Pindasoep

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty & friends
Comments (6)

Drie maanden. Gisteren was het exact drie maanden geleden dat Alan ons verliet. Tegelijkertijd was het tweeënveertig jaar, exáct tweeënveertig jaar geleden dat Alan geboren werd. Altijd vierde hij deze dag, altijd werden wij uitgenodigd om naar Amsterdam te komen en met hem mee te feesten. En zijn feestjes waren een begrip: een enorme pan zelfgemaakte pindasoep, een bonte verzameling van mensen. Een plankje franse stink-kaasjes die in de hitte van juli vaak zorgden dat de -niet al te grote- woonkamer zo doordrongen was van de kaas-stank dat minstens 50% van de overvloedig aanwezige gasten zijn heil zocht op de twee à drie vierkante meter balkon die Alan’s huis rijk was. Ja, dat krappe balkon. De plek waar vriendschappen werden gesmeed.

Bij zijn uitvaart wisten we het al meteen: dit moeten we voortzetten. Zijn geboorte, zijn léven, vieren, de mensen die elkaar in rouw zo feilloos wisten te vinden omarmen op een verjaardagsfeestje zonder jarige. Samen lachen, samen rouwen. En het mooie van deze groep mensen vind ik: we déden het ook. Twee mensen namen het voortouw, een locatie was snel voorhanden, iedereen nam iets mee om bij te dragen. Drie pannen pindasoep werden er gekookt, bergen met etenswaren, wijn meegebracht door Alan’s vader (wijn-inkoper van beroep), ongetwijfeld op veel plekken gegniffel toen de dag vantevoren een facebook-post voorbij kwam met de mededeling dat er ergens in een koelkast een boel gestonken werd.

En daar waren we, met z’n allen, in Utrecht. Een beetje onwennig op een andere plek, met een andere vibe omdat er nu eenmaal een andere viering plaatsvond. Maar ook fijn om elkaar weer te zien en te spreken. Er werd gelachen en gegeten. De twee aanwezige bandleden van Alan’s band Stout hadden hun instrumenten meegenomen en wilden graag voor ons spelen. Een bijzonder moment, de door Alan zo geliefde Ierse folk die door de achtertuin schalde. Kippenvel had ik ervan, zulke prachtige en emotie-volle muziek om ons samenzijn te verdiepen. Maar ook de confrontatie met wat wij misten; de gitarist die nu ook moest zingen omdat de zanger immers niet meer bij de band was. En toen, zo moedig, zo waardevol, zo enorm intens dat woorden niet kunnen vatten wat wij allemaal zo diep voelden, speelden ze The Lonesome Boatman. Moedig, omdat zij ditzelfde lied ten gehore brachten bij de uitvaart. Moedig, want het snijdt door je ziel. De tuin was muisstil, het lied nam het gezelschap mee. Ik denk niet dat er in die hele tuin ook maar één persoon was die niet huilde. En we huilden, en we luisterden, en wat ons allemaal raakte, en door onze hoofden spookte, dat is moeilijk te verwoorden. Want we voelden ons immense verlies, maar we voelden ook de schoonheid van de muziek, en van de tijd die we met Alan hebben mogen doorbrengen. En het moment was intenser dan ik kan omschrijven.

Ook na dit moment ging het feestje door. Het ijs was gebroken. Misschien lag het aan mij, maar het voelde alsof het net enorm had geregend en de lucht was opgeklaard, op het randje van je reukvermogen de geur van de lente. Die bui had al die tijd boven onze hoofden gehangen en die regen hadden we harder nodig gehad dan we hadden beseft. Het verdriet bleef, maar werd draaglijker door het over vele schouders te verdelen.

En toen het feest eindigde in een keiharde stortbui, uren nadat Stout de instrumenten had opgeruimd, was dat eigenlijk wel passend. En we kusten elkaar gedag, en we renden allemaal naar onze auto’s, en het was goed, omdat we wel vertrokken van het feest, maar niet van elkaar.

Deze opname is gisteren gemaakt door Alan’s vriend Ioannis en met toestemming gepost. The Lonesome Boatman door (een deel van) Stout.

6 Responses to “Pindasoep”

  1. Gonda & Joop Rigter Says:

    Dank je wel Anja, je laat door het opschrijven een herinnering voortleven. Jij kan dat als niemand anders. Kus XXX

  2. Gonda & Joop Rigter Says:

    Niemand dan alleen jij kan dit zo opschrijven, het geeft ons kracht om het leven weer op te pakken, dankjewel Anja. Liefs XXX

  3. Nienke Says:

    Man, man… Kippevel rent langs mijn rug en over mijn armen.

    Wat een intens gemis, en wat MOOI dat jullie dit gedaan hebben.
    Zou hij het hebben kunnen zien..?
    Wat hoop ik, dat hij dit heeft kunnen zien.

  4. Dionne Says:

    xxx

  5. martine Says:

    xxx

  6. Rob Alberts Says:

    Het woord “pindasoep” trok mijn aandacht.

    De tekst en het lied van dit blog heeft mij geraakt.
    Warmte en liefde lees en hoor ik in dit blog.

    Sterkte met jullie verdriet.

    Vriendelijke groet,

Leave a Reply

?>