Feb
Cats will be cats
Ookal ben ik nu ook mama van een klein mensenkind, ik ben ook altijd nog een kattenmama. Regelmatig vragen mensen aan ons hoe de katten het doen met Stef erbij en dat vind ik fijn, want dat bevestigt aan mij dat ze er ook voor anderen nog altijd bij horen.
Toen Stef er net was hadden de katten het zwaar: er was een raar ding in huis, het maakte rare geluiden en het bewoog erg abrupt. Bovendien kwamen er ineens een heleboel mensen op bezoek en een aantal van hen namen ook nog eens een soortgelijk ding mee. Ieks! Ondertussen is dit anders: de katten hebben, voor ons gevoel, door dat het geen ding is, maar een mensje en hoewel ze hem nog niet echt interessant vinden, hoort hij er nu wel volledig bij. We hebben het getroffen met hen, want ze hebben geen moment moeilijk gedaan. Niet toen ze van de één op de andere dag niet meer bij ons in de slaapkamer mochten slapen, niet met al die visite, niet toen we in het prille begin nauwelijks tijd hadden om hen aandacht te geven.. En ook dit is ondertussen veranderd, want Stef slaapt nu op zijn eigen kamer en heeft dus ‘plaats gemaakt’ voor de katten en omdat we nu een ritme hebben is er weer meer tijd over om met de katten te knuffelen en te spelen. Ze zitten weer als vanouds in hun velletjes en dat is te merken.
Er is namelijk iets dat juist heel erg nÃet is veranderd: de ondeugendheid en de speelsheid van onze 3 harige monstertjes. Ze zijn weer druk en speels als vanouds. Loki rent langs de muren, Beertje rolt over de boekenkasten en Max springt op deuren. Daarnaast heeft Max een truucje uit de oude doos getrokken waarvan wij dáchten dat hij het verleerd was: hij maakt de koelkast weer open. Helaas blijft het daar niet bij; logischerwijs wordt er, waar mogelijk, vlees uit de koelkast geroofd en naar het vaste thuishonk* gesleept om te worden verscheurd en opgegeten. Deed hij dit voorheen slechts incidenteel (voor hij het ‘vergat’), nu is het met grote regelmaat raak. Gek worden we ervan! Niet alleen hebben we al een paar keer wat er nog over was van ons vlees terug moeten roven, als je het even niet door hebt staat ook de koelkastdeur zomaar een tijd lang open. Lekker dan.
We bedachten dat een bezoek aan de Gamma soelaas moest gaan bieden. Hoe, dat wisten we nog niet zo goed, maar ongetwijfeld zouden we wel iets tegenkomen dat Max uit de koelkast zou houden. Vandaag bestelde ik echter een paar nieuwe flessen voor Stef via de site van onze zorgwinkel en kwam via het lumineuze idee de kindproof-maak-afdeling eens te scouten uit op het dingetje dat u bovenaan op het plaatje ziet. Daarmee kun je deurtjes in de keuken vergrendelen. Bijvoorbeeld de deur van de koelkast, schrijft de zorgwinkelsite. Needless to say dat ook dit device metéén in mijn winkelmand verdween en hopelijk hebben wij binnen 5 tot 10 dagen een Max-proof koelgebeuren. Hoezee!
*: De deurmat.
Nov
De katjes en de baby
Die drie pluizige, eigenzinnige gezinsleden van ons, die wegen wat. Ons huis is op hen aangepast en als je hier rond zou kijken als ze even niet thuis zijn (één keer per jaar, doorgaans) kun je duidelijk zien dat dit een kat-vriendelijk huis is met al die doosjes, kussentjes, mandjes, krabgelegenheden en waterbakjes. Het zijn goede acteurs: altijd als ik wegga gaan ze met een zielige blik in de gang zitten, of wringen ze zich tussen mij en de voordeur en stellen alles in het werk om er zo veel mogelijk aandacht uit te slepen voor ik dan eindelijk genoeg moed heb verzameld om eraan voorbij te gaan ende deur achter me dicht te trekken. Blijk ik dan mijn telefoon te zijn vergeten en loop ik even later nog even terug naar binnen is me meteen duidelijk hoe erg ze het precies vinden dat ik weg ben, want dan springen ze snel weer van het aanrecht of de tafel af (verboden terrein).
Nog duidelijker werd het toen ik uiteindelijk stopte met werken. Door hun chronische aandachtstekort-dansjes bij thuiskomst vanuit mijn werk dacht ik hen toch wel blij te maken met mijn aanwezigheid overdag. Maar ik zie ze hele dagen niet: dan liggen ze languit te pitten op bed en komen ze pas tot leven rond een uur of half 4. Dat is dan het tijdstip waarvan zij bedacht hebben dat het handig is om om eten te gaan lopen zeiken. Alleen als ik op de bank ga liggen kan ik op enige aandacht rekenen: dan komt er vaak nog wel eentje bij me danwel op me liggen.
En juist die eigengereidheid, dat échte kattengedrag, dat maakt ze zo leuk. Voornoemd gedrag daargelaten zijn het ontzettend gezellige en sociale beestjes. Net hondjes zijn het soms; ze wachten me als ik thuiskom alledrie op bij de deur en springen dan tegen me op, bijvoorbeeld. Lopen me, als ze wél wakker zijn, alledrie achterna. Waar ik ben zijn zij ook. En visite vinden ze gewéldig, elke persoon die binnenkomt moet uitgebreid worden besnuffeld, voorzien worden van een serie kopjes en het liefst ook even aaien en knuffelen, als de persoon in kwestie dat wil.
Veel van de visite vraagt er dan ook naar, datgene dat deze laatste weken weer meer en meer door mijn hoofd spookt: hoe zal het strakjes gaan als de baby er is? En eerlijkgezegd: al sla je me dood, ik heb géén idee. Ik weet dat er veel verhalen de ronde doen van katten die jaloers werden, op vervelende plaatsen gingen plassen, negatieve aandacht gingen vragen of zelfs agressief gedrag gingen vertonen. Die verhalen maken mij bang. Anderszijds heb ik er op de één of andere manier vertrouwen in: deze katten zijn -voor kattenbegrippen- extreem sociaal en flexibel. Ze zijn lief, doen mensen geen pijn (ook niet tijdens het spelen), hebben zelfvertrouwen, zijn evenwichtig. Ik denk dus dat ik mijn geld inzet op een goede afloop van dit spannende avontuur.. En heel stiekum kan ik een glimlach niet onderdrukken wanneer ik wegdroom en denk aan de toekomst, aan een klein jongetje dat knuffelt met zijn vriendinnetje Beertje of speelt met zijn maatje Loki. Volgens mij komt het goed. Dat hoop ik. Dat wÃl ik. Dat wens ik met heel mijn hart 
Oct
Kattentaal
Alweer langer geleden dan ik zou willen dat het was haalde ik drie kleine monstertjes op bij de buurvrouw van mijn vriendinnetje Mémé. Ze waren zes weken oud en hadden eigenlijk nog minimaal 2 weken langer bij hun mama zullen blijven. Maar helaas: hun oma, tevens aldaar woonachtig, vond de kleintjes maar niks en viel ze aan waar ze de mogelijkheid kreeg. Eerder dan gepland kreeg ik dus drie kleine katjes.
Vanaf het eerste moment dat ik ze zag, op het nest, was ik dol op ze en op het moment dat we ze gingen halen was ik al lang en breed verloren. En toch was het ook wel een beetje eng: zou ik wel begrijpen wat ze nodig hadden? Zou het wel lukken om ze te geven wat belangrijk was? Zouden we elkaar wel verstaan? Deze zorgen waren echter ongegrond; al vanaf dag 1 begreep ik op de één of andere manier exact wat ze nodig hadden, wat ze wilden, wat ze bedoelden. Ik herken hun stemmen en hun mauwtjes, ik snap hun gedraai en hun blikken. Ik weet, zonder dat ik zelf snap hoe, precies hoe te handelen. Ik weet wanneer er iets niet klopt. Ik zie het meteen als ze ziek zijn. Gisteravond nog: we lagen al in bed maar waren nog aan het lezen toen ik op de achtergrond Loki hoorde mauwen.”Wil je misschien even gaan kijken?” vroeg ik Paul. “Dit is niet zijn normale speel-mauw.”
Paul ging kijken maar kon Loki niet vinden. Dat klopte, want hij zat opgesloten in de badkamer. Was ik even blij dat ik mijn katten versta! Op de één of andere manier geeft het feit dat ik dit kan mij ook meer vertrouwen in strakjes, wanneer wij ‘ineens’ een kind hebben. Ik ben niet bang dat ik hem niet zal kunnen ‘verstaan’. Ik weet dat ik mijn instincten kan volgen; als ik dit met mijn katten-baby’s kan, kan ik dat met mijn eigen kleintje zéker ook
Op de foto: Beertje, 7 weken oud.
Aug
Sandalen en een sneue kat
Ondanks onszelf besloten we vanmiddag even op pad te gaan. Paul had een onderdeel nodig om zijn kapotte fiets te maken en ik wilde mijn koptelefoon terugbrengen naar de winkel omdat de rechter oorschelp er te pas en te onpas vanaf viel. We sloten dus het balkon af en stapten op de tram.
Na de fietsenwinkel en de audiozaak had ik ondertussen ook nog een andere missie bedacht: open zomerschoenen. Ik loop nu door de warmte vooral op teenslippers, maar nu mijn rug, bekken en benen steeds meer tegen gaan werken* leek het advies dat ik kreeg om steviger stappers aan te schaffen me erg terecht. Voor he eerst in mijn leven ging ik op zoek naar sandalen; enkelbandjes waren namelijk een voorwaarde.
We begaven ons in de drukte en na een boel winkels met niets dat mij ook maar toegrijnsde vond ik in de Clarks-winkel meerdere paren die ik leuk vond. Een boel vijven en zessen** later maakte ik mijn keuze en liepen we terug naar de tram met mijn teenslipers in de schoenendoos.
Vol trots (én verbazing: IK! Op sandálen!) bekeek ik voor de zoveelste keer mijn spiegelbeeld in onze portiekdeur en liep al naar mijn voeten kijkend de trappen op. Tot ik gemauw hoorde. Hárd gemauw. Het klonk niet als een vreemde kat buiten. Het klonk als Loki.. Ik haastte me de trappen verder op: er was iets niet goed. De voordeur ging open, Beertje begroette me en Max kwam ook aanlopen. “Loki??” Ik rende half door het huis maar hij kwam niet. Ik zag hem niet. Hij reageerde wél op mijn geroep en ergens halverwege de gang realiseerde ik het me. Ik draaide me abrubt om, keek Paul aan en riep dat hij op het balkon zat. Het rooie koppie voor de ruit in de balkondeur bevestigde wat ik al wist: Loki heeft uren op het balkon gevangen gezeten, terwijl wij aan het dubben waren over sandalen, kletsten in de tram, even snel een half brood haalden..
Met een dik staartje van blijdschap rende hij naar me toe, de slaapkamer in en kroop tegen mijn benen. Eind goed al goed; na wat knuffels was alles weer ok. We gingen maar weer op het balkon zitten, alwaar we werden aangesproken door de buurvrouw van de overkant: “ik wist niet welk nummer jullie waren!” riep ze ons toe vanaf haar terras. Ze bleek met haar dochter de halve buurt af te hebben gezocht naar de zielige kat die zo hard en zielig aan het mauwen was… Toen ze erachter kwam dat het bij ons vandaan kwam wist ze dat het wel goed zat, maar ik voelde me éxtra opgelaten: ik had niet alleen mijn kat opgesloten op het balkon, ik had ook nog eens de buurvrouw een speurtocht aangedaan.
Gelukkig kon ze er wel om lachen, en vanaf nu weet zij op welk nummer wij wonen. Pfiew..
*: Over anderhalve week zal ik mijn eerste Cesar-therapiebehandeling ondergaan.
**: Kan ik ze nog zélf aantrekken als mijn buik straks dikker is? Zullen ze nog wel draagbaar zijn als ik meer vocht zou gaan vasthouden in mijn voeten en benen?
Feb
Peuteraar
Er is hier de afgelopen tijd heel wat veranderd als het op de voeding van onze katten aankomt*. Na Max' blaasgruis-ellende gevolgd door het grote blaasgruisdieet-debacle zijn we naar volle tevredenheid overgestapt op vers, rauw vlees en ik kan niet genoeg jubelen over hoe goed het met ze gaat. Geen stinkende kattenbakken meer (nu, als ik bij anderen binnenkom die hun katten nog brok geven, betrap ik me wel eens op de gedachte "ieuw! Brókkenpoep!" wanneer ik met mijn snufferd teveel in de buurt van de bak kom), ze verharen stukken minder, zijn levendiger, blijer, speelser en stinken niet meer uit hun giecheltjes.
Max overzetten had dan nog wel aardig wat voeten in de aarde, omdat we er the hard way achterkwamen dat hij een hypergevoelige maag heeft en hij dus van practisch elk kant-en-klaar gemalen vlees dat je kunt kopen gaat overgeven.. Maar sinds we hem over hebben gezet op écht rauw vlees (denk aan kippenvleugels en andere onderdelen, kuikens, muizen en dat soort dingen meer, die ook echt met bot en al het beest in verdwijnen) gaat ook hij als een speer.
Met een andere bijkomstigheid: voor het eerst in zijn leven lijkt Max te geven om eten. Kon hij voorheen nauwelijks warm lopen wanneer het tijd was voor het dagelijkse blikje en liet hij de brokken het liefst zoveel mogelijk staan, tegenwoordig danst hij werkelijk de keuken in wanneer de vriezer opengaat. Hij vind dan namelijk dat er mínstens een kuiken (zijn favoriete maal) uit moet worden gehaald. Mocht dat kuiken er dan niet uitkomen is hij zó teleurgesteld dat hij nog een tijdje weerbarstig in de keuken rond blijft hangen en wanneer het ook maar begint te ruiken naar etenstijd is hij de grootste zeurpiet van allemaal. En dát heeft dan ook weer gevolgen:
1. Max is 's-morgens vanaf een uur of half 6 strontvervelend en probeert ons, vooral míj, op de meest idiote manieren uit bed te krijgen. De Luxaflex zijn al stuk, dat een kat kan stampen is ook niets nieuws meer in huize Annibal en wanneer écht niks anders werkt heeft hij een nogal extreem, maar zéér goed werkend trucje: krabben aan mijn ogen en lippen. Au! Zie dát maar eens te negeren..
2. Max is vastberaden zo veel mogelijk eten te pakken te krijgen en schroomt absoluut niet voor diefstal.
Punt één gaan we sinds kort te lijf door bij het slapengaan de plantenspuit mee naar bed te nemen (ziet er wellicht idioot uit, maar ik heb nog nooit zo genoten van het straffen van één van mijn schatjes) en punt twee.. Ja, dáár wringt 'm de schoen.. Ooit wel eens gehoord van een kat die de koelkast openmaakt? Wij wel. Al drie keer de afgelopen paar weken. De eerste keer waren we natuurlijk totaal niet op bedacht en heeft hij in één keer drie half-ontdooide kuikens naar binnen geschrokt. Hij heeft nog twee dagen pluisveertjes gekotst 
Wat móet je toch met zo'n beest?
…
Wat zou ik in vredesnaam zónder hem moeten?? 
*: Jaja, oud nieuws. Ik schreef er al een paar keer eerder over, maar ik kan de logjes even niet meer vinden en ben te lui om ze uitgebreid op te gaan zoeken. So sue me..
Dec
Verlanglijstjes – Part II
Het is weer klaar, met dat verlanglijstjes-gebeuren. Fijn. Ik hang mijn wensen weer voor een half jaar de kast in en ga verder met de dingen waarmee ik bezig was. Of toch..? Vandaag heb ik wel dégelijk weer veels te veel tijd doorgebracht met klikken in die éne webshop. Er zijn daar zó veel spulletjes die ik graag wil hebben! Ik kijk mijn ogen uit en plaats het ene na het andere product in het virtuele boodschappenmandje. Ik wil het allemaal! Ik wil het nu! Uiteindelijk bestel ik één van de twee bovenaan mijn lijstje prijkende spulletjes en hoop dat ik ‘m snel zal ontvangen. Het is.. Een nieuwe krabpaal voor de katten! Nou, ok dan, samen met 3 zakjes snoep. Dan komen die nieuwe kattenbakken, drinkfonteinen, reistassen, ritseltunnels en dat 2-in-1-kitty-brain-train-spel vást wel wanneer we ons volgende salaris weer hebben
… Of gedraag ik me nu een beetje als een obsessieve mama?
Nov
Over een gemaakte fiets en hoe we Max weer aan het eten kregen
Mijn fiets maakte al geruime tijd vreemde geluiden. Navraag had mij reeds geleerd dat dit kwam doordat de ketting te slap hing en Paul beloofde ‘m op te spannen zodra hij er tijd voor had. Ik prees mezelf dus elke dag weer gelukkig dat je met een slappe ketting gewoon lekker door kunt fietsen en reed dan, gezellig rammelend en ratelend, naar mijn werk. Maar dat ook gezellig gerammel niet eeuwig kon voortduren bleek afgelopen wee. Op weg naar mijn werk deed er iets in mijn kettingkast een soort van ‘KGGGRT!’ en vervolgens deden mijn trappers héél snel ‘SQUEAK‘ zonder dat er iets gebeurde. En nouja, als je trappers dan toch in het luchtledige rondjes aan het draaien zijn en je niet meer vooruit komt, dán kun je net zo goed stoppen. Maar mijn achteruittraprem deed exact hetzelfde als hetgeen mijn trappers vóóruit deden: niets. Gelukkig zat ik op een lang recht stuk zonder stoplichten en kruispunten enzo, dus kon ik mezelf uit laten rollen, en daar stond ik dan. Met wat hulp van Paul aan de telefoon wist ik uiteindelijk de kettingkast te ontdoen van z’n mooie bloemetjes-hoes (jaha, de fiets op het plaatje is precies dezelfde als die ik heb!) en peuterde ik voor het eerst in mijn leven een ketting weer terug op de tandwielen. Om vervolgens heel, héél voorzichtig door te rijden naar mijn werk. Ik was als de dood dat het nog een keer zou gebeuren namelijk, en het is in het mega-drukke centrum van Den Haag nu eenmaal geen heel best plan om plots geen remmen te hebben op een willekeurig moment.
Dit weekend dus, terwijl ik braaf aan het overwerken was (met de fiets van mijn moeder als tijdelijke vervanging van mijn trouwe stalen ros) spande Paul mijn ketting op. En hij smeerde ‘m ook maar meteen even. En die lamme standaard, die ik met een tie-rib aan het spatbord vast had gemaakt omdat ‘ie anders naar beneden zakte en over de grond ging schrapen, die schroefde hij er ook meteen maar voor me af. En boy, ik had vantevoren nooit gedacht dat deze kleine dingen zó veel verschil zouden maken: ik kan me niet heugen ooit zo lekker te hebben gefietst, en ooit zo licht te hebben getrapt! Nu heb ik deze fiets nieuw gekocht dus in een ver verleden was het vast wel eens net zo fijn, maar het verschil is op dit moment overdonderend. Heen en terug voelt het nu alsof ik wind mee heb. En daar wordt een mens best blij van!
************
Nog steeds, na al die maanden geploeter, waren we er niet uit. Max kon van al die leuke merken en smaken gemalen vers vlees eigenlijk maar één smaakje van maar één merkje eten zonder te gaan spugen: de vismix van Bandit. Hardstikke fijn dat er in elk geval Ãets was dat zijn hypergevoelige maag kan hebben natuurlijk, maar geef een kat élke dag 3 x hetzelfde eten en dat gaat de strot uithangen. Dat begrijpen wij heel goed en om eerlijk te zijn verbaasde het ons hoe langer hoe meer dat hij het überhaupt nog at. Voor de afwisseling dus af en toe een klein blikje Almo Nature*, hier en daar een kippenvleugel en verder vooral máánden ploeteren om uit alle hoeken en gaten van het land telkens weer andere merken rauwe voeding aan te laten rukken. Hij deed het er zó goed op, waarom kregen we die variatie nou niet voor elkaar?
Tot we bij één van onze leveranciers iets bestelden dat in ons hoofd meer een extra’tje was, iets waar onze katten zo af en toe eens blij mee gemaakt zouden kunnen worden. Iets dat ik maandenlang niet durfde te bestellen, uit angst voor mijn eigen reaktie. Eéndagskuikens. Uiteindelijk bestelde ik ze tóch, en die ene moedige bestelling heeft een lawine-effect. Loki en Beertje hoeven het niet maar Max! Ik kan bijna niet omschrijven hoe gelukkig hij wordt van die kuikens. We gaven hem er één en we waren verkocht: waarom zouden we nog op zoek gaan naar kant-en-klaar, gemalen vlees, wanneer hij zó vreselijk blij wordt van ongemalen vlees? Sindsdien krijgt Max nog maar 1 vismix-maaltijd per dag. Zijn blikjes Almo hebben we de afgelopen weken niet eens meer áángeraakt. Ondertussen is ons assortiment uitgebreid met kippenmagen, zalmstaarten en wat meer dies zij. Hoeveel levendiger het dier is geworden, hoeveel stoerder hij door het huis sluipt als hij er net eentje op heeft, is werkelijk bizar. Hij vind het dus geweldig. Voor het eerst in zijn leven is Max blij als hij eten krijgt. Vraagt, nee zéurt hij om eten. En het leukste: hij komt met piepende banden aangerend wanneer de vriezer opengaat, want daar komen de kuikens uit. Het klinkt allemaal misschien bijster on-interessant, maar voor mij is het een absolute mijlpaal. Al sinds Max blaasgruis had en ongelukkig werd van zijn dieetvoer ben ik aan het vechten met zijn voeding. Eerst wilde hij geen dieetbrokken hebben, vervolgens bleek hij een overgevoeligheid te hebben voor bijna alles dat wij hem voorschotelden. Dat is nu allemaal voorbij. En volgens mij heb ik een kat nog nooit zo vreselijk gelukkig gezien.
*: Almo Nature is een merk dat blikjes gekookt vlees maakt, waarbij de inhoud van het blikje 75 % vlees is, 24 % water en 1 % rijst. Weliswaar gekookt en dus niet rauw zoals wij ze het liefst voeren, maar wél nagenoeg alleen maar vlees, zoals wij het hebben willen. Voor Max’ voeding waren die kleine rotblikjes dus een tijd lang absoluut onmisbaar.
Jul
Gewicht heffen
Al eerder vertelde ik er een pietsie over: Beertje is dik geworden. Het kleine, rázendsnelle, bevallige poesje dat ik had heeft in relatief korte tijd (in anderhalve maand was het gebeurd) model ‘voetenbankje’ gekregen. Sinds Max op dieetvoer overmoest en we dus alledrie de katten maar het speciale voer zijn gaan geven (één kat iets anders geven als de rest is een ramp) is Beertje veranderd in een soort stofzuigertje. Alles, maar dan ook álles dat haar broers niet lusten of eten, dat gaat bij haar naar binnen. Met een noodvaart. Het kost niet eens moeite om er een stofzuigergeluid bij te denken als je haar ziet gaan.
Toen ze bij de dierenarts werd gewogen was het dan ook geen verassing, maar wel een schok om te horen dat dat poezekatje van een kilo of 3,7 Max bijna voorbij was gestreefd en bijna vijf kilo woog! Wij besloten nog eens éxtra hard wat we al bedacht hadden: op dieet met dat wijf! De dierenarts gaf er nog eens het advies bij om haar óók flink te laten bewegen, dus ons voornemen was duidelijk. Nu de uitvoering nog. Wij kochten nieuwe speelgoedjes en daar gingen we:
Minder eten in haar bakje, check.
Voorkomen dat ze nog bij haar broers pikt. Check.
Elke avond spelen: niet zo check.
Zie een log klein dikzakje als onze Pooh-beer maar eens in beweging te krijgen. Da’s lastig.Gelukkig begint nu, na twee weken, het mindere eten z’n vruchten af te werpen, waardoor ze afvalt en automatisch ook weer wat beweeglijker wordt. Hopelijk krijgen we haar dus weer terug in model ‘Beertje’ en hoeven we binnenkort niet meer te steunen en te kreunen als we haar op willen tillen..
En wat doe je, wanneer je streng moet zijn voor je kat? Méédoen! Want tja, als we eerlijk zijn ben ik ook best alweer een tijdje ‘een maatje meer’. Ik hou van wijntjes, patatjes, chocolade en slagroom en dat is te zien. Ahum. Het kon me eigenlijk verassend weinig schelen, maar wanneer je nieuwe broeken moet gaan kopen omdat je niet meer in de oude past is de lol er ineens snel af. Volgens mijn moeder is dit een huwelijkse zegening en hoewel ik eerst nog dacht “jaja, het zal wel” begin ik het nu toch echt te geloven: een maandje terug wilde Paul zijn trouwbroek aan bij de bruiloft van een vriend van hem en hij paste er nog maar net in. Nu zitten we dus met z’n drietjes in hetzelfde schuitje: Beertje op rantsoen, wij ook op rantsoen. Zo vlot als bij Beertje gaat het vooralsnog echter niet
Jun
Dierenarts (nog meer katjes-praat)
Gisteren was het dan zo ver. Tijd voor de APK-keuring van de katten. Omdat we laatste tijd een paar keer achter elkaar een beetje een raar gevoel overhielden aan interacties met de dierenarts waar de katjes vanaf baby-leeftijd komen, hadden we -héél vertwijfeld- gekozen voor een nieuwe dierenarts. Eentje die ons al met raad en daad terzijde stond toen we overwogen de katten over te zetten op rauwe vleesvoeding, zelfs terwijl we daar geen ‘patiënt’ waren. StÃekum dus ook een beetje een dierenartsen-keuring, dit bezoek.
Maar gelukkig: al héél gauw na het binnenwandelen van de behandelkamer verdwenen ál onze twijfels: wat een geweldige vent! Héél veel uitleg, heel veel achtergronden, een extreem grondige check-up, vaccinaties volgens de nieuwste methoden* en veel, HEEL veel complimenten. Hij vond onze katten mooi. Hun bouw vond hij prachtig, het was voor hem een verademing om mensen in de praktijk te hebben met katten die keurig op gewicht zijn (nou, ok, behalve Beertje, maar haar figuur vond hij nou ook niet bepaald ontzagwekkend, terwijl wij haar afschúwelijk dik geworden vinden) en hij vond ze erg ’stabiel’. Het kostte even wat moeite om hem te vatten, maar hij bedoelde in doen en laten: niet snel van hun stuk te brengen. Getuigt van een goede opvoeding, vond hij. Moet ik nog uitleggen hoe breed mijn grijns was toen ik die kamer weer uitkwam?
En dat, terwijl er eigenlijk ook wel nieuws was dat mijn grijns onder andere omstandigheden misschien totaal had doen verdwijnen: volgende week donderdag moeten zowel Loki als Beertje onder narcose om hun gebitten te laten reinigen. Loki heeft zelfs al een ontsteking (of anderhalf) te pakken en daar baal ik behoorlijk van. Twee jaar geleden constateerde de vorige dierenarts dat Loki’s tanden erg vies waren, maar schoonmaken was nog niet nodig. Het jaar erna werd er niets over gezegd en nam ik dus aan dat het was verbeterd, maar nu heeft hij ineens ontstekingen! Nouja, met een beetje geluk hoeven er geen kiezen getrokken worden en daar hopen we dan maar op. Maar raar vind ik het wel. Conclusie: wij zijn éxtra blij dat we zijn overgestapt..
*: Daar hadden we zelf namelijk al over gelezen, maar met onze oude dierenarts nog in ons hoofd verwachtten we weer veel tegengas wanneer we ernaar zouden vragen. Maar hey, deze kwam er dus zélf mee!
P.S.: De eervolle vermelding van vandaag gaat natuurlijk naar Sanneke, die na twee hele leuke jongens nu ook een práchtige meid op de wereld heeft gezet. Gaat dat zien! Is het geen dotje??
Jun
Teh innernets
Al een aardige tijd geleden kwam ik erachter hoe ontzéttend handig het internet wel niet is voor aankopen. Je zoekt je spullen uit wanneer je er maar zin in hebt, bestelt, betaalt.. Een paar daagjes wachten en je krijgt ook nog eens een cadeautje aan de deur gebracht. Al weten wat er in het pakje zit maakt het uitpakken ervan absoluut niet minder leuk! Er zijn bepaalde dingen waar ik nog niet zo heel veel bestel-lef mee heb (vooral kleding en schoenen, omdat ik altijd heel nerveus word als ik een maat moet opgeven), maar verder heb ik al zó veel ‘van het web geplukt’: van telefoonfrontjes tot camera-lenzen, van een professionele mixer tot computeronderdelen. Tassen, make-up.. Ook on-line supermarktbezoek is ons al niet meer vreemd.
Per vandaag is er weer een nieuwe webwinkel aan mijn favorieten toegevoegd. Ze verkopen er niet al te alledaagse zaken en ik denk dat menigeen me vreemd aan zal kijken wanneer ik blij ga vertellen wat ik er besteld heb, maar blÃj ben ik ermee hoor! Morgenavond wordt een flink pakket bezorgd. Het zal wel even flink sjouwen zijn, en dan moet er behoorlijk wat ruimte vrijgemaakt worden in de vriezer. Maar daarna kunnen we het allemaal uitpakken en in porties verdelen. Vier parelhoenkarkassen. Een haaskarkas. Drie kipkarkassen. Eendennekken. Kippennekken. Kippenvleugels. En enkele kilo’s gemalen rauw vlees. De eendagskuikens durfde ik nog niet aan. Ik ben bang dat ik moet huilen als ik ze zie*. In dit geval was ik slechts indirect de klant, de éigenlijke gelukkigen die zullen gaan genieten van dit voedselpakket staan nú al mauwend rondom mijn bureau.
Prooidieren eten is een geweldige voeding voor de katten. Nimmer zijn ze zo voldaan als wanneer ze een kippenvleugel hebben afgekloven. Max heeft de smaak al helemáál goed te pakken: die kraakt ondertussen het bot tot kleine stukjes en eet het merg eruit. Meer afwisseling dus, per morgen. Ik ben erg benieuwd wat mijn klanten ervan vinden
*: Stom wijf ben ik. Ja, ik weet het.