10 Jun 2007
by Annibalin default
Het was fijn, om vandaag met mijn Flickr-vriendjes Xenocrates, Pixel Addict en Oxidiser (alias Wim Alias mijn broertje) op pad te gaan naar Clingendael, om aldaar een beetje in het rond te fotograferen. Het was fijn, om bij thuiskomst de tweede harde schijf ingebouwd in mijn pc te vinden, zodat ik nu weer voldoende ruimte heb om mijn foto's op te slaan en te bewerken. Het was fijn, om even een uurtje te huishouden, zodat het allemaal weer fris ruikt en van overtollig kattenhaar is ontdaan. En het was óók fijn om gezellig samen met mijn lief te eten en een nieuw recept te proeven dat hij vandeweek had verzonnen. Nu het weekend alweer bijna voorbij is en ik er genoegzaam op terugkijk, denk ik.. Och, ik heb tenminste de foto's nog 
En vanaf morgen.. Is het weer even gedaan met de foto-logjes.
09 Jun 2007
by Annibalin default
Mijn mama was vandaag jarig en wij vierden feest! De gegokte barbeque bleek een schot in de roos, het gezelschap was leuk, mijn mama was blij met haar cadeau's. Zelfs de poes was het ermee eens: ondanks haar natuurlijke weeerzin tegen gezellig knuffelen en dat soort dingen meer kwam ze zelfs even op schoot!
Ik heb het héél gezellig gehad, al moet ik eerlijk bekennen dat ik me wel een beetje zorgen maak om bepaalde dingen die onbedoeld naar de oppervlakte kwamen drijven. Ik hoop dat iedereen op z'n pootjes terecht zal komen; voorlopig maken we er maar even het beste van.
Héél erg gefeliciteerd, lieve Mama!
08 Jun 2007
by Annibalin default
Wim belde gisteren: of ik misschien zin had om even naar kijkduin te gaan. Daar is nu de 'Sculptuur Biënnale' te zien, oftewel: een openlucht-expositie van diverse kunstwerken met als thema 'Reflecties aan zee'. Daar had ik wel zin in. Paul ook. Dus gewapend met 3 camera's togen wij naar het kleine badplaatsje (of eigenlijk: bad-wijkje) en gingen aldaar even helemaal los:
Deze foto's in het groot en anderen zijn weer te vinden op mijn Flickr-account. Het was fijn om even bij de zee rond te lopen, onderwijl allerlei bijzondere dingen fotograferend. Bovendien was het gezellig!
Ook gezellig was het, om vandaag tussendoor even met ceremoniemeester Ralph wat laatste dingetjes te bespreken bij het zwembad en er nog even van 'the Grand Tour' te genieten. Ook Ralph vond het een geweldige plek, dus nu zijn we er nóg zekerder van dat het allemaal briljant gaat worden 
Ik hoor hier ondertussen de eerste onweers-rommels en als ik de voorspellingen mag geloven zal het een hels kabaal gaan worden. Zo dus lekker op bed liggen met een boek en de gordijnen open!
06 Jun 2007
by Annibalin default
Van het weekend zaten wij met onze vrienden Maaike en Mark te dineren in eetcafé de Babbelen, toen het feit dat ik straks minder zal gaan werken ter sprake kwam. "Weet je al welke dag je gaat nemen?" vroeg Maaike. Blij vertelde ik, dat ik in principe de maandag ga nemen, tenzij er niemand ADV heeft op de vrijdag (de vaste ADV-dag bij ons op kantoor, die om tourbeurten ingepland wordt). In dat geval zou ik de vrijdag nemen. Dit zou dus inhouden, dat ik twéé lange weekenden in de maand zou hebben. "Cool he?" riep ik nog. Maar Maaike en Mark vroegen, of ik er niet aan had gedacht de woensdag te nemen als vaste dag. Het breekt je week (je hoeft nóóit meer als twee dagen achter elkaar te werken) én je hebt meer regelmaat. Ik had het wel even vluchtig overwogen, gaf ik toe. Maar mijn weekend verlengen had zo oneindig veel léuker geklonken; het voelde gewoon vele malen aantrekkelijker. Maaike, zèlf een ervaringsdeskundige als het om overspannen raken gaat én al een tijd happy met haar 32-urige werkweek, zei dat zij tijdens haar overspannen-heid van de arts aangeraden had gekregen juist die woensdag als vaste vrije dag te nemen. Voorheen had zij altijd de vrijdag, maar sinds zij overspannen is geweest is zij inderdaad overgestapt naar de woensdag.
Het gesprek eindigde in een unaniem "Maar och, jij komt toch uit een full-time-situatie, dus dan maakt het allemaal wat minder uit." en daarmee leek de kous af. Maar het had wel radartjes aan het draaien gezet, in mijn hoofd. Woensdag vrij, hmmm.. Toen vandaag vervolgens mijn ziekte-begeleidster belde voor een eindgesprek en ook zíj begon over de woensdag, ging er definitief een lampje bij me branden. Vertwijfeld legde ik het voor aan mijn baas. We spraken er even over en hij zei me, dat ook hij hier al aan had zitten denken. Ik mocht het anders wel even proberen met die maandag en vrijdag, een maandje ofzo. Vertwijfeld keek ik hem aan. Maaike's woorden galmden door mijn hoofd. "Nooit meer meer als twee dagen achter elkaar werken"…
"Doe maar de woensdag." zei ik tegen mijn baas. Ik had mijn besluit genomen. Ik moest even van mijn lange weekenden af stappen, maar ik denk de juiste keuze te hebben gemaakt. En mijn baas is in elk geval flexibel, heeft hij me op het hart gedrukt. Als het een keer beter uitkomt op een ander dagje mag ik gerust ruilen. En die ADV-dagen.. Die mag ik houden, dus eens in de zoveel tijd mag ik nog steeds van mijn vrije vrijdagje proeven! 
05 Jun 2007
by Annibalin default
Ik ben een eigengereid en tegendraads meisje. Altijd al geweest, geloof ik. Mijn uitingen hiervan vierden hoogtij rond mijn 16e: ik verfde mijn haar in alle kleuren van de regenboog (mijn favoriet was groen), ik droeg zwarte make-up en mijn kleding was gescheurd en slobberig. Ondertussen zijn we alweer zo'n 12 jaar verder en je zou zeggen dat die tegendraadsheid een puberkwaaltje was. Make-up draag ik nog zelden, mijn kleding is alternatief, doch (doorgaans) niet zwaar opvallend en ook mijn haar beperkt zich weer tot natuurlijke kleuren. Ik heb me aangepast. Waarom? Omdat ik nu weet, dat ik ook mezelf kan zijn zónder groen haar en zwarte make-up. Bovendien vind en behoud ik op deze manier een stuk makkelijker een baan en daar is uiteindelijk toch óók wel wat voor te zeggen.
Maar toch: die recalcitrantie huist nog altijd in mij; diep van binnen zit nog altijd de hopeloze hang naar mijn eigen rariteiten. Ik heb ze nog wel; ik doe ze nog steeds. En nog steeds verbaas ik mij soms over de onkunde van anderen om hiermee om te gaan. Met name wanneer ik zaken wil en doe die 'normaal' geacht worden (zoals trouwen bijvoorbeeld), beginnen mensen tegen te sputteren wanneer ik ze dan op míjn manier wil doen. En dat steekt. Omdat het zo hóórt, zeg ik maar dat het me niet kan schelen. Maar van binnen borrelt er een almaar groter wordende woede: diezelfde woede als die mij jaren geleden een pot groene verf in mijn haar deed smijten. Waar gáát dit nu helemaal over? Hebben jullie er wel eens aan gedacht dat het ONS feestje is, en dat jullie je nu eens voor één keertje zouden kunnen conformeren naar ONZE wensen? So fucking what als jullie het niet eens zijn met onze cadeaulijst? Met het feit dat wij geen stukjes op onze bruiloft willen? Dat ik trouw in het fucking pimpelpaars? Laat ons godverdorie met rust!! Ik ben het spuugzat me te moeten conformeren naar wat ánderen vinden dat iets moet zijn! Wij zitten niet te wachten op jullie cadeau's, jullie geld, jullie stukjes. Het enige dat wij willen, is jullie aanwezigheid, omdat wij van jullie houden. Ohja, en een beetje acceptatie: wij zijn zoals wij zijn. Ook zónder 800-delig visbestek of witte jurk.
En nu? Nu heb ik waarschijnlijk een aantal lurkers beledigd of gekwetst. Niet mijn bedoeling. Maar het moest eruit*. En dat is het, in elk geval. Doe vooral wat jullie niet laten kunnen. Vind maar, dat ik in het wit moet trouwen. Vind maar, dat je alleen duurzame cadeau's hoort te vragen voor je huwelijk. Vind maar, dat stukjes erbij horen. Dan doe ik het ondertussen op míjn manier, als jullie het niet erg vinden.
*: On the bright side of things: nu hoef ik tenminste geen groene haarverf te kopen voor mijn bruiloft..
Disclaimer: nu komen er ongetwijfeld een stuk of drie miljoen reakties als "dat is nou precies waarom ik niet wil trouwen!" en denkt iedereen dat ik het niet leuk meer vind. Het tegenovergestelde is juist waar: hoe dichter D-Day nadert, hoe meer zin ik erin krijg en hoe meer ik het anderen aan kan raden! Ik weet dondersgoed, dat de mensen waar ik zojuist over schreef het goed bedoelen en dat júist zij erg hun best doen dit voor ons een onvergetelijke dag te maken. Ik hoop dan ook dat jullie dit logje in het juiste perspectief zullen kunnen plaatsen: als een vuiltje in het oog, een irritatie-tje. Ik moest even wrijven, maar nu is het weg. Ik wrijf gewoon nogal hard, ben ik bang
03 Jun 2007
by Annibalin default
Als een blaadje los van de boom dwarrelde ik door mijn weekend heen: even gaan kijken bij Kaderock, met onze vrienden Maaike en Mark wat gaan eten in de stad, daarna nog even een terrasje.. Bij papa op bezoek die aan het vissen was met zijn vismaatje, een beetje fotograferen met Wim, met mama's hulp mijn jurk nog even passen (volgende week vrijdag afpassen voor het vermaken!) en samen met mijn lief een filmpje kijken.. Ook het huis is weer redelijk opgeruimd en de katjes werden heel blij van een avondje op het balkon.
Helaas, het zit er alweer op. Morgenavond dwarrelen we nog even verder en reizen we af naar Amsterdam om het eindexamen van Jordy bij te wonen, die op het conservatorium zit. Een optreden met zijn band Mindfields (hij doet de rock-richting) in de Melkweg zal gaan bepalen of hij zijn diploma gaat krijgen. Wij zullen hem toejuichen.
Maar nu ben ik moe. Mijn hooikoorts en de warmte spelen me parten, ik voel vandaag niet zo lekker. Hoofd vol snot, veel niezen, rauwe keel een een vervelend net-niet-hoofdpijntje op de achtergrond. Tijd om mijn bedje op te zoeken geloof ik..
30 May 2007
by Annibalin default
Met een professor Barabas in huis:
(De uitvinding van vandaag: het laserlampje aan de boormachine. Gevolg: 3 katten gek )
29 May 2007
by Annibalin default
Er viel mij vandaag een héle vreemde gewaarwording ten deel: de plaatselijke buurtsuper in de omgeving van mijn werk was leeg. Leeg. Nietsvermoedend wandelde ik de poortjes van de Albert Heijn in kwestie door en pakte een mandje. Ik was nog in de volste veronderstelling dat ik dat mandje nodig had namelijk, want ik verwachtte eigenlijk er het één en ander aan te kunnen schaffen. Melk bijvoorbeeld, en brood, en een belegje, en héél stiekum had ik mezelf zelfs al zo'n ultiem yummie verse muffin beloofd, want die zijn altijd zo lekker daar. Maar helaas: via mijn gebruikelijke tussendoorpaadje kwam ik als eerste aan bij de melk en het volledige melk-schap was leeg. Geen halfvolle melk, geen volle melk, zèlfs geen karnemelk.. Mijn verwende hersentjes konden het aangezicht van de lege muur, alwaar normaalgesproken karren vol pakken melk staan, maar moeilijk bevatten. Verward liep ik door naar het brood. Waarschijnlijk waren ze nèt de nieuwe melk-karren uit het magazijn aan het halen.
Maar mijn brood was óók op. Gelukkig waren er nog wel wat andere soorten, dus dat was niet zo'n probleem. Had ik ook maar niet zo laat met pauze moeten gaan, dacht ik nog. Ik weet immers toch dat mijn brood altijd hard gaat daro? De vleeswaren dan. Maar ook daar waren grote gapende gaten op de plekjes waar normaalgesproken lekkere vleesjes uitgestald liggen. Ik liep nog even terug naar de melk, maar ook daar was er geen waarneembare verandering in de situatie. Beduusd rende ik om de één of andere reden (vraag me niet waarom) naar de groente (zo ongeveer my least favourite afdeling ever), alwaar óók het hele schap leeg stond. In mijn achterhoofd hoorde ik een Twilight Zone-muziekje en ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam mijn voedselbonnen had vergeten. Mijn mandje klemde ik wat steviger vast; mochten er gevechten ontstaan, zouden ze er nog een flinke dobber aan hebben mij mijn brood te ontfutselen. Zo snel als ik kon rekende ik af (en ik kan me niet heugen wanneer dát voor het laatst zo snel ging; zulke zielige korte rijtjes heb ik daar in mijn leven nog nooit gezien) en vroeg tijdens het pinnen voorzichtig aan de kassière "of het echt zó hard was gegaan, met die feestdagen ertussen." Even keek ze me niet-begrijpend aan. Vervolgens slaakte ze een zucht en zei ze "Nee, maar er is één of andere computerstoring bij het hoofdkantoor. Nu krijgen we helemaal níets geleverd.."
Ik zette het op een lopen, terug naar mijn werk. Uit angst ingehaald te worden door een millenium-probleem met een flinke baard.
28 May 2007
by Annibalin default
"Ohja, natuurlijk. Alle coole kids zijn het." zei een vriend van mij ooit, toen hij erachter kwam dat ik, net als hij, groot fan ben van de serie The Sopranos. En zo is het. Alle coole kids zijn het: fan van Tony en consorten. Via Jeffrey kwamen wij in aanraking met deze meesterlijke serie, via mijn goede vriend Jordy hebben wij vorige week hand kunnen leggen op de eerste DVD-box van seizoen zes. En ookal spraken Paul en ik vantevoren (als ware junks) af: met deze box gaan we zuinig doen.. Binnen no-time hebben we deze 12 afleveringen er doorheen gejast, zo net keken we de laatste twee afleveringen. Het is gewoon niet te doen: twee verslaafden en een volledige box vol splinternieuwe afleveringen die voorzien in die behoefte, die die leegte vervullen, die al sinds het kijken van de laatste aflevering van seizoen 5 een aantal maanden terug bij ons ontstaan is. En nu is die leegte er weer: box 2 van seizoen zes is nog lang niet uit. Die laatste box, dat wordt ook écht de laatste box: seizoen zes is het laatste seizoen dat gemaakt zal worden. Het wachten op deze box kan niet snel genoeg voorbij gaan, maar tegelijkertijd kan het niet lang genoeg duren. Na het zien van deze laatste 11 episodes zullen we ongetwijfeld weer van voren af aan beginnen, for old times sake. Omdat we Tony en zijn Family nog niet missen kunnen.
Ik ben eigenlijk niet zo'n heel erg series-mens. Maar voor déze serie maak ik graag een uitzondering.
27 May 2007
by Annibalin default
Het is slecht, om van de ene kroeg de andere in te rollen. Het is slecht, om al van de wijn (en het bier) te proeven vlak nadat je je (enigzins verlate) lunch naar binnen hebt geschoven. Het is slecht, om er pas rond negenen achter te komen dat het al zó laat is. Het is slecht, om dan met íets (ahum) teveel op richting huis te rollen. En het is bovenal slecht, als je dan geen trek meer hebt in je avondeten en moeite hebt een logje te typen.
…..
Maar gezellig was het wèl…
(*: Het is áltijd leuk om met je ceremoniemeesters te gaan lunchen en het draaiboek van D-Day door te spreken, om vervolgens nog een aantal vrienden te treffen in de volgende kroeg. Je moet er dan alleen wèl op bedacht zijn dat het vervolgens zó gezellig is dat je niet meer naar huis wil en je het risico loopt beschonken weer huiswaarts te keren vóórdat de warme prak binnen is gehaald.)
Previous Older Entries Next Newer Entries
RSS
Flickr