Annibal's Weblog

De Rode Baron heeft een nieuw vliegtuig, nadat het vorige is neergestort in vijandelijke linies. Gevochten als een leeuw heeft hij, en uiteindelijk, na een voetreis van vele kilometers, het beklimmen van grootse obstakels en het overzwemmen van het kanaal, is hij terug op de kazerne alwaar hij zijn nieuwe -classified- opdracht in ontvangst zal nemen. “Vechten tot de laatste snik, dat zal ik!” belooft de Rode Baron terwijl hij zijn vliegmachine inklimt.

De Rode Baron hoort zijn nieuwe orders

Voertuiginspectie

De rode Baron let ook op weg naar zijn doel goed op; het neerhalen van vijanden is immer een prioriteit

De Rode Baron aan het werk: zijn bommen missen nimmer doel. “Raak!”

Na Loki’s spoedbehandeling een paar weken geleden opperde de dierenarts die de behandeling deed dat het wellicht een idee was om Max en Loki preventief blaasontspanners te laten slikken tot wij zouden zijn verhuisd. Op die manier zouden we dan een situatie uit kunnen zingen die op zich natuurlijk niet optimaal is, maar waarvan ook het einde in zicht is. Een situatie waarin onze katten zich zodanig in de hoek gedrukt voelen dat zij er fysiek ziek van worden. Zó ziek dat zij er, als het de kop weer opsteekt, zelfs dood aan zouden kunnen gaan.

Wat Max betrof was ik meteen akkoord: dit leek me, na al die keren met spoed naar de dierenats, catheterisaties, opnames, medicijnen en noodingrepen een geschenk uit de hemel. Toen ik een dag later onze eigen dierenarts weer sprak was zij het daar dan ook mee eens en sinds Max ook al wéér de voortekenen van blaasproblemen vertoonde kreeg hij de medicijnen. Een echo van zijn blaas sloot nog uit dat er stenen in de blaas zaten en dat was dat.

Bij loki was ik er een stuk minder zeker van. Hij had immers nog maar één keer een blaasprobleem gehad, en als zich stresssituaties voor zouden doen zou Max in principe als graadmeter fungeren, omdat hij al heeft laten zien daar gevoeliger voor te zijn als Loki. Onze eigen dierenarts was diezelfde mening toegedaan, dus was ook hier de keuze snel gemaakt. Geen onnodige medicijnen in een gezond lijfje stoppen. De verhuizing is al in zicht, we zouden het wel uitzingen.

Dus zat ik gisteravond weer bij de dierenarts. Dit keer had mijn eigen dierenarts spoeddienst. Ik mocht bij de narcose en de catheterisatie blijven, aaide Loki over zijn koppie tot hij wegzakte in een diepe slaap, hield het kapje op zijn neus en aaide hem na de procedure weer wakker. Hij mocht meteen mee naar huis, er was geen sprake van blaasgruis of een verstopping. Ook hier betrof het, net als bij Max, een spierspasme. Een spasme waarvan bekend is dat dat in 99 % van de gevallen stress-gerelateerd is. We spraken uitgebreid terwijl Loki zichzelf wakkerbibberde uit zijn narcose. Het was geen kwestie van overleg meer: zonder er woorden aan vuil te maken wisten we beiden dat het inderdaad niet anders was: Loki én Max zullen preventief medicijnen krijgen tot wij verhuisd zijn. Omdat wij ondertussen zijn doorgedrongen tot die kleine groep grootverbruikers krijgen we nu korting op de medicijnen. Een twijfelachtige eer, maar wel fijn. Er wordt met ons meegedacht en men begrijpt onze patstelling.

We duimen harder dan ooit dat de verhuizing voorspoedig zal verlopen en dat de katten hun draai daar beter zullen kunnen vinden.

Mijn schoonzus en haar lief kwamen eten. Het was gezellig, de wijn was al open en Stef zat net in zijn kinderstoel zodat we hem zijn avondeten konden geven. Ik had even ervoor al staan kletsen met Loki op mijn arm en hij had zijn kopje heel lief, heel bijzonder, op mijn arm gelegd, alsof hij ging slapen.

Ik zette hem op de grond en ging weer aan de gang met dingen. Maar er ging iets niet goed. Helemáál niet goed. Loki zwabberde enorm raar met zijn achterpootjes terwijl hij weg wilde lopen. Zwalkte, trok krom. Zakte door zijn achterlijf en ging vervolgens in zijn geheel op de grond liggen. Zijn pupillen werden heel groot en het was alsof alle leven zo uit hem wegstroomde. Opstaan deed hij niet meer, zijn achterlijf leek verlamd. Hij trok weer krom terwijl Paul wanhopig zocht naar het alarmnummer van de dierenarts. Zulke dingen gebeuren uiteraard zelden tijdens de openingstijden.

De tranen begonnen bij mij al te stromen: hoe kon ik in ‘s-hemelsnaam gemist hebben dat de manier waarop hij in mijn armen lag niet líef was, maar abnormaal en een slecht teken? Mijn hemel, wat als, wat als..

Terwijl Paul sprak met de dierenarts en het advies kreeg het heel even aan te kijken stond Loki inééns op en liep naar de bank. Bíjna alsof er niks aan de hand was, al deden zijn achterpootjes nog wel een beetje anders. Ik kon het niet geloven en wilde het eigenlijk schreeuwen: “wat er net gebeurde was zó niet goed, we moeten iets doen! Dit kan niet! Dit kan niet!”

Het gedeelte van mij dat eigenlijk vooral wilde geloven dat het niet erg was, dat Loki niet heel ziek was, dat het allemaal goed zou komen won. Ik schreeuwde niet, knuffelde hem alleen maar. Paul had opgehangen en ondertussen vermaakte Stef zich met de Teletubbies. Mijn schoonzus en haar lief probeerden me te troosten; het ging nu toch wel weer goed?

Ineens trok Loki weer krom, zijn lijf in een rare houding, zijn voorpootje in een soort van verkramping onder zijn kin getrokken. Weer die grote pupillen. Nu écht tranen, ook ons bezoek wist niet meer wat te zeggen, behalve “ik denk dat het nu écht tijd wordt om terug te bellen”.

We mochten meteen komen. En daar kwam meteen weer de onmetelijke kracht van de kat als dier tevoorschijn. Katten zullen alles, maar dan ook álles doen om zo lang mogelijk te verstoppen dat ze ziek zijn. Als je het ziet zijn ze vaak al heel ver heen. Lokiś achterlijf was bijna totaal verlamd, toen hij van de bank sprong zakten zijn achterpoten tijdens het lopen steeds verder opzij en nog geen 4 meter verder zakte zijn achterlijf weer weg. Verlamd. Tót het reismandje in zicht kwam. Mijn hemel, wat is zo’n beest dan vlug! Maar het lukte en schoonzus reed mee naar de dierenarts, terwijl de heren zich thuis over Stef ontfermden.

Lokiś blaas bleek heel vol te zitten. Goddank geen hersenbloeding, waar ik, naast blaasproblemen, enorm bang voor was geweest. Een narcose en een catheter waren noodzakelijk, net als een urine-onderzoek om de nierwaarden te meten. Wanneer een kat een volle blaas heeft en niet meer kan plassen kunnen de nieren uiteindelijk de gifstoffen niet meer kwijt en als die zich op gaan hopen in de nieren is er een punt dat de kat zichzelf zodanig heeft vergiftigd, dat hij niet meer te redden is. Wanneer de blaas leeg was en de nierwaarden goed zouden we hem misschien vanavond nog mogen komen halen.

We dropen af naar huis met een knoop in onze maag. Wat nu als zijn nieren al aangetast waren? Ik durfde er amper over na te denken, wat zou ik moeten zonder Loki?

Bij thuiskomst waren we precies op tijd om Stef op bed te leggen. Terwijl ik hem een laatste slaap zacht wenste, ging de telefoon. Loki mocht alweer naar huis! Een laatste rit naar de dierenarts, terwijl de heren ons eten voorbereidden. Het was ondertussen al half acht. We spraken nog een tijdje met de dierenarts. We waren op tijd, hulde, Loki was nu te helpen met medicijnen en aandacht aan hem én zijn leefomgeving. Ook deze blaasproblemen zijn, zoals ook bij Max, terug te voeren op stress. Het klopt: zodra Stef de kamer inkomt verstijven de katten. Ze zijn bang voor hem, en ik kan het ze niet kwalijk nemen. Hij vind ze té leuk, gaat ze achterna, wil ze pakken. De katten willen bij mij in de buurt zijn, zoals ze altijd gedaan hebben.

Nu dus twee katten die ziek zijn. Ik weet dat we er alles aan doen wat we kunnen, maar het stemt me diepbedroefd dat ik ze niet kan helpen zoals ik zou willen. Dat zij nu zó gestresst zijn dat ze er fysiek aan onderdoor gaan. Ook Max heeft sindsdien weer een blaasontsteking en ik weet het niet meer. In het nieuwe huis, met meer ruimte, zal het ongetwijfeld beter met hen gaan. Dat geloven wij, dat gelooft de dierenarts, dat gelooft de gedragsdeskundige. Nog een paar weken.

Maar waarom duren die weken toch zo lang? :’(

Eén van de tips van onze kattengedragsdeskundige was om ons ‘kattenbakkenbeleid’ eens onder de loep te nemen. Een kat met blaasproblemen moet een kattenbak hebben die zó fijn is, dat hij nooit de neiging zal hebben liever zijn plasje nog even op te houden dan direct naar de bak te lopen.

Ons werd een aantal kattenbakken aangeraden dat in het nieuwe huis realiseerbaar zal zijn. En ze schreef een webwinkel voor ons op waar een bepaalde, grotere bak verkocht wordt. We bekeken de afmetingen van de bak, maten de plek op waar de bak zou moeten komen en bestelden ‘m. Een tweede, minder grote bak deden we er ook bij, zodat de heren en dame een geheel nieuw toiletgebeuren tegemoet konden zien.

De bakken arriveerden niet veel later.

Bij het uitpakken ervan bekeken we eerst de kleinere bak. Tenminste.. Het móest de kleinere zijn, gezien de kleur, maar wow! Deze was eigenlijk ook al best groot! Bij het uitpakken van doos nummer 2 bleek dat dit inderdaad de kleinere bak was: die andere was niet gewoon groot: hij was HUGE!

We zetten de bodem op de grond en lieten dit nog even illustreren door Beertje en Max: terwijl Beertje in het midden van de bak was gaan zitten liep Max een rondje om haar heen. Met angst en beven schoven we ‘m op zijn plekje, maar inderdaad: de bak past op z’n plek. En wat de katten ervan vinden moge duidelijk zijn: sinds ‘ie er staat gaan de katten alleen nog maar op de grote

Max heeft dus last van zijn blaas. Sinds hij blaasgruis kreeg is dat zijn zwakke punt en wanneer Max teveel stress heeft is dát het punt waar de fysieke ontlading plaats vind. Sinds Stef er is is het bal: toen Stef net geboren was een blaasontsteking, toen wij met vakantie waren een blaasontsteking.

En nu dus weer. De reden daartoe is ook duidelijk: Stef is gaan kruipen en vind de katten ontzéttend leuk. De katten zien Stef echter meer als een vreemd mormel dat ineens niet meer op zijn eigen plekjes blijft, maar hún terretiorium binnendringt. Op ooghoogte. Eventjes was de blaasontsteking weg, maar na een dag of 2 was ‘ie er weer: we hadden de box verplaatst. Alles, alles álles is Max op het moment teveel; zijn emmertje is overduidelijk vol en hoe we ‘m leeg krijgen weten we niet.

We schakelden een kattengedragsdeskundige in en aan haar tips hebben we veel. Maar het is niet genoeg: het emmeren blijft. We hebben nu nieuwe kattenbakken besteld en hopen dat dat het misschien ook iets fijner maakt voor hem. Immers, voor kat met blaasproblemen is niets zo belangrijk als blijven plassen.

We emmeren dus nog even door met Max. Met een gedragsdeskundige, met medicijnen, met homeopatische kalmeringspoedertjes en geurstekkertjes-voor-katten. We doen ons uiterste best. Ondertussen denken we een langere termijnoplossing te hebben bedacht en ook de gedragsdeskundige en de dierenarts hebben vertrouwen in onze gedachtengang hierover. Onze zoektocht is gestart en wellicht binnenkort ook ten einde. Het is spannend en leuk tegelijk: wij gaan verhuizen!

Ookal ben ik nu ook mama van een klein mensenkind, ik ben ook altijd nog een kattenmama. Regelmatig vragen mensen aan ons hoe de katten het doen met Stef erbij en dat vind ik fijn, want dat bevestigt aan mij dat ze er ook voor anderen nog altijd bij horen.

Toen Stef er net was hadden de katten het zwaar: er was een raar ding in huis, het maakte rare geluiden en het bewoog erg abrupt. Bovendien kwamen er ineens een heleboel mensen op bezoek en een aantal van hen namen ook nog eens een soortgelijk ding mee. Ieks! Ondertussen is dit anders: de katten hebben, voor ons gevoel, door dat het geen ding is, maar een mensje en hoewel ze hem nog niet echt interessant vinden, hoort hij er nu wel volledig bij. We hebben het getroffen met hen, want ze hebben geen moment moeilijk gedaan. Niet toen ze van de één op de andere dag niet meer bij ons in de slaapkamer mochten slapen, niet met al die visite, niet toen we in het prille begin nauwelijks tijd hadden om hen aandacht te geven.. En ook dit is ondertussen veranderd, want Stef slaapt nu op zijn eigen kamer en heeft dus ‘plaats gemaakt’ voor de katten en omdat we nu een ritme hebben is er weer meer tijd over om met de katten te knuffelen en te spelen. Ze zitten weer als vanouds in hun velletjes en dat is te merken.

Er is namelijk iets dat juist heel erg níet is veranderd: de ondeugendheid en de speelsheid van onze 3 harige monstertjes. Ze zijn weer druk en speels als vanouds. Loki rent langs de muren, Beertje rolt over de boekenkasten en Max springt op deuren. Daarnaast heeft Max een truucje uit de oude doos getrokken waarvan wij dáchten dat hij het verleerd was: hij maakt de koelkast weer open. Helaas blijft het daar niet bij; logischerwijs wordt er, waar mogelijk, vlees uit de koelkast geroofd en naar het vaste thuishonk* gesleept om te worden verscheurd en opgegeten. Deed hij dit voorheen slechts incidenteel (voor hij het ‘vergat’), nu is het met grote regelmaat raak. Gek worden we ervan! Niet alleen hebben we al een paar keer wat er nog over was van ons vlees terug moeten roven, als je het even niet door hebt staat ook de koelkastdeur zomaar een tijd lang open. Lekker dan.

We bedachten dat een bezoek aan de Gamma soelaas moest gaan bieden. Hoe, dat wisten we nog niet zo goed, maar ongetwijfeld zouden we wel iets tegenkomen dat Max uit de koelkast zou houden. Vandaag bestelde ik echter een paar nieuwe flessen voor Stef via de site van onze zorgwinkel en kwam via het lumineuze idee de kindproof-maak-afdeling eens te scouten uit op het dingetje dat u bovenaan op het plaatje ziet. Daarmee kun je deurtjes in de keuken vergrendelen. Bijvoorbeeld de deur van de koelkast, schrijft de zorgwinkelsite. Needless to say dat ook dit device metéén in mijn winkelmand verdween en hopelijk hebben wij binnen 5 tot 10 dagen een Max-proof koelgebeuren. Hoezee!

*: De deurmat.

Die drie pluizige, eigenzinnige gezinsleden van ons, die wegen wat. Ons huis is op hen aangepast en als je hier rond zou kijken als ze even niet thuis zijn (één keer per jaar, doorgaans) kun je duidelijk zien dat dit een kat-vriendelijk huis is met al die doosjes, kussentjes, mandjes, krabgelegenheden en waterbakjes. Het zijn goede acteurs: altijd als ik wegga gaan ze met een zielige blik in de gang zitten, of wringen ze zich tussen mij en de voordeur en stellen alles in het werk om er zo veel mogelijk aandacht uit te slepen voor ik dan eindelijk genoeg moed heb verzameld om eraan voorbij te gaan ende deur achter me dicht te trekken. Blijk ik dan mijn telefoon te zijn vergeten en loop ik even later nog even terug naar binnen is me meteen duidelijk hoe erg ze het precies vinden dat ik weg ben, want dan springen ze snel weer van het aanrecht of de tafel af (verboden terrein).

Nog duidelijker werd het toen ik uiteindelijk stopte met werken. Door hun chronische aandachtstekort-dansjes bij thuiskomst vanuit mijn werk dacht ik hen toch wel blij te maken met mijn aanwezigheid overdag. Maar ik zie ze hele dagen niet: dan liggen ze languit te pitten op bed en komen ze pas tot leven rond een uur of half 4. Dat is dan het tijdstip waarvan zij bedacht hebben dat het handig is om om eten te gaan lopen zeiken. Alleen als ik op de bank ga liggen kan ik op enige aandacht rekenen: dan komt er vaak nog wel eentje bij me danwel op me liggen.

En juist die eigengereidheid, dat échte kattengedrag, dat maakt ze zo leuk. Voornoemd gedrag daargelaten zijn het ontzettend gezellige en sociale beestjes. Net hondjes zijn het soms; ze wachten me als ik thuiskom alledrie op bij de deur en springen dan tegen me op, bijvoorbeeld. Lopen me, als ze wél wakker zijn, alledrie achterna. Waar ik ben zijn zij ook. En visite vinden ze gewéldig, elke persoon die binnenkomt moet uitgebreid worden besnuffeld, voorzien worden van een serie kopjes en het liefst ook even aaien en knuffelen, als de persoon in kwestie dat wil.

Veel van de visite vraagt er dan ook naar, datgene dat deze laatste weken weer meer en meer door mijn hoofd spookt: hoe zal het strakjes gaan als de baby er is? En eerlijkgezegd: al sla je me dood, ik heb géén idee. Ik weet dat er veel verhalen de ronde doen van katten die jaloers werden, op vervelende plaatsen gingen plassen, negatieve aandacht gingen vragen of zelfs agressief gedrag gingen vertonen. Die verhalen maken mij bang. Anderszijds heb ik er op de één of andere manier vertrouwen in: deze katten zijn -voor kattenbegrippen- extreem sociaal en flexibel. Ze zijn lief, doen mensen geen pijn (ook niet tijdens het spelen), hebben zelfvertrouwen, zijn evenwichtig. Ik denk dus dat ik mijn geld inzet op een goede afloop van dit spannende avontuur.. En heel stiekum kan ik een glimlach niet onderdrukken wanneer ik wegdroom en denk aan de toekomst, aan een klein jongetje dat knuffelt met zijn vriendinnetje Beertje of speelt met zijn maatje Loki. Volgens mij komt het goed. Dat hoop ik. Dat wíl ik. Dat wens ik met heel mijn hart

Alweer langer geleden dan ik zou willen dat het was haalde ik drie kleine monstertjes op bij de buurvrouw van mijn vriendinnetje Mémé. Ze waren zes weken oud en hadden eigenlijk nog minimaal 2 weken langer bij hun mama zullen blijven. Maar helaas: hun oma, tevens aldaar woonachtig, vond de kleintjes maar niks en viel ze aan waar ze de mogelijkheid kreeg. Eerder dan gepland kreeg ik dus drie kleine katjes.

Vanaf het eerste moment dat ik ze zag, op het nest, was ik dol op ze en op het moment dat we ze gingen halen was ik al lang en breed verloren. En toch was het ook wel een beetje eng: zou ik wel begrijpen wat ze nodig hadden? Zou het wel lukken om ze te geven wat belangrijk was? Zouden we elkaar wel verstaan? Deze zorgen waren echter ongegrond; al vanaf dag 1 begreep ik op de één of andere manier exact wat ze nodig hadden, wat ze wilden, wat ze bedoelden. Ik herken hun stemmen en hun mauwtjes, ik snap hun gedraai en hun blikken. Ik weet, zonder dat ik zelf snap hoe, precies hoe te handelen. Ik weet wanneer er iets niet klopt. Ik zie het meteen als ze ziek zijn. Gisteravond nog: we lagen al in bed maar waren nog aan het lezen toen ik op de achtergrond Loki hoorde mauwen.”Wil je misschien even gaan kijken?” vroeg ik Paul. “Dit is niet zijn normale speel-mauw.”

Paul ging kijken maar kon Loki niet vinden. Dat klopte, want hij zat opgesloten in de badkamer. Was ik even blij dat ik mijn katten versta! Op de één of andere manier geeft het feit dat ik dit kan mij ook meer vertrouwen in strakjes, wanneer wij ‘ineens’ een kind hebben. Ik ben niet bang dat ik hem niet zal kunnen ‘verstaan’. Ik weet dat ik mijn instincten kan volgen; als ik dit met mijn katten-baby’s kan, kan ik dat met mijn eigen kleintje zéker ook

Op de foto: Beertje, 7 weken oud.

Ondanks onszelf besloten we vanmiddag even op pad te gaan. Paul had een onderdeel nodig om zijn kapotte fiets te maken en ik wilde mijn koptelefoon terugbrengen naar de winkel omdat de rechter oorschelp er te pas en te onpas vanaf viel. We sloten dus het balkon af en stapten op de tram.

Na de fietsenwinkel en de audiozaak had ik ondertussen ook nog een andere missie bedacht: open zomerschoenen. Ik loop nu door de warmte vooral op teenslippers, maar nu mijn rug, bekken en benen steeds meer tegen gaan werken* leek het advies dat ik kreeg om steviger stappers aan te schaffen me erg terecht. Voor he eerst in mijn leven ging ik op zoek naar sandalen; enkelbandjes waren namelijk een voorwaarde.

We begaven ons in de drukte en na een boel winkels met niets dat mij ook maar toegrijnsde vond ik in de Clarks-winkel meerdere paren die ik leuk vond. Een boel vijven en zessen** later maakte ik mijn keuze en liepen we terug naar de tram met mijn teenslipers in de schoenendoos.

Vol trots (én verbazing: IK! Op sandálen!) bekeek ik voor de zoveelste keer mijn spiegelbeeld in onze portiekdeur en liep al naar mijn voeten kijkend de trappen op. Tot ik gemauw hoorde. Hárd gemauw. Het klonk niet als een vreemde kat buiten. Het klonk als Loki.. Ik haastte me de trappen verder op: er was iets niet goed. De voordeur ging open, Beertje begroette me en Max kwam ook aanlopen. “Loki??” Ik rende half door het huis maar hij kwam niet. Ik zag hem niet. Hij reageerde wél op mijn geroep en ergens halverwege de gang realiseerde ik het me. Ik draaide me abrubt om, keek Paul aan en riep dat hij op het balkon zat. Het rooie koppie voor de ruit in de balkondeur bevestigde wat ik al wist: Loki heeft uren op het balkon gevangen gezeten, terwijl wij aan het dubben waren over sandalen, kletsten in de tram, even snel een half brood haalden..

Met een dik staartje van blijdschap rende hij naar me toe, de slaapkamer in en kroop tegen mijn benen. Eind goed al goed; na wat knuffels was alles weer ok. We gingen maar weer op het balkon zitten, alwaar we werden aangesproken door de buurvrouw van de overkant: “ik wist niet welk nummer jullie waren!” riep ze ons toe vanaf haar terras. Ze bleek met haar dochter de halve buurt af te hebben gezocht naar de zielige kat die zo hard en zielig aan het mauwen was… Toen ze erachter kwam dat het bij ons vandaan kwam wist ze dat het wel goed zat, maar ik voelde me éxtra opgelaten: ik had niet alleen mijn kat opgesloten op het balkon, ik had ook nog eens de buurvrouw een speurtocht aangedaan.

Gelukkig kon ze er wel om lachen, en vanaf nu weet zij op welk nummer wij wonen. Pfiew..

*: Over anderhalve week zal ik mijn eerste Cesar-therapiebehandeling ondergaan.
**: Kan ik ze nog zélf aantrekken als mijn buik straks dikker is? Zullen ze nog wel draagbaar zijn als ik meer vocht zou gaan vasthouden in mijn voeten en benen?