Meningen

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty has an opinion
Comments (11)

Dus dan ben je zomaar ineens een paar maanden verder. De realiteit heeft het weer overgenomen van de zeepbel waarin wij leefden, de wereld draaide -inderdaad- door. We dachten na, maar niet teveel. Lieten onze gevoelens hun eigen weg zoeken. Kwamen erachter dat we beiden moeite hebben het hierbij te laten, de handdoek in de ring te gooien. Oppakken is echter ook niet zo makkelijk als het lijkt. De tijd tikte weg. Ik gooide de bezem door mijn huis, mijn look, mijn hoofd en kwam weer op mijn pootjes terecht. Sort of. Ik werk weer, ik doe weer dingen. Voel me beter in mijn vel met een ander kapsel, make-up op en een belachelijk dure nagellak op mijn nagels.

Soms voel ik me nog altijd sip, maar dat mag. Mensen begrijpen het en voelen -in tegenstelling tot mijn verwachtingen- nog erg met ons mee. De steun die we ervaren is immens, ik ben blij dat we open kaart hebben gespeeld en aan de hele wereld hebben verteld van ons stille verdriet.

Maar eerlijkheid heeft ook een keerzijde. Nu iedereen weet wat er speelt vind ook iedereen iets, zo lijkt het. Ik moet mijn lichaam nu maar eens rust geven, hoor ik vaak. Die vorige miskramen zaten toch wel érg dicht op elkaar he? Want ja, als je je lichaam wat meer rust gunt, dan heb je waarschijnlijk tóch wel meer kans dat het goed gaat. Toch? Kop op meisje, het komt goed, écht. Maar neem die rust nou maar. Ook voor jezelf.

Niemand weet hoeveel pijn deze opmerking doet. Hoe het voelt, als mensen insinueren dat de miskramen misschien wel te wijten zijn aan het feit dat de zwangerschappen te dicht op elkaar zaten. Het voelt éigenlijk alsof mensen dan zeggen “eigen schuld, dikke bult.” Dat krijg je ervan, als je te ongeduldig bent. Zoiets. Dat de gynaecoloog deze stelling meteen de eerste afspraak ontkrachtte was héél fijn (voor mijn eigen gemoedsrust, voornamelijk), maar dat mensen dus klaarblijkelijk ergens diep van binnen tóch denken dat het onze eigen schuld was doet zeer. Wat nu als ik binnen de kortste keren weer zwanger zou zijn? Moest ik me dan schamen? Want ik denk dat ik me zou schamen. Ik denk dat ik het niet eens zou durven te vertellen, om eerlijk te zijn. Niet dat mijn buik ruimte zou laten voor leugens, maargoed. Dat terzijde.

Of de mensen die vinden dat we vooral pósitief moeten blijven. Kom op, het gaat goedkomen, écht!!

ik wil graag zo denken. Héél graag. Maar ik durf niet meer. Vier keer deed ik dat nu, vier keer kreeg ik de kous op mijn kop. Eén keer extra, omdat ik toen al écht geloofde dat het niet meer fout kon gaan. Of het goed komt weet niemand, écht. Níemand. Vals positivisme is niet voor mij weggelegd. Ik wil mezelf niet meer aanpraten dat iets zal zijn zoals ik het wil. Ik wil mijn kop in het zand, zo díep mogelijk. En dan er weer uithalen als het weer goed is. Eerder niet.

Dat ik nu overspannen raakte helpt ook niet mee. Men vind dan bijna unaniem dat ik een nieuwe zwangerschap nu niet aan zou kunnen, emotioneel gezien. Goed punt, op zich. Vind ik eigenlijk ook. Er zit alleen één ding tegen: níet zwanger zijn, niet zwanger worden, dat kan ik óók niet aan. Het maakt niet meer uit in welke richting wij ons bewegen, elke kant op voelt pijnlijk. Wanneer we verder gaan proberen is het belastend. Wanneer we niet verder gaan proberen is dat belastend. Want hoe doe je dat dan? Voer je een ‘actief ontmoedigingsbeleid’? Of laat je het op z’n beloop, met het risico weer zwanger te raken zonder er écht voor te kiezen? Voorbehoedsmiddelen gebruiken druist zó sterk tegen mijn gevoel in dat ik, bij een poging hier gebruik van te maken, heel hard moest huilen. Het klópt niet. Dat ís niet wat ik wil. Wat wíj willen.

De onrust blijft. Het verdriet blijft. De zwaarte van wat ons is overkomen drukt en dat zal het blijven doen, welke keuze we ook maken. Ik spreek nu soms met twee ‘lotgenotes’ en zij zeggen allebei hetzelfde: “het is niet mogelijk door te gaan, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet. Maar stoppen is eveneens niet mogelijk, want dat kun je niet aan. Nu niet, nooit niet.” Dus dan wint de wens. Waarschijnlijk.

Er is eigenlijk maar één remedie: zwanger raken én blijven. Maarja, zie dat maar eens te regelen.. Tot die tijd houden wij ons vast aan de gesprekken die we hebben, de steun die we ervaren, de mooie verhalen die ons toe worden gestuurd en ons écht, diep, raken. Want dit voert de boventoon, boven dit alles. En niet iedereen oordeelt. Soms is het fijn je verhaal kwijt te kunnen zonder dat daar iets tegenover staat. Gewoon, een luisterend oor. En dat is er <3

11 Responses to “Meningen”

  1. mieke Says:

    *knuffel*

  2. Nienke Says:

    Jullie hebben nergens schuld aan.

    Ik probeer verdere woorden te vinden, maar dat lukt me niet, …

    Ik denk dat ik liever een van de luisterende oren ben. Heb.

  3. Sulaika (dushi) Says:

    Lieve Annibal, ik weet niet hoe het voelt of wat jullie mee maakt. Ik weet alleen dat alleen jullie weten wat jullie voelen en dat,het allerbelangrijkste is. Mensen kunnen het niet laten een mening te hebben.

    Ik zeg: volg jullie hart.
    Liefs

  4. Jannie Says:

    Oh, wat fijn dit bericht te lezen. Want wat zou het toch jammer zijn wanneer je zo’n grote wens laat varen door angst.

    En trouwens over je zwangerschappen zo kort achter elkaar: je als je lichaam er niet klaar voor was geweest was je al nooit zwanger geworden; dat is wat mijn verloskundige mij destijds vertelde. Al die goed bedoelde opmerkingen komen waarschijnlijk voort uit onwetendheid. Dat zegt meer over de adviseur dan over jullie ;).

    Ik hoop met jullie mee dat de remedie aanslaat!

  5. elke Says:

    Schat, niemand heeft hier schuld aan, het gebeurt en het is klote.
    De mensen zeggen dingen maar bedoelen het meestal niet slecht (ik veronderstel dat je het niet vertelt aan de gekken die het wel slecht bedoelen). Ze zeggen soms maar wat in de hoop je te troosten, maar beseffen niet hoe dan kan overkomen bij jullie omdat ze het niet kunnen beseffen als ze het niet zelf meegemaakt hebben.
    Ik leef heel hard mee met jullie. Wat je ook kiest en waar je ook voor gaat: voor ons is het ok. Verwijt jezelf nooit iets, dat is voor niks nodig en maakt je alleen maar ongelukkig. Je wordt weer blij, dat komt echt. Als de tijd er rijp voor is.
    *knuffel*

  6. Myrna Says:

    Lieve An, ik lees je stukje en er is zoveel te zeggen, maar soms ook juist niet; want hoe krijg je het goed op papier? De openheid en eerlijkheid die je geeft, raken. Die pijn en vreselijke twijfel die speelt tussen zwanger willen zijn (én blijven!) en toch nog even niet misschien. Veel kan ik begrijpen, maar het is ook weer volledig anders: jullie verhaal, jouw eigen verhaal. Er is geen wijsheid of ‘een’ oplossing. Het blijft ergens eenzaam (vind ik), hoe zeer je het ook deelt of onder woorden brengt, maar luisteren is fijn ja. Ik luister – of probeer het dan toch.

    XX

  7. Dionne Says:

    Alles is eigenlijk al door de anderen gezegd. Dus ook van mij een dikke knuffel.

    O. Toch iets. Mensen zeggen ook wel eens dingen die zeer doen omdat ze zo graag iets willen zeggen om je te troosten of te helpen of omdat ze nu eenmaal iets willen zeggen. Alleen komt dat wat ze willen overbrengen niet altijd zo over. Kunnen ze ook niet zo veel aan doen. Ik denk dat de meeste mensen het vooral goed bedoelen, hoe knullig ze het ook brengen.

    Liefs!!!

  8. Annibal Says:

    Thnx lieverds, voor het begrijpen en voor het luisterende oor (cq lezende oog ;)).. Ik weet dat mensen het in beginsel goed menen hoor, maar ik moest het gewoon even kwijt. Dat borrelende gevoel van binnen dat je iets weg loopt te duwen dat eruit wil, een irritatie die, eenmaal hardop uitgesproken, ook al voor een heel eind weer opgaat in rook :)

  9. Janneman Says:

    Wat jullie ook beslissen, als jullie er maar mee verder kunnen!

  10. Lynn Says:

    kreeg tranen in mijn ogen, aan de ene kant voel ik zo met je mee en aan de andere kant zoveel herkenning. Reacties van mensen:als als je nou eens er even niet mee bezig bent dan lukt het vanzelf, ga lekker een weekje weg (grrrrrrrrrr). En het komt allemaal wel goed heb ik echt al genoeg tegen mijzelf gezegd, je hoeft het echt niet te herhalen. Maar tegelijkertijd, je weet ze bedoelen het goed en gunnen je de wereld. Hoe ga je hiermee om? Het is in ieder geval een troost te lezen hoe jij er mee omgaat (hoe onmogelijk en kut deze situatie ook is voor julie) ik vind er troost in. Thanks lieve An

  11. Francis Says:

    Tranen biggelen over mijn wangen. De pijn en verdriet is voelbaar in je schrijven. Meisje toch, ik wil je vasthouden en niet meer loslaten tot dat het sprookjes einde in zicht is.

    Heel veel knuffels!

Leave a Reply

?>