Tussen hoop en vrees

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty, mom kitty
Comments (21)

In mijn hoofd schreef ik blogposts vol. Over een koortsig, ziek jongetje in mijn bed, zijn handje in de mijne. Over moe zijn, over misselijk zijn, over onderzoeken naar oorzaken van miskramen en uitkomsten daarvan. Over plotselinge wonders, totaal onverwacht, over medicijnen en de toekomst. Maar ik deed het niet. Ik schreef het niet. Ik sliep, en ik spuugde tot ik ervan uitdroogde en aan het infuus moest, en ik wachtte. Ik schreef zélfs niets over mijn tweejarige zoon, want dat is hij toch echt: donderdag was hij jarig.

Ik schreef het niet, want het ging anders. Het jubelbericht ‘ik ben zwanger! Al 13 weken en het gaat goed!’ bleef uit, want de dag voor mijn kleine, grote Stef 2 werd zei de echo, waarmee we aan de buitenwereld wilden bewijzen dat déze zwangerschap toch echt dé zwangerschap zou zijn, dat het niet goed gaat. De dag dat mijn kind jarig was kon ik hem niet eens feliciteren toen hij uit zijn bedje kwam, want hij logeerde bij mijn ouders (met 40 graden koorts er gratis bij). Wij moesten slag op stoot naar Leiden, voor een vlokkentest, want de nekplooi van ons kindje is dermate verdikt dat men denkt aan een drietal afwijkingen. Deze afwijkingen zijn geen van allen ‘met het leven verenigbaar’ en de ernst van de situatie is dus dermate, dat wij binnen een dag in Leiden terecht konden voor onderzoek. De nekplooi mag maximaal 3,5 milimeter zijn. Onderzoeken naar ernstig verdikte nekplooien, van ongeveer 8 milimeter, wijzen uit dat er weinig kansen zijn op een gezond kindje. Onze baby heeft een nekplooi van 11 milimeter. Dat is hoe het is. Dat is waar wij staan.

Dertien weken zwangerschap, zo goed als zeker een bevalling in de toekomst, maar of dit van een levend kindje zal zijn..? En wanneer? We weten het niet. Aanstaande dinsdag krijgen we een eerste uitslag van de vlokkentest, de volledige uitslag volgt over 2 weken. Komt daar niets uit volgt uitgebreid onderzoek naar hartafwijkingen bij de baby en een vruchtwaterpunctie. Dus wij houden onze adem in, en wachten. Alweer.

En het aller-oneerlijkste? Dat dit ons nu weer overkomt? Of de onzekerheid? Nee. Het aller-oneerlijkste was het prachtige profieltje dat we zagen, een écht gezichtje al, een kindje met handjes en voetjes en vingertjes die bewogen.. Bij een echo die tegelijkertijd zei ‘maar waarschijnlijk ga ik dood’.

21 Responses to “Tussen hoop en vrees”

  1. martine Says:

    Ik ben er stil van. Zo naar. Arme jullie, arme baby. Ik wens jullie heel veel kracht om dit allemaal te kunnen dragen. Liefs en een knuffel uit Raalte.

  2. sanneke Says:

    Oh mijn god, An, wat vreselijk verdrietig. Niet bij je zoon kunnen zijn op zijn verjaardag en nog erger, je nieuwe kind waar je zo naar verlangt al een beetje leren kennen, maar weten dat het nooit echt bij je zal zijn. Het spijt me zo voor jullie.

  3. Lena Says:

    Geen woorden voor lieve An………………..wens jullie ontzettend veel sterkte en kracht toe en als je me nodig hebt weet je me te vinden en wel doen he !! dikke kus voor jullie alledrie!!

  4. Mieke Says:

    Omfg. Het gezichtje zien, en dan weten dat het niet op zal groeien. :’-((( heel veel sterkte. Xxx

  5. miek Says:

    :’( Een knuffel, dikke kus, en alle kracht en liefde om dit te doorstaan. denk veel aan jullie. xx

  6. Anita Says:

    Hoi lieve Anja, Paul en Stef.
    Het is met geen pen te beschrijven wat jullie de laatste maanden hebben moeten doorstaan. Het vreselijk voor jullie. En dat jullie nu voor een keuze staan, die de rest van je leven niet meer zal loslaten., is onmenselijk.
    Weet dat, wat jullie keus ook is: Het is de enige goede keus. Heel veel sterkte en probeer vandaag te genieten van Stef zijn verjaardag. Ik denk aan jullie. dikke kus

  7. Liesbeth Says:

    Potverdorie, wat vreselijk voor jullie, ben er stil van. Jullie moeten de laatste tijd wel door veel dalen heen. Probeer toch maar een beetje plezier te beleven aan de verjaardag van Stef al is dat moeilijk.
    Knuf voor jullie alle drie, ben in gedachten bij jullie.
    Liesbeth

  8. Lynn Says:

    Lieve an, ik blijf voor jullie duimen en voor een gezonde baby in mei (door dat ik zelf die info aan het opzoeken was, weet ik dat de kans heel klein is maar de kans is er) ik duim voor die kans heel hard, liefs lynn en sieb

  9. Eline Says:

    Wat oneerlijk! Dit mag toch eigenlijk niet. Heel veel sterkte.

  10. nurse martens Says:

    Lieve An,

    Ik las dit verhaal vanmorgen al heel vroeg. En ook ik kreeg er tranen van. Het is onbegrijpelijk hoeveel leed jij te verwerken krijgt zo na een echo. Het hoopt ook op door de gemiste verjaardag van je zoontje. Het is allemaal heel erg onbegrijpelijk klote. En ik vind het heel erg mooi en moedig hoe je de zaken hierboven hebt beschreven. Zo eerlijk, zo openhartig.
    Ik denk aan je…..dit soort zaken laat geen mens los.
    Sterkte!

  11. Nien Says:

    Ja. Dat snap ik helemaal, dat dat het gemeenst van alles is. Jullie kind, een kínd, zien bewegen, en dan de uitslag van de meting in je hoofd hebben – en dan niets anders kunnen dan moeten wachten op wat de verdere testen en onderzoeken gaan uitwijzen…
    Ondertussen wordt Stef een jaar ouder en kun je daar weinig mee… omdat alles tegelijk de verkeerde richting uit holt.
    Ik zou willen dat ik het deze goede kant op kon roepen. En dat probeer ik, uit alle macht..!

  12. Kirsten en Dennis Says:

    Lieve An en Paul,
    Wat een verschrikkelijk nieuws hebben jullie gehad! We zijn er gewoon helemaal stil en verdrietig van. Wat verschrikkelijk oneerlijk inderdaad. En hoe verschrikkelijk moet het afwachten zijn! Wat zullen jullie je machteloos voelen. :’(
    Heel heel veel sterkte lieverds!!!
    xx
    Kirsten en Dennis

  13. Myrna Says:

    Lieve An,

    Ik las je berichtje en kon niet meteen reageren. Dit verdriet, deze pijn en woede is niet onder woorden te brengen. En die laatste zin van je blog: hoe wreed is dat beeld, dat gevoel?

    Na een miskraam ben je sowieso nooit meer onbezorgd zwanger. Het beeld dat alles toch ergens goed voor is of dat het uiteindelijk goed komt, valt definitief in duigen. Maar hoe hard kan het in je gezicht slaan; elke keer weer, en dit keer op een manier die te wreed is om in de verste verte nog te begrijpen? Waarom? Ik snap er niks van. Al die weken, al die eerdere momenten met ingehouden adem en zo nuchter mogelijk voorbij (want durf je ooit nog wel echt te hopen na alles wat je eerder meemaakte?) en dan alsnog?

    Lieve An, ik weet het niet. Dit begrijp ik gewoon echt niet. En hoe kun je dit voor iemand proberen in een reactieveld te omschrijven? Ik lees je, ik leef met jullie mee, ik jank nu de tranen uit m’n kop voor jullie; maar jij, jullie, beleven dit echt. Dat mag niet. Ik ben zo kwaad. Zo machteloos.

    XX

  14. Dionne Says:

    De duivel schijt al weer op de verkeerde hoop. Bah. En boos zijn helpt niets. Ik denk aan jullie. Heel veel.

  15. Marieke Says:

    Kan niks zeggen dat niet al gezegd is. Mijn hart huilt voor jullie.

  16. Pa Says:

    Ik deel mee in jullie verdriet.
    Dit soort ellende kan ik je helaas niet tegen beschermen.
    Maakt me vooral heel erg boos.
    Waarom ons liefste meisje weer?

    H.v.j

  17. Nicol Says:

    Tranen in mijn ogen toen ik dit las…

  18. Marion Says:

    Het is een harde wereld,
    zoveel rouw en boosheid.
    Het is niet eerlijk,
    waarom is er geen heerlijkheid?

    Lieve An,Paul en Stef,

    Wat een groot verdriet en ook nog onzekerheid. We zijn er helemaal stil van.
    Wij wensen jullie heel veel sterkte.
    Dikke knuffel,
    Marion

  19. jose Says:

    Jeetje Anja en paul, wat een heftig nieuws. Van hoopvolle vrolijkheid met een zonnetje aan een blauwe hemel opeens een sombere donkere onweersbui die nog wel eenskan uitgroeien tot iets heel naars.
    Ik vind het heel dapper dat je er zo over schijft. Ik weet dat dat zo moeilijk is. Liefst zou je wegkruipen en zorgen dat eht vanzelf overwaaid maar je zit in de draaimolen en die draait wel door. Heel erg veel sterukte beide voor de komende tijd!!! Al doen woorden niet veel weet dat we jullie in gedacht steunen bij de stappen die ondernomen gaan worden.
    Sterkte
    jose (en matthijs)

  20. Ingrid (zusje van...) Says:

    Ik vind het VERSCHRIKKELIJK ONEERLIJK!!!!!
    Wat kan het leven ontzettend wreed zijn…
    Heel veel sterkte….
    Ingrid.

  21. Angelique Says:

    Lieve Anja,
    We kennen elkaar nauwelijks (je bent wel op onze bruiloft geweest, 8 1/2 jaar geleden) maar……je bent de vrouw van mijn neef ( gewoon mijn nicht dus!) en ik wil ie laten weten dat ik heel erg aan jullie denk! Wat vreselijk om dit mee te moeten maken….
    Ik wens jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Een kind verliezen is het ergste wat er is, ook als het nog in je buik zit!
    Heel veel sterkte!
    Liefs, Angelique

Leave a Reply

?>