Wanneer ik zou stoppen, dat zou ik nog wel zien. Zo lang het goed ging, ging het goed. Drie voedingen bouwde ik reeds af, omdat ik het niet meer zag zitten om op mijn werk te kolven en ook vijf voedingen per dag geven begon me aardig tegen te staan.
Op twee voedingen per dag deden zowel Stef als ik het goed. In de ochtend bij het opstaan een voeding en ‘s-avonds voor het slapen gaan een voeding. Overzichtelijk en voorspelbaar. Fijn. Soms ook niet trouwens, want mijn zoon is soms de onrust zelve en ontdekt dan liever de wereld dan dat hij bij mama drinkt. Of eigenlijk: ontdekt liever de wereld terwijl hij drinkt. Iets dat voor mama’s een pijnlijke aangelegenheid kan zijn.
Stef’s slaapproblemen begonnen en slokten onze gedachten en onze zorgen op. Dingen die niet soepel gaan hebben de neiging zich te nestelen in je gedachten, terwijl je voorbij gaat aan de dingen die prima lopen.
Vanmorgen, om half 4, meldde Stef zich voor zijn voeding. Achterlijk vroeg. En waar wij hem een paar maanden geleden na zijn eerste voeding nog mákkelijk een paar uur in zijn bed konden leggen, om er vervolgens een vrolijk en uitgerust ventje weer uit te halen, hebben wij de afgelopen weken ook op dat punt ‘ruzie’ met de baby. Eenmaal eruit is eruit, leek hij te denken. Ookal viel hij soms om van vermoeidheid.
Dat hij direct na een borstvoeding al in staat was twee stuks fruit en twee volkorenboterhammen weg te werken weten we aan zijn tomeloze honger. Dat hij niet meer wilde slapen weten we aan van alles en nog wat, maar vooral aan de ‘fase’ waarin hij nu zit.
Alternatief scenario: Stef wordt wakker van de honger en drinkt bij mama. Zij geeft echter echter niet voldoende danwel niet voldoende voedzame melk, waardoor Stef na het drinken nog steeds honger heeft. Papa en mama proberen hem in bed te stoppen, hetgeen Stef heel erg frustreert. Hij heeft toch nog honger? Waarom snappen papa en mama hem nu niet? Daarna mag Stef spelen en spelen is heel erg leuk, maar Stef is wel heel erg moe, zodat hij chagrijnig wordt. Hij krijgt iets te eten, maar nu is het al te laat.. Hij te moe om nog in slaap te kunnen vallen en raakt alleen nog maar gefrustreerder. De rest van de dag lopen zijn papa en mama achter de feiten aan.
Dit scenario vormde zich vandaag langzaam in mijn hoofd, wanneer ik nadacht hoe het vanmorgen liep. Om half vier een borstvoeding en daarna niet meer willen slapen. Het voorstel van mijn lief om een flesje voor hem te maken, in de hoop hem toch nog in slaap te krijgen. Een volledige flesvoeding de baby in.. En de baby die voor het eerst in tijden na zijn eerste voeding weer slaapt. Tot half negen.
Ik ga stoppen met de borstvoeding. Het doet me zeer aan mijn hart, maar ik weet dat het tijd is. Alles wijst erop dat mijn zoon er niet meer uit kan halen wat hij nodig heeft en hoewel het altijd een kostbare toevoeging zal zijn op wat hij allemaal binnenkrijgt, ik kan het niet meer opbrengen hem te blijven voeden en op Lowlands te gaan kolven om het allemaal op gang te houden wanneer ik weet dat ik niet meer voldoende melk heb om de maag van mijn kind te vullen.
Het is goed zo, het was me dierbaar. Maar nu gaan we beginnen aan een nieuwe fase 
August 14th, 2010 at 19:48
O ja, het is altijd even slikken als je dan écht gaat stoppen. Afsluiten van een hele fase. En ik vond het heel ‘los’: alsof dan die lijn die je met je kind hebt, helemaal afgekapt is – jouw lichaam weer echt helemaal van jou (al was het ook ergens een opluchting na zwangerschap + bv). Maar wat mooi dat het zo gegaan is: dat je zoon aangeeft op zijn eigen manier dat het goed geweest is zo. Een mooier afscheid van een fase is er bijna niet
August 14th, 2010 at 22:01
Mooi, dat Stef en jullie elkaar zo goed begrijpen! En het is toch prachtig als het einde zo natuurlijk komt? Je hebt het fantastisch gedaan, allebei. Het verhaal en de gevoelens van Myrna herken ik ook helemaal. Enerzijds opluchting, vrijheid! Anderzijds is afscheid nemen (meestal) nooit leuk, afscheid van de borstvoeding is meteen weer zo’n duidelijke overgangsfase. Stef wordt nu nóg minder baby;-)
Veel plezier met de komende fase en hey, Lowlands lijkt me een superevenement om het mee in te luiden! Haha! Te gek dat jullie daar gewoon heen gaan, volgend jaar wil ik meeeeee!
XX:)
August 15th, 2010 at 10:57
Je voelt zelf (/samen ;-)) aan wanneer het zover is. En dan is er niets mee om dat gevoel van ‘Het is mooi geweest, zo.’ te volgen. Moet je eens kijken hoe lang je bv hebt kunnen geven, dat is enorm veel waard. En ik weet uit ervaring: het is hoe dan ook even slikken wanneer je stopt, maar als je dat punt eenmaal over bent, is het ook wel weer erg fijn om je lijf ‘terug’ te hebben. Zo ervaarde ik dat ten minste, al heel snel en door de laatste tranen heen.
August 15th, 2010 at 10:58
“niets MIS mee”
August 15th, 2010 at 21:16
Ja, zo werkt het. Natuurlijke regeling. Maare niets let je om heel af toe nog een slokje troost te bieden. Haalt R. ook nog bij mij, zo nu en dan (gevaarlijke onderneming, want als hij niet moe genoeg is, bijt hij!) Er komt een druppel melk meer uit volgens mij, maar het maakt hem wel rustig. En ik…. ik merk dat ik het wel lekker vind. (behalve als hij dus bijt.) want als het nu over is, is het ook echt helemaal over. Nooit gen baby meer aan de borst.
Ja het is even slikken, maar het is ook weer een nieuwe fase.