Feb
Metalhead
Ooit, lang geleden, zei iemand tegen wie ik opkeek tegen mijn puberende zelf “Och meisje, let maar op, vroeger hield ik ook van al die herrie. Maar naarmate je ouder wordt zul je merken dat je rustiger wordt en dat ook je muzieksmaak zal veranderen.” “Echt niet!” Riep ik toen heel hard.
De tijd vloog voorbij, en ondertussen ben ik nu bijna net zo oud als hij was toen hij dit tegen me zei. En ik moest er gisteren aan denken, terwijl ik op een feestje stond te praten met de mensen waarmee ik overmorgen naar een concert van The Dillinger Escape Plan ga. Vanochtend nog veel harder, terwijl ik met een vriend sms-te over het kopen van kaartjes voor het concert van Fear Factory over een paar weken. Fear factory was toen al mijn favoriete band en dat is in al die jaren niet veranderd. Ik kan echter wel begrijpen wat die bekende toen bedoelde: ik heb niet meer de behoefte aan iedereen te laten zien van welke muziek ik hou door mijn haar groen te verven, uitsluitend zwarte kleding met spikes en kettingen eraan te dragen en wat meer dies zij. Ook muziek buiten dit straatje kan ik waarderen, ik schaam me niet meer toe te geven dat ik ook muziek van Tom Jones, Duran Duran en James Brown kan waarderen. Maar een metalhead zal ik denk ik altijd wel blijven.
Dus kijk ik uit naar de twee concerten die ik binnenkort en zeer binnenkort zal gaan bezoeken. Me bij tijd en wijle even uitleven op graftakkeherrie hoort bij mij en dat zal ik hopelijk blijven doen tot ik daar fysiek niet meer toe in staat ben. Er is slechts één verschil met vroeger: wanneer ik in mijn tienerjaren naar concerten ging keek ik wel eens naar die kleine groepjes ‘oude’ mensen en stelde me voor dat ik óóit, later, ook zo zou zijn. Vond hen stoer. Nu ben ik zelf dat oude mens, en vind ik het helemaal niet zo stoer meer. Ik ben namelijk nog altijd dat meisje van 16 dat meebrult met gruntende mannen, ik ben nooit iemand anders geworden. Dat is niet stoer, want dat gaat vanzelf..
Dec
Begrip
En toen was Nederland wit. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw; het is alweer even geleden dat we het op deze manier gehad hebben. Ik vind het prachtig! Vanuit mijn luxe positie van nergens per sé heen hoeven kan ik naar buiten kijken en het winterlandschap bewonderen, of op mijn gemakje ergens heensloffen achter de kinderwagen, of me rustigjes aan met de auto van A naar B verplaatsen.
Dat deed ik vandaag dan ook twéé keer en bij beide ritten viel het me op: wat hebben mensen ineens veel begrip voor elkaar! Mensen nemen de tijd om een ander voor te laten gaan, mensen lachen naar elkaar terwijl de één een misschien iets minder handig plekje kiest om over te steken, mensen bedanken elkaar beleefd voor elkaars gunsten.. Dat zet me wel aan het denken. Waarom kan het nú ineens wel, terwijl we normaalgesproken het liefst over elkaar heenrijden om zo snel mogelijk te komen waar we wezen moeten? Zelfs de meest notoire fietsers-haters hebben met dit weer respect voor anderen op een tweewieler, nergens zie je mensen ruzie maken, de enige toeters die je hoort zijn de toeters en bellen van de hulpdiensten. Terwijl ik me dit hardop afvroeg kwam Paul met het antwoord. “Mensen zijn weer echt bezig met wat ze aan het dóen zijn, in plaats van in gedachten alweer vier stappen verder te zijn.”
En ik denk dat hij gelijk heeft en dit zet me nog veel meer aan het denken. Tijdens mijn therapie voor mijn burn-out kreeg ik iets te lezen over een vrouw, die als enige op een kantoor geen enkele last leek te hebben van stress, terwijl haar collega’s altijd hoorendol werden van alles dat nog moest. Volgens het verhaal werd aan deze vrouw de vraag gesteld hoe dit kon, en haar antwoord luidde:
Als ik sta, dan sta ik
Als ik loop, dan loop ik
Als ik zit, dan zit ik
Als ik eet, dan eet ik
Als ik spreek, dan spreek ik.
Toen haar collega vervolgens meldde dat zij dit toch zeker ook deed, antwoordde de vrouw:
Nee, dat is niet waar.
Als jij zit, dan sta je al
Als jij staat, dan loop je al
En als jij loopt, dan ben je al waar je wezen wilt.
En hoewel ik me hier in mijn werk sedertdien altijd erg aan vast probeer te houden, blijk ik op andere vlakken in mijn leven nog altijd te lopen, terwijl ik nog zit. Net als de rest van Nederland. Opnieuw heb ik me voorgenomen hier iets mee te doen.
N.B.: Op de foto staan Stef en zijn vriend Semmie terwijl ze voor het eerst in de sneeuw ‘lopen’ 
Sep
Sovjet-shoppen
Het kan wel eens gebeuren. Dat je dan in de supermarkt staat en dat een bepaald artikel dat je moet (of wil) hebben op is. Op zondag tegen sluitingstijd kan het zelfs tamelijk interessante vormen aannemen: lege rekken all over the place. Wij giechelen elkaar dan altijd gekscherend toe dat we gaan Sovjet-shoppen maar meestal komen we, hoewel het soms een beetje frustrerend kan zijn, toch wel aan onze spullen.
Alleen heb ik de laatste tijd niet echt meer het gevoel dat het iets is van de laatste momenten van de dag, of de laatste dagen van de week. De afgelopen tijd heb ik eigenlijk het gevoel dat ik constánt achter het net vis wanneer ik in de supermarkt kom; er is altijd wel één artikel dat niet te krijgen is. Laatst was de kattenvoer-meter in de vriezer behoorlijk low, maar kon ik geen kippenhartjes, geen kippenlevertjes, geen kippenvleugeltjes en óók al geen diepgevroren koolvisfilet vinden. Grmbl. De keer ervoor was de melk op en die keer daar weer voor was ons vaste merk boter niet te vinden. Regelmatig ontbreekt ons kattengrit in de schappen, en als we pech hebben is er helemáál geen kattengrit, maar alleen nog maar houtsnipper voor in de kattenbak. En het probleem is: het is maar één supermarkt die hier last van lijkt te hebben: de Albert Heijn. En dan bedoel ik niet de AH hier om de hoek, maar álle AH’s. Structureel. En dan heeft meneer Albert ook nog eens bedacht dat het zijn eigen merk bij mensen door de strot wil rammen en zijn bepaalde artikelen dus niet meer van een ander merk te krijgen. Erg vervelend, als je bijvoorbeeld de AH vruchtenhagel niet te vreten vind.Of neem nu de melk: met veel bombarie werd een tijd terug de houdbaarheidsdatum van een A-merk verbeterd. Dus onze vrienden van de Albert deden hetzelfde met het huismerk. Om vervolgens zo in te kopen dat niet de klant, maar de supermarkt zelf er het meeste van profiteert. Als ik er een pak melk ga halen is de houdbaarheidsdatum zelden verder als een dag of 3, 4 later. Tja..
Vandaag was ik speciaal omgelopen langs de AH omdat ik zo’n trek had in een plakje verse jonge goudse kaas op mijn middagboterhammetje. Maar er was verdorie in héél die fucking AH geen plak verse jonge kaas meer te vinden, op één merk na dat ik vies vind. Wel blokken kaas, maar daar gooi ik dan de helft beschimmeld van weg omdat ik niet veel kaas eet. Dus vroeg ik netjes aan de AH-dame die in de buurt stond of er nog gesneden jonge kaas achter lag. Met een muil op half zeven kreeg ik te verstaan dat het er gewoon lag. En anders was het op. En toen deed ik (of waren het mijn hormonen? Ja, vast mijn hormonen, laat ik die dooddoener eens uit de kast trekken ) *borrel* en heb ik het veels te grote blok kaas dat ik in mijn handen had met een *bonk* terug in de bak waar ik ‘m uit had gemikt. Ik weet zéker dat ik haar bedankt heb (wellicht niet op z’n aller-aardigst, maar dan moet je maar niet met je smoel op half zeven je klanten afsnauwen), maar terwijl ik wegliep kreeg ik nog een debiele opmerking naar mijn hoofd omdat ik mijn vriendelijke AH-medewerkster niet bedankt zou hebben ook. Stom wijf. Kokend liep ik de Albert Heijn weer uit. Ik ben met mijn pijnlijke lijf omgelopen om een plakje káás te kopen, meer hoefde ik niet, en vervolgens is het niet alleen óp, maar wordt ik ook nog eens afgesnauwd door mevrouw de brood-doos? Wát een gezelligheid. Ik word er wéér laaiend van als ik eraan denk!
En weet je wat nu het ergste is? De Albert Heijn is zo ondertussen nÃet meer te vermijden. Alle supermarkten in de wijde omgeving zijn overgenomen door de heren en dames Ahold en ik spuug erop. Ze hebben hier een halve monopolie in de stad opgebouwd en je moet echt aanzienlijke moeite doen om in een andere winkel dan die met de blauwe letters erop terecht te komen. Maar dat is vanaf nu wel precÃes wat ik ga proberen, want ik ben de Albert echt MEER dan zat. Bluh.
Waar kan een mens zich druk om maken, vraag je je wellicht af. Ik ook, enerzijds. “Doe niet zo achterlijk!” gilt een stemmetje ergens van binnen toe. Maar ergens, érgens kan ik het gewoon niet hebben. Eerst koop je zo goed als alle supermarkten op en dan ga je vervolgens dÃt soort klote-acties uithalen. En dan maar gillen op tv, de billboards en de radio dat je zo geweldig bent..
Dec
Over bijna, al een heel eind en flink klaar
Bijna. Het komt nader en zal er weldra zijn: dat fijne, magische moment dat gekoesterd wordt door gadget-freaks all over. Aanstaande donderdag mag ik mijn telefoon-abonnement verlengen en een nieuwe telefoon aanschaffen. Het water loopt me al in de mond wanneer ik eraan denk, want ja, ik heb ‘m natuurlijk alláng uitgezocht. Ik zocht iets gebruikvriendelijks. Een telefoon die snél is. Het apparaat dat ik nu dagelijks in mijn tas duw is namelijk heel veel, maar snel is ‘ie overduidelijk niet. En daar ben ik echt. Vreselijk. Klaar mee. Dus na veel onderzoek kom ik er toch telkens weer op uit. Ondanks het feit dat het tegen ál mijn principes is. Ik ga van mijn geloof afvallen, werkelijk waar. Maar ik wil ‘m. Dus ja, gooi maar op, die I-phone. Voor het eerst in heel mijn mobiele carrière géén Nokia. My god, it’s full of stars..
Zodra ik ‘m heb (ik weet niet of ik ‘m meteen al ga halen of eerst mijn volgende salaris afwacht) komt er vast nog wel een aanvullend verhaal, dus bij voorbaat excuses aan de gadget-nono’s. Maar ik moet weer even freaken om een apparaat hoor 
************
En dan eens even iets anders, want er gaat hier nog iets als een debiel: mijn tatoeage is gewoon al aan het jeuken én aan het vervellen! Duurde het bij het katje al zo’n anderhalve week eer er vervelsels loskwamen en nog eens twee dagen extra voor het ging jeuken, we zijn nu nog niet eens een week onderweg en het is al aan het laatste helings-stadium begonnen. Nu heb ik, toen ik woensdag bij de tatoeage-meneer was, van hem begrepen dat groen op de één of andere manier de moeilijkste kleur is voor je huid om van te genezen, dus dat zal dan wel het probleem zijn geweest. Maar man, dit gaat goed! Blij!
************
Iets waar ik minder blij van word is onze VVE. Ik zit er in de kascomissie en door een miscommunicatie is het goedkeuren van de stukken van 2007 blijven liggen. En nu voelt het alsof de hele VVE over me heentuimelt en mÃj de miscommunicatie aanrekent. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen doordat een bestuurslid bij mij langskwam om me om mijn verhaal te vragen (en daar uiterst begripvol voor was), werd dit gevoel weer even fijn de kop ingedrukt door de voorzitster. Blèch, ik heb er echt de balen van. Dus ik kap ermee. Ik ben een cijfermuis en ik en mijn mede kascomissie-lid kunnen prima door één deur, maar klaarblijkelijk ben ik niet uit het juiste hout gesneden om mijn kennis ook toe te passen ten dienste van mijn buren en daar helder over te communiceren. Ik vind het allang best, want daar Paul ook in het bestuur zit belanden de problemen van de VVE uiteindelijk op ons hoofdkussen. Ik ben er volledig kláár mee. Zodra die jaarstukken van 2007 erdoorheen zijn dan, want ik hou niet van losse eindjes..
Nov
Vernieuwing
Ook elders in Den Haag wordt er vernieuwd. Toen de C1000 in ons winkelcentrumpje hier de deuren sloot werden we al snel nieuwsgierig: wat zou ervoor in de plaats komen? De beplakking werd van de ramen afgehaald en we hadden goed zicht op het interieur van de winkel. Voor zover je het nog een interieur kunt noemen dan, want de binnenkant werd compleet gestript en al gauw zag je vooral veel bouw-afval en gereedschap door de ruimte verspreid liggen. Het gerucht kwam ons ter ore dat alle C1000-winkels die weg waren zouden worden vervangen door Albert Heijns ténzij er al een AH in de buurt zat. In dat geval werd het een Lidl. Sinds ons winkelcentrum al is gezegend met een gigantische AH hoopten we dus dat deze gerichten klopten, want een dergelijke prijsvechter zou ideaal zijn om in de buurt te hebben. Het is heel erg, maar op dit moment zijn we vaak gewoon te druk om écht moeite te doen om een goedkopere winkel op te zoeken en komt het er dus op neer dat we een boel boodschapjes voor de hoofdprijs ons huis binnen sjouwen.
Gisteravond, toen we nog snel even wat lekkers gingen halen voor de bios, liepen we weer langs de lege winkel. En waarempel: er zaten nieuwe stickers op de ramen. A. L. D. I. om precies te zijn, verspreid over 4 grote ruiten. Met een blij huppeltje vervolgden wij onze weg, richting de super waar wij nu naar op weg waren. Maar weldra kunnen wij met gemak op budget boodschappen doen 
Nov
Babylon
Aan het Centraal Station in Den Haag zit een overdekt winkelcentrum vastgeplakt van twee verdiepingen. Babylon heet het. Ik heb er vele voetstappen liggen omdat ik twee jaar vlak achter Babylon gewerkt heb en er bovendien een bioscoop in dit centrumpje gehuisvest was waar ik altijd érg graag kwam. Een bioscoop met een heel persoonlijke, gezellige sfeer: wanneer je er thee of koffie haalde kreeg je dit nog echt in een kopje geserveerd, met een koekje erbij. Hoe geweldig is dát? De films die er draaiden zaten een beetje tussen de blockbusters en de filmhuis-films in, het soort films waar ik doorgaans heel blij van word. Maar sinds een poos is die bioscoop dicht. Sterker nog, heel Babylon is gesloten: er wordt grootscheeps verbouwd en de bedoeling is dat het ergens in 2009 weer geheel vernieuwd de deuren kan openen (kan dat eigenlijk wel met draaideuren? Babylon had altijd hele grote draaideuren als ingang). Elke dag fiets ik er nu langs, want ik werk een gebouw of twee achter mijn vroegere werkplek. Elke dag kijk ik dan ook melancholisch naar die grote kranen die het casco van het gebouw volledig opnieuw aan het opbouwen zijn. Het zal nog wel een tijd duren eer het nieuwe Babylon toegankelijk is. En zou de bioscoop wel terugkomen? En nog net zo fijn zijn?
Ik vrees met grote vrezen. De plannen zoals ze er nu uitzien zijn werkelijk práchtig, maar ik vraag me af of er nog wel plaats is voor zo’n bijzondere bioscoop in het nieuwe concept. Kijk maar:
Het oude Babylon
Het Babylon van de toekomst
Of ons vertrouwde bios-je nog terugkomt, zullen we ergens in het komende jaar wel gaan merken. Voor nu hoop ik in elk geval dat de bouw soepel zal lopen en inderdaad op de geplande datum klaar zal zijn. Er zit namelijk nog een nadeel vast aan deze revisie: het fietspad aan de Babylon-kant is afgesloten vanwege alle bouwmaterieel, waardoor er op één van de drukste fietspaden van heel Den Haag twee rijrichtingen op één redelijk smal fietspad zijn geplempt. Jullie kunnen je wellicht enigzins voorstellen wat voor tafrelen dat oplevert in de spits
Oct
Oct
Pepernoten!
En zo kreeg ik van het weekend pepernoten van mijn moeder. Géén kruidnoten, mind you, want daar vind ik niet veel aan. Nee, échte, verse pepernoten. Dus daar genieten ik en lief al een paar dagen van. En hoewel het natuurlijk eigenlijk wel naar is dat al dat spul al zo vreselijk vroeg in de winkels ligt… Ze smaken er niet minder om!
Houden jullie je in tot de Sint weer in het land is?
Oct
Om
En nu is de vakantie alweer om.. Ik ga naar bed, want morgenochtend gaat de wekker weer. Wat kunnen 3 weken toch hard gaan!
************
Na gisteren vroeg te zijn opgestaan en files te heben getrotseerd kwam ik erachter dat die workshop voor de ‘gevorderde gebruiker’ (waarop ik korting kreeg i.v.m. de aanschaf van mijn camera) een nogal vreemd beeld heeft van wat een gevorderde gebruiker dan is. 95 % van hetgeen dat werd verteld wist ik al, terwijl ik nou heus niet een héél groot licht ben wat fotograferen aangaat. Om eerlijk te zijn baal ik er behoorlijk van, want van het geld dat ik nu aan die workshop heb besteed had ik een accessoire voor de cam kunnen aanschaffen dat ik heb gemist toen we met vakantie waren. Ik denk dat ik Canon hier nog maar eens over ga mailen, want € 45,= betalen om héél hard te vechten om niet in slaap te vallen (letterlijk!) vind ik wel errug jammer..
Anyway, naar bed dus, want morgen moet er weer ge-arbeid worden. Ciao!
Sep
Waar ik boos van kan worden
Daarstraks reed ik in de diepe schemering onze wijk uit. Bijna aan het einde van deze weg komt deze weg in een beetje een rare bocht uit op een andere weg en de auto’s die al op deze weg zitten hebben voorrang. Op dit punt aangekomen komt er een donkergekleurde Volkswagen Golf (need I say more?) deze voorrangsweg af met een razend tempo en omdat hij zijn lichten niet aan heeft zie ik hem net iets te laat. Hij heeft mÃj klaarblijkelijk wèl gezien, want hij geeft gas bij, toetert en schiet voor me langs. Ik schrik me helemaal debiel; ik wéét dat hij voorrang heeft, maar dit is belachelijk. Ternauwernood weet ik een botsing te voorkomen door enig stuur- en remwerk en rij met mijn hart in mijn keel (en ja, toegegeven, scheldend) achter hem aan.
Maar dan, als ik in zijn auto kijk, dán word ik pas écht boos: deze mongool (pardon my french), die bijna opzettelijk op een aanrijding aan leek te sturen, heeft gewoon een klein kind in de auto! En het kindje zit niet in een autostoeltje of niets: het jongetje zit op het puntje van de achterbank en kijkt tussen de twee voorste stoelen door terwijl de bestuurder ondertussen vol in de ankers gaat voor de aankomende kruising. De rillingen lopen langs mijn rug wanneer ik eraan denk wat er hád kunnen gebeuren. Er komt stoom uit mijn oren wanneer ik denk aan die vriendin, die na jarenlange ellende haar kinderwens in de wilgen heeft moeten hangen, omdat zij niet zwanger kan worden. Verdórie, hoe vreselijk oneerlijk. Kinderen moeten met vallen en opstaan leren op eigen benen te staan. Maar niet door de voorruit van een auto vliegen omdat papa een kinderstoeltje een onnodige uitgave vind. Zo’n hele gepimpte auto vol met dure accessoires, puntgave lak enzovoorts, en dan dat kindje zó erin. BAH.