Annibal's Weblog

Vannacht, toen mijn lief me even na twaalven feliciteerde, voelde ik me erg jarig.

Vanmorgen om 4 uur, toen mijn zoon bij me wilde drinken, voelde ik me niet zo erg jarig.

Vanmorgen, rond een uur of 8, toen ik de pc aanzette en alle felicitaties van al die lieve mensen zag, gebeld en ge-smst werd, voelde ik me érrug jarig!

Ik vier het niet. Mijn cadeau  kreeg ik al. Vanavond vier ik wel de laatste dag van mijn vakantie met een picknick op mijn favoriete plekje in Den Haag. Maar ik ga er zéker van genieten!

************

Gistermiddag kwam een grote omslag. Mijn huilende jongetje met zijn helm werd dat jongetje met warmte-uitslag in zijn nek op de plek waar de helm ophield. Tijdens zijn middagslaapje plakten we er een stuk zeem op, zoals dat in de papieren wordt aangeraden. En vervolgens.. Niks! Alleen nog maar huilen bij het opzetten (vandaag zelfs alleen nog maar bij het vastmaken van het riempje) en verder gewoon weer mijn vrolijke blijerd. Het begint te wennen, een soort van. Voor hem. Maar ook voor ons: dat dit is hoe onze lieve Stef er de komende maanden uit zal zien. Hij zal de komende maanden écht een helm ophebben, dag in dag uit. Kusjes geven blijkt ook op een helm te kunnen.

Nu het went weten we ook: het komt wel goed. Het blijft iets dat je niet voor je lol doet, maar later zal Stef wél profiteren van deze moeite, terwijl hij het helmpje zelf zal vergeten. We gaan ervoor

Mijn moeder had al wel gemeld dat het zou gebeuren, maar als het dan eenmaal gebéurt is het toch een hele happening: ontvoerd worden door schoonpap en schoonzus terwijl onze mama’s in ons huis achterbleven om eens een flinke poets-actie te doen. Paul ontbreekt de tijd, mij de fysieke mogelijkheden om ons nestje hélemaal op orde te maken voor dat kleine vogeltje dat hier strakjes zal komen wonen dus deze hulp was zeer welkom.

Terwijl wij  met z’n vieren diep onder de indruk de Panorama Mesdag bekeken* , in Scheveningen langs de plek reden waar het schilderij destijds gemaakt werd en een kopje koffie dronken in Kijkduin poetsten en boenden onze moeders dat het een lieve lust was. Eenmaal thuisgekomen hadden we niet alleen veel te vertellen over het wonderlijke panorama dat we zagen, maar hadden we opnieuw een boel wonderlijks te bekijken: zo schoon is ons huis heel, héél lang niet meer geweest. Deze wandelende hormoonbom moest er even heel hard van huilen, want het is zo prachtig, en zo fijn om te weten dat Streepje strakjes in een gespreid bedje terecht zal komen.. Mijn papa en broertje waren ondertussen ook bij ons aangekomen en met een gezellige, gezamenlijke maaltijd sloten we de dag af. Volledig afgedraaid ploften we ons torenhoge** bed in en sliepen een gat in de dag.. En wis en waarempel, vandaag heb ik ook nog eens voor het eerst in een week weer een dagje waarop lopen me goed afgaat!

Zoveel moois bij elkaar, dat geeft veel om dankbaar voor te zijn: lieve mama’s, héél erg bedankt voor alle moeite, bloed zweet en tranen die jullie over hebben gehad voor een schoon huis voor ons en Streepje. Lieve schoonpap en Suus, dank jullie wel voor een fijne en gezellige dag. Lieve papa en Wim, dank jullie wel voor de gezelligheid bij het eten!

*: Het is eigenlijk bizar, maar in al mijn 30 jaren als haagse had ik het schilderij nog nooit eerder gezien. Shameful!
**: Het staat ondertussen op klossen, en daarbij is het hoofdeinde nog eens extra opgehoogd omdat ik dan veel minder last heb van opborrelend maagzuur. Ik moet nu op mijn tenen gaan staan om op het randje te kunnen zitten! O_o

Het waren veelbewogen dagen. Mijn eerste week thuis sloot ik af met een ritje naar mijn werk met een grote tas koekjes en ander lekkers. Even fatsoenlijk afscheid nemen, gedag zeggen tegen mijn collega’s. Afsluiten. Het was fijn iedereen nog even te spreken (waaronder mijn leidinggevende, die sinds eergisteren weer terug is van vakantie), maar ook raar om daar te zijn. Het is pas een week terug, maar even voelt het niet meer als mijn plekje. Ik moet daar even niet meer zijn, mijn plaats is nu daar waar mijn kind zijn laatste weken in mijn buik het allerbeste kan groeien. Ik weet waar dat is en ik hou me eraan.

Afgelopen donderdag beviel vriendinnetje Maaike van haar zoon Tobias en vandaag mogen wij Tobias én zijn ouders een dikke knuffel gaan geven. Ik kijk ernaar uit, het is zo bijzonder wanneer je vrienden ouders worden.. Ik ben vreselijk blij voor hen en ik ben súpernieuwsgierig naar de kleine vent Zaterdag bereikte ons opnieuw goed nieuws: ook mijn nichtje Marcella is bevallen en zij bracht een dochter met de naam Jileyna ter wereld. Helaas heeft Jileyna moeite met het binnenhouden van haar voedingen, dus nu ligt zij nog in het ziekenhuis. We hopen heel hard dat ze snel naar huis mag..

En dit laatste nieuws bereikte ons tijdens een familiereünie waarbij ik voor het eerst in mijn volwassen leven familieleden van mijn opa heb ontmoet. Omdat wij, de neven en de nichten, alsook de meeste aangetrouwde ooms en tantes, mijn opa nooit hebben gezien was het voor velen van ons een wonderbaarlijke gebeurtenis met een vreemde vorm van herkenning: nooit hebben wij bijvoorbeeld geweten dat neef Bart zo vreselijk veel op opa lijkt. Er kwam een nichtje van ons binnen die eigenlijk niet zou komen. Maar dat bleek uiteindelijk een kleindochter van opa’s broer te zijn. Opa’s broer heeft mij een beeld gegeven van hoe mijn opa er ongeveer uit zou hebben gezien wanneer ik hem nog zou hebben meegemaakt. En dat het naast dit feest van herkenning ook erg gezellig en leuk was om al deze familie, zowel bekenden als onbekenden (weer eens) te zien hoef ik wellicht niet eens uit te leggen

Op de foto zie je de Kroezeboom en de naastgelegen plek waar in vervlogen tijden stiekum kerkdiensten werden gehouden. Wellicht hebben voorvaderen van mij hier gebeden?

Ondertussen schrijft ze al dapper verhalen over de kraamtijd. Na een bevalling die ze overduidelijk aankon, maar waar ik zelf toch echt de rillingen van krijg. Sterke vrouw. Mijn lieve, roodharige vriendinnetje, ver weg met de auto maar toch zo na aan het hart, werd mama. Ocker is zijn naam. Sterk, een rots in de branding, rustig en pienter. Dat is hoe deze naam voor mij klinkt. En met zo’n mama en met zo’n papa zal hij zéker kunnen en mogen opgroeien tot de jongen die hij is, en wil zijn.

Is hij niet práchtig?

Er zit hier, virtueel gezien, nogal een stuiterbal voor u. Nouja, figuurlijk ook nog dan, want letterlijk door huis stuiteren is misschien wat te veel van het goede. Maar vanochtend heb ik voor walvis gespeeld, ziet u? Dat betekent dat ik mij samen met nog een aantal dikbuikjes (waaronder mijn twee vriendinnen Maaike en Eefke) in het Voorburgse zwemwater heb laten zakken en mij, aan de hand van de opdrachten die onze zwemjuf ons gaf, op de meest oncharmante manieren door het water heb voortbewogen.

En wis en waarempel, u gelooft het nooit: het is nu al over drieën en ik heb nog steeds nauwelijks pijn aan rug, heup en been! Dus ik ben er een beetje stuiterig van, moet u weten. Het is al lang geleden dat er een dag was die me zó makkelijk afging! Om dit effect nog wat langer vast te kunnen houden ga ik nu dus maar weer snel achter de computer vandaan en het zitten afwisselen met liggen. Maar dat walvissen, dat beviel mij bijzonder goed

Sommige dingen zijn vreselijk oneerlijk. Sommige verliezen zijn zinloos. Ik huil met hen mee en weet dat ik het niet begrijpen kan. Maar wat ik wél weet is dat zelfs het voelen van een fractie van een fractie van hun verdriet mij al volledig van mijn stuk heeft gebracht. Ik denk aan hen.

Een weekendje in een huisje met een select groepje vrienden. Wandelen door het bos en precíes het park weer oplopen als het gerommel zijn bijbehorende druppels laat vallen. Dat kleine beetje, anyway. Vlak erna op nieuwssites zien dat dorpen en steden amper een kilometer weg zwaar zijn getroffen door noodweer. Vlak voordat wij aan de barbeque schuiven. Veel lachen, veel kletsen. Zwemmen. Geen van allen het bad, waar we zo blij mee waren, gebruiken. Want te druk met elkaar, met leuk, met gezellig. Slingers en balonnen. Kaarsjes in de mokkaschnitte. Echt niet huilen ervan hoor. Écht niet. Bijzondere cadeau’s, veel vriendschap, weten dat 30 zo slecht nog niet is. Bij 20 nog een lelijk eendje.. Bij 30 een prachtige zwaan.

Een verjaardag om nooit te vergeten..

Woensdagavond bedacht ik zo eens iets. “Hoe laat moeten we morgen eigenlijk weg? Vroeg ik aan Paul “En hoe moeten we eigenlijk rijden?”

Van het antwoord werd ik niet vrolijk: in de ochtendspits langs Utrecht en Amersfoort, twee punten die ze zo in een horrorfilm voor automobilisten kunnen stoppen. De trein was echter ook geen optie: de prijs van twee retourtjes zonder korting (onze reis zou ruim voor de voordeeluren ingaan beginnen) was genoeg om het bruidspaar dat wij zo hard probeerden te bereiken een etentje voor 2 in een niet al te goedkoop restaurant te geven.

Om een uur of 8 in de ochtend stapten we in de auto. Om kwart voor elf kwamen we waar we wezen moesten. En we ontmoetten een prácht van een paar, hun ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen. Ik kon nog wat water drinken (het was erg warm geweest in de auto! Een goed teken..) en naar het toilet, waarna we in colonne naar de trouwlocatie liepen. Een mooi moment: Marnix en Nienke voorop, hand in hand. Strálend. Gelukkig. Een bont gezelschap langs de IJssel. Bij het Landshuis werd het paar opgewacht door een kleurrijke voilist en hij begeleidde hen, na even wachten, naar binnen.

Een huwelijksvoltrekking met een lach en een traan. Zo mooi, zo mooi.. Het moment dat de bruidegom een mes uit zijn zak trok (“Niet schrikken hoor!”) om het koord, waarmee de ringen om zijn hals gebonden waren, door te snijden was voor mij een mooi ijkpunt: hier gaan twee mensen samen verder als één, op hún aller-eigenste, heerlijk eigenwijze manier. Mensen naar mijn hart.

Felicitaties, een heel bijzonder cadeau uit China, Een wandeling door de straatjes van Deventer met een vrolijke luit voorop. Veel bekijks. Veel zon. En dan meer zon, op een boot. Aan de IJssel, natuurlijk. De sloeproeivereniging van Marnix kwam de middag verlevendigen: kleurrijke mannen en vrouwen boden elke gast die wilde de mogelijkheid kennis te maken met deze sport. Wapperende rode haren op de achterboeg (of hoe heet zoiets?), een bruidegom in zijn trouw-overhemd, wild trekkend aan zijn riem. Ik zit naast Paul, die zich het zweet op het lijf en de blaren op de handen roeit. Ik mag meevaren, want zwangere vrouwen mogen niet roeien. Ik vind het prachtig: een bijzondere activiteit om je bruiloft leven te geven, dat mag ik wel

Aan het eind van de middag, na een héleboel zon (verbrand!!!), een heerlijke barbeque en een lome gezelligheid lopen we terug naar het huis van Marnix en Nienke. We nemen afscheid van de leuke mensen die we ontmoet hebben en in de tuin maakt Marnix dan ‘onze’ foto’s: twee babybuiken bij elkaar, met blije mama-to-be-gezichten erboven. Dan rijden we moe, nagloeiend en voldaan naar huis. Zonder ook maar een file te zien.

Ik had gisteren de eer een nieuwe wereldburger te ontmoeten. Philip, de zoon van mijn vriendinnetje Francis en haar Michiel, kwam op 26 maart ter wereld en ik mocht gisteren langskomen om hem te bewonderen. En ja, het is werkelijk een schátje! En hoewel zo’n ontmoeting natuurlijk sowieso al erg bijzonder is, vond ik het éxtra bijzonder om een vriendinnetje waar ik al sinds de brugklas mee rondhobbel ineens als mama te zien. Zo natuurlijk, zo heel erg precies goed. Zo vol liefde, en tegelijkertijd zo lekker down to earth. Precies Fran. We spraken over de bevalling, de eerste weken van Philip, babyspullen. Maar ook over onze vakantie, auto’s en Lush.

Ik was er zo van onder de indruk dat ik uiteindelijk niet eens een foto heb gemaakt. Maar Fran en Chiel vinden het vást niet heel erg als deze trotse tante een foto van Hyves plukt om te laten zien

Is het geen geweldig mooi jochje?

Hij liet zich overigens -speciaal voor mij, heb ik bedacht- van zijn beste kant zien. Lieve geluidjes, lachjes.. Wie kan het hem dan nog kwalijk nemen dat hij niet meteen wilde slapen?

Gehaast fietste ik naar huis gisteravond. Als een gek zocht ik mijn spullen bij elkaar, terwijl de katten aten. Even snel twee happen van iets naar binnen werken om niet al te hard te knorren in de tram en weg was ik weer. Over het spui liep ik vervolgens richting het huis van Ralph en Karen, alwaar Suus ook aanhaakte. Patatjes uit de oven, vissticks, sla en peentjes kwamen voorbij en we sprongen in de auto.

Aangekomen in Lelystad dronken we koffie en thee bij mijn schoonouders. Hierna was het wederom tijd om te gaan en liepen we met z’n zessen naar de Underground. Waarom? Voor Roparock. Eén van de bij dit benefiet optredende bands was de band van onze vriend Alan en omdat het zéér zeldzaam is dat zij spelen konden we deze kans om hen op te zien treden níet missen. En de aanstekelijke ierse folk van de heren deed het goed. Héél goed. Ergo: de zaal ging, na een voorzichtige start, volledig uit zijn dak. Iederéén danste. Zong mee. Ik danste met mijn vrienden en schoonouders (ja, zelfs mijn schoonvader danste!) en sprong in het rond met de vader van Alan. BRILJANT! Vandaag mailde ik onze vriend dan ook nog even: “Een feestje zijn jullie, en ik vind het maar suf ( ) dat jullie zo weinig met elkaar spelen. We want more!!”

De bandleden zelf vonden het overigens óók heel jammer dat ze al erg lang niet samen hadden gespeeld, zo begreep ik, dus ik hoop van harte dat we nu snel nog eens een keer van dit gajes kunnen genieten. Halleluja, praise the beer!