Nov
Morgen weer
Pfff, ik ging zitten om eens wat te schrijven.. En toen was ik leeg. Morgen dus weer genoeg te vertellen, maar voor nu: toedeloe!
May
De sportschool
Sinds ik een nieuwe baan heb is het dramatisch, maar waar: ik kom de sportschool niet meer in. Nu ik een uur per dag, vijf dagen in de week, fiets en het bovendien drukkend warm is kan ik me er maar niet toe zetten me erheen te slepen. Sowieso is het allemaal al een beetje anders, want sinds ik niet meer mag spinnen vanwege mijn rug, nek en bekken moet ik mezelf vermaken i.p.v. een schreeuwende leraar tevreden stellen, en dat vergt toch ook wel extra wilskracht. Als ik eenmaal op de crosstrainer sta gaat het allemaal best hoor, dát wel.. Maar erhéén gaan, jemig zeg..
Bijkomende lastigheid (of, wellicht, bijkomend excuus?) is dat ik nu ook mijn woensdagochtenden werk for the time beeing, en dat maakt de vrije tijd ook nog eens schaarser. Maarja, ondanks mijn gefiets groei ik dus redelijk uit mijn voegen. Dikkie Dik, ben ik nu. En nee, ik zit er niet echt slechter van in mijn vel.. Maar wanneer je broeken strakker gaan zitten zĂtten ze gewoon niet meer zo lekker 
Nu moet ik dus kiezen. Mezelf ertoe zetten. Echt. Minder snoepen (onmogelijke opgave voor een zoetekauw als ik ben). Of een toegankelijkere manier van sporten zoeken. Ik lees de laatste tijd veel over Wii Fit, iets waar ik éigenlijk niet zo in geloofde, maar hetgeen tóch wel enig zweet op de voorhoofden van de gebruikers schijnt te kunnen toveren. En op mijn werk is ook een fitness-ruimte. Misschien daar maar eens iets mee doen? Een combi? Ik weet het niet. Ik zie ertegenop om bij mijn sportschool op te zeggen. Het is een soort van mix tussen een sportschool en een buurthuis en ik heb het er altijd erg gezellig.. Maar nu betaal ik dus wel € 35,= per maand voor één keertje sporten. Hou ik mezelf voor de gek? Of kan ik misschien beter een verandering in gang zetten, zodat het weer verleidelijker wordt om te sporten?
Hoe lastig het ook is, ik wil hier wel iets mee. Ik ben niet voor niets aangekomen..
May
De taxi
Bezweet van al dik twintig minuten tegenwind in combinatie met drukkende, benauwde warmte wil ik over gaan steken. Als fietser heb ik geen voorrang op de auto’s die ik kruis, maar evenwijdig aan mijn fietspad bevind zich een zebrapad en ik heb geluk: er gaat net een meneer oversteken. Op de eerste weghelft is trouwens sowieso geen auto te bekennen, dus dat is helemáál makkelijk. Op de tweede weghelft komt een grijs taxi-busje mij, de voetganger en nog twee mensen die met mij meefietsen tegemoet. Hij rijdt hárd. Maar ik ken dat van taxi’s, die stoppen toch altijd op het laatste moment. De overstekende meneer denkt er precies hetzelfde over en zet voet op de zebra. Ik begin ook met mijn oversteek.
Maar de taxi stĂłpt helemaal niet op het laatste moment. Die stopt een moment of drie ná het laatste moment, waardoor ik mezelf bijna van mijn fiets moet laten vallen om nog op tijd stil te komen staan. Hij is precies met zijn eigen raampje ter hoogte van mij stil komen te staan en heeft mij klem. Mooi, vind hij, want dan kan hij me even lekker uitschelden, want hij heeft voorrang. Ik kijk hem met grote, sprakeloze ogen aan en besluit voor hem langs te steppen, hier niet aan mee te doen. Maar dát vind meneer de taxi geen goed idee en laat woest zijn koppeling opkomen, waardoor zijn busje keihard naar voren schokt en me voor een tweede keer zowat van mijn fiets rijdt. Wederom sta ik klem en maakt de bestuurder in kwestie van de gelegenhuid gebruik om (met consumptie) tegen me aan te gaan schreeuwen. Ik versta er gelukkig niks van dankzij de muziek op mijn hoofd en op de Ă©Ă©n of andere manier komt het niet eens in me Ăłp erop te reageren; uit automatisme begin ik opnieuw voor zijn busje langs te sturen. WĂ©Ă©r een brullende schok naar voren. Maar dán schrikt de taxi-man, want er klinkt een nog vĂ©Ă©l woester gebrul van vóór zijn busje. Hij heeft zojuist op een háár na de voetganger van het zebrapad gereden en hĂj is wel in staat tot een reaktie. En hoe!
Terwijl de taxichauffeur was afgeleid kon ik eindelijk mijn pad vervolgen. De taxi stond onderussen klem, want voor hem stond een wĂłeste man met opgeheven armen tegen hem aan te brullen en achter hem stond een rij toeterende auto’s. Her en der reden fietsers om hem heen en vervolgden hun pad. Achteraf verbaasde me er trouwens wel over: hoe kon die man nou nog stĂ©Ă©ds op het zebrapad staan? Het kan niet anders dan dat hij is blijven staan, omdat hij zag waar die chauffeur mee bezig was. Wat een held!
Ik weet dondersgoed dat Ăk eigenlijk niet degene was die voorrang had, en misschien had ik het beter ook niet kunnen nĂ©men. Maar de reactie van de taxichauffeur (die trouwens meerde ouderen/invaliden achterin had zitten) was absoluut buitenproportioneel. Er was immers een voetganger waar hij tĂłch voor zou moeten stoppen (al was hij dat dus ook overduidelijk niet van plan) en telkens wanneer ik terugdenk aan dit voorval moet ik denken aan iets dat mijn rijleraar altijd zei: “Een goede chauffeur kan dan misschien een auto onder controle houden, het vergt een goede automobilist om de fouten van een ander te kunnen opvangen”.
Feb
Anders
Het is anders. Raar, ook wel een beetje. Hele andere mensen, een hele andere manier van doen. Rustiger, terwijl het toch flink zweten was. Vandaag ben ik voor het eerst bezig geweest met cardio-fitness, waar ik mijn spinning-lessen mee vervang. Vier apparaten, die je elk een kwartier lang gebruikt. Geen leraar die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt om zijn klas op te jutten, maar een televisie met Discovery erop op de achtergrond. Niet meer over grenzen heen gaan, maar er aangenaam tegenaan hangen. Gaan op tijden die mĂj uitkomen, in plaats van mijzelf te vormen naar de voorgeschreven lestijden.
Het is anders, dat zeker. Maar toch ook zweten. En stiekum ook wel een ander soort van fijn 
************
Tijdens de 15 minuten op de fiets zat ik naast het zeven-jarige dochtertje van Ă©Ă©n van mijn vroegere spinning-maatjes, die al een tijdje terug met spinning was gestopt. De moeder in kwestie was een les aan het volgen en dochterlief was tijdelijk in deze aparte fiets-ruimte geparkeerd, omdat daar een vrije televisie was. We kletsten een beetje, keken samen naar de teletubbies. Ik zei haar, dat ik het stofzuigertje wel heel lief vond. “Noenoe, heet die!” riep ze. “Zo eentje zou ik er ook wel willen” verzuchtte ik. De stofzuiger van de Teletubbies is namelijk een soort van beestje, die alles uit zichzelf schoonmaakt. Ideaal! Dat probeer ik mijn katten nou ook al járen te leren, maar bij hen lukt het nog niet zo. Nouja, zij hebben ook geen slurfjes, denk ik dan maar.
“Nou, wij hĂ©bben er eentje thuis hoor. Alleen bij die moet je het wel zelf doen” zei mijn nieuwe vriendin. Ik keek haar vragend aan. Vast kinderlogica, ofzo. Later sprak ik haar moeder nog even, die erg om het verhaal moest lachen. Zij hebben thuis namelijk een ‘Henry’- stofzuiger. Je kent ze wel: van die grappige, met oogjes erop…
Toen ik mijn fiets van het slot haalde keek ik nog even op, naar diezelfde fietsruimte. Daar zat mijn vriendinnetje, héél hard naar me te zwaaien
Nov
En toen..
Zag het me ineens zwart voor de ogen.
Wilde ik net beginnen aan een nieuw logje, deed mijn beeldscherm ineens *zip*. En niet alleen mijn beeldscherm floepte uit, ook alle lampen, mijn pc en de telefoon. Op de tast wist ik de kaarsen en de lucifers te vinden, stichtte wat licht en kwam er vervolgens achter dat ik niet de enige was die in het donker zat: de hele straat was gitzwart. Achter een enkel raam zag je een klein flikkerig lichtje ‘rondlopen’, maar verder.. Niets! Wederom op de tast (mijn tas stond nog in de gang en mij laten lopen met vuur leek me geen briljante actie) zocht ik mijn mobiele telefoon op om Paul te laten weten dat hij zijn fiets wellicht beter even niet in de kelder kon zetten zo lang het licht het niet deed; tijdens het telefoongesprek floepte alles echter alweer aan. Gelukkig, geen Paul die zijn nek breekt over de kliko dus.
Aan de ene kant nog best jammer ook (dat de stroom weer terug is hoor, niet dat Paul zijn nek niet heeft gebroken), want ik vond dit wel dé perfecte smoes om een avondje niet te hoeven koken..
Sep
Moe
Vandaag was even een heftig dagje; eigenlijk heb ik heel erg veel te vertellen. Als gevolg van alles dat vandaag gebeurd is ben ik echter dóódop, zodat ik hier nu even geen ontzettende verhalen neer ga zetten.. Maar me nu gewoon eens even ultiem vroeg richting mijn bed ga bewegen
Sweet dreams!
Sep
Zien
Al eerder worstelde ik met mijn gezichtsvermogen. Mijn ogen waren verslechterd, maar toch was er wel een héle mooie bril voor nodig om mij ook echt tóe te doen geven dat ik slechter ben gaan zien. Nu is er opnieuw een bepaald punt binnen mijn brildragers-carrière bereikt: waar ik mijn bril voorheen vooral gebruikte op mijn werk (langdurig) achter de pc, tijdens het autorijden in het donker en als ik een film keek, begin ik de laatste weken te merken dat mijn ogen steeds sneller vermoeid raken (en ik zelf dus óók, als gevolg hiervan). Bij de avondschemer, wanneer ik een klein uurtje achter de pc zit, in de auto bij wat minder goed weer of bij het kijken van een nog geen uur durende Soprano's-aflevering word ik ook al heel snel raar in mijn hoofd, zonder bril. Ik gebruik 'm dan ook steeds vaker en ik begin me zo langzamerhand te beseffen, dat het eigenlijk nog weinig zin heeft om 'm telkens af te zetten tussendoor. Ik zal er dus aan moeten geloven: in de ochtend mijn bril opzetten en deze weer wegbergen als ik ga slapen.
Misschien klinkt het niet als een big deal en mega-dramatisch is het inderdaad niet, maar toch.. Iets meer als twee jaar geleden geloofde ik nog, dat ik een practisch perfect gezichtsvermogen had, terwijl ik nu toch écht bijna full-time met een bril op mijn schattige neusje rondbagger. Raar hoor!
************
Overigens gaan mijn benen alweer een stukje beter. Vanmorgen ging het zelfs zó goed, dat ik had bedacht dat ik wel even naar mijn werk kon fietsen. "Fiets ik de rest van de pijn er gewoon even uit." Mispoes, natuurlijk. Ookal heb ik de afgelopen twee dagen gemerkt dat het beter gaat als ik mijn benen blijf bewegen, zo maar even op de fiets springen en blij naar het werk trappen is toch echt nog even wat te veel van het goede. Ik was nog geen 10 meter van de deur vandaan of ik voelde het al: kracht zetten met mijn arme pootjes gaat absoluut nog niet. Met brandende benen en binnensmonds vloekend ben ik naar boven gestrompeld om mijn autosleutels te gaan halen.. Misschien toch nog maar even een nachtje aan de tijgerbalsam en de ibuprofen?
Sep
Au!
Sinds gisterochtend heb ik, zonder dat ik er een aanleiding voor kan bedenken, heel erg pijn in mijn benen. Een mengeling tussen kramp en spierpijn in beide kuiten en bovenbenen, die dusdanig aanwezig is dat ik nu al twee dagen rondloop (lees: strompel) als een 'oud wijf' (inclusief bijbehorend gesteun-en-gekreun). Ik kom nauwelijks nog een trap af en raak met enige regelmaat zwaar gefrustreerd als ik mezelf zo stijf als een hark richting het één of ander probeer te bewegen.
Vandaag gaat gelukkig al íets beter als gisteren, maar het is en blijft irritant: ik heb namelijk geen idéé waar het vandaan komt (helemaal geen rare dingen gedaan ofzo) en nouja.. Sinds ik om me heen nogal wat geluiden hoor over zieke mensen en nare griepjes hoop ik maar, dat dit gewoon een ouderwets 'koutje op de spieren' is.. 
Sep
Open monumentendag
Vandaag was het open monumentendag in Den Haag*. Een mooie dag voor ons om eens rond te kijken in de Eerste Kamer, de Ridderzaal, de Tweede Kamer, de Duits-Evangelische kerk en de kerk aan de Elandstraat. We vermaakten ons prima; wat is het leuk om een keer toerist te zijn in je eigen stad! Een hoop wijzer, maar voorál een hoop foto's verder, trokken we huiswaarts:
Het wapen van Nederland in de eerste kamer
De Ridderzaal (die in mijn hoofd toch écht een stuk groter was)
De bibliotheek van de tweede kamer
Het altaar in de Duits-Evangelische kerk
De verder heel sobere Duits-Evangelische kerk had wel hele bijzondere lampen
Een altaar voor Jezus in de kerk aan de Elandstraat (O.L.Vr. Onbevlekt Ontvangen kerk)
Volgend jaar gaan we zéker nog een keer!
*: Morgen ook nog, maar dan is er een stuk minder geopend. Bovendien gaan wij morgen op bezoek bij mijn schoonouders, dus was vandaag de dag voor ons.
Sep
VERMIST
Met enige regelmaat kom ik ze tegen: "VERMIST"-postertjes met een gekopiëerde foto van een poes (of, héél soms, een hond) erop, een verhaaltje over het betreffende dier en een telefoonnummer. Vanochtend, toen ik mijn fiets ging pakken om naar mijn werk te gaan, hing er ineens één aan de voordeur van ons portiek. Zoals ik altijd trouw doe heb ik de volledige tekst gelezen (je zal het dier maar tegenkomen) en zoals ik óók altijd doe hou ik mijn ogen open. Omdat ik best een kattenmens ben zíe ik ze ook altijd overal, op van die typische kattenplekjes. Voor mij érg herkenbaar dus. Ik vind het min of meer wel iets dat ik moet doen; het zál je gebeuren dat je kat er om de één of andere reden vandoor gaat*.. Ik zou doodongerust zijn!
Het enige nadeel aan dit soort acties vind ik alleen, dat het altijd zo'n mijl op zeven is: ik heb nog nóóit een vermiste kat teruggevonden. Bovendien, ik kan me zomerseizoenen herinneren dat er rondom mijn werk tegelijkertijd een stuk of negen van die überzielige postertjes door de buurt hingen. Geen mens die dan nog onthoudt waarop er gelet zou moeten worden. Ik vraag het me ook wel eens af: hoe vaak hélpen die briefjes nou? Er is nooit eens iemand die nog een keer een briefje ophangt om alle mensen die hebben uitgekeken voor het vermistje katje te bedanken, of ze te melden dat de arme drommel is teruggevonden, laten we zeggen ergens onder en balkon ofzo, schuilend voor de regen, nat, verkleumd en hongerig, maar verder ongedeerd. De briefjes verdwijnen meestal langzaamaan, na de eerste flinke regenbui, of na wat harde wind. Soms hangen ze er wéken, maanden misschien zelfs wel, tot de tekst is uitgelopen en verkleurd. Dat vind ik eigenlijk nog het treurigst; het doet het ergste vermoeden.
Eergisteren las ik in de Volkskrant Magazine een artikel over de zoektocht naar het vermiste engelse meisje 'Maddie'. De verdwijning van het meisje, dat inmiddels ruim vier maanden vermist is, krijgt veel media-aandacht en een grootschalige, internationale zoektocht is gestart. Waar de vermissing van een huisdier nog een aardige kans op een goede afloop lijkt te hebben, is de vermissing van een kind zonder meer mensenwerk. Waar een kat nog voor zichzelf kan zorgen, is een kind is vollédig afhankelijk van zijn of haar verzorging. En wanneer een kind al zo lang weg is als de kleine Madeleine.. Who knows, really? Een mens kan niet anders dan hopen, dat de zoektocht naar 'Maddie' geen mijl op zeven zal zijn. Dat alle aandacht die deze zaak krijgt in de media en van beroemde mensen zal helpen het kind terug te vinden, zonder verwondingen of trauma's. Daarnaast kan ik niet anders doen dan hopen dat de massale aandacht en alle moeite die wordt gedaan voor Madeleine ook besteed zal worden aan de zaken van al die talloze andere vermiste kinderen. Geen kat of hond zou gemist moeten worden door degenen die van hen houden. En kinderen al helemaal niet.
*: Eén van mijn aller-grootste angsten: thuis komen, erachter komen dat er ingebroken is en dat mijn katten weg zijn (of erger)..