.
De onrust blijft. Het verdriet blijft. De zwaarte van wat ons is overkomen drukt en dat zal het blijven doen, welke keuze we ook maken. Ik spreek nu soms met twee ‘lotgenotes’ en zij zeggen allebei hetzelfde: “het is niet mogelijk door te gaan, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet. Maar stoppen is eveneens niet mogelijk, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet.” Dus dan wint de wens. Waarschijnlijk.
Er is eigenlijk maar één remedie: zwanger raken én blijven. Maarja, zie dat maar eens te regelen.. Tot die tijd houden wij ons vast aan de gesprekken die we hebben, de steun die we ervaren, de mooie verhalen die ons toe worden gestuurd en ons écht, diep, raken. Want dit voert de boventoon, boven dit alles. En niet iedereen oordeelt. Soms is het fijn je verhaal kwijt te kunnen zonder dat daar iets tegenover staat. Gewoon, een luisterend oor. En dat is er <3