En dan kijk je recht in de ogen van je kind. Jóuw kind. Niet te geloven, doodnormaal, precies zoals het hoort te zijn. De bevalling was kort en heftig, maar ik voel me nu best goed. Mobiel ben ik nog niet, maar het gevoel overreden te zijn na de marathon te hebben gelopen was sneller weg als ik verwachtte.
De afgelopen dagen dwarrelden als herfstblaadjes voorbij; de tijd ben ik volledig kwijt en ik kon het nauwelijks geloven toen bleek dat het vandaag alweer zaterdag is. Záterdag! We zijn alweer veel belevenissen verder: de eerste nacht in het ziekenhuis zonder papa, de borstvoeding die in eerste instantie niet van een leien dakje ging, leren omgaan met luiers, rompertjes en meer van zulks, een ritme krijgen en nu vanavond de eerste darmkrampjes. En ik kan, op dag 5 van het bestaan van onze zoon, niet anders dan constateren dat ik gelukkig ben. Dat ik zo verschrikkelijk veel van mijn mannen hou en niet zou weten wat ik zonder ze moest.
Daarstraks liep ik de slaapkamer uit na het voeden en liep langs de spiegel waarin ik maandenlang bolle buikenfoto’s van mezelf maakte toen Stef nog in mijn buik zat (in mijn buik? Dat geloof je toch niet?) en keek erin met een half oog, in het voorbij lopen. En ik liep even terug, zag mezelf erin weerspiegeld met een baby op de arm. Alsof ik nooit anders gedaan heb. Het beeld van Stef terwijl hij zijn eerste badje thuis krijgt van Paul, waarbij hij de aller-gelukzaligste blik die ik ooit zag trekt. Zó mooi dat ik ervan moest huilen. De katten die hem eerst maar eng vonden, maar nu steeds meer hun draai vinden. Beertje laat zelfs een heel schattig moeder-instinct zien en komt kijken bij de baby wanneer er iets is, waakt over ons wanneer ik Stef voed.
En al die geweldige, leuke, superlieve en blije reacties van de mensen om ons heen, zo leuk! Enthousiasme om zijn geboorte, complimenten op zijn naam, thumbs up voor zijn geboortekaartje, de bevestiging dat het zo’n mooi ventje is.. Al die indrukken, alle hectiek, alle indrukken, het is overweldigend. Het is prachtig. Het is zo bijzonder, het is wennen, maar het is bovenal overstromen van liefde en geluk.
Naar buiten gaan is op dit moment best lastig voor mij. Lopen lukt nog nauwelijks (ik ben de straat nauwelijks uit of de harde buiken beginnen) en fietsen is ook niet meer heel makkelijk sinds Streepje is ingedaald. Bovendien zit het weer de laatste weken ook vaak niet mee: veel regen, harde wind, het licht in huis al aan rond een uur of 3..