De kunst van het loslaten

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty, mom kitty
Comments (8)

Ooit, toen ik nog zwanger was van Stef, kocht ik kaartjes voor een concert. Twee maanden na mijn uitgerekende datum, een concert in Amsterdam. Ik vertelde er enthousiast over aan wat moeders en zij riepen allemaal smalend “wacht jij maar tot jouw baby er is, dan ben jij niet meer zo enthousiast.”

Tante Suus paste op Stef en ik ging. Ik kolfde in de auto en heb me geen minuut rot gevoeld over het achterlaten van mijn twee maanden oude baby.

Ik hoorde van veel moeders hoe moeilijk het was je kleine, kleine kindje achter te laten bij de kinderopvang, die eerste keer. Maar ik bracht Stef voor wendagen en uiteindelijk ‘voor het echie’ en had er nooit een probleem mee. Op een paar momenten na, toen hij heel erg in zijn éénkennige fase zat, vond ik het naar om weg te lopen. Die keren zijn op één hand te tellen en meestal hoorde ik hem al niet meer als ik aan het einde van de gang was.

Stef is een content en makkelijk kereltje en dat is precies zoals ik het zelf ook altijd heb ervaren om hem los te laten: iets waar ik content mee ben, iets dat mij gemakkelijk af gaat.

En toen verloren wij Gabriël en ervoeren wij aan den lijve de kwetsbaarheid van ons kind.

Sindsdien vind ik het vreselijk moeilijk. Stef bij mijn ouders laten om naar een verjaardagsfeest te gaan, Stef naar de opvang brengen en hem de hele dag niet zien, hem een halve seconde uit het oog verliezen in een winkel, hem in bed leggen.. Altijd is er nu die angst. ‘Misschien is dit de laatste keer dat ik je zie’. En ik ben bang. Ik schijt werkelijk in mijn broek dat hem iets gebeurt, dat we hem kwijtraken. Dat ene kind dat bij ons mag zijn, hij gaat toch niet weg? Het kan zomaar, kinderen worden aangereden, krijgen de meest vreselijke ziekten, worden ontvoerd of stikken in hun bedjes terwijl het huis in brand staat. Ik weet dat dit moet slijten, dat het een logisch gevolg is van wat ons is overkomen en dat het een plekje zal krijgen. Maar ondertussen worstel ik; ik ben niet meer die makkelijke, laid-back mom die haar kind vrijheid in gebondenheid geeft.

De rimpelingen die het afgelopen jaar op mijn gladde oppervlak hebben achtergelaten zijn soms grotere golven dan je aan de buitenkant kunt zien en de golven raken de wal op meer plekken dan ik zelf soms verwacht.

Ik worstel en kom boven?

8 Responses to “De kunst van het loslaten”

  1. Martine Says:

    Slik. Zeker weten kom jij boven. Ik weet het zeker. En hoewel ik niet in jouw schoenen heb hoeven staan, herken ik wel de angst dat er iets met je kind gebeurt. Sterkte en heel veel liefs. X

  2. Dionne Says:

    Je worstelt en komt zeker boven. Maar dat is niet makkelijk. Verre van makkelijk. Ik hoop dat de angst niet gaat overheersen. Dat zou verdrietig zijn. Knuffel.

  3. Mieke Says:

    Pfft. Dat is nu ook niet gemakkelijk lijkt me. Xxx en sterkte

  4. Pa Says:

    Hoi Naknak,

    Nu moet al hetgeen waar je mee worstelt ook langzaam aan z’n plaats krijgen.
    Gaat niet binnen een paar weken.
    De gedachte dat Stef ook van alles kan gebeuren is op dit moment natuurlijk heel sterk.
    Op een gegeven ogenblik kan je daar wel weer beter mee omgaan.
    Echter verdwijnen zal het nooit, want alle ouders bouwen liefst een veilig muurtje om hun kinderen heen.

    En:
    “Luctor et emergo” het Zeeuwse wapen betekend letterijk: “Ik worstel en ontzwem”.
    Net zoals die taaie Zeeuwen kom jij er vast ook weer uit.
    H.v.j.

  5. nurse martens Says:

    Het is absoluut een logisch gevolg van het verlies van Gabriel. Ik weet niet hoe jij ertegen over staat maar ik heb in mijn zwangerschap in het POP-protocol gezeten in het ziekenhuis. Dat is een groep mensen: psychiater, gynaecoloog, kinderarts nog wat deskundigen die vrouwen begeleiden die een nare zwangerschap/bevalling hebben gehad. Een groep mensen waar je terecht kunt met al je vragen en die je begeleiden in het verlies en verwerking en eventuele zwangerschap in de toekomst. Ik heb er veel baat bij gehad. Wie weet is het iets om met je Gyn te bespreken? Het gevoel en je onzekerheden die je met je meedraagt hoef je niet in je eentje te dragen toch? Ik denk dat het ook moeilijk is om jezelf gerust te stellen of te troosten. Deze mensen hebben ervaring met vrouwen die nare dingen hebben meegemaakt. Ik hoop dat je wat aan deze informatie hebt. xx

  6. Liesbeth Says:

    Liefje
    Hoe moeilijk alles ook is, je mag jezelf rijk prijzen dat je zoveel lieve vrienden hebt die je steunen, er zijn niet veel mensen die zulke mooie vrienden hebben, dat moet je kracht geven om deze moeilijke weg te overwinnen. Je kan bij iedereen terecht, door je openheid begrijpt iedereen je verdriet heel goed en wat een mooie mensen heb je om je heen.
    Knuf en kus, denk veel aan je.

  7. Nien Says:

    Je worstelt en komt boven. Absoluut.
    Maar die angst is heel goed te begrijpen.
    En het is lastig om dit voor te stellen, omdat het voor een ander makkelijk kletsen en makkelijk “doorverwijzen” is, maar is het – net wat nurse martens hierboven vertelt – een idee om professionele hulp hierbij te zoeken? Zodat deze angsten en misschien ook andere ‘automatismen’ en patronen en angstcirkeltjes wat meer naar boven komen, zodat je daar gericht wat mee kunt..?
    Want Stef zal er niet direct last van hebben, maar het is zo onnodig en zo… verdrietig, als jij steeds in zo’n grote vorm van paniek schiet als je Stef naar een oppas brengt. Stel dat je hem straks écht een keer kwijt bent, in bijvoorbeeld een winkel – en dat overkomt denk ik iedere ouder wel een keer, ze kunnen zo vliegensvlug zijn in alle eigenwijsheid. Man, ik moet er niet aan denken wat dat met jou zou doen…
    Knuffel meis!

    En ik verheug me nu al enorm op die keer ergens in het voorjaar dat ik o.a. jou weer even echt zíe! Dat is veel te lang geleden. X!

  8. Annibal Says:

    Thnx all, voor het medeleven, de steun en de adviezen :) wij krijgen inderdaad begeleiding van iemand die is gespecialiseerd in rouwverwerking na het verlies van een kind en haar zien we over twee weken weer. Het gaat al makkelijker als eerst en natuurlijk is het de angst van iedere ouder, ik moet gewoon weer even mijn plekje vinden, zoals met meer dingen.

Leave a Reply

?>