Annibal's Weblog

Zoals Nel heel terecht opmerkte bij mijn vorige bericht heb ik de boel flink de boel gelaten en mijn blog een beetje links laten liggen. Ik dacht er regelmatig aan, maar om weer iets te schrijven was lastig, op de één of andere manier. Het is niet per sé een kwestie van niet willen, maar de balans is nog teer. Ik ben moe, hormonaal, emotioneel incontinent en druk. Het huis is een bende, ik organiseer me suf, faal jammerlijk in het onthouden van wanneer welke kraamvisite zou komen en kom met boodschappen thuis die ik niet nodig had, maar zonder de spullen waar ik eigenlijk voor wegging. Alles dat je van een nieuwbakken mama verwacht. Tegelijkertijd geniet ik me suf van deze wonderlijke tijd: mijn dochter lacht, mijn zoon is bijna zindelijk, mijn kinderen en mijn gezin zijn fantastisch en we zijn gewoon met zijn viertjes. Echt! Soms is het zo vanzelfsprekend, alsof onze kleine meid er altijd al geweest is, maar er nu pas fysiek bij is. Maar soms kan ik het nog steeds niet geloven. Het is echt waar, ze is er en ze blijft. Mijn hart loopt over en ik denk niet dat ik ooit uitgelegd zal krijgen hoe zeer het me ontroert.

Practisch gezien is het ook allemaal heel spannend: ergens op tijd aankomen met 2 kinders in je kielzog bijvoorbeeld. Heb je eindelijk alles en iedereen strak in de jas, roept de grote “mama ik moet plassen!” of spuugt de kleine haar verse setje kleding onder. En als het betreffende kind dan klaar is weet de andere nog wel een manier om de boel op te houden. Maar soit, hele volksstammen doen het, dus ik ga het ook leren. Zeker en vast. Hoop ik tenminste..

Wat ik ook zo verbazingwekkend vind: hoe groot Stef ineens is. Dat je heel erg last kunt hebben van baby-peuterverwarring, enzo. De hele dag een klein lijfje optillen en dan ineens -BAM- 18 kilo peuter de lucht inhijsen om te troosten na een val. En daarbij je rug verrekken, omdat je nog in kleine-lijfjes-optil-modus stond. Wonderlijk.

Maar ookal gaat het langzaam, het gaat. Ik vind langzaamaan mijn draai, wen aan hoe het nu is. Met vlammende uitschieters vol stress en adrenaline als tegelijkertijd de katten willen eten, de baby afgaat, de peuter moe en hongerig zeurt om snoep en tv kijken, het eten opmoet, de pakjesman aanbelt, de kraamvisite vertrekt en blijkt dat een zindelijk wordend kind nog wel eens een cadeautje voor mama achterlaat in de keuken. Maar, uitschieters daargelaten.. Ik merk dat het vooruit gaat allemaal. Me makkelijker afgaat. Dat ik me gaandeweg telkens wat minder wiebelig voel en de blik weer makkelijker vooruit richt. Vandeweek kwamen er een paar nieuwe wasbare luiertjes binnen, vandaag haalden we onze nieuwe fietskar op waarmee we straks 2 kinderen naar de opvang kunnen vervoeren. Fijn!

Ik merk heel duidelijk een proces op dat ik ook bij mijn zwangerschap en de komst van Stef heel duidelijk ervoer: tijdens je zwangerschap keer je je steeds meer in jezelf, wordt je wereld steeds een beetje kleiner, wordt alles om je heen wat vager en minder belangrijk. Na de geboorte van je kind draait dit proces zich om en wordt het ‘cirkeltje’ om je heen weer steeds groter, breidt het zich uit. Dat is denk ik wat ik in essentie éigenlijk wil vertellen: mijn kringetje wordt weer groter. Mijn blog, mijn vrienden, mijn hobbies, ze komen weer meer in zicht. Het is nog te vroeg om hardop en vol overtuiging te roepen “I’m back!”… Maar ik kom eraan. Tot snel

Ook hier post ik graag de allerbeste wensen voor eenieder die hier nog eens langswaait. De ‘donkere’ januarimaanden zijn aangebroken, de feestdagen voorbij. Onze nieuwjaarsdag werd nuttig besteed: kerstspullen eruit, huis schoon. Mijn hormonen en ik kijken tevreden rond. Mooi zo. Ook grappig: met het wisselen van het jaar verkregen wij ook een zekerheid. Onze dochter zal niet in 2012, maar in 2013 ter wereld komen. De spanning stijgt..

Voor nu wentel ik mij nog even in mijn eigen, kleine wereldje, denk aan de gezellige kerst- en oud&nieuw-viering die wij achter de rug hebben en ik hoop dat met het terugkeren van het normale ritme wij allemaal, maar vooral Stef, weer rust kunnen vinden. het is heel veel voor een peuter, en dat merken we.

We zullen zien

In één jaar tijd gebeurt er veel. Neem het verschil tussen twee:

en drie:

Twee verjaardagen, twee hele verschillende dagen. Hetzelfde jongetje, een ander feest. Pas met deze foto’s naast elkaar zie ik hoe erg ik alweer was vergeten hoe hij een jaar geleden was.

Of neem het verschil tussen pasbevallen:

en hoogzwanger:

Vandaag precies een jaar geleden werd onze kleine Gabriël geboren. Onze engel. Hoe tegenstrijdig het voelt om nu, met een golvende, bewegende buik diegene die wij zo zeer missen te herdenken. Hij hoort bij ons, maar ik ken niet eens zijn stem, weet niet eens hoe zijn haartjes gevoeld zouden hebben..

Maar ook bijzonder, dat ik hoogzwanger zijn nog eens mee mag maken. Het overstijgt elke verwachting die we nog hadden.

Eén jaar. Zoveel verschil. En toch.. Eigenlijk ook onveranderd. Wat in het hart zit verzuurt niet.

Het afgelopen etmaal was by far één van de bizarste die we in een flinke tijd meemaakten. Een jaar tijd om precies te zijn. Exáct een jaar, alsof het lot, het toeval of wie dan ook, de bizarheid ervan nog eens extra wilde onderstrepen.

Bliep bliep bliep

Uur 0: Stef en ik liggen op bed voor ons dagelijkse rustmoment. Hij slaapt alláng niet meer tussen de middag, maar ik en mijn ontzettend zwangere lijf hebben dat eigenlijk wel nodig. Dagelijks, wat later op de middag, trekken wij ons daarom terug in ‘mama en papa’s bed’, zodat ik kan doezelen en Stef met de ipad kan spelen. Maar Stef heeft het best zwaar met zijn zwangere mama, want zij kan nog maar zo weinig door haar pijnlijke bekken. Hij kan zijn energie niet goed kwijt met haar. Soms uit zich dat in zijn ‘gekke uurtje’: dan gaat hij los, springen, rennen, duikelen, gillen.. Het gekke uurtje komt deze keer plots en ik heb geen tijd om erop te reageren. Stef springt kéihard, met zijn volle gewicht, op mijn buik. Knieën eerst. Van schrik en pijn (want AU, dat doet het zéker!!) val ik uit tegen hem en begin vervolgens te huilen. Stoppen lukt niet meer. Een harde buik van zeker een kwartier lang is het gevolg. Ik raak in paniek, voel de baby niet. Ook niet na de harde buik. Stef probeert het goed te maken, gaat uit zichzelf de olie die ik altijd op mijn buik smeer pakken, zodat hij mijn buik beter kan maken. Ik moet nog veel harder huilen en hij snapt er niks van.

Uur 1,5: We zijn in het ziekenhuis. Oma is Stef slag op stoot komen halen, nadat Paul thuis is gekomen (gelukkig voor zijn hysterisch in paniek zijnde vrouw zonder bewegende baby in haar buik was hij al bijna thuis) en het ziekenhuis heeft gebeld. Een hartfilmpje moet er worden gemaakt, er wordt bloed geprikt om te zien of de baby een bloeding heeft (dat moet terug te vinden zijn in mijn eigen bloed) en eventueel zal er nog een echo volgen. Stef logeert bij oma en opa, net als op exact één dag na een jaar geleden, omdat wij heel vroeg in de ochtend naar Leiden moesten voor een vlokkentest. De déjà vu maakt me emotioneel en verdrietig. Wéér in de zenuwen hoe de dingen zullen gaan, of de baby ok zal zijn. Het bloed prikken gaat -op z’n zachtst gezegd- niet erg soepel; ik ben moeilijk te prikken en de jongen die mij komt prikken prikt niet opnieuw als hij misprikt, maar schuift met de naald door mijn arm op zoek naar de ader. Het zal wel wat blauw worden, waarschuwt hij. Dat wordt het al gauw, een harde, blauwe bult. “Als ik er maar een gezonde baby voor terug mag krijgen.” denk ik.

Uur 5,5: We mogen naar huis. Het is ondertussen al over half twaalven, het raspatatje dat ik mezelf had beloofd te halen op weg naar huis laat ik achterwege. De honger van zonder avondeten naar het ziekenhuis is overwonnen door de vermoeidheid van zonder avondeten naar het ziekenhuis. Alles is goed met de baby, mijn bloed is goed, de echo is goed. De -in mijn ogen- bizarre fluctuaties in baby’s hartslag (van 60 naar 180) zijn niet erg. We zijn opgeluchter dan ik ooit uit zal kunnen leggen. Ik rol mezelf mijn bed in en slaap bijna meteen.

Uur 14: Samen brengen we Stef naar de opvang. Het is een bijzondere dag, hij viert er zijn verjaardag! Onze stoere peuter van 3 laat de leidster van zijn groep opgewonden de hapjeskrokodil zien die papa heeft gemaakt van komkommer, worst, ananas, augurk en olijven. Hij glundert terwijl mama de uitdeelcadeautjes voor de kindjes van de groep aan de leidster geeft. Ze gaan slingers ophangen en een verjaardagshoed maken en een kus voor mama en papa kan er nog nét vanaf.

Uur 16: Een jaar geleden, tot op de dag nauwkeurig, zei de echoscopiste tegen ons “ik zeg het maar gewoon… Maar dit is écht niet goed.” Het was alsof ik werd verzwolgen door een groot, donker gat onder mij, ik zakte door de grond en voelde me alsof ik er nooit meer uit zou komen. Nu, dat ene jaar later, zien we een heel, heel echt meisje op het scherm van de echoscopiste die onze pretecho maakt. Echtécht een meisje. En ze laat ons in 3D het gezichtje zien. Het contrast met dat jaar geleden, maar ook met gisteravond (de blauwe plek herinnert me er feilloos aan), schudt me wakker. Voor het eerst deze zwangerschap ervaar ik iets dat ik heel erg mis. Een gevoel dat ik al bijna vergeten was. Een roze wolk-achtig iets. Geluk en vertrouwen. Wij mogen écht een baby gaan krijgen! Voor het eerst geloof ik het niet alleen met mijn hoofd, maar ook met mijn hart.

Uur 22: Stef had een geweldige dag op de opvang en heeft genoten van zijn verjaardag daar. We eten de raspatatjes welke ik gisteravond moest ontberen. Stef gaat vroeg naar bed, want hij heeft vannacht slecht geslapen en had het natuurlijk druk op de opvang. Zijn knalrode wangen en huilerigheid verraden hoe moe hij is. We leggen hem in bed en horen hem meteen niet meer. Mooi, want wij hebben nog het één en ander voor te bereiden.

Uur 24: Zijn grote jongenskamer is, voor zover nu mogelijk is, klaar. De slingers zijn opgehangen, zijn cadeau zit in elkaar en heeft een mooi pakpapier. Morgenochtend, als ik hem uit bed haal en hem feliciteer met zijn verjaardag, zal ik ongetwijfeld denken aan hoe ik dat vorig jaar niet kon doen, omdat hij bij opa en oma logeerde zodat wij vroeg in Leiden konden zijn. Maar ongetwijfeld zal ik minstens net zo hard denken aan die dag, 3 jaar geleden, dat wij onze prachtkerel voor het eerst ontmoetten. Zo mooi, zo compleet.. Mijn lieve Stef wordt morgen 3, en de mama die ik nu ben ook. Het komt vast goed met ons

N.B.: De foto’s zijn klikbaar (doch niet van enorm goede kwaliteit, het zijn telefoonfoto’s).

Wanneer ik troep in mijn hoofd heb krijg ik een grote drang tot opruimen. Toen ik een aantal jaren geleden een burnout had bracht ik mijn eerste 2 weken thuis door met het doorworstelen van jarenlang bewaarde financiële administratie. Het resulteerde in een paar vuilniszakken papier die hun weg naar de papierophaal vonden.

Nu breng ik dus af en toe een paar uurtjes door op de zolder. Waar ik voorheen moeite had met het weggooien van, nouja, zo ongeveer alles heb ik nu dózenvol spullen uitgepakt en een plekje gegeven en vuilniszakken vol puin in de kliko of naar de kledingophaalbak gebracht. Op de zolder kunnen wij nu om het wasrek heenlopen en omdat ik wat meer bergruimte maakte in de kast in de woonkamer kon ik mijn cd’s weer kwijt in het cd-kastje, dat tot nu toe volgepropt zat met hydrofielluiers, slabben en washandjes voor Stef.

Het begon al voor ik mn cd’s weer uitpakte met mijn herontdekking van Nirvana, nu is het hek helemaal van de dam: de hele dag door herontdek ik weer oude juweeltjes, vergane liefdes en klanken die ik bijna was vergeten, maar die ik vaak nog woord voor woord mee kan zingen. Zonder dat ik het wist heb ik ze gemist, die zilveren schijfjes met de muziek die mijn leven begeleidde. Alsof ik mezelf weer heb teruggevonden..

En om jullie mee te laten genieten hier een prachtnummer van een cd die ik nu bijna dagelijks weer meebrul <3

En dan, langzaam maar zeker, pakt het gewone leven zich weer op. De dagen rijgen zich aaneen en naast het allesoverheersende verdriet van de afgelopen paar dagen bestaan ook gewone dingen weer in mijn hoofd. Zo denk ik nog steeds terug aan een prachtfeestje dat wij met onze naasten vierden voor ons tweejarige Stefje het afgelopen weekend. Hij was door het dolle, net als zijn vriendje Tobias, samen gingen ze on a rampage waar Godzilla nog wat van zou kunnen leren*. Hij liet ook nog even goed zien dat hij niet alleen op papíer een echte tweejarige is.

Zo had hij al heel vlot door dat al die mensen die binnenkwamen iets uit hun tas haalden waar hij dan mee mocht spelen: bij nieuwe gasten holde hij meteen naar ze toe om vervolgens op hun tas te wijzen en ‘auto!’ te roepen. Toen hij samen met mij een (overigens prachtig) boekje uitpakte van tante Chanoek gooide hij het boos weg terwijl hij ‘NEE! ÁUTO!’ riep (gelukkig kon tante Chanoek er wel om lachen).. En bij binnenkomst van tante Eefke zocht hij bij de deur naar haar zoontje Semmie, zijn grote vriend (die op dat moment bij zijn oom was) en riep verdwaasd ‘Emmiiiiee! Emmie! Emmie?’. Vervolgens liep hij naar tante Eefke toe, om zijn handjes vragend op te houden en met een geërgerde blik te vragen ‘Émmie?’ Alsof hij wilde zeggen ‘wat doe jíj nou weer hier zonder mijn vriend?’

We lachten, we huilden, maar het was vooral een mooi feest.

Mijn ventje is weer goedgekeurd bij het consultatiebureau: 93 cm. en 14 kilo. Bonkie. En bij mijn moeder op ziekenbezoek vandaag hadden we het ook erg gezellig.

Eigenlijk gaat het best goed dus, ik kan vertellen wat er aan de hand is zonder te huilen, kan mezelf in gedachten voorbereiden op de klap die nog gaat komen als ik ingeleid wordt.

Alleen de nachten.. Die zijn anders. Ik lig vaak wakker, want een zwanger lichaam moet ergens halverwege de nacht plassen, en dan begint de ellende. Omdat ik van vermoeidheid al vroeg slaap kan ik daarna niet meer in slaap komen. Dan gaan de radartjes draaien. Dan rollen de tranen. Dan maal ik en maal ik en maal ik en dan zit ik vast in dit alles. En dan mis ik de zwangerschap terwijl ‘ie er nog is en dan mis ik het kindje dat nog niet dood is. Dan mis ik mijn dromen en dan mis ik mijn toekomst met twéé kindjes, het beeld dat ik ondertussen weer had laten groeien.

Dus dan lig ik wakker en dan voel ik me verdrietig. Overdag zie ik mijn grote troost: mijn gezonde zoon, spelend, klierend, peuterend, lachend. ‘S-nachts zie ik vooral wat er niet is…

*: Toen Stef net leerde lopen noemden we hem vaak liefkozend Stefzilla, omdat hij altijd een beetje liep zoals Godzilla deed in de oude films; met schokjes en zijn armpjes naar voren <3

Vandaag was mijn vader jarig, dus dat vierden wij. Stef vond het geweldig: chipjes aan iedereen uitdelen, spelen met ‘ome Mim’ en cadeautjes geven aan opa. En met z’n allen naar de speeltuin vond hij de bom!

(Op de laatste drie foto’s probeert hij te springen, iets dat hij al een hele tijd wil, maar nog niet zo goed onder de knie heeft <3 )

De tijd staat niet stil in huize Annibal. We zijn druk met van alles en nogwat en het voelt af en toe als een georganiseerd zooitje. Maar we hebben het goed, genieten van elkaar. Stef kreeg zijn voorlopig laatste serie prikjes en blijkt te groeien als kool. Onze grote baby laat zich mijn melk wel smaken

Paul was jarig en dat vierden wij. Een keer of 3, om het makkelijk te maken. Het was erg leuk en gezellig, maar ik ben bang dat ik een verjaardags-driedaagse liever niet in de herhaling ga gooien. Gelukkig was hij wel erg blij met het cadeau dat Stef en ik voor hem hadden uitgezocht. Hij heeft zijn messenset ondertussen al een paar keer gebruikt en heeft er tot nu toe slechts één nadeel aan gevonden: als je góede messen hebt ben je langer bezig met het verhéugen op het gebruik ervan dan dat je ze daadwerkelijk gebruikt. Snijden is immers een eitje geworden..

Iets dat ons op het moment ook fijn bezighoudt is het gebruiken van draagdoeken. Dit had altijd al onze interesse, maar nu Stef groter en zwaarder wordt is het bijna ondoenlijk hem in de maxicosi de trappen van ons portiek op en af te zeulen. Daarbij is hij te groot voor de wagenbak geworden, maar is hij nog wat klein om zelf al te kunnen zitten en is een draagdoek, bij goed gebruik, goed voor zijn heupen. Drie draagdoeken hebben we nu dus, en het bevalt ons prima. Het is nog wel een gedoe met knopen zo hier en daar, dat is iets dat je écht even moet leren.

Ook nog iets waar we veel aandacht aan hebben besteed de afgelopen tijd: Stef had een voorkeurshouding en daardoor een afplatting aan één kant van zijn koppie. Met een fysiotherapeut en een manueel therapeut hebben we daar hard aan gewerkt en het resultaat mag er wezen: in ca 2,5 maand is voorkeurshouding weg en is de nog aanwezige afplatting zo goed als niet meer asymmetrisch. Het helmpje dat wij dus vreesden is waarschijnlijk niet meer nodig en daar zijn wij blij mee.

Het gaat dus wel lekker in huize Annibal. Soms is onze tijd wat schaars, maar dat lost zich altijd wel weer op. Tot snel!

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond kwart over vier in de ochtend, voelde ik een plopje in mijn buik en leek het erop alsof ik in mijn broek pieste. Even twijfelde ik of ik Paul zou wakker maken of dat ik nog even zou wachten tot er ook écht iets zou beginnen, maar ik was doodsbang dus maakte ik hem toch meteen wakker. En maar goed ook: binnen een mum van tijd had ik weeën die dik een minuut aanhielden en al om de 2 a 3 minuten kwamen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 8 in de ochtend, reed een vriendin van ons ons naar het ziekenhuis, waar ik een ruggenprik zou gaan krijgen. Bij aankomst mochten we direct doorlopen naar verloskamer 2 en en werd ik aan allerlei apparaten en tests gekoppeld. Van het hart van de baby tot aan mijn bloeddruk, het moest allemaal gemeten worden. Het enige dat ik kon denken was “schiet nou toch op!” want die weeën wegzuchten, dat lukte me voor geen meter.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uurtje of 9 a half 10, zijn alle tests die nodig zijn voor mijn ruggenprik gedaan en zal na nog éven toucheren de anesthesist erbij worden gehaald. De co-assistent die toucheert kijkt me bij het toucheren echter verbaasd aan: in twee uur tijd is de ontsluiting gevorderd van 2 naar 8 centimeter. Die ruggenprik kan ik op mijn buik schrijven en bij mij slaat de paniek toe.

Vandaag precies 3 maanden geleden zweef ik de laatste 2 centimeters ontsluiting weg met een andere vorm van pijnbestrijding, waarbij ik zelf op een knopje kan drukken. Tussen elke wee val ik in slaap en droom ik bijzondere dromen, die ik meteen weer vergeten ben bij de volgende wee. Rond elven mag ik beginnen met persen.

Vandaag precies 3 maanden geleden, om 11.46 uur precies, wordt Stef geboren en op mijn buik gelegd. De emoties die me overspoelen zijn onbeschrijflijk. Dit is Stef, onze zoon. Stef wordt al meteen roze en huilt. Onze zoon. Ons kind.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 2 a 3 in de middag, verwelkom ik de diepe slaap die mij toegediend wordt zodat ik gehecht kan worden. Ik voel me uitgeput en de volledige narcose is een keuze waar ik volledig achter sta. Na de narcose brengt men mij terug naar Paul en Stef en geniet ik van dat kleine, kleine kindje in dat schattige pakje. Hij slaapt tevreden.

Al 3 maanden borstvoeding geven. Al 3 maanden kleine kleertjes in de was. Al 3 maanden luiers verschonen. Al 3 maanden totale verbazing over hoe mooi en compleet hij is. Al 3 maanden genieten van dat lieve, mooie snoetje. Al 3 maanden verliefd op álles dat hij doet.

Al 3 maanden moeder en zoon.