Annibal's Weblog

Wij krijgen een zoon. Hij heet Gabriël.

Onze engel.

Trisomie 18.

Niet verenigbaar met het leven.

Zo hard huilen dat je collega’s mee gaan doen. Maar ook zeker weten dat je nooit zal moeten kiezen tussen twee kwaden.

Ik huilde mijn ogen uit mijn kop terwijl ik twee broodjes filet american at. Ik kocht een belachelijk duur oogschaduwpalet en probeer Paul te overtuigen van de heilzame werking van nú in de auto springen voor een Nintendo 3DS.

Geen troostaankoop zal ooit het gapende gat in mijn hart kunnen helen, maar ik verlang intens naar iets dat mijn gedachten kan vullen met iets anders als de dood en de bevalling die ik nog zal moeten doorstaan zonder een gezond kindje aan het einde ervan. In één klap niet meer in verwachting, maar nog wel zwanger. Niemand weet wat ze moeten zeggen.

Ik ook niet.

Was ik uitgerekend.

Maar ik ben even erg on the loose

Ik zag Harry Potter, Stef had voor het eerst een logée (en de heren besloten om 5 uur in de ochtend te gaan muiten samen), ik ging met een club dames op stap in Volendam, lief en ik kregen een gezamenlijk dagje uit naar de sauna van diezelfde dames en we hebben een weekend met vrienden in de planning.

En ik voel me zo vreselijk bizar, intens en enorm moe, bij tijd en wijle ook zo.. Down, ofzo. Gloomy is het woord dat in me opkomt. Dat ik me soms afvraag of je overspannen zou kunnen raken van een miskraam. Ik heb er moeite mee, allemaal. Balletjes die ik voorheen door elkaar heen jongleerde, de ene keer een beetje aandacht aan deze, dan eens aan deze.. Het lukt niet meer. Je ziet het aan de entrydata van mijn blog. Je ziet het aan facebook, twitter, mijn huishouden, mijn gezicht. De ene keer zie ik in de spiegel mijn eigen stralende, sprankelende zelf (*kuch*), de andere keer zie ik een dof hoopje ellende. En het doffe hoopje ellende blijft zo hangen. Over exact een week is mijn eerste uitgerekende datum die nooit vooruitgegaan of gevolgd wordt door een geboortekaartje. Misschien is dat het.

Voor nu dus maar even tot later. Misschien tot morgen. Misschien tot over twee weken. Ik moet maar even zien.

Het gaat beter.

Maar op sommige momenten huil ik. Heel hard.

Omdat het ons niet is gegund.

Gisteren hadden we een echo ter controle. Zoals verwacht was er geen kloppend hartje te bekennen. De conclusie van de echoscopist was in elk geval zo positief als onder deze omstandigheden mogelijk: alles is schoon, geen spoortje van een zwangerschap te bekennen. We wisten al dat het over was, er kwam niks nieuws voorbij. Toch huilden we even uit in elkaars armen toen we buiten kwamen. Het enige dat er nog over is zijn steken en pijn in mijn buik, hier en daar wat wegtrekkers van het bloedverlies en een foto van een kindje dat er nooit zal zijn.

Gelukkig had de timing bijna niet beter gekund: morgenochtend gaan we met vakantie. Eerst brengen wij Stef naar opa en oma, dan gaan wij samen een lang weekend naar Oerol. Maandag komen we terug, logeren nog twee nachtjes bij mijn schoonouders en rijden dan door naar Limburg. Een veilige plek, voor als er eventueel nog dingen mis gaan, fysiek gezien. Een mooie plek ook, denken we, want we leven in een mooi land, maar hebben lang nog niet alles gezien. We zullen genieten van het zwembad en het kinderspeelparadijs aldaar, de omgeving zal zeker ook een hoop moois te bieden hebben.

En we zullen bijkomen, de gebeurtenissen van de afgelopen tijd op een rijtje zetten, nadenken over de toekomst. We hebben in elk geval tóch een afspraak bij de gyneacoloog gepland staan, omdat we in elk geval antwoord willen op de vragen die we hebben. Is er een aanwijsbare oorzaak? Is er een ‘simpele’ oplossing voor ons probleem? We weten in elk geval zeker dat we in de toekomst nooit spijt zullen krijgen dat we er nooit naar gezocht hebben. Antwoorden zijn maar voor 15% van de stellen die te maken krijgen met ‘habituele miskramen’ te vinden. Bij een nog kleiner percentage is er ook een oplossing. Maar proberen kan altijd. En terugkomen op ons huidige besluit om ermee te stoppen kan altijd nog, als wij toevallig bij dat héle kleine percentage horen..

En gewoon, omdat het kan:

Een laatste vaarwel aan mijn dikke buik..

Ik postte de laatste tijd bar weinig. Alsof ik mijn adem inhield. Zelfs in standje ‘private’ durfde ik mijn gedachten niet aan het virtuele papier toe te vertrouwen. En daarbij was ik zo in-en-in hóndsmoe dat het er ook niet van kwam om over ‘normale’ dingen te schrijven. Wij hielden onze adem in en wachtten.

Ik kreeg bezorgde berichtjes over mijn vermoeidheid. Ging het allemaal wel goed? Mijn moeder stuurde me zelfs langs de dokter om bloed te prikken. Bloed prikken deed ik, maar niet op haar verzoek, maar op verzoek van de verloskundige. De vermoeidheid hoorde er nu eenmaal bij.

De nachten die Stef maakte maakten het niet makkelijker. Ik was al snel over mijn grens heen en we verzonnen plannen om de nachten draaglijker te maken.

De dagen verstreken. Tergend langzaam, maar ze gingen. De zwangerschap bleef. Waar we na 3 miskramen niet meer op durfden te hopen groeide tóch. We begonnen, ondanks onszelf, toch hoop te krijgen. En toen kreeg ik een bloeding waarvan ik -uiteraard- metéén in hyperdrive schoot. De verloskundige regelde een spoedecho. Het bloedverlies werd nog wat erger en ik nam afscheid in mijn hoofd. Van de zwangerschap, van de wens. Een tweede kind krijgen hoefde zo niet voor mij. Te belastend voor ons gezin. Teveel verdriet voor ons.

Maar de echo oordeelde anders: een knipperend lampje duidde een hartslag aan. Klein en snel; ze liet het horen. Ik huilde. Het was uiteraard geen belofte voor de toekomst, maar de echoscopiste zag dat het er allemaal kéurig uitzag. Volgens het boekje, niets op aan te merken. Mooi afgesloten, nergens ook maar een beetje bloed. Het bloed moest van buitenaf komen, stelde ze vast. De verloskundige voorspelde later aan de telefoon dat het misschien nog vaker zou gebeuren, zo’n bloeding, maar daar moest ik dan niet al te erg van schrikken.

De volgende bloeding kwam en ging en ik kon het aan.

En toen nog één. Deze hield aan, maar was zo lichtjes, dat ik het vertrouwen hield. Even twijfelde ik aan ons besluit, maar ik was de priemende blikken en de vragen over mijn -al aardig dikke- buik zó zat dat ik op mijn werk koek uitdeelde en vertelde van ons voorzichtige geluk. Gisteren, een dag later, bleek ik terecht te hebben getwijfeld. Het bloeden werd erger. Ik voelde een rare druk op mijn onderbuik. In paniek liet ik Paul de verloskundige bellen, want ik kon zelf niet meer uit mijn woorden komen. Te vroeg in de zwangerschap voor een onderzoek door de verloskundige zelf, luidde het oordeel. En een echo zou niks zeggen zolang de bloeding aanhield. Afwachten. Ondertussen voelde ik een bekend gevoel opkomen in mijn onderrug. Ik wíst het, maar ik wilde het niet weten. Hoe kun je vechten tegen iets dat vanzelf gaat?

Vier gaten heb ik nu in mijn hart. Alsof het steekje voor steekje ontrafeld wordt. De buikpijn is nu bijna weg, het bloeden neemt al af. En stom genoeg weigert er iets in mij op te geven, alsof er nog hoop is.. Ik heb het kindje zelf gezien, met mijn eigen ogen, ik heb het zélf -hoe oneerbiedig- doorgespoeld. Haar verhaal houdt een heel klein, miniscúúl sprankje van mijn hoop levend waar ik beter voor 100% los zou kunnen laten. Maar ik kan het niet. Dat knipperdende lampje blijft maar hangen in mijn hoofd. Waarom moest ik in vredesnaam twéé keer afscheid nemen? Had het lekker bij die ene keer gehouden.. Nu had ik een kloppend hartje, en nu alsnog niks.

Het was van míj. Geef het terug. Geef het godverdomme TERUG!

Mijn kind zal waarschijnlijk* geen broertje of zusje krijgen. Mijn hart kan geen nieuwe gaten aan. Mijn gezin lijdt onder mijn verdriet. Tegelijk met de tranen die ik maar blijf huilen is er ook een besef, waaraan ik me vastklamp alsof mijn leven ervanaf hangt: ik was vijf keer zwanger. Vijf keer. Dat betekent dat er één wel is gebleven. Als ik omkijk zie ik hem een dansje doen bij een liedje van het Zandkasteel. Mijn lieve kleine wonder. Dat wonder, dat heb ik. En sinds gisteren alleen al heb ik daarvoor al wel duizend keer God op mijn blote knieën bedankt.

So be it. Ik voel me ontrafeld, maar samen met mijn liefste, mijn wonder en mijn 3 pluizebollen maak ik er wel weer wat van..

*: Zeg nooit nooit.

“Eigenlijk zou je je ringen altijd af moeten doen ‘s-nachts, hè? Ik doe het ook nooit hoor, maarja..” zei mijn BHV’ende collega terwijl we wachtten op de man van de technische dienst en zijn gereedschapskar. Mijn hand was het tintelen van de kou al wel voorbij, maar de kraan mocht niet baten en de zwelling bleef. De man van de technische dienst kwam en riep heel hard dat mijn collega het maar moest doen, híj ging zich hier niet aan wagen. Dus pakte de BHV-man een tang uit één van de lades en knipte. Mijn ringvinger slonk binnen een paar uur weer tot redelijke proporties en de ring stopte ik in het juwelendoosje dat ik van mijn oma ierf toen ik thuiskwam. Later zou ik ermee naar de juwelier gaan om ‘m te laten maken.

Mijn goede voornemens ten spijt vergat ik al snel weer mijn ringen af te doen voor we gingen slapen. Het is ook niet heel makkelijk om ze af te krijgen, als het in je huis bijna 30 graden is wanneer je naar bed gaat.

Zo kon het zijn dat ik eergisternacht wakker werd omdat mijn andere ringvinger raar voelde. Ik voelde eraan met mijn andere hand en herkende meteen wat er aan de hand was: wéér een muggenbeet met mijn redelijk gebruikelijke allergische reactie. Ik voelde iets verder naar beneden, naar de ring waarvan ik wist dat die er zat. Mijn trouwring.

Zodra ik het voelde wist ik het al: dit gaat niet goedkomen. Desondanks koelden we tot mijn knokkels blauw waren van de kou, nam ik een dubbele dosis medicijnen tegen die allergische reactie en probeerden we, met frisse tegenzin, de ring eraf te krijgen. Het goede nieuws bleek te zijn dat de ring kon bewegen. Dat was al een hele verbetering. Het slechte nieuws was echter dat dat bewegen zich grotendeels beperkte tot ronddraaien om mijn vinger. Een milimeter of 2 schuiven lukte ook nog wel. Dat was het.

Om vier uur ‘s-nachts meldde ik me bij de EHBO en kon ik zó doorlopen. De verpleegster wilde het eerst nog even proberen, maar bedacht zich binnen de 5 seconden en ging toch maar meteen de zaagjes pakken. De zaag voor titanium was kapot, maar de gewone bleek er ook wel doorheen te komen. Erna was de zaag zo bot als een toeter, maar de bevrijding was in zicht. En met het openbuigen van de ring vervloog mijn hoop op een gemakkelijke reparatie.

Een ezel stoot zich geen tweede keer aan dezelfde steen. Maar ik wel en dat heb ik nu bekocht met mijn trouwring. Ik ben bang dat het een nieuwe zal moeten worden:

Het nieuws kwam rauw en hard binnen. Een hersenbloeding. Een streptokokkeninfectie. Volledig verlamd. Hij kan alleen nog maar knipperen met zijn ogen. Beademingsapparatuur.

Dat hij daarna nog twee keer tot leven zou worden gereanimeerd maakt het des te verdrietiger. Dat wilde hij niet. Maar er was geen familie in het land om toestemming te geven de reanimaties te staken. Een verlamde man kan niet tekenen.

Uiteindelijk kwam dan de toestemming: geen reanimaties meer. Maar zolang de hartstilstand uitblijft zal het blijven slepen. Tenzij..

Hij durfde het niet te beslissen, was bang. Gaf het daadwerkelijke besluit uit handen. De artsen waren het ermee eens: dit was mensonterend en onnodig. Ondanks het verbod op euthanasie in dat deel van de wereld ging de stekker eruit.

Gisteravond was dat. “Het is goed zo, ga nu maar”, zeiden zijn zussen en zijn zoon. En wij allemaal, in ons hart. En ondanks dat hij niet altijd een goede man was hielden wij van hem. Nog steeds.

Twee keer huilen in dezelfde trein. Eerst om de huwelijksceremonie die we op het punt stonden te gaan missen, nauwelijks een half uur later om het verlies dat eraan zat te komen, maar toch erg rauw viel.

Twee keer huilen op de bruiloft: voor elk jawoord één keer.

Ons daarna aansluiten bij onze mede-weekendgangers voor een paar bosrijke dagen. Er vooral niet aan denken. Echt wel van niet. Gezelligheid. Een vermoeiende nacht, veel liefs van Stef, zwemmen, wandelen.

Bij thuiskomst de enveloppe in de bus, een grijze rand. Een postzegel met een steen in een rivier erop. Nu is het écht. Echt waar. Hij is dood en komt nooit meer terug.

Alles van waarde is weerloos. -Lucebert.