Bloggen en ouderschap

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate Kitty has a family
Comment (1)

Ooit, zo’n duizendmiljoen jaar geleden, was ik hard onderweg moeder te worden. Ik had natuurlijk nog geen beeld van hoe het zou worden, maar ik had wel een beeld van hoe ik wilde zijn. Niet zo’n moeder die haar eigen identieteit verliest, zich alleen nog maar identificeert met andere moeders en zichzelf alleen nog maar ziet als ‘de moeder van…’. Ik zou gewoon uit blijven gaan, mijn eigen leven behouden, werken, concerten bezoeken, partner zijn van mijn man en vriendin van mijn vrienden en vriendinnen. Mijn blog moest gewoon van mij blijven, natuurlijk wel met dingetjes over de kinderen, maar vooral óók nog over die andere dingen in mijn leven.

Dit lukte deels: ik doe nog steeds dingen voor mezelf. En samen met Paul. Mijn vriendinnen zijn er nog steeds en voor een deel spelen hun kinderen nu met de mijne. Ik vond eindelijk weer een sport om mezelf in te verliezen (ik viel als een blok voor Rollerderby bij mijn eerste training; ik viel létterlijk voor Rollerderby tijdens mijn tweede training en brak daarbij mijn enkel). Ik fotografeer nog.

Wat ik echter niet had ingecalculeerd was de omvang van het ouderschap. Denbsp; alomvattendheid. De invloed ervan. Op álles. Ik fotografeer nog wel, maar ik heb niet genoeg tijd meer om ervoor op stap te gaan dus fotografeer ik nu vooral thuis. Mijn kinderen, de tuin, kleine objecten om me heen. Ik blog inderdaad ook nog over andere zaken, maar de tijd en energie om überhaupt te bloggen ontbreekt me vaak. Ik ga nog wel eens uit, maar op jaarbasis zijn de keren op twee handen te tellen want je moet oppas regelen. En als we dan weg zijn vallen we om twaalf uur van onze barkruk omdat we het niet meer gewend zijn, zo laat. En praten over iets anders dan de kinderen blijkt vaak ook nog best een opgave. Niet omdat ik ik niet meer ben, maar omdat je nu eenmaal praat over de dingen die je bezig houden en als er íets is dat me bezig houdt, in elke mogelijke betekenis… Juist.

Ik heb allang geaccepteerd dat ik een saai mens ben geworden, naar mijn kinderloze maatstaven. Wanneer je kinderen tussen vijf en zes aan je bed staan kun je avondmens zijn wat je wil, je moet gewoon eerder gaan slapen om overeind te blijven. Ik voel me niet eens meer naar wanneer ik twee maanden niet toe kom aan fotograferen omdat ik het fut niet heb, of mijn blog twee maanden niet zie omdat mijn hoofd te vol zit met niet-blogwaardige content.

Het is goed. Ik heb besloten me niet langer te laten leiden door mijn ‘past self’ en te schrijven wanneer ik wil schrijven, ook als dat betekent dat het wéér gaat over de kinderen. Dat is wie ik nu ben. Dat is waar ik nu over ga. Misschien betekent dit dat ik wat meer zal gaan schrijven. Misschien ook niet. Maar wat ik ooit, voor ik iemands mama werd nooit had kunnen voorzien: je kunt best jezelf blijven terwijl je zwaartepunt verandert. Moeder ben je altijd, ook als je naar de film gaat met een vriendin. Ik zou het niet anders meer willen :)

One Response to “Bloggen en ouderschap”

  1. Fran Says:

    En zo zijn er weer twee maanden voorbij. Het is niet eerlijk naar jezelf om je oude zelf te laten oordelen over je huidige zelf. Je oude zelf heeft de beslissingen genomen om te worden zoals je nu bent. En je bent nog steeds onderweg naar misschien wel een compleet andere zelf. Wie zijn wij om te oordelen.

Leave a Reply

?>