Behouden

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty & friends, Pirate kitty has a sad
Comments (3)

Ik vind al heel lang dat je een hoop over iemand kunt leren wanneer je zijn boekenkast bekijkt. Wat voor boeken je hebt verraad iets, geeft een mini-beetje weg van wie jij bent. Ik hou ervan te zien wat iemand allemaal heeft staan.

Sinds enige dagen daalt er een groter besef op me neer. Wanneer een boekenkast een klein raampje iemands ziel in is, dan is zijn thuis zijn hele persoonlijkheid. De boekenkast is een klein onderdeel van het grotere geheel, het maakt deel uit van de plek die de bewoner van dat thuis zelf heeft gecreëerd. Je thuis is meer dan een verzameling gebruiksvoorwerpen, het is een verzameling liefdes, zaken die in meerdere of mindere mate iets voor iemand betekenen. Een cd op zich kan inwisselbaar zijn, een complete muziekcollectie kan een grote liefde zijn. Je huis, je thuis, is de plek waar jij het meest jij bent.

Vandaag gingen we nog één keer naar het thuis van onze vriend Alan. Ik heb er al een week buikpijn van, want met het besef dat iemands thuis de ziel van de bewoner weerspiegelt kwam ook het gevoel dat we Alan deze dag zouden gaan ontmantelen. Met kippenvel stapte ik er de drempel over.

Het was gek om daar te zijn. Ik was blij dat we met dierbare personen samen waren en wij allemaal voelden hetzelfde: ik hoef niet veel. Een aandenken, iets dat je persoonlijk geraakt heeft, iets dat jij in jóuw huis dan weer een onderdeel kunt laten zijn van wie jíj bent.

Alan verzamelde Buddha’s en niemand ging de deur uit zonder een exemplaar. Daarnaast had iedereen wel iets waar hij of zij een connectie mee had; zo koos Paul een LP van de band die hij zijn laatste concert met Alan bezocht en mocht ik een prent van een chinese (?) strijder meenemen. Maar na een tijdje rondstruinen met z’n allen kwam het besef dat alles dat wij achter zouden laten, waarschijnlijk niet elders een plekje zou vinden. Na het kiezen van de aandenkens kwam het kiezen van welke spullen we een tweede thuis gunden. Ik had zo vreselijk tegen deze dag opgezien, maar uiteindelijk voelde het juist fijn.

Het was het besef dat we Alan niet ontmantelden, maar dat we hem juist behielden.

Ik hou nu al van de spulletjes die we mee hebben gekregen. Boeken, LP’s, wat bestek. Zelfs voor onze kinderen was er wat bruikbaars bij: elk van hen heeft een klein stukje bestek van hem. We kregen zijn speakers, dus nu horen wij elke dag muziek zoals Alan dat ooit hoorde.

Nadien dronken we nog wat met (bijna) iedereen die er was deze dag, proostten we op onze vriend en besefte ik me opnieuw hoe vreselijk mooi de erfenis is die Alan ons achterliet. Zelfs nu hij zijn eigen vriendschap niet meer geven kan geeft hij ons die van anderen.

Deze moederdag gaf me een hoop moois. Een ochtend die ik, dankzij mijn lief en mijn kleintjes, nog lang zal blijven voelen*. Een middag waarbij ik mocht helpen een vriend, die nu voor de rest van ons leven buiten ons bereik zal zijn, op een bepaalde manier voort te laten bestaan. Dat wij bij de auto, vlak voor ons laatste vertrek uit die ene straat in Amsterdam, nog wat huilden was ondanks het verdriet een mooi moment. We zullen hem niet kwijtraken.

*: Iets dat ik toch ook niet onvermeld kan laten is hoe ik vanmorgen ben verwend. Na mijn uitslaapje kreeg ik een geweldig ontbijt op bed, twee zelfgeknutselde spiegels (één voor thuis, één voor op mijn werk), een zelfbeschilderd kristallen glas, een hangbakje waar nog plantjes in zullen gaan groeien en ook nog eens de roze kraal voor mijn trollbeads-ketting, want die wilde ik zo graag (ik heb dezelfde kraal in het blauw gekregen van Stef voor mijn aller-eerste moederdag) <3

3 Responses to “Behouden”

  1. Dionne Says:

    xxx

  2. Sien Says:

    Mooi!

  3. Nienke Says:

    Tjee… Wat moet dat ongelofelijk moeilijk geweest zijn…: zijn huis, zijn leven binnengaan; zoals hij het achterliet. Het woord ‘ontmantelen’ vind ik hier heel raak en mooi gekozen.
    En sowieso: jouw, dit héle verhaal: kippevel. Dichte strot. Hoe mooi, om dit als vriendengroep te hebben kunnen doen. Hoe mooi, dat er nu overal verspreid, bij jullie allemaal thuis, iets van hem aanwezig is. Want spullen zeggen hoe dan ook veel over iemand. En voor jullie is het niet alleen een herinnering; het is ook echt een tastbaar iets. Van hem.
    Mooi, An..!

Leave a Reply

?>