Dus we bouwden rustig die papfles af, 10 cc per keer. Soms een beetje water erbij, zodat Stef langzaam zou wennen aan verdunde pap, op termijn misschien zou wennen aan water (dat kun je gemakkelijk in zijn bed klaarzetten voor als hij eens wakker wordt). De nachten gingen zóveel beter, met zó weinig moeite, dat we ons afvroegen wanneer het om zou slaan. De omslag kwam: vier nachten geleden. De hel brak los, 3 nachten achter elkaar waren ellende. Gisternacht als triest dieptepunt: van half 12 tot half 4 constant gekrijs. Behalve toen lief bij hem ging liggen op een matje, in de hoop dan samen te gaan slapen: toen wilde hij spelen en gooide constant zijn knuffel naar papa’s hoofd. Tóen kon er gelachen worden. Door Stef dan, papa kwam al gauw met een zwarte wolk boven zijn hoofd de kinderkamer weer uitgestampt. Het werd uiteindelijk zo vreselijk dat we het beiden om half 4 niet meer trokken. Ik schaam me het te zeggen, maar we deden de babyfoon uit en onze slaapkamerdeur dicht. Kook maar in je eigen sop gaar.
Gisteravond dus opnieuw een breekpunt: als afbouwen dan niet werkt, kunnen we er misschien beter in één keer doorbijten, bedacht ik me. Ik legde het voor aan Paul en we besloten het te proberen. Vannacht was mijn dienst. Drie keer ging ik eruit. Eén keer troostte ik en legde ik uit dat de pap voortaan op was. Een flesje water in zijn bedje, een kus, weer weg. De tweede keer reikte ik hem zijn uit bed gevallen knuffel aan en ging hij zelf weer liggen. De derde keer troostte ik en zei ik dat ik nu niet meer terug zou komen tot morgenochtend. Van half 3 tot half 5 was ik bezig: het viel mee. Zéker omdat tússen het troosten door er verdacht weinig gebrul te horen was. Géén, om precies te zijn. De derde troostpoging werd scheepsrecht: om 7 uur werd ik wakker van mijn stampende, met lades gooiende lief. Even daarna werd Stef wakker: een mooie tijd.
Dit kán niet, dat weet ik. Ik bereid me nog voor op een fikse oorlog voor hij het écht opgeeft. Maar voor nu voelt het als een overwinning. Komende nacht hebben we samen dienst, want morgen moeten we beiden werken. Daarna is het weekend: meer ruimte om over nachtelijke escapades heen te komen. We doen het ermee en we zien het wel.
Gelukkig is er overdag ook veel moois te melden: mijn kind heeft uit zichzelf op zijn potje geplast! Het waren een paar spetters maar, en daarna ging hij er vrolijk in staan graaien, maar dat mag de pret niet drukken. Een trotse mama, dat ben ik <3
June 9th, 2011 at 16:29
Wat knap dat Stef op zijn potje geplast heeft! Snelle jongen!
Ik herinner me ineens Jip’s nachtelijk gespook weer van toen hij rond een jaar was. Hemel, wat hield die ons bezig. Tot bleek dat hij bij pake en beppe gewoon de hele nacht door sliep. Nou ja! We vertelden hem bij het naar bed gaan: ‘Wij weten dat jij ‘s nachts best kan slapen, dus we komen morgenochtend pas weer bij jou. Ga jij maar rustig slapen.’ Toch werd hij wakker en begon met krijsen. Een uur hield ie dat vol en we gingen niet naar hem toe, we wisten immers wel dat er eigenlijk niets aan de hand was. Moesten ons wel erg verbijten… (sterker nog, ik lag ook te huilen in bed) De tweede nacht huilde hij 5 minuten, de derde nacht sliep hij gewoon door. Soms is cold turkey inderdaad de beste oplossing…
June 9th, 2011 at 22:00
Lieverd, wat hebben jullie het goed en ook samen opgelost! Ik hoop voor vannacht dat het steeds beter gaat! Mocht de oorlog dan losbarsten, dan in elk geval iets meer uitgeslapen! :*
June 10th, 2011 at 10:11
Wat zou het fijn zijn voor jullie als het mannetje nu eens lekker door gaat slapen.
Vind het ook rot dat hij hier wel goed slaapt en komt hij een keer dan krijgt hij een schone broek een beetje water en we horen hem niet meer tot 7 uur.
Ga duimen dat dit het ei van colbumbus is voor jullie.
Heel veel liefs