Voorzorg

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty and her kittens
Comments (5)

Na Loki’s spoedbehandeling een paar weken geleden opperde de dierenarts die de behandeling deed dat het wellicht een idee was om Max en Loki preventief blaasontspanners te laten slikken tot wij zouden zijn verhuisd. Op die manier zouden we dan een situatie uit kunnen zingen die op zich natuurlijk niet optimaal is, maar waarvan ook het einde in zicht is. Een situatie waarin onze katten zich zodanig in de hoek gedrukt voelen dat zij er fysiek ziek van worden. Zó ziek dat zij er, als het de kop weer opsteekt, zelfs dood aan zouden kunnen gaan.

Wat Max betrof was ik meteen akkoord: dit leek me, na al die keren met spoed naar de dierenats, catheterisaties, opnames, medicijnen en noodingrepen een geschenk uit de hemel. Toen ik een dag later onze eigen dierenarts weer sprak was zij het daar dan ook mee eens en sinds Max ook al wéér de voortekenen van blaasproblemen vertoonde kreeg hij de medicijnen. Een echo van zijn blaas sloot nog uit dat er stenen in de blaas zaten en dat was dat.

Bij loki was ik er een stuk minder zeker van. Hij had immers nog maar één keer een blaasprobleem gehad, en als zich stresssituaties voor zouden doen zou Max in principe als graadmeter fungeren, omdat hij al heeft laten zien daar gevoeliger voor te zijn als Loki. Onze eigen dierenarts was diezelfde mening toegedaan, dus was ook hier de keuze snel gemaakt. Geen onnodige medicijnen in een gezond lijfje stoppen. De verhuizing is al in zicht, we zouden het wel uitzingen.

Dus zat ik gisteravond weer bij de dierenarts. Dit keer had mijn eigen dierenarts spoeddienst. Ik mocht bij de narcose en de catheterisatie blijven, aaide Loki over zijn koppie tot hij wegzakte in een diepe slaap, hield het kapje op zijn neus en aaide hem na de procedure weer wakker. Hij mocht meteen mee naar huis, er was geen sprake van blaasgruis of een verstopping. Ook hier betrof het, net als bij Max, een spierspasme. Een spasme waarvan bekend is dat dat in 99 % van de gevallen stress-gerelateerd is. We spraken uitgebreid terwijl Loki zichzelf wakkerbibberde uit zijn narcose. Het was geen kwestie van overleg meer: zonder er woorden aan vuil te maken wisten we beiden dat het inderdaad niet anders was: Loki én Max zullen preventief medicijnen krijgen tot wij verhuisd zijn. Omdat wij ondertussen zijn doorgedrongen tot die kleine groep grootverbruikers krijgen we nu korting op de medicijnen. Een twijfelachtige eer, maar wel fijn. Er wordt met ons meegedacht en men begrijpt onze patstelling.

We duimen harder dan ooit dat de verhuizing voorspoedig zal verlopen en dat de katten hun draai daar beter zullen kunnen vinden.

5 Responses to “Voorzorg”

  1. Liesbeth Says:

    Ach wat shit voor die arme beestjes, je hebt het er maar moeilijk mee. Ik hoop voor je dat het in het nieuwe huis beter gaat. Wordt ook weer wennen voor ze. Wel minstens zes weken binnen houden hè. Als ze moeite hebben met wennen wat roomboter op hun voorpootjes smeren dan gaan ze zich wassen en voelen zich dan op hun gemak. Sterkte liefjes.

  2. sanneke Says:

    Hè, wat zielig toch voor je katjes. Met Pixie kwam het helemaal goed nadat we verhuisd waren. Zijn spasmen en epiletische aanvallen waren als sneeuw voor de zon verdwenen toen we in huis nieuwe huis trokken. Sindsdien is Pixie een zeer tevreden kat. Veel slanker dan hij eerder was, met veel kattenvriendjes in de buurt en de grote vriend van de kinderen. Ik hoop dat het bij jullie net zo gaat!

  3. Pa Says:

    Hoi Naknak,
    Duidelijk stress dus.
    Nu arme Loki ook al.
    Medicijnen zijn gewoon in sommige gevallen, om nog erger te voorkomen
    toch echt wel vaak een noodzakelijk “red-”middel.
    Denk wel dat zoals je het hebt gepland, dat een “vlucht- en rustruimte” je lieve katjes goed zal doen.
    Hebben we zelf ook ontdekt en bij onraad en zin in een rustig slaapje
    maakt Zwartje er direct gebruik van.
    Bovendien heeft de voor hen bedreigende andere supersnelle viervoeter
    ook enorm veel nieuwe dingen te ontdekken.
    Helaas nog even wachten, stressen dus ook voor jou en Paul.
    Sterkte en H.v.j.

  4. Nienke Says:

    Even een hele kromme vergelijking misschien, maar het is precies zoals jij laatst in een mail schreef: je laat je kind niet half dood in bed liggen van de koorts als dit heel simpel en doeltreffend te verhelpen is met een paracetamol.
    Preventief medicijnen geven voorkomt nu de ellende die je al te vaak eerder hebt zien ontstaan. En hee, het hoeft geen maanden meer te duren: de verhuizing komt steeds meer in zicht. En het kan toch haast niet anders dan dat de situatie daarna met sprongen verbetert?

  5. Eveline Says:

    Ik sprak er gister toevallig een vriendin over die arts is. Zij voor mensen, haar moeder voor dieren. Zij vertelde dat in Nederland heen cultuur heerst om pijnstillers te slikken terwijl dat soms wel kan helpen. Ook als de pijn eigenlijk in je hoofd zit. Bv. “ik ga sporten, dús ik krijg pijn in mijn knie” of “we gaan verhuizen, dús stress, dús blaasproblemen”. Dan hoeft de pijn niet eens in je lichaam te zitten om toch te denken dat je het voelt. Door preventies medicijnen te slikken, kun je die connectie in je hoofd weer gezond maken. Geen idee of dat voor dieren ook werkt trouwens (zijn ze zich bewust dat ze een medicijn krijgen?). Maar huiverig zijn over het preventief slikken van medicijnen hoeven we volgens haar helemaal niet te zijn.

Leave a Reply

?>