Annibal's Weblog

Wanneer ik troep in mijn hoofd heb krijg ik een grote drang tot opruimen. Toen ik een aantal jaren geleden een burnout had bracht ik mijn eerste 2 weken thuis door met het doorworstelen van jarenlang bewaarde financiële administratie. Het resulteerde in een paar vuilniszakken papier die hun weg naar de papierophaal vonden.

Nu breng ik dus af en toe een paar uurtjes door op de zolder. Waar ik voorheen moeite had met het weggooien van, nouja, zo ongeveer alles heb ik nu dózenvol spullen uitgepakt en een plekje gegeven en vuilniszakken vol puin in de kliko of naar de kledingophaalbak gebracht. Op de zolder kunnen wij nu om het wasrek heenlopen en omdat ik wat meer bergruimte maakte in de kast in de woonkamer kon ik mijn cd’s weer kwijt in het cd-kastje, dat tot nu toe volgepropt zat met hydrofielluiers, slabben en washandjes voor Stef.

Het begon al voor ik mn cd’s weer uitpakte met mijn herontdekking van Nirvana, nu is het hek helemaal van de dam: de hele dag door herontdek ik weer oude juweeltjes, vergane liefdes en klanken die ik bijna was vergeten, maar die ik vaak nog woord voor woord mee kan zingen. Zonder dat ik het wist heb ik ze gemist, die zilveren schijfjes met de muziek die mijn leven begeleidde. Alsof ik mezelf weer heb teruggevonden..

En om jullie mee te laten genieten hier een prachtnummer van een cd die ik nu bijna dagelijks weer meebrul <3

En dan, langzaam maar zeker, pakt het gewone leven zich weer op. De dagen rijgen zich aaneen en naast het allesoverheersende verdriet van de afgelopen paar dagen bestaan ook gewone dingen weer in mijn hoofd. Zo denk ik nog steeds terug aan een prachtfeestje dat wij met onze naasten vierden voor ons tweejarige Stefje het afgelopen weekend. Hij was door het dolle, net als zijn vriendje Tobias, samen gingen ze on a rampage waar Godzilla nog wat van zou kunnen leren*. Hij liet ook nog even goed zien dat hij niet alleen op papíer een echte tweejarige is.

Zo had hij al heel vlot door dat al die mensen die binnenkwamen iets uit hun tas haalden waar hij dan mee mocht spelen: bij nieuwe gasten holde hij meteen naar ze toe om vervolgens op hun tas te wijzen en ‘auto!’ te roepen. Toen hij samen met mij een (overigens prachtig) boekje uitpakte van tante Chanoek gooide hij het boos weg terwijl hij ‘NEE! ÁUTO!’ riep (gelukkig kon tante Chanoek er wel om lachen).. En bij binnenkomst van tante Eefke zocht hij bij de deur naar haar zoontje Semmie, zijn grote vriend (die op dat moment bij zijn oom was) en riep verdwaasd ‘Emmiiiiee! Emmie! Emmie?’. Vervolgens liep hij naar tante Eefke toe, om zijn handjes vragend op te houden en met een geërgerde blik te vragen ‘Émmie?’ Alsof hij wilde zeggen ‘wat doe jíj nou weer hier zonder mijn vriend?’

We lachten, we huilden, maar het was vooral een mooi feest.

Mijn ventje is weer goedgekeurd bij het consultatiebureau: 93 cm. en 14 kilo. Bonkie. En bij mijn moeder op ziekenbezoek vandaag hadden we het ook erg gezellig.

Eigenlijk gaat het best goed dus, ik kan vertellen wat er aan de hand is zonder te huilen, kan mezelf in gedachten voorbereiden op de klap die nog gaat komen als ik ingeleid wordt.

Alleen de nachten.. Die zijn anders. Ik lig vaak wakker, want een zwanger lichaam moet ergens halverwege de nacht plassen, en dan begint de ellende. Omdat ik van vermoeidheid al vroeg slaap kan ik daarna niet meer in slaap komen. Dan gaan de radartjes draaien. Dan rollen de tranen. Dan maal ik en maal ik en maal ik en dan zit ik vast in dit alles. En dan mis ik de zwangerschap terwijl ‘ie er nog is en dan mis ik het kindje dat nog niet dood is. Dan mis ik mijn dromen en dan mis ik mijn toekomst met twéé kindjes, het beeld dat ik ondertussen weer had laten groeien.

Dus dan lig ik wakker en dan voel ik me verdrietig. Overdag zie ik mijn grote troost: mijn gezonde zoon, spelend, klierend, peuterend, lachend. ‘S-nachts zie ik vooral wat er niet is…

*: Toen Stef net leerde lopen noemden we hem vaak liefkozend Stefzilla, omdat hij altijd een beetje liep zoals Godzilla deed in de oude films; met schokjes en zijn armpjes naar voren <3

Vandaag was mijn vader jarig, dus dat vierden wij. Stef vond het geweldig: chipjes aan iedereen uitdelen, spelen met ‘ome Mim’ en cadeautjes geven aan opa. En met z’n allen naar de speeltuin vond hij de bom!

(Op de laatste drie foto’s probeert hij te springen, iets dat hij al een hele tijd wil, maar nog niet zo goed onder de knie heeft <3 )

De tijd staat niet stil in huize Annibal. We zijn druk met van alles en nogwat en het voelt af en toe als een georganiseerd zooitje. Maar we hebben het goed, genieten van elkaar. Stef kreeg zijn voorlopig laatste serie prikjes en blijkt te groeien als kool. Onze grote baby laat zich mijn melk wel smaken

Paul was jarig en dat vierden wij. Een keer of 3, om het makkelijk te maken. Het was erg leuk en gezellig, maar ik ben bang dat ik een verjaardags-driedaagse liever niet in de herhaling ga gooien. Gelukkig was hij wel erg blij met het cadeau dat Stef en ik voor hem hadden uitgezocht. Hij heeft zijn messenset ondertussen al een paar keer gebruikt en heeft er tot nu toe slechts één nadeel aan gevonden: als je góede messen hebt ben je langer bezig met het verhéugen op het gebruik ervan dan dat je ze daadwerkelijk gebruikt. Snijden is immers een eitje geworden..

Iets dat ons op het moment ook fijn bezighoudt is het gebruiken van draagdoeken. Dit had altijd al onze interesse, maar nu Stef groter en zwaarder wordt is het bijna ondoenlijk hem in de maxicosi de trappen van ons portiek op en af te zeulen. Daarbij is hij te groot voor de wagenbak geworden, maar is hij nog wat klein om zelf al te kunnen zitten en is een draagdoek, bij goed gebruik, goed voor zijn heupen. Drie draagdoeken hebben we nu dus, en het bevalt ons prima. Het is nog wel een gedoe met knopen zo hier en daar, dat is iets dat je écht even moet leren.

Ook nog iets waar we veel aandacht aan hebben besteed de afgelopen tijd: Stef had een voorkeurshouding en daardoor een afplatting aan één kant van zijn koppie. Met een fysiotherapeut en een manueel therapeut hebben we daar hard aan gewerkt en het resultaat mag er wezen: in ca 2,5 maand is voorkeurshouding weg en is de nog aanwezige afplatting zo goed als niet meer asymmetrisch. Het helmpje dat wij dus vreesden is waarschijnlijk niet meer nodig en daar zijn wij blij mee.

Het gaat dus wel lekker in huize Annibal. Soms is onze tijd wat schaars, maar dat lost zich altijd wel weer op. Tot snel!

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond kwart over vier in de ochtend, voelde ik een plopje in mijn buik en leek het erop alsof ik in mijn broek pieste. Even twijfelde ik of ik Paul zou wakker maken of dat ik nog even zou wachten tot er ook écht iets zou beginnen, maar ik was doodsbang dus maakte ik hem toch meteen wakker. En maar goed ook: binnen een mum van tijd had ik weeën die dik een minuut aanhielden en al om de 2 a 3 minuten kwamen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 8 in de ochtend, reed een vriendin van ons ons naar het ziekenhuis, waar ik een ruggenprik zou gaan krijgen. Bij aankomst mochten we direct doorlopen naar verloskamer 2 en en werd ik aan allerlei apparaten en tests gekoppeld. Van het hart van de baby tot aan mijn bloeddruk, het moest allemaal gemeten worden. Het enige dat ik kon denken was “schiet nou toch op!” want die weeën wegzuchten, dat lukte me voor geen meter.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uurtje of 9 a half 10, zijn alle tests die nodig zijn voor mijn ruggenprik gedaan en zal na nog éven toucheren de anesthesist erbij worden gehaald. De co-assistent die toucheert kijkt me bij het toucheren echter verbaasd aan: in twee uur tijd is de ontsluiting gevorderd van 2 naar 8 centimeter. Die ruggenprik kan ik op mijn buik schrijven en bij mij slaat de paniek toe.

Vandaag precies 3 maanden geleden zweef ik de laatste 2 centimeters ontsluiting weg met een andere vorm van pijnbestrijding, waarbij ik zelf op een knopje kan drukken. Tussen elke wee val ik in slaap en droom ik bijzondere dromen, die ik meteen weer vergeten ben bij de volgende wee. Rond elven mag ik beginnen met persen.

Vandaag precies 3 maanden geleden, om 11.46 uur precies, wordt Stef geboren en op mijn buik gelegd. De emoties die me overspoelen zijn onbeschrijflijk. Dit is Stef, onze zoon. Stef wordt al meteen roze en huilt. Onze zoon. Ons kind.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 2 a 3 in de middag, verwelkom ik de diepe slaap die mij toegediend wordt zodat ik gehecht kan worden. Ik voel me uitgeput en de volledige narcose is een keuze waar ik volledig achter sta. Na de narcose brengt men mij terug naar Paul en Stef en geniet ik van dat kleine, kleine kindje in dat schattige pakje. Hij slaapt tevreden.

Al 3 maanden borstvoeding geven. Al 3 maanden kleine kleertjes in de was. Al 3 maanden luiers verschonen. Al 3 maanden totale verbazing over hoe mooi en compleet hij is. Al 3 maanden genieten van dat lieve, mooie snoetje. Al 3 maanden verliefd op álles dat hij doet.

Al 3 maanden moeder en zoon.

De dagen weven zich tot weken, de maanden verstrijken en binnenkort zal de dag aanbreken dat Stef alweer 3 maanden oud is. Waar we in het begin compleet overdonderd werden door het ouderschap en wekenlang zoekende waren naar een ritme zitten we nu stevig in het zadel. We kunnen ons amper nog voorstellen dat Stef er ooit níet was, wij begrijpen hem beter en beter en we hebben vertrouwen in ons eigen kunnen als ouders. Ouders. Dat zijn wij.

Maar ondertussen zijn we ook weer een beetje onszelf. Ik doe weer een dagje winkelen met mijn nichtje, ga naar de film met mijn lief. Paul gaat wat drinken met een vriend, we bezoeken een (geweldig!) concert. En ook Stef ontwikkelt zich continue. Maat 62 wordt al te klein, komende week gaat hij voor het eerst wennen op het kinderdagverblijf, hij is ondertussen onder behandeling bij een kinderfysiotherapeut en een manueel therapeut vanwege een voorkeurshouding* en een daaruit resulterende afplatting van zijn hoofd. Hij lacht, begint zijn stem te verkennen en dingen vast te pakken.

Al met al gaat het goed hier. En als ik dan in de ochtend Stefs bedje inkijk en een grote, brede lach van hem krijg, dan weet ik: dit is rijkdom.

*: Door een blokkade in zijn nek kijkt hij alleen maar naar links en rechtuit. Naar rechts kijken kan hij pas goed sinds afgelopen donderdag, nadat de manueel therapeut hem los heeft gemaakt. Een wonder om hem nu regelmatig naar rechts te zien kijken!

..Was lui. We lagen met z’n zessen in bed, aten lekkere dingen, rommelden wat. Mijn broertje kwam eten. En verder? Niet veel, eigenlijk. Gewoon, een beetje genieten van ons gezinnetje. Rustigaan doen in  ons eigen kleine coconnetje. Eigenlijk vierden wij een soort anti-kerst: weinig opsmuk, geen verplichtingen. En we waren content.

En toen was de eerste werkweek van Paul alweer voorbij. Hoe het ging? Moeizaam, om heel eerlijk te zijn. De ochtenden gaan me goed af, ik en Stef vermaken onszelf wel met z’n tweetjes. De middagen zijn echter zwaar, ook wanneer ik mijn rust neem komt er een moment dat ik moe word en dat merkt Stef als geen ander. Dan gaat zijn kont tegen de krib en krijg ik na het verschonen zijn broek ineens niet meer aan. Of zijn sokken niet. Lekt hij ineens twee keer achter elkaar door zijn luier heen. Of nog erger: dan krijgt hij krampjes en is zijn enige troost op schoot zitten met mijn pink in zijn mond. Lastig, want ik kan nog niet zo lang achter elkaar op de bank zitten en harde stoelen met leuningen hebben we niet, waardoor hij snel zwaar wordt voor mijn armen. En dan duurt het nog zo’n 3 uur eer Paul thuis zal komen.. Om eerlijk te zijn stromen mijn tranen op het moment dagelijks. Of het nog kraamtranen te noemen zijn weet ik niet, maar gelukkig komt mijn lief nu eerder naar huis van zijn werk om ze te drogen. Dat scheelt.

Ondertussen gaat het steeds beter met het kleine ventje: hij zit sinds gisteren éindelijk aan zijn geboortegewicht en nu mogen we dus lekker met hem aan de wandel. Niet dat hij het zelf heel erg merkt, want in de wandelwagen kun je prinsheerlijk slapen.. Maar het is fijn om weer buiten te komen, iets dat ik de afgelopen weken erg gemist heb. En verder is het gewoon een lieverdje: bizar hoeveel je van zo’n klein mannetje kunt houden! Een gelukkige mama (mama??) ben ik nog steeds, al kost het nu allemaal even moeite. Dat geeft niet. Wij komen er wel, zeker weten. We hebben gewoon nog even tijd nodig

Dat het nog best even wat moeite kost om je ritme te vinden met een baby erbij hadden we natuurlijk best al wel bedacht. Hóe ingrijpend deze verandering zou zijn hadden we echter onmogelijk kunnen bedenken vantevoren: de héle dag ben je met niets anders bezig dan voeden, verschonen, wassen, troosten bij krampjes en wat meer dies zij. Tussendoor probeer je nog wat te rusten en eventueel zelfs nog samen te eten, maar veel meer als dit gebeurt er niet.

Daar kunnen dan nog enige factoren bij komen die ook elk hun aandacht opeisen: zo blijkt Max blaasontsteking te hebben zodat we daar nu twee keer per dag een pil in moeten duwen en kreeg ik gisteravond meer last van een plekje op de overgang van mijn hand naar mijn pols, hetgeen bij nadere inspectie de ader bleek te zijn waarin bij mijn bevalling mijn infuus was geprikt. De doktersdienst raadde me aan te koelen en mijn temperatuur in de gaten te houden, want waarschijnlijk is dit een beginnende ontsteking. Niet heel erg heftig allemaal, maar als je dan toch al zoekende bent naar een manier om het allemaal in je dag te passen kan het even lastig uitkomen. Maar gelukkig, we redden het allemaal, en beginnen beiden het gevoel te krijgen dat we er beter in worden. We hebben het opgelost en kunnen trots op onszelf zijn.

Ondertussen gaat Stef ook prima: na eerste zorgen om afvallen-aankomen-afvallen blijft hij nu al een paar dagen goed aankomen en daar zijn we blij mee. Naar buiten mag hij nog even niet dus hij krijgt mooi de kans om aan te sterken en dat is aan hem te merken. Wat een heerlijk mannetje! Hoe bijzonder is het te merken dat je, nog geen twee weken na zijn komst, al zo volledig een gezin kunt vormen met z’n drietjes. We zijn gelukkig samen

En dan kijk je recht in de ogen van je kind. Jóuw kind. Niet te geloven, doodnormaal, precies zoals het hoort te zijn. De bevalling was kort en heftig, maar ik voel me nu best goed. Mobiel ben ik nog niet, maar het gevoel overreden te zijn na de marathon te hebben gelopen was sneller weg als ik verwachtte.

De afgelopen dagen dwarrelden als herfstblaadjes voorbij; de tijd ben ik volledig kwijt en ik kon het nauwelijks geloven toen bleek dat het vandaag alweer zaterdag is. Záterdag! We zijn alweer veel belevenissen verder: de eerste nacht in het ziekenhuis zonder papa, de borstvoeding die in eerste instantie niet van een leien dakje ging, leren omgaan met luiers, rompertjes en meer van zulks, een ritme krijgen en nu vanavond de eerste darmkrampjes. En ik kan, op dag 5 van het bestaan van onze zoon, niet anders dan constateren dat ik gelukkig ben. Dat ik zo verschrikkelijk veel van mijn mannen hou en niet zou weten wat ik zonder ze moest.

Daarstraks liep ik de slaapkamer uit na het voeden en liep langs de spiegel waarin ik maandenlang bolle buikenfoto’s van mezelf maakte toen Stef nog in mijn buik zat (in mijn buik? Dat geloof je toch niet?) en keek erin met een half oog, in het voorbij lopen. En ik liep even terug, zag mezelf erin weerspiegeld met een baby op de arm. Alsof ik nooit anders gedaan heb. Het beeld van Stef terwijl hij zijn eerste badje thuis krijgt van Paul, waarbij hij de aller-gelukzaligste blik die ik ooit zag trekt. Zó mooi dat ik ervan moest huilen. De katten die hem eerst maar eng vonden, maar nu steeds meer hun draai vinden. Beertje laat zelfs een heel schattig moeder-instinct zien en komt kijken bij de baby wanneer er iets is, waakt over ons wanneer ik Stef voed.

En al die geweldige, leuke, superlieve en blije reacties van de mensen om ons heen, zo leuk! Enthousiasme om zijn geboorte, complimenten op zijn naam, thumbs up voor zijn geboortekaartje, de bevestiging dat het zo’n mooi ventje is.. Al die indrukken, alle hectiek, alle indrukken, het is overweldigend. Het is prachtig. Het is zo bijzonder, het is wennen, maar het is bovenal overstromen van liefde en geluk.