12 jaar

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty and her kittens
Comments (2)

Vandaag exact 12 jaar geleden kwamen ze bij me wonen. Drie stuks waren het er, van hetzelfde nestje. Ik zou eigenlijk twee katjes krijgen, maar ik kon niet kiezen. Met z’n drietjes pasten ze in één reismandje, toen ze eruit kwamen gingen Beertje en Max meteen op onderzoek uit, Loki vond het moeilijker weg te zijn van zijn mama en bracht twee dagen slapend door in een klein holletje in de kattenkrabpaal. De foto’s doorscrollen levert een scala aan ‘ohja!’-momenten op. Zoals die keer dat ik de keuken aan het opruimen was en een kapotte bus poedersuiker weg had gegooid. Ik stond de lade waarin deze gestaan had uit te soppen, draaide me terug naar de prullenbak om mijn doekje uit te schudden.. En trof daar twee achterpoten, een kattenkont en een staart aan die uit de prullenbak staken. Vergezeld van een enorme wolk poedersuiker door de hele keuken, een plaatselijke mistbank veroorzaakt door Max.

Of mijn eerste kerstboom-met-katten. Ik dacht dat het handig was een neppert te kopen, had er mooie plastic* kerstballen bij gekocht en al. De boom stond nog geen minuut of de katten zaten er al gedrieën dreigend omheen. Binnen diezelfde minuut lag hij voor de eerste keer om en kwam ik erachter hoe die plastic ballen zo mooi konden zijn: ze waren stiekem tóch van glas. Dat jaar heb ik de kerstboom zó vaak weer opnieuw moeten opzetten en optuigen dat ik ‘m een week voor de kerst alweer opruimde. Ik was er zó klaar mee! Kerst bleef -en is- altijd nog een heikele aangelegenheid met aangevreten slingers, kerstballen die je in oktober nog uit rare hoeken van je huis plukt en de kerstboom goed vastmaken, zodat ‘ie niet omvalt als er een kat in klimt en erin gaat liggen pitten. Met die laatste reden zijn we overigens alláng over op echte bomen: die blijken veel beter bestand te zijn tegen het gewicht dat een volwassen kater met zich meebrengt.

Ook hun grote voorliefde voor kikkers, tot op heden nog aanwezig. Dat Loki in de tuin van mijn eerste huis regelmatig kikkers ving (wist je dat die enórm kunnen gillen/piepen?) en dat wij ze dan afpakten. En dat Loki-lief ineens schichtig ons huis indook, met -zo bleek- een complete, nog lévende kikker in zijn keel! Dat was immers de enige manier om te zorgen dat wij ‘m niet zouden afpakken en hij ‘m mee naar binnen zou kunnen smokkelen. Dacht hij.

Mijn eerste verjaardag-met-katten, een week had ik ze toen. Eerst een verjaardagscadeau in bed (ik dacht eerst dat we een lekkage hadden, maar ze bleken te vinden dat de kattenbak te vies was) en daarna sprong Beertje zó mijn emmer met dweilwater in. Ze heeft nog een week naar bloemetjes geroken :D

Een raar, zwart, plakkerig ringetje op je kussen vinden, helemaal vastgeplakt. Wat de hel is dat? En dat het dan een muntdropje blijkt te zijn, waar in het midden een compleet gat in is gelikt, terwijl jij niet eens door had dat Max (alias het Grote Dropmonster) een dropje had weten te pikken. Sowieso: katten die wild worden van aardappelschillen, ik heb ze. Soms, als ze zin hebben, eten ze ook sla.

Ze springen bovenop deuren, kasten van twee meter hoog, het maakt allemaal niet uit. Sinds we in dit huis wonen mogen ze ook écht naar buiten, de tuin uit ook, want ze zijn hier niet binnen te houden. En ze vinden het te gek. Mooi om te zien, want er waren ook zorgen: in ons oude huis was het klein en krap en toen Stef eenmaal ging kruipen en lopen was er zo veel stress dat Max, en later ook Loki, heel ziek werden. Van beiden hebben we op een bepaald punt gedacht dat ze dood zouden gaan en de zorgen die je kunt hebben om je huisdier zijn vreselijk. We besloten de ruimte voor ze op te zoeken (een groter huis lag eigenlijk pas een paar jaar later in de planning) en het bleek een gouden greep. Na drie weken waren ze medicijnvrij en ze zijn nooit meer ziek geweest. Wel merken we goed dat ze wat ouder worden; ze zijn rustiger, Loki’s vachtje wordt wat mottiger en soms kan Loki best een oud chagrijntje zijn. Maar ook steeds een beetje knuffeliger, steeds een beetje meer schootkatjes. Als de kinderen slapen draaien ze als haaien (*denkbeeldig Jaws-muziekje) rondjes om de bank, wachtend tot ik ga zitten. En dan vechten en proppen en frutten tot er zo veel mogelijk katten op 1 schoot gepropt liggen. Lief en leuk en harig en lastig wanneer je even moet plassen of als je been begint te slapen. Maar vooral lief.

Mijn katters, mijn lieve lieve pluizebollen, ze zijn me dierbaar. Ik hoop ze nog mínstens 12 jaar bij me te hebben <3

*: Ik voelde al nattigheid met 3 jonge poezebeesten in huis.

Natte poes

Max-mooi

SMALL_0010

06032007 046

Afb001

alle drie buiten voor het eerst 7 weken

beertje 7 weken

beertje en loki spelen 7 weken

beertje3

Kater

Loki made it!

Max én pose

3223554864_0c5f212148_o

2 Responses to “12 jaar”

  1. Mieke Says:

    Mooi zeg! Jouw katten, hun verhaal, jullie geschiedenis. <3

  2. Joop Rigter Says:

    Dag lieve Anja,
    Wat een lieve verhalen over jouw katten, net als bij ons, geliefde dieren, die wij “trachten” te begrijpen en die ons volledig door hebben. De namen van onze katten tijdens ons 46jarig samenzijn : Moos, Debby 1, Rood, Gijs, Tom, allen overleden. Nu hebben we Sara en Debby 2. Ongelooflijk wat een verschillende karakters, maar allen even lief. Een verhaaltje over Alan & Rood. Rood kwam als kitten bij ons wonen toen Alan 7 jaar was. We hadden toen nog iets van, niet op Alan zijn kamer, kattenharen, hygiëne en zo. De eerste 2 nachten heeft Roodje gemauwd en gehuild, zo zielig. De 3e nacht gaat Gonda nog even bij Alan kijken, Rood vliegt ook de kamer in, en kruipt onmiddellijk bij Alan onder zijn dekbed, draait zich om en ligt met zijn kopje naast Alan’s hoofd op het kussen de rest onder het dekbed. We hebben het zo gelaten, en dit is zo gebleven totdat Alan 20 jaar oud voorgoed op zichzelf ging wonen 20 maart 1993.
    Dag Anja, dikke kus van Joop en Gonda.

Leave a Reply

?>