Na mijn werk fiets ik door verlaten straten. In de verte de hitte, dampend van het wegdek. Achterop een tevreden pruttelende baby, af en toe een schopje tegen mijn rug. Het gekraak van mijn fietszadel is het meest exotische geluid dat er te horen is. De stilte is verbazingwekkend.
Dan, vanuit het niets, ontstijgt er een luid gejuich uit de huizen om 0ns heen. Eensgezind. Een wave van blije, opgewonden stemmen en wat getoeter trekt door de wijk. Verwonderd en lachend fiets ik verder. Stef is nog altijd een verhaaltje aan het brabbelen tegen zijn voet. En ik geniet van het voetbal. Op míjn manier 
July 3rd, 2010 at 22:22
Knuff!
July 4th, 2010 at 07:58
Wat een prachtig verhaal.
En je hebt ineens een nieuwe lay-out, zie ik. Heel anders! Maar erg mooi!
July 4th, 2010 at 08:10
Ja, dit vind ik ook de leuke manier om er van te genieten.
July 4th, 2010 at 11:04
Zo heb ik het voetbal ook beleefd. Het eerste doelpunt terwijl ik door uitgestorven straten fietste en het tweede toen ik net mijn straatje inreed.
Mijn oranje straatje, waarmee bij de supermarkt een straatbarbecue gewonnen is.
July 5th, 2010 at 19:39
Hoi Naknak,
Mooi, doet me denken aan de “Eenzame fietser”
H.v.j.
July 13th, 2010 at 16:48
Mooi!!