Soms gaat het niet

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty, mom kitty
Comments (9)

Toegeven dat het niet gaat is verdomde moeilijk. Toegeven dat het niet gaat zonder een échte reden is nog veel moeilijker. Maar het is. Het gaat niet. Ik red het niet om de dingen te doen die ik normaalgesproken doe. Mijn werk, het huishouden, de zorg voor Stef, sociale contacten onderhouden.. Het waarom is een ingewikkelde cocktail van moeilijk uit te leggen, van ik weet het niet precies, van moeilijk mijn vinger erop te krijgen.

Allereerst is daar de misselijkheid. Nog steeds gebruik ik medicatie, nog steeds is eten en drinken binnenhouden moeilijk. Omdat ik te weinig voedingsstoffen binnenkrijg en daardoor slap, zwak, energieloos, lusteloos en moe mijn dagen doormoet. Ik val vaak bijna flauw en heb regelmatig hoofdpijn. Dan nog de medicatie, mijn dunne levenslijn, voor mij het verschil tussen uitdrogen en aan het infuus moeten en redelijk gezond mijn dagen doorkomen. Ik ben eeuwig dankbaar voor het bestaan ervan, maar de gele stickertjes die iets melden over de gevolgen ervan voor mijn reactievermogen hebben gelijk. Ik ben er traag en sloom bij.

Daarnaast slaap ik slecht. Het zullen de hormonen zijn, maar als ik ergens wakker van word voel ik me moe, maar kan ik niet meer slapen. Hele nachten lig ik wakker en de nachten zijn lang, donker en stil wanneer je hele zijn tijdens je zwangerschap je herinnert aan het kindje dat je verloren bent en de zwangerschappen die je in het verleden al meemaakte.

En mijn bekken? Het gaat, maar ik merk dat het al bergafwaarts gaat. Mijn werkdagen zijn zwaarder aan het worden en na een werkdag heb ik pijnstillers nodig om in slaap te komen zonder al te veel pijn.

Ik mis daarbij nog iets, iets belangrijks. Van levensbelang, om al het bovenstaande het hoofd te bieden, lijkt het. Ik mis mijn roze wolk. Toen ik zwanger was van Stef eindigde in een rolstoel, heb ik ook veel moeite gehad toe te geven dat het fysiek allemaal moeizaam ging, had ik genoeg aan mijn hoofd. Maar ik heb het nooit als een moeizame of zware zwangerschap ervaren. Ik heb áltijd, de hele zwangerschap lang, de welbekende ‘roze wolk’ aan mijn zijde gehad en er zijn nog steeds mensen verbaasd als ze achteraf horen hoe het met me gesteld was. Omdat ik het niet zo ervoer hebben veel mensen ook niet gemerkt hoe erg het écht was. Maar nu.. Alles dat ik nu omschrijf voelt zwaar, en moeizaam, en (bij gebrek aan een betere omschrijving) grijs. Psychisch voelt het alsof ik de hele dag kniediep door stroop moet lopen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik weet niet meer hoe ik het op moet brengen. Vanochtend begon ik te huilen en ik kan niet meer ophouden. Het lukt niet. Het wil niet. En ik schaam me kapot. Wie anders dan ík zou nu op wolken moeten lopen? Heb ik snotverdorie éindelijk datgene dat ik al bijna twee jaar najaag, ben ik niet blij. Ben ik alleen maar aan het klagen. Lijkt het erop dat ik niet meer aan mijn verplichtingen kan voldoen.

Ja, dat voelt – op z’n haags- kút. En ik weet het even niet meer.

9 Responses to “Soms gaat het niet”

  1. Dionne Says:

    Wat rot dat het niet gaat. Heb je voldoende hulp? En dan bedoel ik ook psychisch hulp. Want hé, wat er de afgelopen jaren is gebeurd is geen kattenpis. Dat is zware shit. En het kan maar zo zijn dat je er nu te veel last van hebt om het in je eentje te dragen. ik stuur je een dikke knuffel en de moed om hulp te vragen als je het nodig hebt.

  2. Myrna Says:

    Wie anders dan jij kunt dit voelen, mág dit voelen? Zwanger-zijn is normaal gesproken al hard werken (zwaar onderschat, vind ik), maar al de geestelijke en fysieke dingen die jij beschrijft; An, je zou voor minder…!
    Wat góed dat je dit er uit gegooid hebt; even op een rij voor jezelf. En wat Dionne zegt: durf te vragen. Niemand ver- of beoordeelt je; dit is echt niet niks (en wie het wel mocht doen: screw them!).

    (En die roze wolk tijdens mijn zwangerschap van Thomas heb ik ergens in het midden maar heel even gezien. Toen hij er eenmaal was des te meer. Met hem gezond en wel op mijn buik begon een nieuwe periode en sloot ik de vorige pas echt af. Roze wolken zijn zwaar overschat; als de donkere wolken maar niet te veel overschaduwen… X)

  3. Janneman/herstkind Says:

    Lieverd, het kan ook niet anders dan dat de roze wolk er nu niet is. Daarvoor is er teveel gebeurd.
    En neem aan van iemand die bij geen enkele zwangerschap de roze wolk heeft ontdekt (en nee er waren geen enkele complicaties op 4 maanden spugen bij de eerste zwangerschap na.)en na iedere zwangerschap ruim anderhalf jaar a 2 moest ontzwangeren… zodra je kindje er is, komt het goed. En helemaal met myrna eens. Roze wolken zijn zwaar overschat. Ik zei altijd, waar je niet op zit, kun je ook niet af donderen.
    En niemand met gezond verstand zal je veroordelen. Ik ben trots op jullie, dat jullie je droom proberen waar te maken.

  4. Marieke Says:

    Oh lieve An toch…

  5. Mieke Says:

    Zwaar klote An. :’( xxx

  6. Nienke Says:

    Lieverd, juist óók doordat je zo vreselijk lang hebt moeten wachten op datgeen wat je nu hebt, juist dat komt nu driedubbel zo hard weer aan: al die keren die niet mochten zijn passeren weer de revue.
    Logisch, menselijk, begrijpelijk dat je daar kapot van bent.
    En dan de fysieke ellende er als te grote schep bovenop. Dat is toch ook gewoon niet te doen?!
    Maar dat voor jezelf inzien, en dan nog eens toegeven… dat is niet makkelijk voor een Annibal.
    Maar ik denk dat er vanochtend al duidelijkheid gekomen is, heel fijn!, in de stappen die je kunt nemen voor wat betreft een stuk hulp en begeleiding in deze rotzooi. Niet schromen om dat aan te pakken! Ieder stukje verbetering kan je weer helpen om je in elk geval wat beter te voelen, zodat de dagen (inclusief het nachtdenkwerk) weer wat korter lijken te gaan duren.
    Maak je niet druk om werkgerelateerde stress – echt niet!

    Hele dikke kus!

  7. miek Says:

    Alles is al gezegd An. Wees niet te hard voor jezelf, voel het maar. Gewoon, voelen wat IS. Het komt heus, en roze wolken zijn zó overschat. Dikke knuffel! ♥

  8. Marieke Says:

    Hoe is het tien dagen later met je?

  9. Carla Says:

    Oh An ;(
    *knuffel*

Leave a Reply

?>