25 May 2007
by Annibalin default
"Ziet er goed uit, allemaal" zei de huisarts vanmiddag tegen me. De uitslag van mijn bloedonderzoek was, zogezegd, een plaatje. Waar die vermoeidheid dan vandaan komt? De dokter dacht het wel te weten. Een post-burn out-symptoom. Iets om in de gaten te houden, iets om bij stil te blijven staan, maar op dit moment nog geen reden tot grote zorg. Voorlopig even bij na blijven denken en mezelf niet te veel uit het oog verliezen. Terugkomen als het lang aanhoud of erger wordt.
Maar ik heb hoop: voor zowel mij als Paul glinstert er rustiger vaarwater in de verte. We zien wel waar ons scheepje strand, al beloven alle tekenen om ons heen dat dit op een prachtige plek zal zijn..
23 May 2007
by Annibalin default
Het líjkt allemaal zo vreselijk handig: een webmail-account met een grote hoeveelheid ruimte om je mail kwijt te kunnen. Ooit, láng geleden (wel zéker een jaar of twee!), had je van die accounts die bij het twintigste e-mailtje al hopeloos vol waren. Zodoende kwam er nog wel eens iets niet aan, of gebeurde het dat je iets dat je eigenlijk wilde bewaren, toch maar moest deleten. Toen kwam Gmail van Google en een revolutie kwam op gang. Iedereen wilde een Gmail-account en al vlot breidden ook de andere grote spelers op dit gebied de opslagruimte per account fors uit. Iedereen blij.
Maar dan komt uiteraard weer een luxe-probleem om de hoek kijken. Eerst hou je het nog bij. Maar al naar gelang je je langer in een luxe positie bevind, hoe luier je wordt. En dan, op een dag, als je je bedenkt dat je het overzicht in je in-box compleet kwijt bent en 'm wil gaan opruimen.. Moet je bijna 900 oude e-mails gaan doorploegen.
Zucht..
20 May 2007
by Annibalin default
[[popup:voorkantklein.jpg:De voorkant::center:1]]
[[popup:binnenkant_totaallogklein.jpg:De binnenkant:binnenkant:center:1]]
N.B.: De voorkant is niet al te mooi/scheef gescand, sorry!
19 May 2007
by Annibalin default
Lurken. Zo noemen ze dat. Meelezen op iemand's weblog zonder ooit te reageren. Ik vind het een wat oncharmante benaming, maar mijn immer sterk aanwezige nieuwsgierigheid is wèl geprikkeld. Op een paar logjes las ik erover: Zezunja en Maanzand riepen gezamenlijk de Nationale Ontlurkingsweek af en half webloggend Nederland doet mee. Ik niet, eerst. Ik had bedacht dat mensen die willen 'lurken' dat maar gewoon lekker moeten doen. Maar toch, mijn nieuwsgierigheid nam de overhand toen ik het zonet wederom ergens tegenkwam. Dus doe ik het lekker toch: een oproep. Aan alle mensen die met mij meelezen, maar me nooit eens verblijden middels een berichtje. Maak me blij, laat weten dat je bestaat.. Ah toe?
************
Om ook mijn niet-stiekum-meelezende-maar-gewoon-reagerende lezerspubliek te voorzien van reaktiewaardig materiaal (YES, I want it ALL, baby!) kan ik jullie ook nog wat en-passant-heden vertellen: ik & lief zijn eergisteren gezellig naar de film geweest: Pan's Labyrinth mocht op onze aanwezigheid in de bioscoopzaal rekenen. Ik had me er niet echt verdiept, moet ik eerlijk bekennen, maar een fantasy-film met efjes erin leek me een prima avondbesteding. Dat was natuurlijk wel even een lesje waard: opletten waar je naartoe gaat, Annibal! Zo veel fantasy zat er niet in, eigenlijk. Wat er wèl inzat: bloederige martelscènes, een sadistische kapitein uit het spaanse facistische leger van half jaren veertig, een hoop drama en nog wat meer martelingen. Wèl een hele mooie film, dat zeker. Indrukwekkend, dat ook. Maar let wèl even op de filmkeuring voor je de kinders hier mee naartoe sleept, want deze film is niet weggelegd voor de faint-hearted..
Verder zijn de uitnodigingen voor onze bruiloft als het goed is as we speak op de mat aan het vallen bij de genodigden en ik kan niet wáchten op de reakties. Nu kan ik ook éindelijk vertellen wat we gaan doen met de bruiloft: we gaan zwemmen! Jaha, dát hadden jullie vast niet verwacht hè? We hebben er héél veel zin in: we trouwen om half 12 in de ochtend, doen dan koffie, taart en felicitaties en vertekken daarna met ons volledige gevolg richting een nabijgelegen zwembad om rond te gaan spetteren. Yay! Het kaartje zelf zal ik morgen of maandag even posten, want het ontwerp is echt te gek (dank jullie wel, Ralph en Karen 
), maar voor nu is het tijd om te douchen en boodschappen-achtige dingen te gaan doen. Ciao!
17 May 2007
by Annibalin default
"Já hoor", hoor ik mijn lezers nu en masse denken. "Heb je háár weer. Nou is ze alwéér moe.."
Klopt. Ik ben alwéér moe. Er lijkt geen einde aan te komen, aan die moeheid van mij. Ik slaap allang niet meer zo slecht, droom allang niet meer zo levendig. Maar moe ben ik nog steeds. Grote donkere kringen met kreukels erin heb ik tegenwoordig, onder mijn ogen. Dus werd het eens tijd om te kijken waar dat nu toch aan lag. De dokter zei me dus dinsdag, dat het misschien eens tijd werd om bloed te laten prikken. Dat laat ik dus morgenochtend maar eens doen. Wellicht is het iets met de schildklier. Het kan ook iets met suiker zijn. Of misschien is mijn hooikoorts gewoon een flink stuk erger als ik dacht. Volgende week zullen we het weten. Met een beetje geluk zelfs met een gemakkelijk te behandelen uitslag, zodat ik op onze bruiloft weer kreukloos door het leven ga. Pfeiffer kan het in elk geval niet zijn, als het goed is. Want die heb ik vier jaar geleden al gehad.
Er zitten slechts nog 2 flaws in dit plan: ik moet er verdomde vroeg mijn nest voor uit, en ik ben bang voor naalden. Vandaar dus, dat mijn moeder mij hoogstpersoonlijk naar de prik-afdeling van het ziekenhuis zal escorteren. Wie kan het immers over het hart verkrijgen zich te verslapen, wanneer de bloedeigen moeder voor de deur zal staan? En wie kan weigeren, wanneer de mama zegt dat je níet weg mag gaan als je bijna aan de beurt bent?
Morgenochtend it is…
16 May 2007
by Annibalin default
Ik kijk voor mij uit, een hand boven mijn ogen tegen de zon. Een lang weekend strekt zich voor me uit als een landschap; het gras is groen, een beekje klatert rustig langs haar oevers. In het landschap staan hier en daar wat gebouwtjes: een bioscoopbezoek, een dagje klussen bij een vriendin, het schrijven van enveloppes*. Maar toch overheerst de rust. Ik heb het gevoel dat ik met mijn blote voeten door het koele gras kan rennen, mijn zomerjurkje fladderend om mijn benen. Ik zou kunnen liggen in het gras, de ogen gesloten, genietend van de zon. Ik zou kunnen schuilen onder een afdakje, luisterend naar het geruis van de vallende regen op het bladerdak van de bomen. Ik zou kunnen spelen tussen de flarden mist, of kunnen staren naar de wolken. Wat ik maar wil, het kan allemaal.
Ik kijk om me heen en overal waar ik kijk zie ik tijd. Ik weet, dat ik haar sneller voorbij ben als ik nu denk en hoop; voor ik het weet ben ik het prachtige dal alweer uit en loop ik tussen de gebouwen door, die de afspraken in mijn agenda vormen. Maar voor nu geniet ik er maar even van…
*: De uitnodigingen voor onze bruiloft zijn binnen!
14 May 2007
by Annibalin default
Iedereen heeft zijn paden te volgen. Voor sommigen is het moeilijk een pad te kiezen, anderen hebben al snel een duidelijke route voor zichzelf uitgestippeld. Het kan moeilijk zijn om te zien, maar soms moet je een vol overtuiging gekozen pad verlaten om ervoor te zorgen dat de stappen die je elders hebt afgelegd niet teniet worden gedaan. Het kan raar lopen: misschien dacht je het pad op privé-gebied nog niet te hebben gevonden terwijl je je werk-pad altijd als de leidraad in je leven zag, maar blijkt dit plotseling andersom te zijn. Soms ben je absoluut zéker van iets, dat niet blijkt te kloppen. Als je een pad al een tijd bewandelt, als je er al veel tijd en energie in hebt gestoken, als je veel andere zaken voor het bewandelen van juist dít pad opzij hebt gezet, kan het behoorlijk pijnlijk zijn wanneer je erachter komt dat het pad dat je gekozen hebt je éigenlijk niet past. Maar het kan ook pijnlijk zijn dit van een ander aan te moeten zien: je kan deze persoon niet helpen, hij of zij zal zelf uit moeten vinden dat het pad dat gevolgd wordt hen misschien meer schade berokkent dan goed doet.
Maar gelukkig, na het pijnlijke gedeelte van dit besef, als het gevoel dat je toekomst instort is weggeëbt, volgt er altijd toch weer zonneschijn: het stralende moment dat je erachter komt dat er meerdere wegen naar Rome leiden.. En dan kun je misschien wel samen op weg.
13 May 2007
by Annibalin default
Is er niets lekkerder dan langer in bed blijven liggen dan eigenlijk de bedoeling was; ookal ben je éigenlijk toch allang wakker.. En heb je een hoop te doen. Gewoon stiekum blijven liggen, een beetje kletsen, beetje plagen (ik voer hele dialogen met Paul via mijn knuffelkonijn Nijn, die niet eens kan praten) en een beetje kietelen.
Moederdag heeft er niet onder geleden, het huishouden wel. Maar ik had toch al last van mijn nek.. Dus dat zien we morgen wel weer.
Op de foto: Nijn leest, in onze afwezigheid, nog wel eens een boekje..
12 May 2007
by Annibalin default
"Ik zou je als prijs de CD kunnen sturen?!" reageerde B.A.R.T. op een reaktie van mij op één van zijn logjes.
"Tuurlijk, gooi maar op die CD! Ben er wel nieuwsgierig naar.." Riep ik terug. Ik had wel eens eerder een muzikaal voorproefje van hem gekregen, over de FTP.
Maar het verwachtte e-mailtje bleef uit. Er volgde wel iets anders: een pakketje van Bol.com. Geadresseerd aan Annibal Lecter, met een CD erin. De nieuwe van Ellen ten Damme, om precies te zijn! De CD zit nu in de speler, en of het komt doordat ik 'm van twee hele lieve mensen heb gekregen weet ik niet, maar ik vind 'm helemaal cool! Zelfs het zilveren inpakpapiertje dat eromheen zat wordt goed gebruikt: de katten hebben er een half uur lang mee liggen spelen.
B.A.R.T. en D.U.S.H.I.: ONWIJS dank jullie wel!
10 May 2007
by Annibalin default
Vandaag arriveerde het verjaardagscadeau dat ik had besteld voor mijn 3 lieve snoepjes. Althans, het kán door alledrie gebruikt worden, maar het is eigenlijk met name voor Beertje bestemd. Voorzichtig lieten we haar het cadeau passen; het stond haar absoluut bééldig! Maar mijn vrees was, zoals reeds verwacht, niet ongegrond: wóedend was ze, toen we haar haar kattenbelletje omhingen. Gelukkig hoeft ze 'm niet altijd om. Slechts wanneer er veel visite is, waardoor zij zich op de meest debiele plekjes gaat verstoppen (zodat vervolgens het volledige feestgedruis zich op handen en knieën over de grond verplaatst, op zoek naar een zwáár vermist katje), zullen we haar laten rinkelen. Zo vinden we haar tenminste nog eens een keertje terúg, als zij zich weer eens verstopt in een computer, of achter een matras..*
Hoewel ik het, als ik héél eerlijk ben, totaal niet vervelend zou vinden om het hangertje zelf te houden. Volgens mij staat 'ie namelijk nèt zo beeldig aan mijn telefoon 
Best leuk, die katten-sieraden-collectie van de Sheba!
*: De enige smet op Paul's verjaardag afgelopen maand: Beertje was verdwenen! Omdat we een tijd met wat mensen op balkon hadden gezeten en niemand vervolgens nog wist wie het balkon had afgesloten én er iemand even naar buiten was gelopen om iets bij haar fiets te doen, werd de paniek al maar groter toen mijn lieve Pooh in geen velden of wegen te bekennen was. Pas toen ik en Paul al als bezetenen op handen en knieën door de buurt kropen op zoek naar ons vermiste schatje (en het volledige feestje was gestagneerd tot een paniekerige zoektocht) lichtten er twee ogen op.. In een oude computer :-/
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr